Tagarchief: bus

Het verdwenen vliegtuig

AEM3Natuurlijk zijn we min of meer gewend geraakt aan het feit dat alles wat zich mechanisch voortbeweegt een keer onderwerp kan zijn van een grote crash. Of het nu treinen, bussen, auto’s, motorfietsen, metro’s of trams betreft, er is een moment dat deze dingen iets overkomt waarbij veel gewonden of doden vallen.

AEMW4Elk jaar verliezen in ons land vele honderden mensen het leven door verkeersongelukken, bij de Duitse buren hebben we het over iets van rond de drie duizend mensen. Mens zoals jij en ik, vandaag in goeden doen, morgen verdwenen. Toch vinden wij mensen het verlies aan mensenlevens door scheepsrampen en vliegtuigongelukken vaak veel traumatischer. Denk maar aan de ramp met de Titanic, een schip dat onzinkbaar werd geacht, maar na de aanvaring met een enkele ijsberg in de koude Atlantische Oceaan ten onder ging.

AEM2Als een varende Toren van Babel, vele honderden mensen met zich mee sleurend de diepte van de zee in. Vliegtuigen zijn ook altijd goed voor flink wat slachtoffers en we neigen er naar om daarvan aardig van de leg te raken. Kennelijk omdat we die vliegtuigen toch iets tegen natuurlijks blijven vinden, een mens is niet gemaakt om te vliegen en zo?

AEM1Ik heb al eens eerder hier opgebiecht hele mappen vol met vliegtuigcrashes te verzamelen. Juist omdat je dan op basis van de ervaringen met het ene vliegtuig kunt leren bij het andere. Maar dan moet je wel het wrak van die gecrashte machine vinden en nog belangrijker, de ‘zwarte dozen’ vol met vluchtgegevens. In het geval van de onlangs spoorloos verdwenen Boeing 777 van Malaysian Airlines is sprake van een raadsel. Immers, die kist is verdwenen,  terwijl hij roichting Peking onderweg was vanuit Kuala Lumpur. De ene theorie na de andere kwam voorbij. Van Aliens in UFO’s tot kapingen. Speculaties die we niet snel kunnen oplossen als we het wrak van die enorme machine niet vinden. Kan best zijn dat als ik dit publiceer die grote machine intussen is gevonden. Maar op het moment van schrijven was dit nog niet zo en bleken alle satellietbeelden van wrakstukken slechts afval van vissersschepen te zijn. So far for intelligence from Space. Radarsystemen die een dergelijk vliegtuig niet opmerkten, verkeerstorens die deze kist kwijt raakten, opsporingsvliegtuigen die niks vinden. Als er weer eens een 777 over mijn huis heen vliegt, op weg naar een of andere verre bestemming mijmer ik best wel eens. Wat als…. Blijft vreemd dat je een dergelijk groot vliegtuig met alles wat zo’n kist aan boord heeft zo maar kwijt kunt raken. Geeft toch aan dat we nog steeds te weinig van onze wereld weten, en de techniek soms ook wat beperkt overkomt in momenten van al dan niet bewust gekozen nood….

Advertenties

6 reacties

Opgeslagen onder Algemeen, Prive-mening, Reismening

De eerste keer; Duitsland!

9)Leo op Puch 1967 10014Die eerste keer samen op vakantie. Best spannend! Jong (17 jaar) en onbezonnen had ik nog het idee dat ik wel even op de brommer van Amsterdam naar Valkenburg, waar we in de buurt zouden logeren, zou kunnen rijden, maar achteraf bleek de trein toch handiger. De al eens eerder beschreven ervaringen van mijn oudere broer met onbetrouwbare tweewielers die de toenmalige brommertjes toch vaak waren,  gaven de doorslag. Dus met de trein naar Maastricht en aansluitend met de bus naar Valkenburg. Daarna nog een stuk lopen, want we logeerden in het boven op de Cauberg gelegen Berg en Terblijt bij mensen die we kenden van de vakanties van mijn ouders. Omwille van de goede zeden sliepen we in aparte huizen, anders waren we niet weg gekomen…… Het was een leuke trip, nog altijd gekoesterd, maar tijdens onze vakantie in dat zuiden van Limburg bedachten we ons dat een keertje kijken over de grens toch ook wel iets spannends had. Bij de Valkenburgse bus- en reisondernemers in dit dagen had men een heel lijstje aan dagtripjes in de aanbieding, een daarvan ging richting Monschau.

