Tagarchief: Museum

Speelklok

WP_004632Ooit, heel lang geleden alweer, bezochten we het Utrechtse museum ‘Van speelklok tot pierement’. Wat ik me er van herinner is dat ht toen een beetje rommelige toestand was met veel, heel veel geluid uit giga-kermisorgels en zo. Daarna nooit meer de dringende behoefte gehad om er heen te gaan. Uberhaupt heb ik dat al snel met Utrecht als stad, voor een verstokte automobilist als ik ben is he ttoch een beetje een nachtmerrie door de vele lastig te bereiken kleine straatjes.

WP_004628Maar deze keer, het was een prachtige lentedag, reisden we per trein en dat is voor bezoekers aan de Domstad veruit het beste vervoermiddel om er te komen, mits die rupsen op tijd rijden natuurlijk. Onze bezoekdag was een lenteachtige zaterdag en dan is het aardig druk en gezellig in het Utrechtse. Om allerlei redenen die voor het verhaal van minder belang zijn, besloten we om toch maar eens even naar dat museum ‘van toen’ te gaan en te kijken of het lawaai nu meeviel. Dat deed het.

WP_004618De schitterende oude kerk waarin dit museum is gevestigd wordt uit en te na benut en je krijgt zo een uitgelezen kans om van piepkleine speeldoosjes tot enorme orgels te bekijken. Met een zeer handig ‘sleutelkaartje’ zijn veel van die werkende museumstukken in hun mooiste vorm, namelijk werkend, te bezichtigen of te beluisteren.

WP_004621Opvallend hoeveel sommige van die grote muziekmachines van vroeger leken in vorm en uitvoering op de latere CD-spelers. Je moet er even over nadenken maar dan zie je het. Voor hen die tot in de diepste diepten van de geexposeerde zaken willen geraken zijn er rondgangen en wat we daarvan mee kregen tijdens onze eigen zoektochten naar nog meer kennis en cultuur, wordt dit gedaan door bevlogen gidsen. Het museum (nieuwe naam Museum Speelklok) is een aanrader. Het vertelt heel veel over hoe wij mensen door de eeuwen heen muziek hebben gemaakt, ooit begonnen met kerkuurwerken, tot zaken als draaiorgels en automaten. Daarover komt er een speciale expositie aan die op 24 april a.s. haar deuren opent. Vast extra de moeite van een bezoekje waard. Met de museumjaarkaart heb je hier gratis toegang. U vindt het museum aan de Steenweg 6 in Utrecht en dat is vlakbij de Oude gracht. Utrecht kent daarnaast trouwens nog een paar musea die de moeite waard zijn. Wellicht ook eens een treinreisje aan wagen?

Advertenties

4 reacties

Opgeslagen onder Algemeen, Culturele mening

Stadsjongengedrag

5001808

Laat ik er geen doekjes om winden, daarmee trap ik al geopende deuren in vermoedelijk, niets zo erg als een vakantie in een of ander ver weg gelegen oord waar het grootste genoegen moet bestaan uit zon, strand, bos of bergen. Niets voor mij. Als geboren grote-stadsjongen zoek ik vrijwel altijd weer andere steden op om me te vermaken. Ik voel me daar meteen thuis. Niet dat ik het niet geprobeerd heb hoor. Echt wel! Zo herinner ik me een tripje naar het in de buurt van Frankfurt gelegen Dierdorf. Prachtige plek, midden in de bossen, sportfaciliteiten (..), zwembad, sauna en massage. De roofvogels vlogen over het dak van het complex en onze kamer was flink uit de kluiten gewassen. Om ons heen enorme bossen. Met mooi weer op zich nog wel aardig, maar op die ene regendag een verschrikking.

