Tagarchief: rood

Bewust gewacht

HPIM0038_editedOnlangs besloten we dat het tijd was voor een nieuwe huisbewoner in onze familie. Onze Patser was intussen alweer zes maanden geleden naar de grote dierenhemel verhuisd en zijn nog steeds actieve zus liep vanaf dat moment te  gillen en te zoeken in ons en haar huis. Kennelijk krijgt zo’n dier dan na afloop van zo’n tragisch afscheid ook nog iets van een poezenziel extra in haar karakter want ze vertoonde ineens gedrag dat we vooral van haar broer hadden leren kennen, maar dat haar voordien vreemd was. Vanuit ons menselijk denken bedachten we dus dat ze wel ‘eenzaam’ moest zijn. Toen ze ooit samen bij ons binnenstapten hadden we hier al een hond en een poes rondlopen, met zijn vieren werd het heel gezellig. Maar zij bleef als laatste van die groep over en dat was best vreemd denk ik.

1899784_703267686360784_1577061767_oWe zijn nu ook niet zo dat we meteen een vervanger voor de geweldige kater die onze Patser was in huis haalden. Eerst even door dat vervelende gevoel heen dat ‘hij’ er niet meer was. Maar onlangs was het door allerlei omstandigheden weer mogelijk om aan een kitten te komen. Blogvriendin Bettina had in haar huis met dank aan de ooit op Marktplaats gekochte poes een nestje cadeau (..) gekregen en in onze familie bestond een grote behoefte. Dat werd dus afspreken, en opties nemen.

altAlpMZH3dhYCi62tCZ-UmMh_PrsO1yC8XKbO2PUjV-MvSTwee van die kleine wurmen zouden onze kant op komen, een daarvan was voor ons  zelf bedoeld. De kleine zwarte, toen nog als poes bestempeld. Onlangs mochten we ze halen. Geweldige ervaring. Prachtig gezin, lieve omgeving en een ‘plaat van een moederpoes’. Kermend gingen beide reizers in hun desbetreffende reismeubilair. Tijdens de rit naar huis hielden ze mekaar bezig met hun gejammer. Na afzetten van nummer 1, intussen Lucky genoemd, namen we onze zwarte minipoes mee naar huis.

WP_004463Daar aangekomen was zij/hij meteen thuis. Kermde, liep rond alsof hij nog nooit ergens anders is geweest en sliep vrijwel meteen op schoot een deel van de klok rond. De sfeer is goed, de relatie prima en de lach steeds op onze gezichten. De nieuwe zwarte medebewoner is geen saaie pier. Hij bedenkt van alles en is heel erg nieuwsgierig naar omgang met dat enorme poezenbeest dat hier rondloopt met schoteltjes van verwarde angst. Want dat ‘enorme monster dat hier nu rondloopt’ maakt haar, toch de poes met de oudste rechten,  onzeker. En toch komen ze centimeter voor centimeter dichter bij elkaar. Dat komt vast nog wel een keer goed. De kleine urk heeft zijn eerste bezoek aan de dierenarts achter zich. Injecties tegen poezenziekte, ontwormingskuur, vlooienbehandeling (nergens voor nodig, had er geen een) en een chipje. Ook bleek het een katertje te zijn. Kijk, dat kan helemaal niet meer stuk. En zo is ons gezin weer even wat completer dan het daarvoor was. Wat een liefde krijg je van die diertjes. Vertederend! Zou het daardoor komen dat we deze broeder nu zo verwennen? Zal best, maar als het kan moet je dat doen. Verdienen ze!

