Categorie archief: Verhalen zonder mening

Mompelen

OLYMPUS DIGITAL CAMERADe nieuwe metro bracht ons comfortabel en snel richting onze bestemming voor deze dag, het Amsterdamse Centraal Station. Op een van de bovengrondse haltes stapte een morsig mannetje in. Ongeschoren, vuil jack, wonderlijke grijs gemeleerde broek van een dikke bijna wollen stof en afgetrapte sportschoenen. In zijn handen droeg hij twee plastic zakken. Een gebit had hij niet (meer), hij had daardoor een beetje wonderlijk uiterlijk met invallende wangen als hij zijn mond bewoog. De man plofte naast een mooie Indiase jonge dame neer, die niet op of om keek en bezig bleef met haar Smartphone. De man begon te praten. Tegen niemand in het bijzonder, of wellicht juist wel, maar dan zagen wij zijn gezelschap in ieder geval niet. Het was meer gemompel. Met af en toe een herkenbaar woord. Bij elke tussenstop die de metro maakte stond hij even op. Keek in het rond en ging dan weer mompelend zitten.

Zijn ogen schoten schichtig langs de mensen in de wagon van het OV-systeem laten gaan. Niet ver voor het Amstel Station vroeg hij ineens aan de mensen om hem heen of deze halte misschien ‘het Centraal Station’ was. ‘Nee hoor, dat is nog een paar haltes verder’ kreeg hij als antwoord. De vraag op zich was grappig, want in die nieuwe metrostellen van het GVB  staat de naam van het station waar de metro heen rijdt door middel van digitale schermen aangegeven in het formaat 60x60cm, recht tegenover ongeveer elke zitbank. Daarnaast roept men de bestemming en volgende station ook nog eens om. ‘Volgende stop…Amstel Station, deze trein rijdt naar Centraal Station’ en dat nog eens in drie talen ook. De man mompelde onverstaanbaar verder. De jonge dame naast hem was een half metertje opgeschoven, kennelijk was er nog iets wat hem typeerde, zijn geur. Toen de trein stopte aan het perron van het Amstel Station en de deuren zich openden stapte de man alsnog uit. Kennelijk waren de stemmen waarmee hij converseerde sterker dan de realiteit. Hij slofte langs de metro richting uitgang. Keek niet op of om, maar praatte maar door…Zijn geur bleef nog een paar haltes hangen in de metro. Was verdwenen toen wij ook uitstapten. Soms heeft Onze Lieve Heer wonderlijke kostgangers….

Advertenties

12 reacties

Opgeslagen onder Verhalen zonder mening

Alleen zijn is ook niet alles….

OLYMPUS DIGITAL CAMERAIn dat kleine Zuid-Hollandse stadje, niet ver van Leiden, staat al jaren lang een visstal. Uitbater levert goede spullen, vandaar dat we er regelmatig even een visje halen als we toch in de buurt zijn. Zo ook op die bewuste zaterdag vlak voor de Kerst. Het was stil bij de stal. Normaal moet je hier aanschuiven in de file. Aan de drukte in het stadje kon het niet liggen. Mensen liepen bepakt en bezakt voorbij, het zou een gezellige en smakelijke kerst moeten worden zo te zien. De enige andere klant, een al wat oudere man, die voor ons geholpen werd, kocht alles in bescheiden porties. Wat haring, paling, een gebakken visje. ‘Tja…’ mijmerde hij richting verkoper in de stal, terwijl hij ook ons aan keek, ‘het valt niet mee om alleen te zijn hoor. Niemand die op je wacht’. ‘Daar mot ja don mee leruh omgaan’ antwoordde de visverkoper in een onvervalst Leids dialect. ‘Ja, dat is gemakkelijk gezegd. Zij deed alles voor me, ik hoefde helemaal niks. Nou ja werken voor de kost, maar verder…’ ging de man verder. Hij oogde keurig netjes, jaar of 70 wellicht, en bepaald niet uitgemergeld. Hij kon het zich ‘veroorloven’ zo te zien en dat deed hij dan ook. ”Mijn vrouw is nu een half jaartje geleden overleden, valt niet mee hoor….valt niet mee…’ sprak hij nu meer tot zichzelf dan richting de anderen. ‘Je mot misschien eens wat meer op het strand gaan lopuh joh, dan waaien de negatieve gedachten uit je kop’ probeerde de visverkoper het nog maar eens. ‘Ach’ zei de man ‘alleen op het strand lopen…weet je hoe dat voelt? Is niks aan, je kunt moeilijk met de vogels gaan lopen praten…’ Hij pakte langzaam zijn gekochte visproducten in een zwarte boodschappentas, vermoedelijk van zijn vrouw geweest en leek zich klaar te maken voor vertrek. Omdat ook onze bestelling op de toonbank lag en we intussen moesten afrekenen met de verkoper, luisterden we wat minder goed naar de man. Hij kwam op ons af en zei: ‘Zo lang je kunt, hou elkaar vast hoor, als een van de twee er niet meer is merk je pas hoe je mekaar dan mist. Ik kan het weten, ik ben nu een half jaar alleen. Valt niet mee hoor. En dan die rotdagen…..die verrekte Kerst en dat Oudejaar….bah’. Mompelend in zichzelf vertrok hij. Wij pakten onze spullen en wensten de verkoper een paar fijne dagen. We moesten opschieten….er was nog veel te doen. Bijna Kerstmis!

