Heerlijk voyeurisme; de Huishoudbeurs!

Natuurlijk, ik weet het wel, ik ging vrijwillig mee, maar soms moet je vrouwlief even begeleiden als ze iets wil bezoeken waarvan je weet dat de verleidingen groot zijn net als de tassen met spullen die je daar heel snel vult. Ik schrijf hier over het fenomeen huishoudbeurs. Een week lang staan alle wegen van en naar Amsterdam ‘op slot’, met busladingen tegelijk worden de vrouwen aangevoerd die menen dat het Mekka van smaak en kraak in dat Amsterdamse beursgebouw te vinden is. De provincie loopt leeg zou je denken, want ook in de door ons benutte metrotrein hoorde je veel zachte gggeeeesss of knauwende nnnn-nen voorbij komen. Gezamenlijk stortte men zich op de gebouwen waar het evenement zich jaarlijks afspeelt. Voor mannen als ik er een ben een eldorado. Nergens krijg je zo’n goede indruk van het gedrag onzer vrouwen als juist daar. Het is een volume aan geluiden dat door een op vol toeren draaiende jumbojet niet wordt overtroffen. De hallen met gratis eten en drinken zijn favoriet, ook al zijn de gratis verstrekte hapjes en drankjes verpakt in bakjes en glaasjes waar men zich in de snackbar van Madurodam voor zou schamen. Dat laatste zouden ook die dames moeten doen die zich zonder zich om anderen te bekommeren al tijgerend en elleboogstotend dwars door de seksegenoten heen te wurmen om net even eerder dat exclusieve bakje chips van drie bij drie centimeter te pakken te krijgen. Opvallen deed ook dat 70% van die beurs is gevuld met handelaren die je als je een beetje op let ook kunt terugvinden tijdens de vele braderieën en rommelmarkten die dit land rijk is. Naast ketens als Zeeman, Marskramer, Blokker en Het Stoepje staan honderden private vrije ondernemers aardig te verkopen. Beursaanbiedingen vliegen om je oren, maar wie enigermate prijsbewust is trapt er niet in. Nou ja, niet bij alles. Soms is het best goedkoop wat men aanbiedt, en dat zie je dan ook. Van Jordanese lampen tot strings, koffiepotten tot elektrische bromfietsen (proefbaan aanwezig), massages tot verwenweekends, reizen naar Griekenland tot milieuvriendelijke eierkokers. Alles is er te zien of te proberen. En dat deden die 70.000 vrouwen die samen met ons aanwezig waren met verve. Tegenstellingen zijn groot. Vooroordelen bevestigend gedrag ook. De dikste vrouwen eten uiteraard de vetste snacks, lelijke dames gedragen zich als vleesgeworden duivels en mooie exemplaren lonken dat het een lieve lust heeft. En als het gaat over lust, er zijn diverse erotische stands te vinden. Je kunt het schaamhaar in vormen trimmen, helemaal laten laseren of kleuren, je kunt Tarzan mee naar huis nemen, maar ook een aardige vent die voor Ikea alle pakjes draagt naar auto of trein. Drie uur later hadden wij het gezien. En vooral gehoord. Over ons hoofd vloog een startende Airbus toen we eenmaal buiten waren. Het klonk me als muziek in de oren. Heel rustige muziek….na la dat gekrijs. 