Advertenties

6 reacties

Opgeslagen onder Algemeen, Persoonlijke mening

De verrassing

modeljc190rossana001Een drukke baan hadden ze allebei. Na de studie waren ze beiden simpel aan een mooie carriere begonnen maar die vroeg wel veel tijd. En dus ontdekten ze dat ze mekaar ook wel iets kwijt geraakt waren in de jaren dat ze nu getrouwd en samen waren. Zij werkte als juridisch adviseur bij een bank, hij maakte lange uren als logistiek planner bij een transportbedrijf. Als ze al eens samen waren lagen ze vaak uitgeblust op de bank of bezochten vrienden en familie. Van een liefdesleven zoals ze dat in de eerste jaren van hun verkering hadden genoten, kwam nog maar weinig terecht. Te moe vaak, de andere dag weer vroeg uit bed om de files te vermijden. Kortom, het mocht wel weer wat actiever allemaal. Het was bijna kerstmis. Nog een paar dagen en tussen de bedrijven door had ze zo veel mogelijk lekkernijen in huis gehaald voor de komende feestdagen. Bij een lingeriezaak zag ze een erg aardig setje, rood, met wat randjes van kant en iets waarvan ze wist dat hij het vast spannend zou vinden. Als dat geen verrassing was. En dus kocht ze het in haar maat en bereidde zich voor op de dag voor kerst, omdat ze wist dat hij dan vroeger thuis zou komen. Die ochtend had ze hem een briefje in zijn tas gedaan dat hij bij thuiskomst twee keer moest bellen en niet met zijn eigen sleutels naar binnen moest komen. Die middag was ze nerveus in de weer. Zette kaarsen neer, versierde de bad- en slaapkamer, en trok het setje aan met daarover haar korte badjasje. Ze had zich opgemaakt, haar nagels gelakt, een leuke hanger om haar nek gedaan en als ze in de spiegel keek vond ze dat ze er ‘smashing’ uit zag. Ze kon bijna niet wachten tot hij thuis zou zijn. Ze liet toen het al schemerde het bad vollopen in hun badkamer. Dan kon hij daar meteen in vallen en zou ze zijn nek masseren als een soort van voorspel. Dat vond hij lekker.  Ze repeteerde nog eens wat ze zou doen als hij aanbelde, keek nog eens naar het beeld dat hij zou zien als ze de deur openmaakte. Intussen was het bijna donker. Ze huiverde, want echt warm had ze het niet, zo half naakt onder haar badjasje. Toen ging de bel, twee keer! Ze maakte het jasje los, deed het uit, en liep heupwiegend naar de gang, zag zijn schaduw door de ramen voor de deur en deed open…… ‘Dag mevrouw….’ De jongeman voor de deur in de kleding van DHL stond daar met een pakje en staarde haar met een mengeling van verbazing en wellust aan….. ‘Sorry’ riep ze en smeet de deur dicht. Alle gevoel trok uit haar gezicht en lijf. Ze rende naar boven, trok snel het setje uit, haar normale garderobe aan en liep toen weer terug naar beneden. Daar stond haar man intussen, had bloemen bij zich en het pakje dat hij van de jongeman had overgenomen. Die draaide zich nog eens om naar de deur en bekeek haar. Zag ze nu dat hij knipoogde……?  ‘Gelukkig Kerstfeest schat’ zei haar man en kuste haar op haar wang. Hij liep naar binnen en plofte neer op de bank. ‘Goh….ik ben doodop’. Zij viel naast hem op de bank. Zette de tv aan en keek naar het journaal. Van haar speciale kerstgevoel was weinig meer over…..

17 reacties

Opgeslagen onder Algemeen, Verhalen zonder mening

Klein leed; afscheid van Patser….

fotoos Truus camera tot en met 110107 002 (2)Hij was nog maar net 15 jaar oud geworden. Onze rode kater Patser. En dat was op zich al een wonder. Want ondanks zijn naam en prachtige uiterlijk, was hij op jonge leeftijd al zo vaak voor blaasgruisproblemen bij de dierenartsen te gast geweest dat het een wonder was dat hij er überhaupt nog was. Nog in 2005 onderging hij een ingrijpende operatie aan zijn urinewegen. Op dat moment hadden we eigenlijk al afscheid genomen van hem, maar hij kwam er weer bovenop en domineerde ons toenmalige huishouden met zijn heerlijke karakter en onderhuids geknor als het ging zoals het meneer beliefde. Patser, een naam die hij met ere droeg. Niet dat hij echt onaardig was tegen andere dieren of mensen, nee, hij domineerde ze wel. Zo had onze boerenfox Purdy niets te vertellen als ‘meneer’ met opgestoken staart en zijn kenmerkende houding bezit wilde nemen van diens slaapplek dicht bij de cv in de huiskamer. Patser ging dan gewoon achter de hond zitten en tikte hem heel voorzichtig aan….. Daar was Purdy nogal gevoelig voor en die verdween.

