Tagarchief: inspiratie

Als alles tegen lijkt te zitten…..

IT server RoomEen paar blogjes geleden maakte ik al melding van de van ‘boven opgelegde behoefte’ om het oude WP-computersysteem te vervangen door een nieuwere vorm van communiceren die veiliger zou zijn omdat meneer Windows zelf er achter zou blijven staan.  Na ampel overleg met de thuisbasis, naaste familie en vrienden besloot ik mee te gaan met de stroom en een nieuwe PC te bestellen. Waarom een PC? Nou ik tik nogal hard en mijn vingers hebben echte toesten nodig om al dat geweld te verwerken als ik eenmaal bezig ben met schrijven.

PC 2De nieuwe computer kostte me een rib uit het oudere jonge lijf, maar dan had je ook wat. Zelfs een nieuw toetsenbord. Het ding stond er al snel, het internet een fraaie bron voor dit soort handel. De officiele importeur van het gekozen merk maakte werk van die levering, het moet gesteld.  Zoonlief hielp me zeer geduldig met de installatie van alle mij bekende software en links. Het oogde prachtig. Toen hij vertrok was ik niet alleen een PC, maar ook een HD scherm, kabels en nieuwe sofftware rijker. De rib uit het lijf die dit alles kostte maakte dat ik vond dat het nieuwe ding ook echt goed op zijn plek moest staan, dus ik richtte mijn kantoorwerkplek even extra netjes in. Na het diner nog even kijken naar die nieuwe software en de inrichting, opdat ik morgen… Ik drukte de startknop in….niks! Nog een keer, weer niks. Raar, wat was er loos….alleen een wit knipperend streepje op dat fraaie brede HD-scherm werd mijn deel. Nog een keer geprobeerd, zelfde resultaat. Scherm meldde zich telkens, de PC niet. Helpdesk bellen van het computerbedrijf. Keurig nette meneer. ‘Maakt u maar even de kast open, kijken we samen of de stekkers goed aangesloten zitten…’ Dat deed ik, trillende handen, maar toch. Alles was spic-en-span daar binnen. Geen stekker los. ‘Tja….dan is het vermoedelijk een harddisk-crash, kan gebeuren meneer. Stuurt u hem maar terug, krijgt u een nieuwe…’. Overdonderd werkte ik in omgekeerde volgorde alles weer terug naar af. Na uuuuren stond de nieuwe PC weer in in kartonnen huisje naast me op de  vloer en was de oude PC weer prominent in beeld. Omdat ik toch moest wachten op een ‘retoursticker’ van de fabrikant om de nu zo waardeloze pc terug te sturen, kreeg ik bedenktijd.

PC 3Samen met zoonlief (die veel meer verstand van dit zoort dingen heeft dan ik zelf)bedachten we daarom in de tussen liggende dagen een list. Waarom niet gewoon de laptop (heel modern, snel en weinig gebruikt) aangesloten met zijn vergelijkbare software als die nieuwe PC? Zo gezegd zo gedaan. Werkte prachtig. Met een uitzondering. De software voor het maken van deze juist deze blogs wil niet inloggen op de laptop. Onder geen beding. Weer uren aan besteed, WordPress werkt niet mee, ik kom met de nieuwe computer niet in mijn bestanden. Alle andere blogs doen het gewoon wel, voor mijn mening hier moet ik op de oude PC aan de slag. Zelfs reacties bij andere bloggers zijn niet mogelijk, of ik moet daar mijn facebook-of Twitteraccount aan koppelen. Voorlopig mag ik hopen, want het is wel wat onhandig allemaal… En dan die kleine toetsjes op die laptop. Schijnt ook een oplossing voor te bestaan. Los toetsenbord koppelen. Nou ja, ik houd u op de hoogte. Maar mocht het stil worden ligt het niet aan gebrek inspiratie, maar vooral aan het niet verbonden kunnen raken. Weet u dat alvast….

Advertenties

8 reacties

Opgeslagen onder Persoonlijke mening

De eerste keer; naar Schiphol – op de foto!

HPIM7854_editedIk heb vrij lang gedacht dat mijn interesse voor alles wat rijdt en vliegt vooral is gekomen door impulsen vanuit de vroegste woonomgeving. Een paar auto- en transportbedrijven in de nabijheid en Schiphol op fietsafstand bleven mij tot voor kort bij als de hoofdoorzaken van mijn liefde voor al dat spul. Maar het zou wel eens verder kunnen gaan dan dat. Nog los van het feit dat mijn halve familie in de auto’s verkeerde, had mijn moeder in mijn vroegste jeugd nog wel eens de plezierige gewoonte op eigen houtje tochten te ondernemen met ons kinderen. Een paar keer gingen die naar Schiphol. Het toenmalige uiteraard, geplakt tegen de Ringvaart en het Amsterdamse Bos. Dat bos was voor mijn moeder een plek om al lezend bij een van de vele pierenbadjes ons kinderen ‘uit te laten’ en zelf een kleurtje op te doen. Als ze goed geluimd was reden we op de fiets door naar Schiphol en dan keek ze daar naar die blikken vogels die overal en nergens heen gingen. Ze droomde dan vast weg naar een land achter de horizon waar de toen nog brommende vliegtuigen hun passagiers dropten.