Te gek voor woorden…

Ik weet niet hoe het jullie vergaat als je ergens onderweg bent, maar ik zie toch net even de vaak mensen die in feite al van het randje van de maatschappij zijn afgevallen en ergens in de goot beland waar ze op een of andere wijze trachten de boel qua leven nog wat overeind te houden. Soms doordat ze in het verleden dingen deden die niet verstandig of handig zijn, in andere gevallen omdat men van jongs af aan al de weg kwijt was. De psychiatrie heeft veel patiënten, het barst in dit land van de psycho- en en andere logen en als je soms op TV kijkt naar programma’s als die over ‘extreme verzamelaars’ weet je dat er ook nog heel veel verborgen leed is op dit gebied. Voorheen werden deze mensen nog wel eens begeleid door de professionals die trachtten om hen op een of andere manier nog weer terug te krijgen op het rechte spoor. Maar we hoeven het dagelijkse nieuws maar te volgen om te zien dat er bijna meer ‘gekken’ buiten rond lopen als er binnen zitten. Die hele industrie aan begeleiders en zorg blijkt niet voldoende in staat om al die mensen met een geestelijk probleem adequaat te helpen. Velen gaan in de fout, een enkele keer heeft dat extreem grote gevolgen. We kennen vast zelf wel wat voorbeelden. Angst voor stemmen in hun hoofd kan mensen doen besluiten van een flat af te springen of voor de trein. De meest wonderlijke gedachten brengen mensen tot het doodschieten van vermeende vijanden. Denk aan die jongen in Alphen vorig jaar of de anti-socialist Breivik. Mensen die haat prediken, kijk naar een Imam die ons onlangs weer bezocht, mag je ook laten vallen onder de afdeling malloten. Niet voor niets spreken we in dat kader over godsdienstwaanzinnigen. Kortom, er is veel mis met de geestelijke gezondheid van heel veel mensen. Misschien zijn we allemaal wel gek en is er slechts een enkeling normaal. Dat beeld hebben wij al snel als we ons in het verkeer bewegen. Let maar eens op wat je soms ziet en meemaakt. Want wie met 140km/u over een tot 70km/u gelimiteerde weg raast mist ergens toch de genen die behoren bij het normale. Dat geldt ook voor mensen die het verkeer zien als een oorlogsgebied waarin alles geoorloofd is. Regels zijn voor de grijze meerderheid, hij of zij die dit gedrag vertonen hebben altijd het idee dat zij als enige een hypotheek hebben genomen op de hele weg waarover zij rijden. Allemaal naar mijn mening rijp voor een intense therapie natuurlijk. Maar helaas, er gaat iets mis. Doordat deze vorm van zorg onbetaalbaar is geworden dien je zelf het eigen risico van 200 euro op te hoesten voor een gesprek met een dergelijke hulpverlener. En omdat veel van die ‘halve zolen’ dat niet kunnen of willen gaan ze niet meer op gesprek. Waardoor het bestaande probleem nog wordt verhevigd ook. Dus dames en heren lezers, let op als u naar buiten gaan. Kijk uit in het verkeer, luister vooral kritisch in de kerken of naar de media. Het is er gevaarlijk! En mocht u zelf stemmen horen, gewoon negeren. Net als wat al die haatzaaiers uitkramen. Niet naar luisteren. Scheelt nog een hoop ergernis ook! Overigens excuses aan hen die wel echt zorg behoeven natuurlijk. Daarvoor heb ik wel begrip!

Allllllllllaaaaaaaaaafffff!

