Tagarchief: thuis

Bewust gewacht

HPIM0038_editedOnlangs besloten we dat het tijd was voor een nieuwe huisbewoner in onze familie. Onze Patser was intussen alweer zes maanden geleden naar de grote dierenhemel verhuisd en zijn nog steeds actieve zus liep vanaf dat moment te  gillen en te zoeken in ons en haar huis. Kennelijk krijgt zo’n dier dan na afloop van zo’n tragisch afscheid ook nog iets van een poezenziel extra in haar karakter want ze vertoonde ineens gedrag dat we vooral van haar broer hadden leren kennen, maar dat haar voordien vreemd was. Vanuit ons menselijk denken bedachten we dus dat ze wel ‘eenzaam’ moest zijn. Toen ze ooit samen bij ons binnenstapten hadden we hier al een hond en een poes rondlopen, met zijn vieren werd het heel gezellig. Maar zij bleef als laatste van die groep over en dat was best vreemd denk ik.

1899784_703267686360784_1577061767_oWe zijn nu ook niet zo dat we meteen een vervanger voor de geweldige kater die onze Patser was in huis haalden. Eerst even door dat vervelende gevoel heen dat ‘hij’ er niet meer was. Maar onlangs was het door allerlei omstandigheden weer mogelijk om aan een kitten te komen. Blogvriendin Bettina had in haar huis met dank aan de ooit op Marktplaats gekochte poes een nestje cadeau (..) gekregen en in onze familie bestond een grote behoefte. Dat werd dus afspreken, en opties nemen.

altAlpMZH3dhYCi62tCZ-UmMh_PrsO1yC8XKbO2PUjV-MvSTwee van die kleine wurmen zouden onze kant op komen, een daarvan was voor ons  zelf bedoeld. De kleine zwarte, toen nog als poes bestempeld. Onlangs mochten we ze halen. Geweldige ervaring. Prachtig gezin, lieve omgeving en een ‘plaat van een moederpoes’. Kermend gingen beide reizers in hun desbetreffende reismeubilair. Tijdens de rit naar huis hielden ze mekaar bezig met hun gejammer. Na afzetten van nummer 1, intussen Lucky genoemd, namen we onze zwarte minipoes mee naar huis.

WP_004463Daar aangekomen was zij/hij meteen thuis. Kermde, liep rond alsof hij nog nooit ergens anders is geweest en sliep vrijwel meteen op schoot een deel van de klok rond. De sfeer is goed, de relatie prima en de lach steeds op onze gezichten. De nieuwe zwarte medebewoner is geen saaie pier. Hij bedenkt van alles en is heel erg nieuwsgierig naar omgang met dat enorme poezenbeest dat hier rondloopt met schoteltjes van verwarde angst. Want dat ‘enorme monster dat hier nu rondloopt’ maakt haar, toch de poes met de oudste rechten,  onzeker. En toch komen ze centimeter voor centimeter dichter bij elkaar. Dat komt vast nog wel een keer goed. De kleine urk heeft zijn eerste bezoek aan de dierenarts achter zich. Injecties tegen poezenziekte, ontwormingskuur, vlooienbehandeling (nergens voor nodig, had er geen een) en een chipje. Ook bleek het een katertje te zijn. Kijk, dat kan helemaal niet meer stuk. En zo is ons gezin weer even wat completer dan het daarvoor was. Wat een liefde krijg je van die diertjes. Vertederend! Zou het daardoor komen dat we deze broeder nu zo verwennen? Zal best, maar als het kan moet je dat doen. Verdienen ze!

Advertenties

6 reacties

Opgeslagen onder Algemeen, Persoonlijke mening

Tucht en orde

3)Leo - 6e klas lagere school Broeder Monaldus Scan10040Als er een ding is dat mij vanuit mijn jeugd bij zal blijven dan toch wel de strenge opvoeding die we vooral ‘genoten’ op de conservatieve katholieke scholen in die jaren. Vanaf moment een dat je daar binnen stapte als zesjarige werd je bijgebracht dat orde en netheid hoorde bij goed leren, en dat er niks van je terecht zou komen als je zou afwijken van de leer van de enige echte kerk.

OLYMPUS DIGITAL CAMERAOmdat geloof en kennis zo sterk met elkaar werden verweven kon je best spreken  van een vorm van  hersenspoeling. In de loop van de jaren die volgden bleek dat lekenbroeders en burgerleerkrachten geen enkele moeite hadden de discipline er met harde hand ook fysiek in te slaan. Men deelde wel uit en er werd maar weinig geklaagd door ouders van leerlingen die een dergelijke behandeling ondergingen. Laten we wel zijn, bij veel van mijn vrienden thuis was het schering en inslag dat tucht en gehoorzaamheid er met soortgelijke hand in werd geramd.