16 reacties

Opgeslagen onder Verhalen zonder mening

De verrassing

modeljc190rossana001Een drukke baan hadden ze allebei. Na de studie waren ze beiden simpel aan een mooie carriere begonnen maar die vroeg wel veel tijd. En dus ontdekten ze dat ze mekaar ook wel iets kwijt geraakt waren in de jaren dat ze nu getrouwd en samen waren. Zij werkte als juridisch adviseur bij een bank, hij maakte lange uren als logistiek planner bij een transportbedrijf. Als ze al eens samen waren lagen ze vaak uitgeblust op de bank of bezochten vrienden en familie. Van een liefdesleven zoals ze dat in de eerste jaren van hun verkering hadden genoten, kwam nog maar weinig terecht. Te moe vaak, de andere dag weer vroeg uit bed om de files te vermijden. Kortom, het mocht wel weer wat actiever allemaal. Het was bijna kerstmis. Nog een paar dagen en tussen de bedrijven door had ze zo veel mogelijk lekkernijen in huis gehaald voor de komende feestdagen. Bij een lingeriezaak zag ze een erg aardig setje, rood, met wat randjes van kant en iets waarvan ze wist dat hij het vast spannend zou vinden. Als dat geen verrassing was. En dus kocht ze het in haar maat en bereidde zich voor op de dag voor kerst, omdat ze wist dat hij dan vroeger thuis zou komen. Die ochtend had ze hem een briefje in zijn tas gedaan dat hij bij thuiskomst twee keer moest bellen en niet met zijn eigen sleutels naar binnen moest komen. Die middag was ze nerveus in de weer. Zette kaarsen neer, versierde de bad- en slaapkamer, en trok het setje aan met daarover haar korte badjasje. Ze had zich opgemaakt, haar nagels gelakt, een leuke hanger om haar nek gedaan en als ze in de spiegel keek vond ze dat ze er ‘smashing’ uit zag. Ze kon bijna niet wachten tot hij thuis zou zijn. Ze liet toen het al schemerde het bad vollopen in hun badkamer. Dan kon hij daar meteen in vallen en zou ze zijn nek masseren als een soort van voorspel. Dat vond hij lekker.  Ze repeteerde nog eens wat ze zou doen als hij aanbelde, keek nog eens naar het beeld dat hij zou zien als ze de deur openmaakte. Intussen was het bijna donker. Ze huiverde, want echt warm had ze het niet, zo half naakt onder haar badjasje. Toen ging de bel, twee keer! Ze maakte het jasje los, deed het uit, en liep heupwiegend naar de gang, zag zijn schaduw door de ramen voor de deur en deed open…… ‘Dag mevrouw….’ De jongeman voor de deur in de kleding van DHL stond daar met een pakje en staarde haar met een mengeling van verbazing en wellust aan….. ‘Sorry’ riep ze en smeet de deur dicht. Alle gevoel trok uit haar gezicht en lijf. Ze rende naar boven, trok snel het setje uit, haar normale garderobe aan en liep toen weer terug naar beneden. Daar stond haar man intussen, had bloemen bij zich en het pakje dat hij van de jongeman had overgenomen. Die draaide zich nog eens om naar de deur en bekeek haar. Zag ze nu dat hij knipoogde……?  ‘Gelukkig Kerstfeest schat’ zei haar man en kuste haar op haar wang. Hij liep naar binnen en plofte neer op de bank. ‘Goh….ik ben doodop’. Zij viel naast hem op de bank. Zette de tv aan en keek naar het journaal. Van haar speciale kerstgevoel was weinig meer over…..

