Tagarchief: eerlijk

Peperdure hotel-wifi

Wifi1Wie veel reist of dat heeft gedaan weet ongetwijfeld nog goed dat hotels er een potje van ma(a)k(t)en met hun tarieven voor zaken die je in de evt. koelkast op je kamer vindt en de kosten voor telefoneren. Nu is dat laatste vrijwel verdwenen omdat wij reizigers met de nodige apparatuur onderweg gaan. We moeten overal en nergens bereikbaar zijn of onze mails kunnen checken. Daarom zijn veel hotels omgeschakeld naar een nieuwe bron van ink0msten, wifi! Dat kost in principe voor zo’n instelling relatief weinig geld, maar als je daar dan de hoofdprijs voor rekent is dat toch een stukje extra marge. Zo wordt kennelijk in deze branche gedacht.

Wifi3Dat, terwijl ketens als McDonalds in staat zijn gratis wifi aan te bieden, net als tankstations of zelfs de Spoorwegen. Ik maakte zelf ooit mee dat een uurtje wifi slechts werd aangeboden tegen een vergoeding van 10 euro per dag. Schandelijk. Andere hotels bieden wifi slechts aan in de hotellobby, waardoor je dan je laptop en evt. spullen die je nodig hebt mee naar beneden moet slepen.

Wifi2Uit een overzicht dat ik onlangs tegenkwam in het blad ‘Zakenreis’ zag ik dat veel hotels er een potje van maken. De tarieven zijn schuwbarend hoog, men durft zelfs 25 euro per dag te vragen voor deze ‘service’. Voor velen in het zakenleven vermoedelijk geen probleem, ‘de baas betaalt wel’, maar voor iemand die een dagtripje of vakantiereis bekroont met een hotelovernachting, wel erg veel geld. Er zijn ook hotels die alles gewoon gratis aanbieden hoor. Lijkt mij een prima aanbeveling. Vaak zijn dat de wat duurdere hotels, de overnachtingen zijn dan al aan de prijs. Maar toch….Ook bij die hotels die wel een bedrag rekenen zitten jongens in de 5-sterren-categorie. Het overzicht van het magazine beschrijgt slechts hotels in onze grote steden. Neem van mij maar aan dat het ook in het buitenland niet veel anders is. Te vaak meegemaakt. De nieuwe telefoonkosten zijn dus wifikosten geworden. Zou ik dat zelf ook kunnen doorberekenen? Vroeger rekenden we ‘portikosten’ als extraatje op een nota, waarom heb ik niet bedacht dat mijn wifi ook betaald moet worden…

Advertenties

6 reacties

Opgeslagen onder Reismening

Negatief beroepsimago

image003Vraag willekeurige mensen naar een beroep met een negatief imago en al snel komen autoverkopers voorbij, politici, balletdansers, paaldanseressen, marktkooplieden en zo meer. Zelden hoor je mensen noemen die in overheidsdienst het leven van de gemiddelde en vooral goedwillende burger aardig zuur weten te maken. Mensen die kennelijk in de genen hebben zitten om anderen regels op te leggen die vrijwel niet op te volgen zijn, voorzien zijn van ongevoeligheid voor medemenselijkheid en voor wie ‘regels ook absoluut heilig zijn’. Regels zijn er zeker om ze te handhaven, en ik kan wel wat voorbeelden geven waar dat opvolgen van die regels uiterst effectief zou zijn en de handen op elkaar krijgt van diezelfde burgers die nu neerkijken op de taakuitvoering van deze enorme dienstkloppers. Laten we eens beginnen met de parkeercontroleurs.

OLYMPUS DIGITAL CAMERAOveral, ook in de landen om ons heen, gehaat. Vaak niet meer dan een Lagere School afgemaakt, spoedcursusje dienstkloppertje gekregen en daarna de weg op gestuurd met de opdracht zoveel mogelijk mensen geld uit de zak te halen. Zoals onlangs mijn al op leeftijd zijnde buurvrouw overkwam. Haar auto is haar verlengstuk, zonder dat vierwielige ding komt ze nergens meer. Zeker niet bij de met haar bevriende timmerman die zijn werkplaats nu net heeft liggen op een plek waar men de weg aan het restaureren is. Toch moest ze even bij hem zijn voor ophalen van een kastje dat achter in haar Fransoos moest worden geschoven. Dus de auto voor de deur gezet. 10 minuten later, met steekwagen en kastje voor de achterklep, zat er een bekeuring op haar voorruit. 92 euro!!! Bespottelijk! En reden om de bonnenterrorist die dit flikte met stip op de tweede plek van de meest negatieve beroepen te zetten. Want er is een soort ambtenaar die het nog bonter maakt. Waar je ook nog iets gluiperigs moet hebben in je karakter om dat vak te kunnen uitoefenen. Dat zijn de mensen die niet achter de echte misdadigers in het land aangaan om het voor ons Nederlanders nu eens echt veiliger te maken, nee zij zoeken het in opleggen van verkeersbelastingen d.m.v. snelheidscontroles. Wel eens gezien wat voor type lieden dat is?