Foto's Tru Juli-aug.2007 004Patser at ook als eerste, de andere katten richtten zich naar zijn wil. Vorig jaar ging het ineens mis met hem. Hij kreeg opmerkelijke ‘pijnaanvallen’. Zat dan stil in een hoekje, kneep zijn ogen dicht en bleef stil zitten. Na een dag was dit dan over. Helaas was het bezoeken van dierenartsen na de operaties die hij eerder had ondergaan geen echt genoegen. De dierenarts die we het laatst met hem bezochten, zelf toch niet voor een kleintje vervaard, durfde hem niet eens uit zijn ‘tas’ te halen waarmee we hem naar binnen brachten. Een wilde boskat had betere manieren….. Een ongekend kantje van zijn karakter. Vorig najaar bleek dat hij ineens blind was na zo’n aanval. Het maakte hem kwetsbaar, maar hij bleef trots. Vond zijn weg, liep bepaalde routes op de tast, maar werd ook enorm aanhankelijk. Toch zagen we wel dat het er niet beter op werd. De aanvallen (we hadden geen idee wat het was…) werden talrijker.

OLYMPUS DIGITAL CAMERAEn steeds was hij daarna even de weg kwijt. Hij vermagerde ook, vaak geen goed teken bij een kat die at als een bootwerker en goed dronk. Maar we deden het er maar mee, omdat hij geen tekenen gaf pijn te hebben. En reken maar dat we dat goed in de gaten hielden. Op die zaterdag de 10e augustus was het echter goed mis. Hij had een heftige aanval meegemaakt, was daarna compleet de weg kwijt, wilde dwars door een bankstel heenlopen, zocht hoeken op en bleef daar dan staan, at niet, dronk niet en liet alles lopen. Goede raad was nodig en we gingen naar de Spoedkliniek in de hoofdstad die sinds kort ergens in een verre industriële buitenwijk gevestigd is. Het bleek dat hij al enige tijd leed aan herenbloedinkjes. Het gevolg van hoge bloeddruk, hij had een ruis op zijn hartje en bleek nog slechts op zijn laatste instincten rondjes te kunnen lopen. Dan moet je wel besluiten tot een waardig einde. Daar, en ter plekke! Het afscheid viel zwaar, heel zwaar.

OLYMPUS DIGITAL CAMERAWeer een huisdierenvriend die uit je gezin verdwijnt. Zijn laatste daad was er een van allure. Ik moest er voor bloeden, maar dat nam ik op de koop toe. Hij is nu op zoek naar zijn oude vrienden. Als er een dierenhemel bestaat, vindt hij ze vast. Zoals hij de weg ook al kon vinden toen hij blind was. Omdat een macho als hij nu eenmaal altijd zijn weg vindt. Wij lieten er de nodige tranen om, missen hem heel erg en moeten enorm wennen. Al was het maar door de concerten die hij gewend was te geven midden in de nacht. Het is nu ook de hele dag rustig in huis, veel te rustig! Gut, wat mis ik dat beest!

23 reacties

Opgeslagen onder Persoonlijke mening

Hanna Schygulla

HS6Zij was onlangs een relatief klein onderdeel in een erg interessante documentaire op de Belgische televisie over het leven van Romy Schneider. Hanna Schygulla, Duits actrice die op 25 december dit jaar al weer 70 jaar oud zal worden. Iemand die wij in ons land maar beperkt kennen, maar die in haar hoogtijdagen de muze was voor regisseur Rainer Werner Fassbinder en in veel van zijn films een hoofdrol speelde. Zoals haar naam doet vermoeden komt zij uit een klein plaatsje in Polen, van waar zij in de nadagen van de tweede wereldoorlog met haar moeder vluchtte naar Munchen. Daar vestigde de familie zich en werd Schygulla geschoold in o.a. Romaanse talen en nog wat Duitse studies.