Monschau 1Voor mij zo de eerste keer naar Duitsland. Spannend! Monschau ligt op een uurtje of twee rijden vanaf Valkenburg, beetje tegen de Belgische grens, onder Aken en aan de bovenkant van het befaamde Eifelgebied. Vergelijkbaar met Valkenburg qua toerisme, maar met heel fraaie vakwerkhuisjes en soms wat actievere waterstromen. De Rur (Roer) loopt dwars door de stad heen. De hoogteverschillen zijn er wat heftiger dan in het Limburgse landschap. Althans, zo staat het me in de herinnering. Een kasteel domineert het beeld voor de toevallige toerist. Als zo vaak uitkijkend over de vele straten en stegen. Wij liepen er heen en weer, aten wat, kochten een souvenir en stapten na een paar uur dwalen weer in de bus terug naar Valkenburg.

Monschau 2 imagesPas later waardeerde ik het feit dat ik ‘zowaar in Duitsland’ was geweest. Tegenwoordig is Monschau nog steeds een toeristenmagneet van jewelste. De straatjes en huizen zijn in pakweg 300 jaar niet veranderd, en wie even vanuit Nederland die buitenlandse sferen wil proeven komt hier wel aan zijn of haar trekken. Gek genoeg ben ik er nooit meer terug geweest. Ben wel in de Eifel op stap geweest, meerdere keren zelfs, maar nooit terug naar dat plaatsje waar mijn liefde voor het Duitse land toch eens begon. Misschien kwam het wel omdat ik toen dat samen op reis zijn nog spannender vond. Op die leeftijd ook niet onbelangrijk…

6 reacties

Opgeslagen onder Historische mening, Persoonlijke mening

Spiegeltje, spiegeltje….

2556763010_fea00675738,5 miljoen mensen in dit land rijden wel eens auto. Een nog wat groter aantal beweegt zich met andere vervoermiddelen door het verkeer, vaak is van doublures in dat gebruik sprake. Zo kan een verwoed automobilist ook een groot liefhebber blijken van ritjes op de racefiets. Meestal in de vrije uurtjes van de dag of in het weekend. Sommige stedelijke bewoners houden er naast een vierwieler ook een of andere tweewieler op na. Een scooter die in hun dagelijkse behoeften van al dat stadsverkeer beter bevalt dan de auto. Al was het maar door de enorme kosten voor parkeren. Hoe dan ook, voor al dat gebruik van die vervoermiddelen bestaan opleidingen. Je moet meestal een rijbewijs bezitten om met zo’n ding te mogen rijden. Als ik door de maanden heen eens om me heen kijk zie ik wel dat het bezit van het rijbewijs weliswaar het verlangen er naar deed temperen, maar het geen enkele garantie biedt op kwaliteit bij het gebruik.