Natuurlijk weet ik dat het bestaat, dat er veel mensen helemaal bij uit hun dak gaan, maar snappen doe ik het niet zo goed. Wil niet zeggen dat ik het om te zien geen leuk gebeuren vind hoor. En nog wel eens in het verleden de moeite deed om er heen te reizen en het aan den lijve te ondervinden. Carnaval of hoe het allemaal in de lokale jargons wordt aangeduid. Een soort feestje voor de katholieke medeburgers in het zuiden van het land, gevolgd door een periode van vasten en nadenken over het leven. Naar mijn idee zou je dat beter kunnen omdraaien qua volgorde, maar die rare Roomsen consumeerden liever eerst, genoten van alles wat het leven te bieden had, en gingen daarna in de kerk bij de pastoors biechten. Negen maanden later zag je dan vaak het resultaat van dat nadenken over het leven of het gebrek er aan. Toen ik voor het eerst echt mee te maken kreeg, ter plaatse dus ging kijken, was dat in het piepkleine Limburgse dorp Ulestraeten, onder de rook van het vliegveld bij Maastricht. Als Hollandse westerlingen stonden we langs de weg te kijken naar een bonte stoet wagens en verklede figuren, hoorden de muziek, maar snapten geen enkel moment waar het over ging. Terwijl de Limburgers naast ons al zingend en dansend uit hun dak gingen. Daar stonden we dan, als nuchtere ‘Ollanders’. Ook in de kroegen werd de feestsfeer niet echt verhoogd. Bij een temperatuur van rond het vriespunt is een pintje niet mijn eerste gedachte. Vragen om koffie bleek toen zoiets als vloeken in de kerk. Een jaar of wat later probeerden we het nog eens. In Maastricht. Dat bleek Ulestraeten in het kwadraat. Ongekend lange en mooi aangeklede optocht, veel mensen die in een schitterende outfit helemaal genoten, maar van het lokale dialect, kennelijk bestaat dat ook schriftelijk, snapten wij in eerste instantie niets. En omdat het lokale VVV geen ondertitels verzorgde waren we verstoken van wat men nu allemaal bedoelde met die als leuk of kritisch bedoelde teksten op de langs trekkende wagens. Mooie dames genoeg, verklede en zich vermakende heren ook. Allemaal in een soort extase van genoegens die ons ook toen niet helemaal meetrokken in de eigen sfeer. Kijk je naar het in Brazilië gehouden carnaval krijg je meteen een toch wat ander beeld. Zelfs de Duitsers maken meer van hun optochten en feestgedruis. Maar ik neem de gok maar niet om daar nog eens zelf te gaan kijken. Want plat Portugees of Duits is helemaal niet meer te volgen voor ons. Daarbij, het is me gewoon te koud, hoewel het in Rio wel lekker weer moet zijn. Zeker als je de kleding bekijkt. Wie weet is dat dan toch het ultieme alternatief en krijg ik daar dan eindelijk door wat carnaval nu echt inhoudt. Ik ben begonnen met sparen………

Meldpunt Polen!

Ach, het is maar de vraag of een speciaal meldpunt voor klachten over Polen zinvol is. Er zit iets in van ‘onderbuikgevoel’ dat zie ik zelf ook wel. Toch moet je ook weer niet onderschatten wat al die Oost-Europeanen aan overlast met zich mee kunnen brengen natuurlijk. Veel drankmisbruik, slechte arbeidsvoorwaarden, huisvesting waar wij ons als Nederlanders voor zouden moeten schamen en verlies van werk en opdrachten voor Nederlandse ondernemers door een veel te laag prijsniveau aan Poolse kant. Ooit, ik was regelmatig in het hoger ontwikkelde Tsjechië geweest, hoorde ik de lui daar ook al mopperen op de Poolse bouwvakkers die indertijd na de ‘Wende’ direct de grenzen naar de buurlanden overstaken om extra geld te verdienen. Polen was failliet en de armoede thuis groot. Daarbij kende men door het sterke katholicisme ook relatief grote gezinnen. Toch hadden de wat intellectuele Tsjechen een fraaie uitdrukking over hun buren. ‘Een Pool is bereid te vechten voor zijn land, man is bereid voor dat land te sterven, maar niet om er voor te werken’. Tsjechen waren niet zo van het vechten, discussiëren paste hen meer. En dus bouwden ze na de Wende liever aan een sterke Tsjechische samenleving dan dat ze voor geld naar het buitenland vertrokken. Vrijheid van meningsuiting was voor hen belangrijker dan persoonlijk gewin. Ooit, het communisme drukte nog zwaar op het midden en oosten van Europa, bezocht ik een paar maal de Poolse hoofdstad Warschau. Dat waren bijzondere bezoeken. Het waren beroepsmatige trips met als doel ons als professionals te overtuigen van het feit dat de door de staatsfabrieken FSO gebouwde auto’s van voldoende kwaliteit waren om ook in ons land te verkopen. Stel je nu eens voor dat je bij iemand wordt uitgenodigd, maar bij de deur te horen krijgt dat je eigenlijk niet welkom bent. Dat je eerst gevisiteerd moet worden, en dan 1,5 uur later pas wordt toegelaten in het huis van de gastvrouw/heer. Zo verging het ons in die dagen. Wat we daarna zagen was echt vreselijk. Dat Polen verlangen naar vrijheid snap ik wel, het werd ze  onder communistisch regime op alle fronten niet makkelijk gemaakt. De moraal die over het volk hing zal je overal terug. Net een grauwsluier. Ook daar waar die auto’s werden gebouwd ging het zo. Zeldzaam hoe men omging met kwaliteitszorg…. Voor vertrek uit dat ellendige land werden we opnieuw zodanig behandeld dat ik daar ter plekke na ons tweede bezoek, heb gezworen dat ik er nooit meer terug zou komen. En daar heb ik me aan gehouden. Zelfs de DDR, ook geen echt paradijs op het gebied van de menselijke behandeling, maakte het ons niet zo lastig als die vreselijke Poolse grenswachten. Dat je dus vanuit die mentaliteit van toen tracht elders een beter leven op te bouwen lijkt me nog wel logisch. Veel Nederlanders hebben intussen baat gehad bij hier werkende Poolse arbeiders, men is kennelijk individueel wel bereid heel lang voor weinig geld te werken. Onze politiekorpsen zouden wellicht meer moeten optreden tegen de uitwassen onder samenklonterende lieden uit die streken die niets anders te doen hebben dan klieren, drinken en lawaai maken. Als dat zou gebeuren had je het bewuste meldpunt helemaal niet nodig. Helaas blijkt dat de politie dat niet ziet als prioriteit. Doen ze ook niet bij andere probleemgroepen. Druk als men is met de echte misdaad. Het te snel rijden over tienbaanssnelwegen of fietsen zonder achterlicht. Bestaat er nog geen meldpunt politieprioriteiten???