17 reacties

Opgeslagen onder Algemeen, Verhalen zonder mening

Advies

WP_000582Naast ons schoof een echtpaar aan de tafel die een meter verderop stond. De wat kwetsbare man werd door zijn vrouw op zijn plaats geholpen. Hij oogde fragiel, een jaar of vijf, zes ouder dan de vrouw die het figuur had waaruit Hollands Welvaren sprak. Ze hield vermoedelijk van een lekker leven, hij was moe. Hoe dan ook, zij verwende hem. Vroeg wat hij wilde eten of drinken. Het maakte hem niet zo veel uit. Hij hoefde eigenlijk niks, maar omdat zij het wilde, ze drong er op aan, koos hij voor koffie. Zij ging dat bestellen. Wij nuttigden intussen onze lekkernijen. Rustig aan zoals dat hoort, bij deze gelegenheid was de warme drank ‘kokend lood’ en de broodjes omvangrijk en goed belegd. De vrouw kwam terug en zette zich weer aan tafel naast haar man. Ze zuchtte wat. Het leven viel niet mee. Ze moest zichzelf vermaken, dat zag ik zo wel. Maar ze had rode blossen op haar wangen en pretlichtjes in de ogen. Kniezen deed ze niet.

WP_003114Wij spraken intussen aan onze tafel zachtjes over de Tom Poucen van de Bijenkorf. Dat die tegenwoordig zo slecht bestelbaar zijn en je wel erg vroeg moet zijn om die taartjes alsnog te kunnen vinden. Mijn tafelgenote is op dat punt een liefhebster, mag ook wel op haar leeftijd. Terwijl we nog even doorfilosofeerden over het waarom van dat niet op voorraad hebben van de lekkernij, bemoeide zich de dame naast ons met het gesprek. ‘Ja, ik hoor u praten over die Tom Poucen van de Bijenkorf, sorry dat ik me er mee bemoei hoor, maar die zijn inderdaad lekker. Wij halen ze ook wel eens als we in de buurt zijn…’. Ik keek haar aan, de ogen fonkelden weer, gezien haar figuur was het eten van allerlei taartjes vermoedelijk haar grootste bevrediging. ‘Maar weet u, die van V en D zijn ook zalig hoor…..moet u echt eens proberen….V en D…je zou het niet verwachten, maar die hebben ook allerlei lekkere dingen….zoals die Tom Poucen…..en ik kom er vaak, en dan zijn ze nog eens in de aanbieding ook momenteel…moet u echt eens proberen’. De ongevraagde reclameboodschap die in deze adviezen zat was vast aardig bedoeld. Maar zaten we er echt op te wachten. We dronken een slok en namen een hap. ‘Echt waar hoor’ vervolgde de vrouw, ‘Bij V en D zijn ze ook echt een stuk beter tegenwoordig…….die Tom Poucen!’. Wij reageerden knikkend, praten met je mond vol is ons vroeger afgeleerd, dus dat doen we nu nog niet. ‘En…..ze zijn nog in de aanbieding ook….moet u echt eens proberen..’. Toen haar bestellling werd geserveerd sprak ze ineens tegen haar man. ‘Ik zeg net tegen die meneer, dat die Tom Poucen van V en D ook zo lekker zijn Henk….weet je wel?’. Wij negeerden haar nu maar een beetje. ‘En nog in de aanbieding ook’….. Het was tijd voor ons om te vertrekken. Bij de deur hoorden we haar nog praten over die gebakjes van V en D. Zou ze er soms gewerkt hebben???

10 reacties

Opgeslagen onder Verhalen zonder mening

Snackdieet

Huisarts - 4In dat hoofdstedelijke Petit restaurant waar wij graag even vertoeven als we weer eens onze lange wandeltocht door de stad hebben gemaakt, komen we soms mensen tegen die we nog kennen van vorige bezoekjes. Vaste gasten, net als wij, maar dan uit de directe omtrek van de locatie van deze zaak afkomstig. Amsterdammers tot en met en inclusief de daarbij behorende verhalen. Zo zitten er op maandagen altijd een paar oudere stellen. Zeventigers schat ik het zo in als ik ze aankijk. Een van de mannen is een meer dan gezette heer die vermoedelijk op de markt ooit zijn brood verdiende. Hij heeft een luide stem en verkondigt allerlei wijsheden die je verder nergens in handboeken soldaat zult terugvinden. Onderbouwd door niets dus, maar wel kostelijk om aan te horen. En als het dat niet is, moet je toch wel meeluisteren, zijn stemvolume is nog steeds een beetje op zijn vroegere beroep ingesteld. Wij vielen ‘midden in het gesprek’ en dat ging over de altijd akelige aanstaande ziekenhuisopname van een van de dames uit het gezelschap. Die was daar aardig nerveus over, maar de marktkoopman had nog wel een paar verhalen die hij met iedereen deelde.

