Tagarchief: techniek

Als alles tegen lijkt te zitten…..

IT server RoomEen paar blogjes geleden maakte ik al melding van de van ‘boven opgelegde behoefte’ om het oude WP-computersysteem te vervangen door een nieuwere vorm van communiceren die veiliger zou zijn omdat meneer Windows zelf er achter zou blijven staan.  Na ampel overleg met de thuisbasis, naaste familie en vrienden besloot ik mee te gaan met de stroom en een nieuwe PC te bestellen. Waarom een PC? Nou ik tik nogal hard en mijn vingers hebben echte toesten nodig om al dat geweld te verwerken als ik eenmaal bezig ben met schrijven.

PC 2De nieuwe computer kostte me een rib uit het oudere jonge lijf, maar dan had je ook wat. Zelfs een nieuw toetsenbord. Het ding stond er al snel, het internet een fraaie bron voor dit soort handel. De officiele importeur van het gekozen merk maakte werk van die levering, het moet gesteld.  Zoonlief hielp me zeer geduldig met de installatie van alle mij bekende software en links. Het oogde prachtig. Toen hij vertrok was ik niet alleen een PC, maar ook een HD scherm, kabels en nieuwe sofftware rijker. De rib uit het lijf die dit alles kostte maakte dat ik vond dat het nieuwe ding ook echt goed op zijn plek moest staan, dus ik richtte mijn kantoorwerkplek even extra netjes in. Na het diner nog even kijken naar die nieuwe software en de inrichting, opdat ik morgen… Ik drukte de startknop in….niks! Nog een keer, weer niks. Raar, wat was er loos….alleen een wit knipperend streepje op dat fraaie brede HD-scherm werd mijn deel. Nog een keer geprobeerd, zelfde resultaat. Scherm meldde zich telkens, de PC niet. Helpdesk bellen van het computerbedrijf. Keurig nette meneer. ‘Maakt u maar even de kast open, kijken we samen of de stekkers goed aangesloten zitten…’ Dat deed ik, trillende handen, maar toch. Alles was spic-en-span daar binnen. Geen stekker los. ‘Tja….dan is het vermoedelijk een harddisk-crash, kan gebeuren meneer. Stuurt u hem maar terug, krijgt u een nieuwe…’. Overdonderd werkte ik in omgekeerde volgorde alles weer terug naar af. Na uuuuren stond de nieuwe PC weer in in kartonnen huisje naast me op de  vloer en was de oude PC weer prominent in beeld. Omdat ik toch moest wachten op een ‘retoursticker’ van de fabrikant om de nu zo waardeloze pc terug te sturen, kreeg ik bedenktijd.

PC 3Samen met zoonlief (die veel meer verstand van dit zoort dingen heeft dan ik zelf)bedachten we daarom in de tussen liggende dagen een list. Waarom niet gewoon de laptop (heel modern, snel en weinig gebruikt) aangesloten met zijn vergelijkbare software als die nieuwe PC? Zo gezegd zo gedaan. Werkte prachtig. Met een uitzondering. De software voor het maken van deze juist deze blogs wil niet inloggen op de laptop. Onder geen beding. Weer uren aan besteed, WordPress werkt niet mee, ik kom met de nieuwe computer niet in mijn bestanden. Alle andere blogs doen het gewoon wel, voor mijn mening hier moet ik op de oude PC aan de slag. Zelfs reacties bij andere bloggers zijn niet mogelijk, of ik moet daar mijn facebook-of Twitteraccount aan koppelen. Voorlopig mag ik hopen, want het is wel wat onhandig allemaal… En dan die kleine toetsjes op die laptop. Schijnt ook een oplossing voor te bestaan. Los toetsenbord koppelen. Nou ja, ik houd u op de hoogte. Maar mocht het stil worden ligt het niet aan gebrek inspiratie, maar vooral aan het niet verbonden kunnen raken. Weet u dat alvast….