67 jaar geleden; Dresden!

In de nacht van 13 op 14 februari 1945 vloog een enorme formatie van ruim 1300 bommenwerpers richting de stad Dresden. Die stad met al zijn schitterende gebouwen, paleizen en bruggen had van het oorlogsgeweld tot dan toe relatief weinig schade ondervonden. De stad werd veel minder als een strategisch doel gezien door de geallieerde opperbevelhebber Sir Arthur Harris. De dagelijkse bombardementsvluchten vanuit Engeland werden vooral uitgevoerd naar de steden in het Ruhrgebied, maar ook Berlijn werd een paar maal per week aangevallen. Dresden en haar inwoners werden dus volkomen verrast door deze gigantische aanval, waarbij maar liefst 3900 ton brandbommen werden afgeworpen door Engelse en Amerikaanse bommenwerpers. In een nacht werden 45.000 inwoners van de stad gedood, vele tienduizenden werden gewond en van de stad zelf stond bijna geen steen meer op elkaar door de enorme kracht van het bombardement en de daarop volgende vuurstormen die door de straten joegen. Opvallend is wel dat de bij de stad gelegen fabrieken en ook de voor de verbinding van de beide stadsdelen zo belangrijke bruggen over de Elbe niet of nauwelijks beschadigd raakten. Het bombardement was dus gericht op de burgerbevolking! Na de oorlog kwam de stad in de Russische zone te liggen en verdween achter het ijzeren gordijn. Daardoor kwamen er maar weinig echt betrouwbare cijfers boven water, hoewel de regering van de vmlge DDR wel eens een dodental van een half miljoen burgers naar buiten bracht. Na 1989, toen de wereld in het oosten veranderde, kwam ook het dossier Dresden weer op tafel. De vroegere geallieerde leiders waren er niet meer en de dossiers met daarin de bevelen voor de aanval plus de motivatie, liggen in geheime kluizen te wachten op een verbreking van de geheime staatszegels. Intussen is Dresden weer in haar oude luister hersteld, lijkt alles weer bij het oude. Maar de oude wonden leven bij sommigen nog steeds natuurlijk. Net als de vraag rond het waarom van deze aanval op een verder totaal oninteressante stad in het uiterste oosten van Duitsland. Vandaag precies 67 jaar geleden.