HS3Intussen deed zij ook nog een scholing op acteergebied in de hoop op een doorbraak richting toneel. Dat lukte in de jaren zeventig en een van haar hoofdrollen was die in ‘Het huwelijk van Maria Braun’ uit 1978. Een filmrol die haar o.a. een Zilveren Beer opleverde tijdens het Berlijnse filmfestival in die jaren. Schygulla speelde niet alleen in Duitse films, ook trad ze op in Franse, Italiaanse en Amerikaanse films. Dat gaf haar al snel een behoorlijke naam en faam.

HS4Haar bijzondere gezichtsuitdrukking, de enorme rode krullenbol en vaak wat opmerkelijk sensuele spel zorgden voor een grote schare aanbidders. Die moesten wel even wennen toen ze in de jaren negentig ineens besloot om ook te gaan zingen. Dat deed ze zo verdienstelijk dat ze ook in een documentaire over leven en werk van Fassbinder, uitgezonden in 1998, diverse nummers uit haar repertoire vertolkte.

Hanna SchygullaIntussen was ze in 1981 verhuisd naar Parijs waar ze sindsdien is blijven wonen. Schygulla trad nog op in films tot en met het jaar 2012. In 2010 kreeg ze nog eens een speciale onderscheiding voor al haar werk tijdens het befaamde Berlijnse Film Festival. Schygulla trad op in tientallen films, is intussen een aardig uitziende wat oudere dame geworden maar zit nog steeds niet stil. 70 and still going strong dus. Een jammer genoeg wat weinig bekende actrice in ons land, waar Amerikaans filmgeweld op meer dan een wijze zorgt voor te weinig aandacht richting de Duitse cinema.

9 reacties

Opgeslagen onder Culturele mening

Rode vrouwen

Vrouwen zijn natuurlijk prachtige wezens. In principe mooier dan mannen. Maar ja, dat is omdat ik zo’n verstokte heteroseksueel ben dat ik daar nu eenmaal voor val. Maar vrouwen kennen ook solidariteit als geen ander. Is er eentje  ziek of in de war is er grote kans dat heel wat lieve vriendinnen, buurvrouwen, leden van de hockeyclub of desnoods collega’s even komen helpen omdat ze het lot van de seksegenote aantrekken . Ze snappen vaak intuitief wat er loos is. Wij mannen hebben die antenne niet zo. Vinden al snel dat anderen zich aanstellen en je met hard werken en nergens aan denken oplossingen vindt voor alle problemen. Zo steekt ook de economie in elkaar, zo werkt de politiek. Zorg nu maar voor banen en alle ellende in dit land of er buiten wordt weggepoetst. Je zou het bijna gaan geloven. Vanuit die vrouwelijke solidariteit komt er op de 29e september a.s. een actie op ons af waarbij vrouwen zich inzetten tegen de voor hen toch nieuwe bedreigingen die hart- en vaatziekten voor hen inhouden. Een welvaart ziekte die met door de wijze van leven  veel te vaak de strijd aanbindt tegen ons mensen. Soms met een overwinning, gelukkig in steeds meer gevallen niet. Daar is geld en aandacht voor nodig en de vrouwen verbinden zich om daar iets aan te doen.

Op de 29e september dragen ze dan iets roods. Kan van boven tot beneden, als het maar rood en zichtbaar is. Heb je dat nog niet in huis, even kopen dan, desnoods bij de Action of Kringloop, maar zonder rood aan je lijf mag je je op die 29e niet meer vertonen. Het is steun aan al die vrouwen die het door deze soms zo keihard toeslaande gezondheidsbedreigingen nu moeilijk hebben. Het steekt onderzoekers ‘een hart onder de riem’, het helpt doktoren wellicht sneller tot oplossingen te komen.  Wat zouden wij mannen eigenlijk moeten dragen om ons solidair te verklaren? Een rode stropdas? Een rode hockeybroek? Een badmuts? Zal wel weer blauw of grijs worden…..

20 reacties

Opgeslagen onder Culturele mening

Het negende gebod; Gij zult niet fantaseren!

