Tagarchief: boot

Het verdwenen vliegtuig

AEM3Natuurlijk zijn we min of meer gewend geraakt aan het feit dat alles wat zich mechanisch voortbeweegt een keer onderwerp kan zijn van een grote crash. Of het nu treinen, bussen, auto’s, motorfietsen, metro’s of trams betreft, er is een moment dat deze dingen iets overkomt waarbij veel gewonden of doden vallen.

AEMW4Elk jaar verliezen in ons land vele honderden mensen het leven door verkeersongelukken, bij de Duitse buren hebben we het over iets van rond de drie duizend mensen. Mens zoals jij en ik, vandaag in goeden doen, morgen verdwenen. Toch vinden wij mensen het verlies aan mensenlevens door scheepsrampen en vliegtuigongelukken vaak veel traumatischer. Denk maar aan de ramp met de Titanic, een schip dat onzinkbaar werd geacht, maar na de aanvaring met een enkele ijsberg in de koude Atlantische Oceaan ten onder ging.

AEM2Als een varende Toren van Babel, vele honderden mensen met zich mee sleurend de diepte van de zee in. Vliegtuigen zijn ook altijd goed voor flink wat slachtoffers en we neigen er naar om daarvan aardig van de leg te raken. Kennelijk omdat we die vliegtuigen toch iets tegen natuurlijks blijven vinden, een mens is niet gemaakt om te vliegen en zo?

AEM1Ik heb al eens eerder hier opgebiecht hele mappen vol met vliegtuigcrashes te verzamelen. Juist omdat je dan op basis van de ervaringen met het ene vliegtuig kunt leren bij het andere. Maar dan moet je wel het wrak van die gecrashte machine vinden en nog belangrijker, de ‘zwarte dozen’ vol met vluchtgegevens. In het geval van de onlangs spoorloos verdwenen Boeing 777 van Malaysian Airlines is sprake van een raadsel. Immers, die kist is verdwenen,  terwijl hij roichting Peking onderweg was vanuit Kuala Lumpur. De ene theorie na de andere kwam voorbij. Van Aliens in UFO’s tot kapingen. Speculaties die we niet snel kunnen oplossen als we het wrak van die enorme machine niet vinden. Kan best zijn dat als ik dit publiceer die grote machine intussen is gevonden. Maar op het moment van schrijven was dit nog niet zo en bleken alle satellietbeelden van wrakstukken slechts afval van vissersschepen te zijn. So far for intelligence from Space. Radarsystemen die een dergelijk vliegtuig niet opmerkten, verkeerstorens die deze kist kwijt raakten, opsporingsvliegtuigen die niks vinden. Als er weer eens een 777 over mijn huis heen vliegt, op weg naar een of andere verre bestemming mijmer ik best wel eens. Wat als…. Blijft vreemd dat je een dergelijk groot vliegtuig met alles wat zo’n kist aan boord heeft zo maar kwijt kunt raken. Geeft toch aan dat we nog steeds te weinig van onze wereld weten, en de techniek soms ook wat beperkt overkomt in momenten van al dan niet bewust gekozen nood….

Advertenties

6 reacties

Opgeslagen onder Algemeen, Prive-mening, Reismening

Alkenreeks

OLYMPUS DIGITAL CAMERADe eerste exemplaren bereikten mijn collectie ergens begin jaren zestig. Ik werd er op gewezen door een ‘friend-in-crime’ die ook een paar exemplaren had aangeschaft. Ik deed hetzelfde. De eerste boekjes uit de indertijd befaamde ‘Alkenreeks’ waren mijn deel. Handig van formaat (15x11cm) en net niet dik genoeg om een jong mens te vervelen. De geschiedenis van de luchtvaart kwam er jaarlijks in voorbij. Maar ook een hele reeks over schepen en auto’s, trams en treinen zette de uitgeverij, De Alk in Alkmaar, op de markt. En ze vlogen weg. Ik denk dat de hele reeks ruim 200 exemplaren omvat, ik zelf bezit er 40. Nog steeds zijn ze handig, ook al mankeert er aan de basisinformatie nu toch wel iets. Voortschrijdende inzichten zijn in de loop van de tijd que informatie gewijzigd.

OLYMPUS DIGITAL CAMERANet als de kennis over een bepaald onderwerp. Als je ze nu nog wel eens tegenkomt op rommelmarkten ben ik wel zo wijs om ze mee te nemen. Al was het maar om de nostalgische beelden. Je kijkt terug in een tijd waarin alles nog simpel leek, al waren de onderscheidene fabrikanten, landen en merken diverser dan nu. De Alk bleef deze boekjes niet maken. Men hield dat vol tot ergens aan het begin van de jaren tachtig meen ik. Bracht ook andere boekwerkjes uit, zoals de zo bekende reeks ‘Alle Auto’s’ die jaarlijks verschenen en handig waren voor hen die geen echte tests verwachtte, wel de juiste gegevens per auto of merk. Dat waren qua formaat nog steeds handzame, maar toch flink grotere en dikkere drukwerkjes. Naar ik meen heeft ook bekend autojournalist Ted Sluymer nog eens een paar van die boeken vol geschreven, maar die deed dat bepaald niet zo neutraal als de uitgeverij wenste. Duurde niet lang die samenwerking. Maar daarin kan ik me vergissen hoor… Ook over trams en treinen maakte men wat andere boekwerkjes. Ook die staan hier op de planken.