OLYMPUS DIGITAL CAMERAWat moesten we daar, dus al snel onderweg naar iets wat ons kon vermaken. Koblenz, Frankfurt, ja zelfs het vliegveld van Frankfurt, waar ik heerlijk een dagje extra kon spotten. We reden de Moezelroute op en neer, voeren in rondvaartboten, keken naar wijnranken en proefden van likeur en wijn. Maar in die omgeving werd ik niet echt gelukkig. Net zo min als in het Griekse Halkidiki. Een soort strandresort op 1 uur rijden van de dichtst bijzijnde stad. Verschroeiende hitte, bosbranden op enige afstand, een golvenloze zee voor de deur en eigen bungapows ter eer en meerdere glorie van onze familie.  Ik telde de dagen om terug te mogen naar huis. Gran Canaria was er ook zo een. Druk, bloedhitte, namaakcultuur, winkelcentra waar je Nederlandse en Duitse maaltijden kon nuttigen en insecten die zelfs in Artis nog opzien baren.

ANW-03 - Praag 090996 - erewacht komt er aan Scan10270Nee, ook daar werd ik ook niet echt gelukkig, vond ik de stad Las Palmas een heerlijke afwisseling, al was het maar omdat het daar 10 graden koeler was als in het door ons geboekte Playa des Ingles. Ik ben daarna nooit meer voor vakanties naar het zuiden afgereisd. Steden waren en werden het. Heerlijke plekken, waar je gewoon aangekleed kon blijven, niet geconfronteerd met ongewenst bloot van mensen die menen dat wat zij bezitten ook uit en te na moet worden getoond. Niks mis met bloot, ik ben gek op alle Eva’s van de schepping, maar als er een groot aanbod is raak je de details snel kwijt. Zeker bij 40 graden overdag.

edinburgh castle_smallNee hoor, ook dit jaar, stedentrips. Winkels kijken, boeken scoren, genieten van musea of zelfs de bioscoop.  Zalig! Mocht je er niks in zien en net op weg gaan naar een of ander strand of bos, of gaan wandelen in de Zwitserse bergen, vergeef me maar. Ik wens iedereen die daar van houdt veel plezier. Maar laat mij maar lekker thuis. IK geniet op mijn eigen bijzondere wijze. Als een echte stadsjongen.

13 reacties

Opgeslagen onder Culturele mening, Persoonlijke mening

De verrassende Vanguard

G-APEE_Vanguard_LAP_1280Je bent een jaar of 13/14 en je gaat op je fietsje naar Schiphol om vliegtuigen te bekijken. Je moet er iets voor over hebben, dus bij slecht weer, regen, wind, zomers of in de winter, je trapt je gek en bekijkt na aankomst alle bewegingen van dat moment op het platform van het toenmalige Schiphol. Met de boeken van Hugo Hooftman als uitgangspunt weet je al snel dat dit een DC-3 is en dat een Curtiss Commando. Een Viscount is goed te onderscheiden van een Electra en een DC-8 heeft een heel ander geluid dan een vergelijkbare Boeing 707. Al snel meet je je zelf de titel ‘luchtvaartexpert’ aan en geldt als autoriteit op dit gebied onder je vrienden. Cockpitbezoeken aan de vliegtuigen van de SAS, Aeroflot en KLM maken je tot een expert plus. Maar op een dag, frustraties, want er staat een vliegtuig op dat platform dat je nog nooit eerder zag. Het lijkt wat op…het kan zijn dat…..maar in de kleuren van de British European Airways moet het toch echt iets Brits zijn, al heb je deze nog niet eerder in je naslagwerken gevonden. Vanguard_G-APEF_re-enters_serviceDat wordt dus schrijven. Naar de redactie van ‘Cockpit’, het toenmalige lijfblad, ook al uitgegeven door Hugo Hooftman, indertijd een grote naam op dit gebied. Na enige tijd kom je er dan achter wat het is, de grote broer van de Viscount, en die heet Vanguard. Een groot vliegtuig met vier enorme turbopropmotoren, bedoeld als een soort voorloper voor de huidige Airbussen en bij BEA en de Canadese Trans Canada Air Lines in dienst genomen om op korte tot middellange afstanden met een maximum snelheid van 680km/u tussen de 130-150 passagiers te vervoeren en in de ruimten onder het passagiersdek ook nog hele ladingen vracht en bagage. Een vliegtuig met potentie zou je denken. Maar helaas, dat bleek toch tegen te vallen. De Vanguard werd niet echt een succes, enkele tientallen vliegtuigen werden er van verkocht, en dat zorgde er voor dat fabrikant Vickers flink in de verliezen kwam.