OLYMPUS DIGITAL CAMERAHet laagste allooi, al was het maar omdat men zodanig gaat staan dat van eerlijke controles geen sprake is. Nee, de tegenwoordige comfortabele en ruime VW Bus of Mercedes Vito wordt ergens onder aan een dijk gezet, de camera op de vangrails van de snelweg waar men controleert en de koffiefles open gedraaid. Het grote oogsten kan beginnen. Rijd je 125 waar je 120 mag? Bekeuring! Regels zijn regels! Onlangs weer, op de A12 richting Arnhem, acht kilometer na de Duitse grens. Ongeacht herkomst van de automobilisten die van de Autobahn af kwamen zetten. Natuurlijk remden de slimmen af, maar de lieden die het tempo er nog even in wilden houden (na Arnhem is sprake van trajectcontrole en 100km/u) waren vast de pineut. Hoe laag ben je dan gezonken als controleur? Dus met stip op een. Meest gehate beroep, met het laagste imago; de snelheidscontroleur! Ik zou me er voor schamen als die in mijn familie zou zitten, ik zou er nooit mee getrouwd willen zijn, ik zou er geen verjaardagsfeestje mee willen vieren. Immers, hij heft tol zonder aanzien des persoons. Kan jou dus ook overkomen…..immers; regels zijn regels, opdracht is opdracht! Hoe was dat ook weer in het verleden?

25 reacties

Opgeslagen onder Algemeen, Persoonlijke mening

Rotterdamse accenten…

Ooit, lang geleden, ik werkte als bedrijfsleider in het Mokumse autodealervak, haalden we een leuk onderhoudscontract binnen dat ons hielp de werkplaats flink bezet te houden. Veel werk, veel reparaties. Opdrachtgevers waren een stel slimme handelaren die vanuit het Rotterdamse enigszins naïeve en vooral op een lage koopprijs ingestelde Amsterdammers auto’s wisten aan te smeren. Nou ja, auto’s, sommigen verdienden die naam nog wel, maar er zaten ook echte wrakken tussen hoor. Met garantie. Vanuit drie Mokumse vestigingen werkten die lui snel en efficiënt en verdienden koffers met geld aan hun handel. Gladde praters, een pak vol beloften. En mensen die verliefd op een auto worden zijn vaak met een enkele vinger te lijmen. Het lukte de toch een heel andere taal pratende lieden uitstekend. En wij moesten de evt. ellende oplossen. ‘Onder garantie voor de klant’, dat sprak. Maar wel binnen de grenzen van het beschikbaar gestelde budget. Wat meestal aardig mager was.

En voor weinig konden wij niet van een tiendehandsje een nieuwe auto maken, ook al hadden we perfecte technici in huis met een ongekend talent tot improviseren. Het ging lang goed. Soms was er een conflict. Zo herinner ik me de klant die een enorme Cadillac Fleetwood had gekocht om hier op zijn eigen klantenkring indruk te maken. Goudkleurig, een metertje of acht lang of zo (zo leek het…). De man was zelf in een schitterend pak gestoken en gedroeg zich als Heer Olivier. Tot hij ontdekte dat de enorme Yank niet op acht, zoals beloofd, maar op zes cilinders voortgang boekte. De Cadi was niet voor niets in de handel gekomen en verkocht. Maar de man eiste van onze werkplaatschef dat die alle problemen zou oplossen. Die belde met de Rotterdamse opdrachtgevers, waar geen witte rook uit de schoorsteen kwam voor een totale motorrevisie. Dat was niet gebudgetteerd…. De zakenman werd enorm boos toen hij het nieuws vernam dat zijn representatieve Yank niet tot nieuwstaat werd omgevormd en bedreigde onze werkplaatschef met alles wat een boze klant maar kan bedenken. Die belde nog even naar het adres van de opdrachtgevers. Immers wij waren geen partij in dat conflict. Binnen tien minuten stopte er een Mercedes van de sportieve en uitgebouwde soort voor de deur van de werkplaats. Daaruit stapten drie kleerkasten van kerels die meteen op de zakenman afliepen en hem op enigermate indrukwekkende toon vroegen: ‘zijn er problemen meester?????’. De zakenman kromp ineen. Dit waren de autoverkopers en die maakten de regels wel zelf uit.