altApoTKeYaQ2bsl0p1AhJewXdxP6J9m5qKdcO7J6KtN_A3Zo constateer ik zelf heel vaak dat die vervoermiddelen weliswaar veelal zijn uitgerust met spiegels en richtingaanwijzers, maar dat de bestuurders geen benul lijken te hebben van het nut van die dingen. Er wordt niet gekeken in die spiegels en richtingaanwijzers zijn kennelijk bedoeld voor watjes. Mensen die zich in hun auto nog wel aan de verkeersregels lijken te houden doen dit op de fiets ineens vaak niet meer. De stoep is hun fietspad, handen uitsteken doen ze niet aan en licht in de avonduren is voor kinderen of zwakkelingen. Ben je met meerderen onderweg, dan heb je alleen al daardoor voorrang. Uh…je hebt het wellicht niet, maar je neemt het. En brult en scheldt andere weggebruikers uiteraard van de weg. Gebodsborden is ook zoiets. Snelheidsborden zijn gemaakt om ons macholegertje te pesten. Maling aan hebben dus. Het bord dat zo duidelijk maakt dat je ergens niet mag inrijden is ook iets voor mafkezen, niet voor sommige macho’s. Gewoon tegen de richting in rijden en dan toeteren en foeteren tegen de mensen die vanuit hun recht op eenrichtingsverkeer op jou mopperen. Nog leuker is het om in dit land gewoon netjes volgens de meest zuinige methode gebruik te maken van je autootje.

OLYMPUS DIGITAL CAMERAWie wel eens heeft geprobeerd om 1 op 33 te halen door gemiddeld met 80km/u te rijden komt bedrogen uit. Van bestelauto’s tot zware trucks drukt men door tot op je achterbumper en probeert je zo tot gas geven of stoppen te dwingen waardoor het tempo weer omhoog kan. Passeerverboden doen we ook liever niet aan, vooral truckchauffeurs hebben daar best moeite mee. Vast te druk met koffiezetten, Wordfeuten of luisteren naar Dolly Parton. Kortom, er is veel mis met ons gedrag in het verkeer als gemiddelde Nederlanders hoor. En echt, weinigen zijn hier op deze regel uitgezonderd. Als er een regel is waar we ons aan houden is het de asociale wet van de sterkste.  En of we daar nu meteen de handen voor op elkaar krijgen is zeer de vraag. Voorlopig niet. Zullen we de rijopleidingen maar eerst eens wat verbeteren lieve mensen! Ook voor fietsers en scooterberijders??? En mag de politie wellicht ook eens echt controleren op huftergedrag i.p.v. verscholen in het struikgewas alleen de tol op te halen die soms het gevolg is van wat gescheur? Er is veel werk te verrichten! Doe dat dan eens! En de rest….kijk ook eens in de spiegel. Doe ik dan natuurlijk ook, niks mis mee!

9 reacties

Opgeslagen onder Automening, Persoonlijke mening

Op stap met de NBM

NBM Busstation Wibautstraat 61977-950-634Terwijl mijn (stief)vader toch echt een automan in hart en nieren was bleek mijn moeder in haar jonge jaren tripjes per trein, tram of bus als iets heel plezierigs of avontuurlijks te ervaren. En wij kinderen moesten dan altijd met haar mee. Indertijd werd Amsterdam nog bediend door een grote variëteit aan buurt- en regiovervoerders. Je had de NZH (Noord-Zuid-Hollandsche Tramwegmaatschappij), Maarse en Kroon, en voor het oosten van de stad richting Het Gooi en verder het land in de NBM, oftewel de Nederlandsche Buurtspoortweg Maatschappij. Die hadden vroeger met trams gereden, maar deden dat in mijn jeugd met grote groene autobussen. Startpunt een wat krikkemikkerig aandoend stationnetje aan de Wibautstraat, tegenwoordig de lelijkste boulevard van onze hoofdstad. Dat beginpunt voor een tripje Gooi was voor ons een kwestie van tien minuten wandelen.

NBM Bus Crossley 5689441941_4b7238373dEn dan stond daar zo’n groene Crossleybus te draaien. Heerlijke dieselgeur vermengd met iets wat ik altijd met die bussen heb geassocieerd, trillen van de carrosserie, en een zwaar geluid van een indertijd stevige maar nu best bescheiden aandoende dieselmotor. En die stond nog voorin de cabine, de chauffeur zat er min of meer naast en bestuurde het groene gevaarte met een enorm stuurwiel. Met een dergelijke bus kon je naar Laren, Blaricum of Huizen. Mijn moeder vond dat echt geweldige uitstapjes. Al was het maar omdat we dan in die buurt naar de grote huizen konden kijken die ook toen al Het Gooi sierden. Zij droomde dan vaak weg in ‘als’ of ‘had ik maar’, wij kinderen zochten meestal naar een plek om te spelen. Die was daar in die hoek niet echt voorhanden.