HPIM7861_editedIn die jaren was het terrorisme nergens te bekennen en de toegang tot de platforms ook voor normale mensen nog mogelijk. Je kon dan kiezen voor een rondwandeling onder begeleiding van een gids, vast onderdeel daarvan, de bekende fotosessie. En die foto’s kon je dan na afloop van de wandeling kopen. Zo deed mijn moeder dat ook en op een van die beelden sta, of liever zit ik als jong jochie, tussen allemaal volwassenen die er vermoedelijk nu niet meer zijn. Opmerkelijk eigenlijk, want op latere leeftijd had juist mijn moeder geen enkele behoefte meer om echt ver te reizen. De droom raakte kennelijk ergens uitgedoofd en omdat haar partner er ook niet veel voor voelde bleven ze meer dan 60 jaar wonen in dezelfde hoofdstedelijke straat en kon ik ‘pa’ pas in de jaren zeventig een keer meenemen aan boord van een Cessna voor een luchtdoop.

15541 - Leo en Wim duwen PH-MIT op zijn plek EHAM 270383 Scan10059Vanaf Schiphol en dan via de stad naar Noord-Holland. Hij vond het prachtig, maar zou er verder nooit meer naar talen. Mijn moeder deed dat nooit. Nunspeet of Valkenburg was al ver genoeg… Bij mij werkte het virus kennelijk wel. Heel erg zelfs. Ik heb er op diverse plekken en ook hier wel eens over bericht. Gek op ‘thuis’ maar niks mis met een beetje rondkijken in land en wereld. Gelukkig de genen doorgegeven aan de latere generaties, die reizen zich helemaal gek. Maar wel op jonge leeftijd al geïnjecteerd met dat serum. Reizen is leuk en vliegen geweldig. Toch wonderlijk hoe een blik in een heel oud familiealbum in staat is om je zelf opgebouwde herinneringen in te kleuren en aan te vullen. Blij dat ik het toch eens naar me toe heb gehaald.

7 reacties

Opgeslagen onder Historische mening, Persoonlijke mening

Twee keer per maand…

Op haar leeftijd nog denken aan seks en erotische spanning. Het moest niet gekker worden zeg. En toch was ze er heel vaak mee bezig. Wellicht omdat haar vriendinnen vonden dat ze er nog lekker uitzag (voor haar leeftijd..) en ze met haar manier van kleden de mannenblikken nog steeds kon trekken. De enige die dat kennelijk al jaren niet meer zag was haar echtgenoot, Frans. Die was zo druk met zijn werk, zijn voetbalclub en vrienden dat hij meestal doodmoe thuiskwam en voor hij zijn kussen zag al lag te ronken. Al lag ze naakt naast hem, van enige opwinding was geen sprake meer. Soms werd het haar dan te veel, deed ze wat ze als jong meisje al had gedaan, wat haar opwond, even adem gaf, maar zeker niet echt bevredigde. Voor haar was het meer het spel, de uitdaging, het gevoel van geprikkeld of begeerd worden, alert zijn en blijven en dan toeslaan. Wat ze soms had als ze in de kroeg met Ankie, haar hartsvriendin, lekker zat te kletsen en ondertussen de mannen bekeek die aan de bar hingen.

Soms flirtte ze dan met zo’n man, nou ja man, soms waren het nog jongens hoor. Maar het gevoel bekeken te worden en wellicht begeerd wond haar op. Ze sprak er wel eens over met Ankie. Die had een lang lopend huwelijk met haar Ronald. Alles zo op het oog prima voor elkaar, net zoals zij dat zelf had voor de buitenwacht, maar Ankie leek daar meer tevreden mee dan zij dat was. Zij vroeg wel eens schalks aan Ankie hoe dat nu ging met Ronald. Had die nog steeds zin na al die huwelijksjaren? Maar Ankie ging er nooit eens wat dieper op in. Bloosde soms wat, maar gaf nooit direct antwoord op de vragen die zij stelde. Tot die dag dat ze in de krant dat onderzoek had gelezen over ‘hoeveel keer getrouwde stellen het met elkaar deden’. Dat bleek volgens de uitslag van het bewuste onderzoek gemiddeld toch wel een keer of twee per week en in haar leeftijdsgroep minstens twee keer per maand te zijn.