Mopperdeskundige..

Vrouwlief kent me intussen na al die huwelijkse jaren wel. Die weet als de beste dat ik als cynicus, je bent Amsterdammer of je bent het niet natuurlijk, al snel mijn mening heb gevormd over mensen die me al dan niet aanstaan. Bij de zgn. ‘anti’s’ binnen die door mij mondeling of schriftelijk gegeven meningen over bepaalde mensen zitten veel lieden die zich volgens mij zonder al te veel talent naar boven hebben gewerkt met gebruikmaking van alles wat hen door de schepping is gegeven. Van ellebogen tot voeten, en alles wat daar tussen zit. Dat moet wel want ik zie toch net even te vaak mensen in rollen optreden die hen helemaal niet passen. B-actrices worden mij soms even te snel gevierde presentatrices, danseressen actrice, en onder de politici lopen er heel wat rond die volgens mij voor kennis, ijver en vlijt bepaald geen overdreven hoge cijfers kregen op hun schoolrapport. Je hoeft bij die laatste categorie lieden maar te kijken naar wat zij allemaal durven uitdragen vanuit een of andere vage partijdoctrine of je weet waar je mee van doen hebt. Liegen, bedriegen, overdrijven, passiviteit, politieke correctheid, het komt allemaal voorbij. En ik pik ze er feilloos tussen uit. Ik zie al snel wat de echt goede zijn en ook wie eigenlijk vergeten is mee te geven bij het grofvuil. Kijk maar eens wat je zoal ziet bij de vele talentenprogramma’s op tv. Ben ik nu de enige die hoort dat sommigen van die kandidaten die allemaal streven naar eeuwige roem, gewoon vals en uit de maat zingen?  Het is bijna te gênant om dan zgn. professionele juryleden te horen beweren dat de betreffende luchtalarmsirene zo’n mooie kopstem heeft en uniek is in Nederland. ‘Uniek in de badkamer zal je bedoelen!’ is maar een van mijn tegen het beeldscherm geuite reactie.  Vandaar ook dat uitkomsten van die shows vrijwel voorspelbaar zijn. Ligt het nu aan mij of is er ook een overkill aan steeds weer dezelfde lieden waarneembaar? Ik zou bijna een hekel krijgen aan dat Volendamse mannenduo dat elke dag wel ergens voorbij komt of in nieuwsprogramma’s wordt genoemd. Ze zijn alleen daardoor al beroemd geworden. Wat ze zingen doet er niet meer toe. Echte talenten komen intussen niet aan de bak en gaan onder in de door managementbureaus gesponsorde roddelprogramma’s. Mensen met echt verstand van zaken komen überhaupt zelden aan de bak. Ik kan mij best opwinden over zelf benoemde experts. Is er een of ander onderwerp over te donker gebakken appeltaart op tv duikt er altijd wel ergens iemand op die als ‘appeltaartbakexpert’ te boek staat. Mijn schoonmama, toch een van de beste appeltaartbaksters van ons land, komt nooit in beeld. Zij kent de mensen uit het netwerk denk ik niet. Een netwerk dat ofwel groter is dan ik vermoed, dan wel te klein om nieuwelingen toe te laten. En daarop zit ik dus te mopperen lieve lezertjes, elke dag weer. Vrouwlief moppert dan weer op mij, en zo is de cirkel rond. Zijn er ook mopperexperts die daarop iets te zeggen hebben soms???