Gebroken onfeilbaarheid - tekstEen gewelddadige jeugd voor velen dus, die mij zelf aardig is ontgaan omdat mijn stiefvader na een paar door mij in school opgelopen tikken de desbetreffende broeder vertelde dat als dit nog een keer zou gebeuren deze zelf verder door het leven zou gaan als lekenzuster.  Bij ons thuis was slaan ook niet zo ‘in’. Je moest het wel erg bont maken.  Wij waren thuis trouwens best braaf, al deden we heus wel eens dingen die niet door de beugel konden. Maar het kwam dan niet in de buurt van wat je tegenwoordig ziet als gedrag door mannekes van een jaar of elf, twaalf. Criminaliteit beperkte zich wellicht tot het niet betalen van een kauwgum bij de lokale snoepwinkelier, maar daar hield het wel mee op. De combinatie van strenge opvoeding, een goede opleiding en ontzag voor ouderen of wetgeving maakten ons tot redelijk goed functionerende lieden die de naoorlogse economie tot grote hoogten wisten te tillen. Al was kerkbezoek er na mij 14e niet meer bij, veel van de indertijd bij gebrachte doctrines zitten dieper dan ik zelf ooit had verwacht. Ik heb nog steeds een stevige mening over afvallige gelovigen of zgn. barbaarse heidenen. Maar dat dan vooral in een cynische wijze en niet zo vijandig als tegenwoordig onder de nieuwe geloven nog wel eens opgeld doet.

St.Willibrorduskerk buiten-de-vesteDoor die jeugdjaren heb ik dus ook weinig begrip ontwikkeld voor los geslagen lieden die om het minste geringste om respect blèren en vooral met meerdere mensen tegelijk een enkel loslopend slachtoffer half dood slaan of trappen. Toch te weinig opvoeding genoten, te weinig op een strenge school gezeten, en veel te weinig ontzag voor een tegenwoordig ook wel erg softe justitie. In onze jeugdjaren schuwde men het niet om straatjeugd die ontspoorde op zijn nummer te zetten. Nozems, Pleiners, Dijkers, voor de een een Geuzennaam, voor de ander niet meer dan grote afkeer van het gedrag. Terug naar die tijd zal niet meer kunnen, ik snap het zeer, maar een beetje wellicht nog wel? Opdat we nog een deel van de nu op straat zwervende schoffies kunnen behouden voor de toekomst? Hebben we allemaal baat bij. Of zou bekeren helpen? Tot het enige ware geloof uiteraard….Dat spreekt!

17 reacties

Opgeslagen onder Culturele mening, Persoonlijke mening

Fijne feestdagen!

OLYMPUS DIGITAL CAMERAAlweer op weg naar de laatste dagen van dit jaar 2012. Het lijkt nog maar gisteren dat ik mijn vorige kerstwensen links en rechts bezorgde. Wat vliegt de tijd. En wat maken we met zijn allen veel mee.

Prive of zakelijk, een jaar heeft flink wat verrassingen in zich. Positieve, negatieve, leuke of verdrietige. Veel daarvan kunnen we goed verwerken, worden er sterker van. Wijzer ook. Een economische crisis zoals we die nu meemaken zorgt ook voor inventiviteit. Wie slim is overleeft!

Hoe dan ook, 2012 was een interessant jaar. In vele opzichten. Net zoals 2013 dat zal zijn, let maar op!

Voorlopig wens ik u en de uwen …..

 

Heel mooie en warme feestdagen toe! 

 

In 2013 zien we weer verder. Want wat in de afgelopen jaren is opgezet en uitgewerkt staat ook komend jaar volop ter beschikking…..

 

Met vriendelijke decembergroet.

 

Leo de meninggever

Wings and Wheelsspecialist

Enthousiast blogger – Facebooker, Twitteraar, Linkedinner, boekauteur, tekstdichter en zo meer…

 

 

22 reacties

Opgeslagen onder Algemeen, Persoonlijke mening

Uitgetikt….

Een klein berichtje in een van de gelezen kranten bracht me wat in verwarring, maar direct daarna ook terug in de tijd. Het Britse merk Brother fabriceerde vorige maand haar laatste schrijfmachines in Engeland. Over en uit. De westerse wereld wil geen gehamer meer op machines die niet veel meer kunnen dan teksten op papier afdrukken middens een systeem van toetsen, hamers, bolletjes en een inktlint. De tijd van deze machines is voorbij, al verkoopt Brother er nog steeds hele series van in het Midden-Oosten, waar men kennelijk angstig is voor de digitale wereld. Mijn manier van tikken op de toetsenborden van de ter beschikking staande toetsenborden van die digitale systemen lijkt nog het meest op het aanslaan van schrijfmachinetoetsen. Het waarom zit in de wijze waarop je die dingen moest bedienen.