NBM Bus 8023794900_d012d02c3aWel in Muiderberg, een badplaatsje dat toen nog wel door veel Amsterdammers werd bezocht. Al was het maar omdat het vroegere trammetje van de Gooische Moordenaar zoals dat ding ooit heette, daar een omweg maakte om de vele badgasten af te zetten of om te halen. De buslijnen naar het Gooi maakten nog steeds een omweg om mensen juist daar heen te brengen. En dan kon je als kind heerlijk in het water spelen of op het toen nog bescheiden strandje. De veilige groene bussen brachten ons dan op tijd weer thuis. Had je heel wat te vertellen later. Het busstation aan de Wibautstraat raakte op enig moment overdekt. Men bouwde er een enorm gebouw boven en de bussen stonden voortaan onderdak. NBM en de andere vervoerders verdwenen in een fusiebedrijf dat als Centraal Nederland bekend zou worden. In het Autobusmuseum heeft men nog een paar exemplaren staan van de vroegere groene NBM-wagens. Ook een Crossley hebben ze daar nog in bedrijf. Ik moet hen nog eens bezoeken. Al was het maar voor de geur van die oude Crossleybussen. En om wellicht toch nog eens te denken aan die dagen dat mijn moeder nog droomde en geloofde in het avontuur. (Foto’s: Wikipedia – onderwerp NBM of Stadsarchief Amsterdam)

6 reacties

Opgeslagen onder Algemeen, Historische mening

Tram

3-asser GVB nadert Amstel

Mijn interesses voor de wereld van het vervoer beperkten zich niet alleen tot alles wat vliegt en gewoon op de weg rijdt en reed. Ook de in onze stad al een eeuw over gemeentelijke rails rijdende trams vond en vind ik interessant. Al moet ik toegeven dat een mooie blauwe tram uit de jaren dertig van de vorige eeuw me meer doet dan een nieuwe Combino. Natuurlijk weet ik ook wel dat die laatste veel comfortabeler is en meer passagiers kan meenemen dan die oude wagens.

ANE49 - Blauw tram 454 - met aanhanger Amstelveen - 050792 - Scan10122Toch hadden die voertuigen van weleer een enorme aantrekkingskracht. Amsterdam had vaak de opmerkelijke gewoonte om op verschillende lijnen ander materieel in te zetten. Zo kregen de chiquere buurten van de stad trams met afgesloten voor- en achterbalcons, en reed men in oost vooral met de oudste Beynumwagens. En die waren deels open!

combino tram ijburgHet GVB (Gemeentelijk Vervoer Bedrijf) zette in de jaren vijftig en zestig ook een reeks nieuwe trams in. Dat waren drieassige motorwagens met dito aanhangers. Mooi van vorm, maar aardig underpowered. Liefst zette men die combinaties in op lijnen zonder al te veel bruggen, want je had een aardige aanloop nodig om soms over een steil traject zoals een brug, heen te komen met die wagens.

tram03Lijnen 24 en 25 waren ideaal voor dat materieel en dat paste bij de buurt waar men doorheen reed. Van het Olympisch Stadion, via de chique Beethovenstraat en zo naar de Museumbuurt en dan via de Leidsestraat of op andere lijnen over de Ceintuurbaan linksaf de Ferdinand Bolstraat in. Waar wij woonden hadden we de lijnen 4 en 3 om de hoek. Lijn 4 was een lijn die dwars door Zuid heen liep richting het Centraal Station. Handige verbinding, jarenlang uitgevoerd met de oude blauwe spitsneuzen. Heerlijke trams staande bestuurd door mannen in dikke duffelse jassen en met een pet op de bol.