Pensioenpopulisme

Natuurlijk probeert iedere politieke stroming door middel van manipulatie zijn zaakjes te regelen. Besluiten worden onder het mom van ‘wetenschappelijk onderzoek’ door de beide kamers heen gejaagd en aan ons, simpele zielen zonder enige opleiding of kennis, verkocht als het hoogst haalbare. Door cijfers te interpreteren zoals het past kom je dan tot conclusies die logisch lijken maar het niet zijn. De bekende milieumaffia die soms het halve economisch leven lam legt door de meest wonderlijke rapportages en uitkomsten van eigen onderzoek, is een prima voorbeeld. Maar ook aan de andere kant van het politieke spectrum kan men er soms wel wat van. De retoriek van links en rechts houden elkaar op dat punt prima in evenwicht en het populisme past hen allen als een maatkostuum. Toch maak ik mij wel zorgen over het gegoochel met cijfers rond de pensioenen. De daartoe ingerichte fondsen bulken van het geld. Honderden miljarden aan premies en investeringsresultaten staan in potjes te wachten om gebruikt te worden, maar nu een grotere groep mensen echt met pensioen dreigt te gaan komt men er achter dat het potverteren van achtereenvolgende regeringen in het verleden, wellicht op termijn kan leiden tot problemen voor de over volgende generatie als die aan zijn/haar pensioen toe is. De geboortegolf! Net wat u zegt. Vergrijzing is iets waar we met zijn allen blij om zijn dat we daarover überhaupt kunnen spreken. Immers, was de medische stand in ons land zoals in een gemiddeld land met een Barbaars regime aan de macht, zouden we gemiddeld 45 jaar oud worden. Wij halen soms het dubbele al. En als je dan met je 65^e van AOW en karig pensioen zou willen gaan genieten zou dat wel eens teveel geld kunnen gaan kosten. Zelfs de semilinksen pleiten voor langer doorwerken. Niet met baangarantie uiteraard, na je 45^e ben je in dit land al ‘oud’, maar het gaat om het symbool. Ouderen kunnen best even doorwerken. Ik hoorde al cijfers van economen dat er nu jeugdigen zijn die straks tot hun zeventigste mogen gaan buffelen als ze langer blijven studeren. Uitzondering wil men wel maken voor de mensen die hun leven lang op de knietjes het dagelijks brood moeten verdienen. Stratenmakers en priesters. Die laatsten verzin ik er zelf bij uiteraard. En daarin verschil ik niet zoveel van die politieke cijferaars die maar wat kakelen om hun gelijk te behalen. Wij zullen en moeten langer doorwerken, zo is het devies. Laat ik zelf nu eens wat cijfers produceren die gisteren naar buiten kwamen in Brussel. Hoe lang werken al die EU-ingezetenen eigenlijk gemiddeld? Wel, wie zijn baan niet verliest werkt gemiddeld 34 jaar in de EU. 34 jaar! Dat is relatief kort natuurlijk, zeker in vergelijking met hen die van de generatie zijn die nu de ‘problemen veroorzaken’, die grijze golfers van 1945-1950.  Als die door blijven werken tot hun 65^e, het nu normale leeftijdsniveau, hebben ze er vaak vijftig jaar opzitten. 50 jaar! Mag je dan met pensioen s.v.p.? Zonder gemiauw van de politici en de stinkend rijke pensioenfondsen! Die generatie heeft al meebetaald aan de VUT-regeling van de generatie voor hen, en ze laten een goed gevulde pot na voor de generaties na hen. Nou dan! Overigens zitten wij in Nederland iets hoger dan het gemiddelde en ook de Duitsers kennen soortgelijke cijfers. Het is maar dat u het weet. Voor enig schuldcomplex voor hen die met 65 jaar pensioen gaan genieten is geen enkele reden of aanleiding! Wie nu nog het tegendeel gaat beweren doet aan populisme!