WP_000700Als je er naar luisterde kwam je wellicht tot de conclusie dat het beter was thuis in bed te blijven liggen met de dekens over de bol, want normaal leven was na al die wetenswaardigheden vast niet meer mogelijk. Zo vertelde de man over zijn ‘dieet’. Wij spitsten toch even de oren. Alles wat wij (en hij) daar in dat tentje naar binnen werken is bepaald geen bijdrage aan ook maar iets wat Sonja Bakker ooit heeft bedacht. Daarbij had hij, in tegenstelling tot uw meninggever…, zijn figuur enorm tegen. Laat ik inschatten, hij was een kilootje of 100Plus schoon aan de haak. Niet meteen iemand die zich bezig houdt met een dieet. Toen hij ook nog oreerde dat hij van zijn diëtiste nog verder moest afvallen dan de bereikte 69 kilo vielen wij zowat van onze stoel. ‘Ik moest naar 64, maar toen heb ik effe gezegd dat ik er wel klaar mee was’ stelde hij met zichtbaar genoegen vast. Dit soort lieden zegt in dit type gesprek altijd wat men doktoren of agenten allemaal heeft verteld, maar is vaak zo mak als een lam als het er echt op aan komt. De dames in het gezelschap werden bijna verbolgen toen ze hem over dat gewicht hoorden praten. Ze waren zelf best stevig gebouwd of ze hadden te veel gesnoept van de lekkernijen in dit prima restaurantje, zulks met uitzondering van de echtgenote van de alsmaar pratende man.

WP_002075Die zag er uit als een kettingrokende zenuwpees en woog wellicht net aan 50 kilo of zo. Toen een van de dikkere dames vroeg wanneer dat gesprek had plaatsgevonden en welk dieet hij had gevolgd gaf de marktkoopman weer even een stukje Amsterdamse overdrijving te horen. ‘Jaartje of 25 geleden hoor…….ennuh…die diëtiste had haar dieet uit de VIva! Echt waar, ik zweer het….’. De stilte die volgde gold voor het hele restaurant. Aan elk tafeltje werd besmuikt gelachen. Ook aan het onze….. We bestelden nog maar eens een lekker broodje……de Viva! Het idee!

 

8 reacties

Opgeslagen onder Verhalen zonder mening

Klusklap

KLus1Onkwetsbaar was hij, een klusser maar ook een durfal. Hun nieuwe huis, nou ja, hun woonstek met historie, had hij in de afgelopen jaren stukje bij beetje opgeknapt, gemoderniseerd. Voor een muur doorbreken draaide hij zijn hand niet om, een badkamertje had hij binnen een paar weken voor elkaar gebracht. Na zijn werk, moe als hij was, aan de slag en nog een paar uurtjes buffelen. Het resultaat was er naar. Het oude eensgezinshuisje was omgetoverd in een prachtig ogend onderdak voor hem en zijn geliefde. Nu zijn hij nog even die goten doen. Klusje van niks, de nieuwe goten lagen al klaar en voor het gemak had hij een stelling gehuurd bij zo’n specialist die alles verhuurde aan mensen zoals hij. Binnen de kortste keren had hij die stelling op die zwoele zaterdag opgebouwd. Zijn spieren spanden zich bij het neerleggen van de platen waarop hij straks zou staan om die oude goten los te maken en de nieuwe te monteren.

Hij floot zachtjes, zag al uit naar het resultaat en wat zijn geliefde dan zou zeggen. Die vertelde tegen iedereen dat hij zo’n geweldige klusser was en dat hij zoveel kon. Ze was ook altijd extra lief voor hem als hij weer een klusje af had. Verwende hem met iets lekkers uit de keuken of in bed. Hij wist dat ze van hem hield omdat hij zo goed kon werken. Overdag en in de avonduren of het weekend. Vakanties sloegen ze over, dat geld besteedden ze in het huis dan langzamerhand blonk dat het een lieve lust was. Toen de stelling af was pakte hij een speciale boor die hij ook had gehuurd met zo’n scherpe kop om daarmee die oude goot los te maken uit de verankering. Hij wilde het morgen doen, maar ach, toch bezig, dan nu maar even. Het ging toch niet regenen. Hij sloot het gereedschap aan, klauterde naar boven op de stelling en zette het apparaat op de oude regengoot. Die liet zich relatief snel demonteren….