FRI-413053 - Alle Auto's 1990 WP_001459Hoe dan ook, die Alkenreeks is een leuke serie uiterst interessante boekjes, die met weinig moeite op een enkele standaard boekenplank kan worden neergezet. Elk huis heeft er ruimte genoeg voor. En voor het geld hoefde en hoef je het niet te laten. Als naslagwerk geslaagd. Maar niet alles geloven wat er in staat….

6 reacties

Opgeslagen onder Culturele mening, Persoonlijke mening

Onbestemd gevoel…

Het zal zeker van doen hebben met datgene wat in de jeugd een kind kan bezighouden. En een van de zaken die mij als kind indertijd best wakker konden houden was het idee om bekende mensen te verliezen door een verhuizing. Wellicht is dat gekomen omdat ik uit een gescheiden oudersituatie kwam en op vrij jonge leeftijd ook nog moest leren leven met een schoolvriendje die met zijn ouders op de MS ‘Zuiderkruis’ stapte en verdween naar het verre Australië. Nooit meer iets van gehoord. In de straat waar ik toen opgroeide was verhuizen vooral iets voor de beter gesitueerden. Het grotendeels katholieke volk dat er woonde was spaarzaam, hardwerkend en zocht al snel een groter huis in een nieuwe buitenwijk van de stad of zelfs ‘helemaal’ in Amstelveen of zo. Langzaam aan zag je de oude negentiende eeuwse straat veranderen, er kwamen nieuwe bewoners, nieuwe jongelui op straat voor wie het net als bij de oude garde lastig wennen was om daarmee te spelen of later op de brommer mee rond te crossen.

De straat kreeg nieuwe bewoners uit nog minder uitgeruste wijken van de stad die zich toen vooral in het echte oude centrum bevonden. Het gaf onrust, er moest over en weer heel wat ‘gewend worden’. Zelf verhuisde ik overigens al op redelijk jeugdige leeftijd. Niet met mijn ouders, maar zelf. Ik zie me nog gaan. Op een bakfiets mijn boeken en hobbyspullen en de spaarzame kleding in de auto van mijn oudere broer. Jemig wat een gedoe. Verhuizen bleek een ingewikkelde toestand. En enorm wennen op een nieuwe woonplek. Nu was die eerste keer ook meteen de stap naar een nieuw en ander (gehuwd)leven, het was net of ik opnieuw werd geboren. Na die verhuizing was de vroegere woonomgeving ineens veel minder vertrouwd. Alsof met mij de ziel uit die straat was vertrokken. Ik voelde me er nooit meer echt ‘thuis’ ook al kwam dit deels door alles wat zich daar in mijn jeugd had afgespeeld. Het verhuisproces ging nog een tijdje door. Het bleef een onrustig gevoel. We kregen steeds wat grotere woningen, meestal splinternieuw in een omgeving die nog bestond uit zand, modder en slechte verbindingen.

Ik vond het altijd leuk om dan met de even nieuwe buren die voor een deel een soort van vrienden werden, te genieten van ‘onze’ flat of straat en wijk. Het bleef enorm wennen als iemand besloot om alsnog na slechts een korte woonperiode weg te gaan. Zich elders te vestigen. Zoals ik zelf deed bij de tot nu toe laatste verhuizing richting het huis waar we nu al zo lang gelukkig zijn. Voor het grootste deel is de het burenbestand in de straat waar we sindsdien wonen in de loop van de jaren ververst. Oudere bewoners verdwenen, nieuwe kwamen er voor in de plaats. Even wennen en hupsakee, ook zij werden weer onderdeel van de vertrouwde leefomgeving. Vandaag stond de verhuiswagen voor de deur van een van die mensen van het eerste uur. Onbehaaglijk gevoel. Waarom kan ik hier en nu niet uitleggen, want echt gesprekken voerden we niet met die nu verdwenen mensen. En toch…en toch….Vreemde afwijking hoor….!

20 reacties

Opgeslagen onder Persoonlijke mening

Beurs vol verrassingen…

Nee dames en heren, geen analyses van de verkiezingsuitslagen vandaag, omwille van de actualiteit doe ik dat nu via Facebook en Twitter. Hier doe ik u verslag van een uitstapje dat ik met veel vooroordeel en tegenzin onderging, maar achteraf eigenlijk best leuk vond om te doen. Al vele jaren een trekpleister van jewelste voor iedereen die boven de 50 jaren oud is en meent dat die leeftijd geen rem is op genieten van het leven. Ooit bescheiden begonnen, nu uitgegroeid tot een evenement van jewelste. En mag ik zeggen dat ik dit tien keer minder erg vond dan de Huishoudbeurs? Ja, dat mag ik zeggen, en dan noem ik het evenement maar even bij de naam, de 50Plus Beurs in Utrecht. Gehouden in zo’n beetje alle grote hallen van het Jaarbeurscomplex. Druk bezocht, heel druk. Want je stapt zo uit de trein in het station Utrecht CS aan de overkant en de auto parkeer je vlak voor de ingang. (dagkaart 12 euro)