211937 - BAC Merchantman BA land Spl 1078 Scan10666Op Schiphol zag je ze nog heel lang opereren trouwens. Al verdwenen ze als passagiersvliegtuig al snel van de eerste lijn, BEA bouwde er een aantal om tot vrachtkisten die als ‘Merchantman’ met hun specifieke geluid nog jaren de BEA/British Airways vrachtlijnen van Londen naar Europese steden zouden domineren. Ook de Canadese en nog een aantal Britse passagiersvliegtuigen van dit type werden later identiek omgebouwd en kwamen o.a. terecht bij Britse en Franse chartermaatschappijen. Daar sleten ze hun laatste jaren in redelijke stilte. Een jaar of tien geleden was het echt over en uit. De laatste machine van dit type verdween naar een museum en het toestel verdween uit de lucht. Net zo stil als het ooit ook was gekomen. Alleen zat tussen die twee feiten wel zowat een halve eeuw. Een mooie herinnering,, want niet alleen keek ik op van die machine als jong jochie, professioneel maakte ik er nog vaak gebruik van. Alleen heb ik er nooit mee gevlogen. Nog steeds jammer.

6 reacties

Opgeslagen onder Hobbymening, Persoonlijke mening

Luchtziek!

30739 - MDC DC-3 PH-PBA Rtm 290575 Scan10069Er zijn mensen die er de meest vreselijke verhalen over kunnen vertellen. Luchtziekte. Vergelijkbaar met het fenomeen zeeziekte en in een wat kleinere vorm wagenziekte. Sommigen kunnen domweg niet tegen een bewegende ruimte waarin zij zich bevinden. Heel vervelend, en soms uiterst ziekmakend. Probeer er maar eens over te babbelen met mensen die het meemaakten en ze kunnen je bijna aangeven op enig moment bijna liever dood te hebben gewild dan door te gaan met de reis.

Air sick 3 2099240552_7e23022be6Vergelijkbare ervaringen doe je soms op in kermisattracties die een beetje ruig omgaan met de zwaartekrachten. Zelf ben ik niet zo heel gevoelig voor het fenomeen. Al heb ik niets met boten, zeker niet van die zeevaarders, de keren dat ik er op zat, werd ik er niet ziek van en als je een paar miljoen kilometers in vierwielers hebt doorgebracht en daar vrijwel nooit ziek van werd, heb je een sterk gestel. Zo lijkt het. Ik herinner me nog wel een keer dat ik gewoontegetrouw bij een oud-collega instapte in diens 2CV. Achterin. Maar dat jong reed zo mallotig met die auto dat we alle kanten op werden geslingerd als inzittenden. Dat was niet fijn en ik kon het lekkere broodje wat ik net daarvoor had gegeten maar net binnenhouden.