ANF21 - reclametram CS 050792 Scan10134Men bediende die trams door een rond acceleratiewiel in het midden van de neus van de motorwagens. Met de aanhangwagens verliep de communicatie via twee conducteurs, die bij een halte een fluitsignaal of belgeluid afgaven als iedereen was in- of uitgestapt. Die blauwe trams slingerden op snelheid heerlijk heen en weer. Op snelle trajecten, denk aan de lijn 13 richting de toen nieuwe westelijke tuinsteden leken het wel racebanen. Heerlijk! Ik zat in die buurt op het voortgezet onderwijs en die school lag goed bereikbaar voor Lijn 13, als je via het C.S. reisde.

GVM Tram lijn 14 RembrandtpleinAl snel wist ik precies welke wagens goed reden en welke niet. Ach, het is een soort gekte, ik geef het toe. Sneeuw, ijs, kou, het waren avontuurlijke omstandigheden. Toen men andere trams ging gebruiken verdween het avontuur. De blauwen vertrokken, de drieassers, de geleden, de dubbelgeleden, allemaal museumwerk. Gelukkig is er een museum, en die exploiteren een enkelspoorsbaantje tussen Amsterdam-Zuid en Amstelveen. Ik heb er wel eens gebruik van gemaakt in de zomer, maar ze rijden iets van 15km/u. Leuk voor de sfeer, maar dat gevoel van macht wat ik indertijd voelde, op volle snelheid richting Amsterdam-West, nee, dat kwam niet terug. En komt dat vermoedelijk ooit niet meer. Nooit meer…

10 reacties

Opgeslagen onder Algemeen, Historische mening

Berlijnse geneugten

Naïef was ik in die jaren allang niet meer, op die eerste trip naar het toen nog verdeelde Berlijn van voor de Wende. De situatie van dat moment vroeg om een realistische benadering van het feit dat je voor een bezoek aan het oosten van de stad een visum nodig had en je de grillen van de Oost-Duitse grenswachten moest laten welgevallen. Het westen leek daarbij een eiland, waar het goed toeven was en tijdens onze eerste trip die kant op ook nog eens warmer dan in het oosten waar de wind flink killer leek dan hij in werkelijkheid was. Die overgang van west naar oost zal ik nooit vergeten.

We hadden al wat tripjes naar Tsjecho-Slowakije en Polen gemaakt, wisten wat ons te wachten stond, maar die DDR-grensbewakers wisten van wanten. Had je nog geen idee over hoe men ongewenste bezoekers buiten de deur wilde houden, dan was deze ervaring voldoende om er een mening over te vormen. Vee wordt, denk ik, beter behandeld dan door de dames en heren in het grijs die toen als Volkspolizei deze rol vervulden. Maar goed, eenmaal voorbij die ijzeren grens bij Checkpoint Charley zagen we genoeg moois om er een onvergetelijke trip van te maken en daarbij namen we avondlijke terugrit en al het gedoe bij diezelfde grens maar voor lief.

We sloten toen Berlijn in het hart. Het maakte ook dat we er graag terugkomen. Vrouwlief zelfs nog wat meer keren dan ik, maar het bleef ook voor mij telkens op het verlanglijstje staan. Berlijn is, ik zag het toen we er weer terug waren in 1999, enorm veranderd. Waar ooit de mijnenvelden lagen en muren liepen die de stad verdeelden staan nu enorme kantoorpanden en winkelpaleizen. De metro´s en S-Bahnen rijden weer gewoon van oost naar west en de stad wordt steeds meer een Metropool die zijn weerga niet kent Dus gaan we er weer eens kijken. Zien of de boekenwinkels er nog zijn, mijn aloude modelshop Turberg, het KadeWe, de KU-Dam en het schitterende Pergamon-Museum. We hebben er zin in en het zal niet zo lang op zich laten wachten.