Advertenties

8 reacties

Opgeslagen onder Persoonlijke mening

Smartphone-verslaafd

WP_000395Tot ergens in de afgelopen zomer van 2012 was ik helemaal niet bezig geweest met het fenomeen. Ik had een goed werkende en uiterst stevige Nokia die ook nog foto’s kon maken en daar redde ik me aardig mee. Zoonlief introduceerde me in de wereld van de Smartphones. Hij gaf me een vrijwel nieuwe Windows Phone cadeau waar hij zelf erg gek op was maar alsnog graag omruilde voor een nog veel slimmere iPhone 6 of zo. De Winphone was precies goed voor de oude man die zijn vader is. Al snel zette ik wat apps op dat ding en kon ik bijvoorbeeld internetten, mailen en de sociale media volgen. Ook het nieuws ontging me niet meer en ik kan met een digitaal kompas zelfs zien waar het noorden is als ik ergens loop te wandelen. Twitter, Facebook, bloggen, alles zit er op en is met een beweging van een vinger tot actie te brengen.

nuvi3597LMTHD_HR_086.5 low.jpgFotograferen kan ook en zelfs filmen en het leuke is ook dat je die beelden direct kunt plaatsen op bijvoorbeeld Facebook. Leuk is ook Foursquare, een app die je bij allerlei bedrijven waar je op bezoek gaat doet inchecken en waarvoor je dan punten verzamelt. Wat je daar nu weer mee moet weet ik ook niet, al kreeg ik onlangs bij Ikea het aanbod om gratis een kopje koffie te gaan halen omdat ik daar was ingecheckt. Hoe dan ook, ik ben gek op dat ding en snap wel dat vrouwlief zo dol is op haar iPadje. Anders dan bij al die Windows-computers waarmee ik nu ook deze teksten aan het www toe vertrouw, werkt dat WinPhone-ding slechts met schuifbewegingen. Je doet dat intuitief goed, snel en de verbindingen die ik via provider Vodafone naar me toe haal blijken nog goed te zijn ook. Voor een relatieve meerprijs t.o.v. het vorige abonnement waarmee mijn nogmale ‘mobiel’ functioneerde kijk ik nu naar de wereld en die naar mij. Het weer ontgaat me niet meer, er zit een waarschuwing op voor extreme situaties, ik kan vluchten boeken of treinkaartjes, heb in de gaten wanneer er files zijn en als mijn auto-navigatie er mee zou stoppen, dan zit ook die voorziening in dat ding. Elke dag kijk ik er met een zekere verliefdheid naar.

WP_000391En daarmee ben ik niet de enige. Onlangs zat ik weer eens in overleg met twee zakenrelaties met wie ik op creatief gebied heel veel mooie dingen deed in het verleden en wellicht weer ga doen in de toekomst. Alle drie bleken we in de ban van die nieuwe apparaten. Alle drie een WinPhone. En ook alle drie als bijna senioren in de war als het ding het even niet goed doet…. Zoveel technisch vernuft in zo’n klein dingetje. En dan ben ik maar een bescheiden gebruiker. Download of kijk geen films op dat apparaatje, maar kan wel luisteren naar alle digitale radiozenders in de hele wereld. Maar radio is zo ouderwets begreep ik. En toch vind ik het plezierig om dat altijd bij me te hebben. Toch nog een beetje nostalgie op al die moderne technische apparatuur…..

13 reacties

Opgeslagen onder Persoonlijke mening

Standaard businessmeeting…

‘Weet je Charles, ik snap best dat je moeite hebt om onderdeel 3588 goed te verkopen, maar zoete broodjes worden niet meer gebakken. Je kent Henk, die wil resultaten zien en juist op 3588 zit een beste marge en ik snap zelf ook niet echt dat je het met jouw team niet voldoende weet weg te zetten. Wil je nog koffie?’. De mannen naast mij aan het belendende tafeltje in het Toekanrestaurant langs de snelweg zaten met allerlei papieren sheets voor zich, terwijl de man die sprak ook een laptop opengeklapt voor zich had staan. Ze zaten absoluut strak in het pak, echt onderscheid tussen beide was er niet, maar je zag wel dat de een de rol van ‘chef’ vervulde en de andere man een soort van ‘regional manager’ was of zoiets. ‘Snap je Charles dat we in FY2012 een omzetstijging moeten zien te halen van 38% t.o.v. vorig jaar en dat 3588 daarbij een heel belangrijke rol moet spelen? Ik zit er ook mee hoor, maar het moet mogelijk zijn om dat spul bij bestaande en nieuwe klanten aan de man te brengen. Je kent ons, we barsten van de gouden ideeën en die moeten domweg alleen maar worden verkocht. Door jou, en je team. Kijk, als we zelf de tijd en de mogelijkheden hadden deden wij het zelf wel, maar daar hebben we jou tenslotte voor in dienst genomen. En dat de economie in een dipje zit, ach, daar moet je gewoon overheen kletsen. Klanten willen wel, als je maar overtuigend genoeg met ze praat. Heb je de speciale actiekorting al aangeboden?’.De Regiomanager bleef zwijgen, af en toe schreef hij wat zaken op in een zakboekje dat hij later vermoedelijk zou gebruiken als leidraad voor zijn briefing richting verkoopmensen in zijn team. Die zouden er vast van langs krijgen, verschoven frustraties is altijd lastig. De charmante serveerster bracht koffie en het gesprek ging verder. ‘Hoe is het eigenlijk met je vrouw? Is ze al bijgekomen van die operatie? Dat zal wel heftig zijn geweest niet?’ ‘Uhm, ze is niet geopereerd Willem, ze is bevallen. En ja, het gaat haar weer prima, het was tenslotte alweer een half jaartje geleden’. Hij keek daarbij zijn gesprekspartner met een bijna vermoeide blik aan. Ik zag hem denken, ‘wat een oen, weet niet eens hoe het bij mij thuis toegaat, maar wel dat verrekte en onverkoopbare onderdeel 3588 door mijn strot duwen..jaja’. Ik dronk verder aan mijn eigen versnapering, keek rond en zag tafels vol met mensen die soortgelijke gesprekken voerden. Het wil wat, zaken doen in deze lastige tijden……