Immers, een kopietje of tien, dan wel meer, het werk wat ik indertijd deed was de oorzaak, vroeg om ferme vingers. Waren de eerste schrijfmachines nog van het noeste ouderwetse type, met stalen kasten en open toetsen, handig voor als er twee van die dingen verward raakten, later verschafte de werkgever bijna luxe Hermes-machines in hun kenmerkende groengrijze kleur. Dat waren heerlijke typemachines, stil, met een fluweelzachte aanslag. Weer een fase verder hadden die dingen zelfs elektrische bediening, revolutionair in toenmalige gebruikersogen. Het typen ging daarmee nog sneller en ook thuis kwamen er oude machines in gebruik. Soms overgenomen van de werkgever, al was het maar omdat je er zo aan gewend was. Heel wat brieven en verhalen tikte ik uit op die dingen. Toen ik de luchtvaart verliet voor een carriere in autoland kwamen net de echte overgangsmodellen tussen typemachine en computer in gebruik. Machines met elektronische kaarten. De teksten die je nodig had tikte je eerst uit op die kaarten en later werden dan foutloos al die zaken op papier gezet die jij wilde uitzenden. De autowereld bleek op dat punt aardig achter te lopen.

Maar ook daar kregen we al snel elektrische schrijfmachines met wat elektronische trekjes. Contracten, facturen, werkopdrachten, indexsystemen, alles kon je er mee verwerken. En toen, begin jaren negentig, was het einde van die machines in zicht. Computers kwamen op kantoor in gebruik, het internet lonkte. Thuis werden ook de eerste echte p.c.’s in gebruik genomen, gekoppeld aan van die handige naaldjesprinters. Mijn eigen laatste twee schrijfmachines liet ik nog even staan als een soort herinnering aan vroeger, maar een paar jaar geleden zijn ze toch opgeruimd. Via de Kringloopwinkels. Waar je er af en toe nog wel eens eentje ziet. Voor heel weinig te koop. Vaak in prima staat. Maar wie wil er nog tikken op zo’n ding? Wie wil er nog carbonpapier tussen alle velletjes stoppen, of een typelint vervangen? Nee, die tijd is voorbij. En nu zelfs de laatste schrijfmachinefabrikant de productie heeft gestopt wordt het tijd om dit soort apparaten maar bij te schrijven in de museale krochten van het geheugen. Net als de faxmachine. Want wie gebruikt die nog???

19 reacties

Opgeslagen onder Culinaire mening, Persoonlijke mening

Thuis!

Thuis is waar je hart als mens ligt. Thuis is veilig, je kent er elk hoekje of gaatje, je weet welke buren je om je heen verzamelde en je kent de geluiden. Thuis is niet zo maar een huis of een plekje, het is JOUW huis of plekje. Daarom doen we als mens ook zoveel moeite om een huis tot thuis te maken, een enkele uitzondering daar gelaten. Ik schreef al eens eerder over het fenomeen verhuizen. Los van de emotionele kant, praktisch ook een ramp natuurlijk. Voor je alles weer hebt in- of uitgepakt en de boel zorgt dat je weer een beetje thuis bent in dat nieuwe hokje van je, ben je vaak een jaar verder. Het overkwam mij een keer of vijf tot nu toe. Maar, ik verhuisde wel altijd in de periferie of stad Amsterdam. Het westen van ons landje is mijn terrein, de hoofdstad mijn domicilie. Hoeveel je daar op kunt zeggen, als ik de Amstel zie, of de Westertoren is het pas goed in mijn leven. Toch reis ik veel en regelmatig. In ons land of daarbuiten. Ik word zelf nog moe van al mijn gevlogen tochtjes uit het verleden. Zakelijk of privé, overal en nergens heen. Mooie steden, prachtige natuur, lieve mensen. Toch was ik telkens weer blij terug thuis te kunnen komen.

Ook al was er af en toe wel eens die gedachte over hoe het zou zijn om ‘hier’ of ‘daar’ een nieuw of ander leven op te bouwen. Voor veel mensen, ook voor hen die ik wel eens tegenkom en spreek, is het idee in een grote stad te moeten leven onverteerbaar. Het westen van ons land vindt bij de gemiddelde oosterling of de noord/zuiderling geen genade.