Geen typische Nederlander…

Ik ben zelf vast geen doorsnee Nederlander. Toch ben ik geboren en getogen in dit mooie landje achter de duinen, ook al stond de wieg dan midden in de hoofdstad van dit bijzondere woongebied. Het waarom van mijn twijfels over dat pure Nederlanderschap zit hem in het feit dat het mij mankeert aan voldoende koortsgevoelens. Koorts die te maken heeft met wat je allemaal zou kunnen doen als de winterse koude een keer heeft toegeslagen. Zo heb ik nog nooit echt op schaatsen gestaan. Ik heb er niets mee. Het zal met vroeger van doen hebben toen schaatsen pure luxe waren voor een stadsbewoner als ik ben en de dichtstbijzijnde bevroren waterwegen vaak vol wakken zaten of voor het economisch belangrijke vervoer over dat water constant werden opengebroken. Kolenschuiten, vuilnis, benzine, chemicaliën, het moest allemaal over de Amstel en aanpalende waterwegen worden vervoerd en daarom brak men het eventuele ijs dan met veel motorgeweld open. Ook al waren er jaren dat er zelfs voor de sterkste ijsbrekers geen doorkomen meer aan was. Zoals 1963, toen de Amstel dik bevroren was, maar ook aan de dijk bij Muiderberg hele grote stukken schaatsbaar ijs te vinden waren. Maar ook toen maakte ik er geen gebruik van. Ik keek er naar, maar was altijd blij dat ik op de kant kon blijven. Het is tot op de dag van vandaag niets veranderd. Ik voel geen koorts, integendeel, ik heb het altijd oncomfortabel koud. Zelfs vier lagen kleding over elkaar kunnen me nauwelijks beschermen tegen die vrieskoude. Vind het wel aardig om er foto’s van te maken en af en toe even te zien hoe andere mensen er van genieten hoor. De ‘tocht der tochten’ vind ik vooral een soort carnaval voor het noorden. Maar net als die zuidelijke variant voel ik maar weinig behoefte om er zelf aan deel te nemen. Als het op de televisie komt zal ik zeker even kijken, maar vermoedelijk zal de hartslag er niet door oplopen. Het directe gevolg van dit alles is dat ik ook weinig heb met wintersportgenoegens. Ooit, lang geleden, ben ik wel in Zuid-Duitsland geweest, heb de besneeuwde bergen bekeken, wandelde er met camera van bevroren meren naar dito hellingen. Voor het werk kwam ik ook in Tsjechië, Oostenrijk, Zwitserland en Italië op plekken waar veel sneeuw lag. Maar het bekoorde me nauwelijks. De steden in de omgeving vond ik vaak veel leuker. Dus, ik ben geen typische Nederlander in dat opzicht. Vermoedelijk ben ik eigenlijk meer een typische Amsterdammer. Maar dat is dan wel een geuzennaam in dit verband…Althans, zo voel ik het….

Glibberende gluiperds..

De mens is erg goed in het verstoren van het natuurlijk evenwicht in een bepaald gebied van onze aarde. Zo bleken door matrozen van de vroegste zeilschepen meegenomen konijnen een ware ramp voor het indertijd pas ontdekte werelddeel Australië. Die beestjes teelden zo snel aan dat ze een bedreiging vormden voor alles wat daar leefde. Ze teelden net zo spreekwoordelijk aan als hun naam en dat was slecht nieuws voor de boeren en burgers van dat toen nog zo noeste land. Hetzelfde vond plaats met geïmporteerde dromedarissen en ook nog met wilde honden. Toen men besloot om ook kangoeroes niet meer af te schieten maar gewoon te laten doorfokken werden die oorspronkelijke springers een echte plaag. De mens als beheerder van zijn planeet kan een heel verkeerd signaal afgeven voor de natuurlijke habitat. Wordt een bepaalde groep te dominant neemt hij vanzelf de plek in van andere, meer oorspronkelijke soorten, en sterven die daardoor al snel uit. Kennelijk leren we maar weinig van ons eigen handelen, want ik pikte een bericht op over een groot probleem in de Everglades. Dat is een moerasgebied in Florida waar het normaal wemelde van de dieren. Zo zijn de kaaimannen in dat gebied berucht. Maar er zijn lieden die af en toe wat omhoog zitten met hun huisdieren en die dan maar dumpen in een groot gebied als die Everglades en zich de gevolgen helemaal niet realiseren. Zo blijkt nu dat ergens aan het einde van de jaren negentig iemand Birmese pythons te hebben gedumpt in de Everglades en dat is nu een ecologische ramp van jewelste geworden. Die enorme slangen hebben zich zo snel in aantal uitgebreid dat ze intussen bijna alle normale moerasbewoners hebben opgevreten, inclusief coyotes en panters die tot de meeste exclusieve van de wereld behoorden. Jagers schieten vele honderden van die pythons af, maar omdat er verder geen natuurlijke vijand is voor de enorme en levensgevaarlijke slangensoort, blijkt dat schieten een druppel op de groeiende plaat. Ik heb helemaal niets met slangen op, en al helemaal niet als ze zo veel invloed hebben op de natuurlijke omgeving waarin ze opereren. Zou het uiteindelijk komen tot een clash tussen de titanen van het moeras? De python en de kaaimannen? Interessant gegeven, want ook die oeroude gluiperds zijn niet mijn favoriete diersoort. Maar als het helpt om de import van een bijna niet meer te stuiten slangengolf in te dammen, ga ik toch maar voor die echte en originele dieren…Jammer, maar helaas……