Op enig moment stuitte hij op een weerbarstig stuk. Hij drilde er met de boormachine op los, zette zich schrap, hoorde niks van haar waarschuwingen….tot ineens de stelling achterover viel. Hij kwam ellendig terecht op dat fraaie betonnen randje dat hij om een perkje in de tuin had aangelegd. Zijn partner gilde….Hij hoorde het in de verte….Wat was er fout gegaan? Hij overdacht wat hij was vergeten. Dat moest de verankering van die stelling zijn geweest. Te veel haast, te graag willen klussen. Ineens voelde hij waar zijn benen waren. Hij voelde omdat hij ze niet meer voelde. Naar later bleek was zijn rug gebroken. Zijn onkwetsbaarheid bleek schijn. Hij zou nog lang kunnen genieten van zijn opgeknapte klushuis. Want werken kon niet meer, net zo min als lopen. Van het verwennen merkte hij ook weinig meer. En zijn vriendin liet hem na enige tijd in de steek. Een man die alleen maar kon praten over hoe goed hij vroeger kon klussen begon haar te vervelen. En daar zat hij dan….thuis, achter de geraniums. Die kon hij met wat moeite nog net zelf water geven….

13 reacties

Opgeslagen onder Verhalen zonder mening

Gelukkig

DAVID_BIG_LSD‘Ach wat is gelukkig’ zuchtte de wat te dikke man naast me op het terras van de Zuid-Hollandse horecagelegenheid waar we even waren neergestreken voor een kopje gekookt water met het bekende zakje. Zonder dat ik er om had gevraagd was de man aan het tafeltje naast mij het gesprek met zijn buren aangegaan. Hij vervolgde zijn spiegelgesprek met een stem die een zekere dofheid in zich had. ‘Weet je, je neemt op enig moment het leven zoals het komt en maakt je geen illusies meer dat er nog meer in zit’. Hij nam een slok van zijn koffie. Ik bekeek hem nog eens goed. Doorgroefd gelaat, jaar of 70, gepensioneerd maar zeker niet gelukkig met het leven dat hij de laatste tijd leidde. ‘Toen ik nog werkte was het anders’ zo bevestigde hij mijn vermoedens. ‘Dan zat ik niet de hele dag thuis en hoefde ik niet steeds te doen wat mijn Ansje me zoal opdraagt te doen. Die kan niet tegen niksen, dus stuurt me overal heen. En als ik dan toch op de bank zit met mijn krantje moet ik in de tuin werken of een deel van het huishoudelijke werk overnemen. Niet dat ik dat echt een bezwaar vind hoor, maar het is de toon waarop ze het vraagt en de blik die ze me toewerpt. We zijn dit jaar 49 jaar getrouwd. Ik was een heleboel jaren dol op haar, maar sinds ze me thuis heeft is het wederzijdse verlangen afgenomen. Zij heeft haar kwaaltjes en ik? Ik weet het niet…… ‘.

Weer nam hij een slok koffie en het leek wel of hij diep moest nadenken over wat hij me nu zou toevertrouwen. ‘Ach, toen de kinderen nog moesten komen, ja, toen was alles koek en ei. Zij wachtte me bij wijze van spreken in het trapportaal al op. We waren gek op dat seksuele werk, en het bleek nog te functioneren ook, binnen een paar jaar drie kinderen. Daarna zakte haar zin snel in. Druk met de kinderen, en ik liet het maar gaan. Ze was nog steeds mooi en aantrekkelijk, maar na een aantal jaren werd ze dikker en dikker en leek het wel of ze me niet meer zag. Had ik er iets aan moeten doen? Ja, wellicht wel!’ Hij zuchte nog eens diep, nam een slok, kuchte een paar maal en keek naar een jonge vrouw die net het terras op kwam lopen. Van de soort filmster zonder echte carriere. Ik keek ook maar eens, wellicht dat het gesprek een andere wending zou nemen. Dat deed het. ‘Kijk…’ zei hij, ‘zo zag Ansje er ook uit, veertig kilo geleden.’ Hij keek nog eens naar het bevallig achterwerk van de blonde dame die een vrije stoel had gevonden en daar bevallig in neer zonk. ‘Nu….? Nu ben ik vooral tevreden…..’. Hij roerde nog eens in zijn koffie, dronk de laatste slok en stapte op. Zuchtend, kreunend, zei mij gedag en liep langzaam verder. Naar huis denk ik, waar hem een flinke klus wachtte…..Want geluk kent zijn prijs…!

9 reacties

Opgeslagen onder Verhalen zonder mening