Men wil daar liever lucht en ruimte om zich heen, wordt pas vrolijk als men vanuit het westen weer over de al dan niet opgetrokken bruggen van de grote rivieren of randmeren heen het thuisland weer in zicht krijgt. Thuis is toch meer de rust van de boerderij of het kerkdorp waar men werd geboren of ooit heen verhuisde. En compleet gespiegelde situatie. Want, hoe leuk ook, als ik wel eens in die uithoeken van het land verkeer, is voor mij Almere of pakweg Nijkerk het keerpunt in mijn denken. Vanaf daar kom ik steeds dichter bij de ‘bewoonde wereld’ en de daaraan gekoppelde culturele beschaving. Het is maar net wat je zoekt in het leven natuurlijk. Dat ik daardoor wellicht een grote voorliefde heb opgelopen voor stedelijke bestemmingen als ik al eens vakantie vier of een tripje maak is bijna een logische conclusie. Steden als Berlijn, Londen, Barcelona, Praag, Edinburgh, Glasgow, en nog een heel rijtje, het trekt me allemaal veel meer dan een of ander stil bos. een kaal strand of een in mijn ogen onaantrekkelijke bergtop zonder bewoning of mensen. Nee, cultuur moet er zijn, medemensen moet ik zien, winkels moet ik kunnen bezoeken, opdat mijn huis extra kan worden gevuld met die dingen die het maken tot mijn enige echte, unieke, warme en o zo gewaardeerde THUIS!

17 reacties

Opgeslagen onder Culinaire mening, Persoonlijke mening

Klusgenenontsteking

Klussen is een drama. Althans voor mij. Ik snap nooit het enthousiasme van bepaalde mannen om hun halve huis op de kop te zetten om het daarna weer wat frisser op te leveren. Alsof je leven er vanaf zou hangen dat alle verf fris is of het behang elke drie jaar vervangen wordt door een nieuw kleurtje. In mijn genen zit het niet. Ik heb er echt naar gezocht, maar ik kan er geen enkele snipper van vinden, zelfs niet onder de fijnste microscoop. Uw meninggever is niet geschikt. Toch doe ik het wel af en toe. Mopperend, tegenstribbelend en zonder mensen om me heen. Want wie het waagt ook maar iets te zeggen over mijn schilderkunsten bijvoorbeeld kan rekenen op een grauw of snauw of een 24-uursstaking die meteen drie jaar aanhoudt….Nou ja, er moet af en toe wel eens iets in of rond het huis gebeuren en ik weet nu bijv. al vijf jaar dat er een kwast gezet moet worden op muren en houtwerk bij een deel van ons thuis. Ik heb er, in de hoop te kunnen ontsnappen aan ‘deze tocht naar Golgotha’, ooit offerte voor opgevraagd bij een professionele schildersbedrijf, maar de uitkomst daarvan bleek toch niet echt een aanleiding om het werk uit te besteden. Peperduur namelijk. Natuurlijk doen die lui dat beter dan een klusgenenloze amateur als ik. Maar het moet wel betaalbaar zijn. Dus klooi ik zelf maar wat. Een week geleden ongeveer heb ik een muur gewit. Dat op zich lukte me nog wel, maar alleen al het afdekken van alle omliggende woonvlakken in het huis nam enorm veel tijd in beslag. Als ik zou spetteren op vloer of bijbehorende bedekking is de kans op excommunicatie bij ons thuis groot, dus ik besteedde er flink wat tijd aan. Bijna euforisch van genoegen dat de muren weer witter waren dan er voor, maakte ik plannen om ‘volgende week’ verder te gaan met het houtwerk. Even kijken of ik wel de juiste verf in de goede kleur op voorraad had staan. Dus dekseltje gelicht van een van die potten glansverf. Gloeiende Hulkensalade in Afghanistan, druppels verf op mijn vloerkleed. In mijn eigen kamer, dat wel, maar toch. Doeken en deppen met terpentine….de verf ging er wel uit, maar de vlek niet. De lol was er voor even af. Potten dicht, spullen opzij gezet en nog even overwegen wat nu. Er moet nieuwe verf komen, ik heb verder alles in huis om er echt tegen aan te gaan. Maar nu heb ik weer last van een passieve genenontsteking. Dat moet eerst onder controle. Dan ga ik echt beginnen…..Zouden er geen Roemenen bestaan die voor heel weinig geld en een potje bier die klus voor me zouden kunnen klaren? Zodat ook ik trots kan wijzen op al die fraai glimmende vlakken waar de verf weer een jaartje of 50 mee kan? Ik heb de spullen, barst van de ideetjes over hoe het zou moeten, maar mis domweg de inspiratie. Zou het komen omdat ik te oud word voor dit gerommel??? Wie een klusser is die als voorbeeld kan dienen mag het zeggen….

16 reacties

Opgeslagen onder Algemeen, Persoonlijke mening