Een van de budgetvliegers brengt ons er heen en we gaan er uitgebreid genieten. Deel van onze vakantie dit jaar, gewoon even weg. En de grenswachten? Die vinden we wel in een of ander museum denk ik, want zo snel is de geschiedenis gegaan. Berlijn, wir sind unterwegs…..

17 reacties

Opgeslagen onder Culturele mening

Kwijt geraakt…

Het was juni 1973. Vrouwlief was maar net zwanger, kwetsbaar, maar toch vonden we dat we dit jaar zeker ook naar de Parijse luchtvaartsalon moesten afreizen. In die dagen vonden er veel nieuwe zaken plaats in het luchtvaartwereldje en zo zou o.a. de splinternieuwe Tupolev Tu-144 SST acte-de-presence geven op Le Bourget. Omdat ik in die jaren werkte op Schiphol waren goedkopere tickets geen probleem en zo togen wij samen met een bevriend echtpaar per KLM DC-9 naar het ten zuiden van Parijs gelegen vliegveld Orly. Daar stonden de metro klaar om ons via een tussenstop af te zetten bij een verzamelplaats voor de bussen die Le Bourget en die luchtvaartsalon bedienden. Tot die bussen verliep de reis voorspoedig. Maar bij het instappen van de bus naar de luchtvaartshow ging het faliekant mis. Vrouwlief werd naar binnen geperst door beambten van de afdeling die deze bussen aanstuurde. Toen zij net aan op de bovenste treeplank van die bus stond, gingen de deuren dicht en verdween de bus in het lichtstedelijke stadsverkeer.

Beteuterd stonden wij er naar te kijken. Maar ‘geen nood, al die bussen gaan naar dezelfde bestemming, dus we nemen de volgende’ was ons gezamenlijk idee. Niets was minder waar. Er bleken wel dertig toegangen te zijn waar je als passagier kon worden afgezet. En zo waren wij elkaar de hele dag kwijt. Met een verschil tussen ons beiden dat bepalend werd voor het verloop van de dag. Ik had de paspoorten, tickets, geld en camera’s in een rugzak bij me, vrouwlief eigenlijk niets. Het werden karige uren voor haar. En als er vele tienduizenden bezoekers rondlopen op zo’n show is elkaar vinden geen sinecure. Wat we ook deden, waar we ook informeerden, niemand die een vrouw alleen had gezien, omgekeerd bleek vrouwlief ons ook gezocht te hebben, zonder enig succes. Zij had zelfs nog een tijdje bij die Tupolev in de buurt gestaan, maar toen het ding opsteeg om te gaan voorvliegen was dat ook geen echt goed idee gebleken. Wij waren voor haar van de aardbodem verdwenen.

Uiteindelijk kwamen we elkaar via allerlei omzwervingen op Orly weer tegen. Ik had intussen de mensen uit het gezelschap op het laatste vliegtuig naar Amsterdam gezet. Zocht vrouwlief die uiteindelijk met een bus (ticket betaald door Rode Kruis) aankwam op Orly. We hadden meer dan genoeg van Parijs en haar slechts Frans sprekende inwoners. We huurden een auto om daarmee naar huis te rijden. Wat het ook zou kosten, we wilden naar huis. Het werd een snelle Renault en ik gaf plankgas richting huis….nou ja, ik dacht dat ik naar huis reed, maar richting Lyon was dan echt de verkeerde richting op. Na veel gedoe kwamen we uiteindelijk midden in de nacht thuis. Een ervaring rijker. Sindsdien verdelen we de tickets en het geld altijd. Gelukkig heb je altijd een mobiele telefoon bij je tegenwoordig, dat geeft extra zekerheid. Maar het blijft een anekdote die we af en toe nog wel eens vertellen. Overigens stortte die Tupolev de dag na onze avonturen in Parijs, ten noorden van Parijs neer. Dat bleef ons nog maar net bespaard. Het was al erg genoeg zoals het was….

14 reacties

Opgeslagen onder Reismening