Wat je te zien krijgt is een interessante mengeling van stands, mini-evenementen, grappige aanbiedingen en erg vriendelijke standhouders. De meesten daarvan snappen waar nog omzet te halen is en zo zie je o.a. de grote rijwielfabrikanten hun elektrische fietsen aanbieden, caravans en boten, actieve auto-importeurs hun vierwielers en verder alles en iedereen die ook maar iets te bieden heeft voor deze vaak nog wel kapitaaldragende doelgroepen. En die komen naar Utrecht, genieten, sjokken, sjouwen, verbazen zich, doen mee aan kleine of grotere workshops, drinken op zeer goed geoutilleerde horecapleinen (RAI-complex, eat your heart out..) koffie, eten wat, proeven links en rechts wat, laten zich voorlichten over waar je nog iets meer dan -2% rente ontvangt en zo meer. Hal na hal liepen we af.

Er zijn stands van verzamelaars, handwerkers, er staan koks, je kunt tot in den treuren vibratie- en massagestoelen testen, je laten opmaken (dames..) en er uit gaan zien als filmster, maar ook het nodige laten aansmeren waar je achteraf thuis geen benul van hebt wat je er wellicht mee moet. Het publiek bij deze grootse expositie vindt het prachtig. Droomt weg van Rijnreisjes of cruises in de Caraïben. Je kunt een kijkje nemen in de cabine van een Airbus A380 bij Emirates Airlines, maar ook plaatsnemen in een reisbus van OAD. Kortom het was een genoeglijk dagje uit. Onverwacht leuk zelfs. Wat je wel moet bedenken is dat ouderen, de meeste bezoekers zijn eerder 60plus dan 50plus, langzaam lopen, liefst met vijf naast elkaar, dat men wat breder is uitgedijd dan de gemiddelde jongere en dus al snel de aardig brede gangpaden versperd, zeker als er iets aardigs wordt aangeboden. Ook plotseling blijven stil staan en in peinzen verzinken hoort er dan bij kennelijk. Maar verder…niets dan lof, en wat mij betreft volgend jaar weer. Ik heb me vermaakt, al was dat wellicht ook om andere redenen dan die welke puur met het aanbod te maken had. Voor een meninggevende observator was er heel veel te zien en te doen….

6 reacties

Opgeslagen onder Culturele mening

Vort! Op weg naar Dordt!

Het lijkt er soms op of we het bewust zo uitkiezen, maar het kwam domweg door de vulling van de weekagenda. Wederom op dinsdag even onderweg, dit keer met lieve vrienden die iets terug wilden doen (..) voor ons hoofdstedelijk gidswerk vorig jaar. En dus waren we onlangs in Dordrecht te gast. Een stad die ik zelf ken van wat korte bezoekjes aan daar gevestigde ondernemers, maar die zaten meestal niet in het centrum van deze havenplaats vol industrie. Het was dan ook een onverwacht genoegen te zien dat Dordrecht een schitterende combinatie biedt van oud en modern, van water en land, van cultuur en vermaak en dat wandelen er een groot genoegen is. Opmerkelijk is ook dat je er voorbeelden ziet van de meest schitterende (ook moderne) architectuur, maar dat er ook ontwerpers aan de gang zijn geweest die je toch het beste kunt afvoeren naar een vervolgopleiding in een van de verre en barre oorden van het altijd vrolijke Siberië. Want men heeft hier ook echt heel wat afgeklooid. Neemt niet weg dat er voor lieden zoals wij zijn veel te halen viel. Van oeroude panden tot een schitterende representatie van het Nederlandse varende erfgoed. Of je nu gek bent op leuke antiekwinkels of strip- en modelzaken. Het centrum is een paar jaar geleden volledig op de schop gegaan en men pakte zowel de verpaupering aan als de grote winkelstraten. Met als resultaat dat een dagje Dordrecht een absolute aanrader is voor iedereen die een echte dag uit wil, en daarbij zowel de maag als de boodschappentassen wil vullen. Meer nog dan andere steden in de omgeving. Daarbij ligt deze stad aan drie rivieren, het is er op die waterwegen aardig druk, er beweegt dus altijd wel iets en de stad is bepaald niet zo beperkt van omvang als je wellicht vanuit het vooroordeel tegen het evt. imago zou vermoeden. Wij liepen er even flink in de rondte, en hadden het idee nog maar een kwart van wat de stad biedt te hebben gezien. Dat komt dus nog eens in de herhaling. Overigens is Dordrecht prima bereikbaar per auto, trein en zelf schip, want er gaat een veerboot op en neer naar Rotterdam. Wil je iets bijzonders zien en meemaken? Ga die kant eens op. Echt leuk!

7 reacties

Opgeslagen onder Culturele mening