Toen ik schreef over het zesde gebod, (geplaatst op het nu verdwenen blog bij web-log.nl..)’Gij zult geen onkuisheid bedrijven’, gaf ik al aan dat het voor de meeste mensen best lastig is om zich daaraan te houden. Zeker zij die zelf menen anderen de les te moeten leren blijken in de praktijk van alle dag vaak verre van ‘vrij van zonden’. Dat op zich is niet zo verwonderlijk want al die verleidingen zitten bij ons mensen nu eenmaal in de geest voorgeprogrammeerd. En omdat wij alles moeten verbergen dan wel onder een sluier van vooroordelen proberen af te dekken, wordt de behoefte er aan alleen maar groter. Kennelijk voorzag Mozes die bui in de bloedhete woestijn al en zo kwam er ook een negende gebod. Waarin hij namens Jahweh stelde dat  we ook niet mogen verlangen naar de zonde der onkuisheid. Dus je mag het niet doen, maar ook niet naar kijken, over dromen, fantaseren, lezen, of naar luisteren. De onmenselijkheid was of is sommige geloofsgebonden culturen niet vreemd. Het waarom zat hem in de kuisheidsregels van de oude tijden. Je nam een partner tot je, en boenderde daarmee net zo lang tot je nageslacht verwekte en als het even kon een flink aantal. Niet omdat dit goed was voor de toekomst van de aarde, in tegendeel, het ging om het verwerven van nieuwe zielen. Gelovigen die de kerken dringend nodig hadden/hebben om tot in de zelf bedachte eeuwigheid te kunnen blijven bestaan. Nu lijkt het mij dan logischer dat je stelt dat mannen en vrouwen elders hun heil mogen zoeken als ze thuis niet meer datgene vinden wat ze zo dringend nodig hebben, maar zover kon de kerkelijke leer niet ombuigen. Besmuikt mocht er veel, in het openbaar absoluut niet. Er werd en wordt dus heel wat afgezucht en geleden in die kringen en daarbuiten. Want de kerkelijke moraal werd ook in een burgerlijke en openbare omgezet. Toch zie je wel dat juist in die laatste hoek heel wat mensen zich bezighouden met het omzetten van verlangens in expliciete beelden, gedrag dat leidt tot grote verlangens naar iets anders dan de huwelijkse sponde, om het maar eens zo te noemen. In de jaren zestig en zeventig van de vorige eeuw ging men zelfs zo ver dat communes en partnerruil tot een ‘groot goed’ werden verheven. Het verlangen naar de vrouw of man van de ander was ‘normaler’ dan nu wel eens het geval lijkt. Ook de zichzelf verheven achtende Baghwan maakte van die partnerruil geen echt negatief thema, integendeel zelfs. De mens kon pas tot volle ontplooiing komen als hij meerdere bedpartners achter elkaar toeliet in zijn leven. En dan maakte het niet uit of die toevallig getrouwd was of niet. Integendeel zelfs, de Indiase goeroe moedigde dit gedrag zelfs aan. Veel mensen die in zijn sekte het oranjerode uiterlijk aannamen zijn er fysiek flink wijzer van geworden. Of dat ook voor hun geest geldt weet ik niet, maar ze waren wel een levenservaring rijker. Toch bezitten wij allemaal een soort rem als het gaat om het verlangen naar de partner van een ander. We kijken wellicht besmuikt, we gluren, zoeken op het internet, en van al die verlangens werd de porno-industrie een van de grootste takken van sport in de hele wereld. In sommige landen compleet verboden, maar daarom juist zo aantrekkelijk. Opmerkelijk dat Mozes hiertoe de aanleiding was met zijn gebod dat dit menselijke trekje wilde indammen. Vroeger hoorde je nog wel eens mensen zeggen ‘dat hij/zij buiten de deur trek of zelfs honger mochten krijgen, maar wel thuis komen eten’. Ik vraag mij oprecht af hoeveel mensen dat tegenwoordig nog doen. Want niets zo groen als het gras bij de buren toch? En wat als het eten thuis niet wordt opgediend of op zijn minst onsmakelijk? Kortom, een gebod dat onmenselijk is. Of bent u het als lezertjes niet met me eens en heeft u er een heel andere mening over? Ik lees het graag…..dus schiet maar los……

22 reacties

Opgeslagen onder Erotische mening