Twee keer per maand! Dat haalden Frans en zij echt niet. Laat staan twee keer in de week. Zeker na de geboorte van de kinderen was de frequentie afgenomen met een snelheid die een naar beneden duikende straaljager niet zou misstaan. Alsof ze met een bejaarde getrouwd was. Zou hij een ander hebben wellicht? Twee keer in de maand, het leek haar heerlijk. Ze confronteerde Ankie maar weer eens met die vragen over hoe het daar toe ging. Bij de koffie, op zaterdagochtend voordat ze zouden gaan shoppen in dat leuke winkelcentrum van Amersfoort, vroeg ze het Ankie op de ‘vrouw’ af. En weer bloosde Ankie. Kennelijk was ze door haar aandringen ineens over een drempel heen. Ankie antwoordde stamelend en met zachte stem: ‘twee keer in de week? Nee hoor, dat is me echt te weinig, Ronald en ik…doen het wel vier keer in de week, anders voel ik me afgewezen…’ Nu was het haar beurt om te blozen. Vier keer in de week? Ankie was ouder dan zij en zag er echt minder leuk uit. Ze wist het nu zeker. Er was iets mis tussen Frans en haar. Boos en teleurgesteld en ook een beetje afgewezen stopte ze haar creditkaart in haar tas en besloot dat ze zich eens goed in de lingerie van Marlies Dekker zou steken. Het moest wel aan haar liggen. En dat boek van die schrijfster over die tinten grijs en zo moest ze ook maar eens lezen. Wie weet kreeg ze daar extra inspiratie door. Neuriend haalde ze even later de kopjes van de tafel en trok haar modieuze jas aan. Ze voelde zich op en top vrouw. En als Frans haar niet meer zag, dan moest het genoegen maar langs andere wegen worden bereikt.

21 reacties

Opgeslagen onder Verhalen zonder mening

Onder de indruk van het impressionisme….

Het schitterende Hermitagefiliaal aan de hoofdstedelijke Amstel is alleen al om haar ligging de moeite waard om heen te gaan. Zeker als je bedenkt dat de metro er om de hoek stopt en je dus niet al te veel moeite hoeft te doen om er lopend te komen als het wandelen even moeilijker gaat als vroeger. Daarbij zet het museum elk half jaar een heerlijke expositie op de agenda die ons, kunstliefhebbers, maar meteen ook grote amateurs op dit gebied, al heel wat keertjes naar het centrum van de stad deed afreizen. Sinds 16 juni jl. draait men een expositie over het Impressionisme en ik kan eenieder aanraden daar eens kennis mee te maken als je ook maar een ‘flintertje interesse’ in kunst hebt. Namen als Monet, Camille Picasso, Renoir, Sisley, maar zeker ook Rodin, Delacroix, Gerome, Corot en Laurens legden soms bijna fotografisch goed op het doek vast hoe het leven in eigen en vroeger tijden moet zijn geweest. Kunstcritici uit hun eigen dagen waren niet altijd overtuigd van de kracht van deze stroming, maar dat werd later wel anders. Kleurrijke straatscènes, prachtge landschappen, fraaie portretten en herleidingen naar de vroege Griekse en Romeinse tijden maakten dat we soms ademloos keken naar deze prachtige kunstuitingen uit de collectie van het Russische St. Petersburg. Wat een mooie kleuren, en hoe fraai zijn de schilders omgegaan met hun onderwerpen. Aardig is ook om te leren dat vroegere schilders hun landschappen helemaal niet buiten konden schilderen. De gebruikte verfsoorten stonden dat niet toe.

Men tekende en schetste wat en nam dat dan mee naar huis om er in het eigen atelier een echt schilderstuk van te maken. Na 1841 kwam de nu nog zo bekende verf uit tubes in gebruik en kreeg men een andere kijk op de wereld om die schilders heen. Deze generatie kunstenaars legden het leven om hen heen ook vast omdat ze bang waren dat het moment suprême anders al voorbij was voor ze het op doek konden weergeven. Ze waren gefascineerd door de zichtbare werkelijkheid. En ik was blij met ze. Omdat je soms beelden ziet die net als oude persfoto’s recht deden aan gebeurtenissen uit het verleden die we anders slechts met moeite zouden kunnen terugvinden in stoffige paperassen.

De gestileerde paren van Rodin, zo mooi, zo glad, zo intiem, en dan gehouwen uit schitterend marmer, tijdloos daardoor, maar je gelooft bijna niet dat iemand dit uit zulk hard materiaal kan maken. We waren er al zittend op een terrasje in de buurt nog niet over uitgepraat. Maakte veel indruk deze expositie en is een bezoek of wat meer dan waard.  Voor wie een Museumjaarkaart bezit is de toegang gratis. Anders kost het 15 euro p.p., kinderen tot 16 jaar mogen gratis mee naar binnen. Het is een aanrader…absoluut……

8 reacties

Opgeslagen onder Culturele mening