De Cadillac ging, met aan het stuur een van de kleerkasten, terug naar het verkooppunt en wij zagen man noch auto ooit weer. Dat gold na een maand of zo ook voor de Rotterdamse verkopers. In een weekend tijd werden drie vestigingen compleet leeg gereden en waren ze nergens meer te bekennen. Overigens waren wij toen keurig betaald voor al het verrichte werk. Dat was dus allemaal iets van 35 jaar geleden. Onlangs kocht een lieve vriend van ons een kleine dieselauto bij een soortgelijk adres in Hoofddorp. Uit zijn verhaal over het verschil tussen advertentie en realiteit maakte ik op dat de manier van zaken doen van de betreffende verkopers ongeveer gelijk was aan wat ik hiervoor omschreef. Ik kon niet nalaten te vragen of die kerels wellicht een Rotterdams accent hadden……..

17 reacties

Opgeslagen onder Automening, Persoonlijke mening

De lof der vriendschap!

Als je zoals ik niet zo bent verwend met een grote en warme of liefdevolle familie om je heen kies je vaak zelf voor een vriendenkring waar binnen die gezochte warmte wel heerst. Al decennia lang lukt het ons om juist zulke mensen uit te zoeken die vooral goed zijn in het geven van drempelloze vriendschap en waarbij het teruggeven daarvan meer dan een genoegen is. Als iemand die van kinds af aan gewend was om te moeten knokken voor het bestaan en erkenning van talenten of kennis, het grote stadsbestaan is niet altijd even leuk op dat punt, bleek dat accepteren van voor andere normale emoties als liefde of die warme vriendschapsband best even slikken. Er goed mee om leren gaan is nog iets anders.  Dat lukt nu nog vaak wel eens moeizaam. Maar er zijn mensen in je leven die daar dwars doorheen breken en het je duidelijk maken dat je niet zo ‘moet zeuren’ en gewoon moet ‘accepteren dat iemand anders ‘jou’ ook leuk vindt’. Neem van mijn aan dat juist dit soort gedrag of uiting maakt dat de deur bij mij vaak wat extra op slot gaat en pek en veren achter die deur worden opgesteld. Je zult maar een aantal malen de bol hebben gestoten. In de maling zijn genomen of vertrouwen geschonken aan hen die dat absoluut niet verdienden. Maar, ze bestaan dus, die lieve en warme vrienden en vriendinnen en als het dan weer eens deze periode van het jaar wordt koester ik hun aanwezigheid extra. Lichtpuntjes in de donkere dagen die deze laatste maand van het jaar zo kenmerken. Samen genieten van een mooi diner, een lekker glas en een goed gesprek. Belangstelling voor elkaars leven, emoties snappen, kleine presentjes uitwisselen als teken van affectie. Bij sommige vrienden gaat dit zo ver dat ook de naaste familie onderdeel wordt van het geheel. Je wordt en voelt je opgenomen in een kring van mensen waarvan je blij bent dat je ze ooit leerde kennen. Allemaal passend bij hetzelfde gevoel als de oorspronkelijk ‘vriendjes’ uitstralen. En zo gekoesterd of gewaardeerd. En neem van mij aan dat het allemaal met leeftijd niets van doen heeft, onze vriendenkring omvat ook jongeren of mensen die wat ouder zijn dan wij zelf. Ook waar zij of wij wonen doet er niets toe. Afstand is geen bezwaar om dit gevoel op te kunnen wekken. Het zit veel meer in de geest, de wil om het leuk te maken voor en met elkaar. Dat is een grenzenloze wens die zo sterk is dat je bijna heimwee of verlangen naar…voelt als je elkaar even te lang niet meer hebt gezien of gesproken. Zo moet naar mijn idee vriendschap zijn, zo moet het voelen. Onze oudste vrienden in lengte van jaren kennen we in 2012 al een halve eeuw, dat zegt wel iets over de wederzijdse loyaliteit en trouw. Met anderen is het wellicht een stukje korter qua duur, maar zeker niet minder van intensiteit. En zo komen we alle feestdagen wel door. Koesteren wat mooi is, genieten van het moment. En weten we meteen weer wat het verschil is tussen echte vrienden en zij die wel oreren maar niet waarmaken. Neem van mij aan dat ik als oudere jongere inmiddels wel heb ontdekt wat dat verschil inhoudt? En jij, beste medeblogger en lezer(es). Hoe kijk jij aan tegen echte vriendschappen? Zelf wel eens teleurstellingen meegemaakt? Ook voorbeelden van dat grenzenloze en warme? Laat maar lezen dan als je wilt, ben benieuwd of dit een breed gedragen emotie is namelijk….of ben ik zo’n emotionele Mokummer met een beperkte visie op dit emotionele vlak???

14 reacties

Opgeslagen onder Persoonlijke mening