 

 

4 reacties

Opgeslagen onder Persoonlijke mening

Da da, of waarom mannen kiezen voor de buitenlandse vrouw..

Heteroseksuele mannen zijn relatief simpele zielen als het gaat om hun directe behoeften en dat wat ze van hun vrouwelijke partners verwachten. We willen als man een mooie vrouw, die zichzelf tot in de puntjes verzorgt, ons eten kookt alsof het haar grootste genoegen is, in bed een Kama-Sutra achtige kennis in de praktijk weet te brengen en alles wat wij zeggen voor waarheid of wet aanneemt. Hoe moeilijk kan het dan zijn zou je denken om je als vrouw een beetje aan die wensen en verlangens aan te passen. Mannen zetten er vaak hun ongekende kluslust tegenover, ze werken zich een slag in de rondte, brengen de kinderen naar bed, wassen de auto, kennen alle sportprogramma’s op de tv uit hun hoofd en weten over het algemeen ook goed hoe alle technische zaken in huis functioneren. Daarbij zijn ze geweldige praters, charmeurs en speelt geld voor hen geen enkele rol van betekenis. Zij stellen hun bankrekening en creditcard graag ter beschikking van hun vrouwen die aan de eerdere genoemde wensenlijst voldoen. Helaas blijkt in de praktijk dat de meeste vrouwen uit ons land zelf niet voldoen aan die idealen en dat ze vooral geëmancipeerd in een relatie zitten. Na een jaar of wat hebben ze het wel gezien en beginnen gas terug te nemen waar het hun pluspunten betreft. Voor mannen een crime en een goede reden om de tv en de sport toch steeds belangrijker te maken binnen de relatie. Trouwens, geef een vrouw een kind en als man ben je meteen naar het tweede plan gedegradeerd. Geen wonder dat er een grote trek is naar buitenlandse vrouwen. Volgens de cijfers van het CBS zelfs steeds meer. Los van de nieuwkomers die kennelijk toch het liefst een vrouw uit eigen thuisland ophalen, zoeken Nederlandse mannen ook steeds vaker een partner uit het buitenland. Vooral zij die in het Nederlandse relationele verkeer lastig aan de bak kunnen komen, vinden hun droombruiden vaak in Thailand, Rusland of Polen. Die Thaise vrouwen hebben dat dienende in de genen dat wij Nederlandse mannen graag zien bij een vrouw. Tot op hoge leeftijd zijn ze zo trouw als een hond en door het gebrek aan talenkennis heb je ook niet zoveel last van tegenspraak. Dat ligt anders bij Russische en Poolse vrouwen. Maar die compenseren dat door hun vaak ongekende schoonheid. En die dames vinden westerse mannen aantrekkelijk omdat die nu net die hiervoor genoemde positieve eigenschappen bezitten. In die landen daar wel gewaardeerd, hier veel minder. Het waarom zit hem ook in het feit dat veel mannen in die landen drinken als nationale sport zien en een pak rammel voor hun vrouw beschouwen ze als normaal.  En dus emigreren die dames naar Nederland en leven nog lang en gelukkig. Net als hun mannen. Vraag is wel wat ze eigenlijk aan het einde van dag eten in die relaties. Maar dit terzijde…..Ik breek nu even af, moet aan de slag van mijn vrouw. ‘Yes Ludmila, I come down to you…and fix the potatosoup’…..