Herkenbare ‘Krasse knarren’

Bij toeval zag ik de eerste aflevering van het programma, en ik was meteen ‘hooked’. Het werd uitgezonden door omroep MAX en in die zin was het een logisch format. Maar wat men er van gemaakt heeft verdient wat mij betreft de Televiezierring. Het ging om het programma ‘Krasse knarren’ dat MAX de afgelopen drie weken op de dinsdagavond uitzond en waarbij een aantal oudere BN-ers werd bijeengebracht in een jaren zeventig-ambiance om daar hun hoogtijdagen her te beleven. Maar het programma was meer dan zo maar entertainment. Er zal een soort medisch en psychologisch onderzoek aan vast. De deelnemende oud-BN’ers werden voor de start van het project uitgebreid onderzocht. Daaruit bleek dat zij allemaal een wat twijfelachtige conditie vertoonden. Veroorzaakt door verschillende dingen die hun leven hadden beïnvloed na het stopzetten van hun actieve loopbanen. Zeventigers en tachtigers die met een vorm van bagage het schittende huis binnenkwamen dat als decor voor deze reeks diende. Alles binnen was in de jaren zeventigstijl uitgemonsterd en de meeste deelnemers kenden elkaar slechts van veraf of heel vroeger. Ed van Thijn was een beetje een buitencategorie deelnemer. Intellectueel, grachtengordel, maar in de praktijk een man met veel humor en relativerend vermogen. Mimy Kok, vroeger actrice bij o.a. series als de Van Oekelshows, bleek in erg slechts conditie en leed aan een intense vorm van eenzaamheid. John Leddy, bekend van o.a. ‘Zeg eens A’ bleek nu heel af en toe nog wel eens op het toneel te staan, maar last te hebben van zijn stramme benen. Marie-Cecile Moerdijk, vroeger een begenadigd zangeres, kon zonder haar rollator niet meer door het leven. De geest deed het nog prima, maar het lijf niet meer. En tenslotte was er nog Henk v.d. Horst, bebaard als vroeger toen hij nog bij Farce Majeure acteerde. Nu als jongste van het stel lijdend aan extreme ochtenddepressies. Mensen dus met een beschadiging die het maar lastig hadden met uitgerangeerd zijn. Na een week samen bleken ze enorm te zijn opgeknapt, waren zelfs fysiek in betere conditie. Men had vooral even terug mogen kijken, hoefde niet vooruit te blikken in een onzekere toekomst. Ging opgewekt naar huis. Een ontroerend en schitterend in beeld gebracht verhaal. Wie er niet naar keek heeft ongelijk gehad. Meest opmerkelijke uitspraak kwam van Ed van Thijn; ‘Ik kan echt helemaal niks, doe dus ook niets, dat doet mijn vrouw voor mij’. En die bevestigde dat beeld compleet. ‘Ed kan nog geen water koken’ stelde ze. Maar ze miste hem enorm, want zijn koppie werkte perfect en hij was toch het middelpunt in hun huis. Kijk, en daar koesterde ik mij dan maar aan. Ik kan ook niets, nou ja, als het op klussen aankomt dan, maar voor de rest…..?