21 reacties

Opgeslagen onder Culturele mening

Technisch denken…

Technisch begaafd was hij zeker. Dat had hij al heel lang geleden ontdekt. De fietsen van de familie kenden geen geheimen voor hem, hoe jong hij ook was. Zijn pa was ook zo’n knutselaar geweest en had hem soms als kind wel eens geholpen en vooral uitgelegd hoe je bepaalde reparaties moest uitvoeren. Op zijn 15e had hij zijn fiets al eens helemaal uit elkaar gehaald, alles gesmeerd en weer in elkaar gemonteerd. Dat zorgde voor een prima rijdend karretje zonder roest, jarenlang. Zijn brommer werd ook op die manier bijgehouden. De motor gaf hem weinig kopzorgen, binnen enkele weken wist hij alles over de werking van zo’n ding. Zijn vrienden wisten hem daarna te vinden en zo bouwde hij al snel een grote naam en faam op. Het was dus logisch dat hij een technische opleiding zou volgen en die maakte hij met bijna speels gemak af. Studeerde nog een paar jaar door, maar vond toch al snel dat hij beter maar een eigen bedrijfje kon opzetten en zijn handen aan het werk te krijgen. Het ging hem goed af. Brommers, scooters, motoren, later auto’s, elektronica, alles was ‘zijn ding’ en hij en zijn vrouw leefden er goed van. Rijk werd hij nooit echt, maar als er iets nodig was konden ze het zich veroorloven. Maar toen hij ouder werd raakte hij vermoeid. Zijn rug, zijn armen, last van zijn maag, zijn ogen werden minder, zijn benen wilden niet meer zo goed buigen. Niet goed voor de business en dus verkocht hij zijn bedrijfje en hield er net zo veel aan over dat hij er met zijn AOW net van rond zou kunnen komen tot in lengte van jaren. Van zijn zoon kreeg hij een paar jaar daarvoor een computer die het niet meer deed. Hij had hem open geschroefd en was op enig moment in staat geweest om dat ding werkend te krijgen. En zo ging dat verder. Dat kon hij thuis, op zolder, doen. Voor de tv zitten was in het weekend leuk wellicht, hij zat liever ‘boven’ aan die apparatuur te klooien. En zo repareerde hij camera’s, broodroosters, radio’s en televisies. Via, via kwam hij terecht bij een Kringloopwinkel waar ze iemand zochten die ingeleverde apparatuur kon controleren en waar nodig repareren. En al snel was hij de specialist geworden die zorgde dat de meeste van de daar verkochte spullen het deden en wellicht nog jaren mee zouden gaan. Aan onderdelen geen gebrek en al vlot was hij in staat om van drie haperende, twee goed werkende computers te maken. Het enige waar hij een hekel aan had was die lui die dan kwamen zeuren over de prijs. Zoals vandaag. Een zwarte vent, vermoedelijk uit Nigeria of Congo of zo wilde een onlangs door hem gerestaureerde P.C. kopen. Een ding met alles er op en er aan en een flink intern geheugen. Hij wist nog goed wat hij daaraan had gedaan. Best wat, maar het apparaat draaide als een tierelier. In zijn beste Engels gaf hij de vraagprijs aan die zwarte meneer. ‘Seventy Euro’. De man deed net of hij werd getroffen door een vuistslag. Begon een heel theater. Voor zover hij het begreep was het allemaal te duur. Hij wilde wel 45 euro betalen. Nou mooi niet! ‘Seventy Euro Sir en not a Euro minder….begrepen?’ bromde hij luid. Hij hield niet van dit volk, altijd maar zeuren. De zwarte man bood vijftig, hij ging zelf naar 67,50 om van het gezeur af te zijn. Toen de man 55 euro bood, hield hij het voort gezien. ‘You kan deze computer whole not buy, I do not verkoop het to you…’ Bromde hij nog eens. En draaide zich om. Zoveel werk aan dat ding gehad en die stomkop zag dat niet eens. Hij pakte een binnengebrachte dect-telefoon en ging op een kruk zitten achter de werkbank. Greep bijna driftig een schroevendraaier. Eens zien of hij dat ding aan de praat kon krijgen. Zou zeker 20 euro kunnen opbrengen….toch?

16 reacties

Opgeslagen onder Algemeen