Airsick 2 3906467477_1819da55dd_nMaar verder? Nooit last van gehad, zelfs niet als bijrijder in heel snelle circuit- of rallywagens. Dat geldt ook voor de vliegende vrienden. Honderden uren in doorgebracht, van klein tot groot, nationaal en internationaal, het bracht me zelden problemen. Nou ja, die ene keer met dat stuntteam, was net even te veel en ik was blij dat we geland waren. Maar de ergste ervaring deed ik wat dit betreft op aan boord van een DC-3 Dakota. Het oude vliegtuig van het Koninklijk Huis, op dat moment in gebruik als meetkist voor de toen nog bestaande Rijks Luchtvaart Dienst. Vriend Victor had het geregeld en die zette mij achterin de Dakota op een ongetwijfeld Koninklijke zetel. ‘Kon ik lekker filmen en fotograferen’. Hij verdween in de cockpit. Toen we een uurtje in de lucht waren had ik toch het gevoel dat mijn maag zich wilde omkeren in mijn lijf. Er zat weinig inhoud in, maar toch. Ik begon de kleur aan te nemen van de Hulk. Gelukkig besloten de piloten net op dat moment om de oude kist neer te zetten op de baan van Rotterdam Airport. We gingen even lekker eten. Ik moest er niet aan denken. Maar dat eten hielp. Op de terugvlucht was er geen centje pijn meer, maar toen zat ik zelf in de cockpit en Victor achterin. Die had zeebenen, jaren gevaren op grote schepen, en nergens last van. Dat blijft dus altijd aan die DC-3’s hangen voor mij. De kist die me luchtziek maakte.  Lang geleden alweer, maar nooit vergeten, wat een rotgevoel…! Ben wel benieuwd wie van mijn lezers ook iets kunnen vertellen over luchtziekte, wagenziekte, zeeziekte of wellicht wel misselijkheid in bus of trein. Maak van je hart geen moordkuil en stort je ervaringen hier maar uit…

19 reacties

Opgeslagen onder Persoonlijke mening

Puinhoop

boekenkast 0703 Hpim0116Als ik hier thuis wel eens mensen ontvang die houden van een leeg, kaal, of opgeruimd eigen huis, merk ik vaak dat de adem hen in de keel stokt bij het zien van het deel van ons woonhuis waar de collecties en bibliotheek zijn opgeslagen. Ook al is het bij mij allemaal echt wel goed georganiseerd en is er geen sprake van ‘bende’ of ‘chaos’, dan nog is het wel een enorme aanslag op de beschikbare werk- en loopruimte.

Hotwheels in wijnkastje.....veel fantasie...Allemaal het gevolg van niet willen of kunnen specialiseren op een enkel onderwerp, een schaal, of een soort voorliefde. En ik moet nog zoveel, ik wil ook nog zo veel en droom nog steeds van een echt museum dat ik met gemak zou kunnen inrichten met alles wat hier en elders staat opgeslagen. Aan de andere kant, dat is ook wel weer lekker want het geeft me inspiratie.

AEMW - Medeverzamelaar autootjes Ik hoef maar rond te kijken en te zien welke vliegtuigen, auto’s of boeken hier zorgen voor het decor, of het borrelt in me op om er iets over te schrijven. Qua beelden is mijn leven ook aardig gedocumenteerd zodat ik al snel mijn herinneringen op professioneel of hobbygebied kan omzetten in beeld en/of geluid. Het helpt allemaal om in deze fase zowel terug als vooruit te kijken.

HPIM7486_editedIk kijk zelf vaak met gemengde gevoelens naar het RTL-4 TV-programma ‘Mijn leven in puin’ dat wordt gepresenteerd door Peter v.d. Vorst. Niet dat ik ook maar een fractie heb van wat die zgn. ‘verzamelaars’ in dat programma laten zien aan opgeslagen rommel. Een ‘troepverzamelaar’ ben ik niet en zal ik ook nooit worden. Als er iets te verkopen valt zal het ook gebeuren en moet er worden gesloopt om ruimte te maken wordt ook dat gedaan. In dat programma zie je mensen die ergens onderweg de controle zijn kwijtgeraakt over hun eigen leven. Om welke reden ook beginnen ze te stapelen. Elke ruimte in huis wordt volgestouwd met rotzooi.

REC_0018_editedTroep in de auto, een oude caravan, de schuur, zolders, wc, douche, badkuip. Vaak typische ‘loners’ die ook het contact met de buitenwereld kwijt zijn geraakt, waar kinderen zich grote zorgen maken en de waarde van intermenselijk contact minder groot is dan die van de overal opgeslagen spullen. Het psychische effect van echte opruimacties die door RTL worden gefinancierd en uitgevoerd, is groot. Eerst woede, dan verdriet en daarna opluchting. Alles komt uiteindelijk goed…. Zou dat ook voor mij gelden? Voorlopig maar niet. Ik ben gewoon nog te actief. Om alles netjes neer te zetten, op te bergen, te fotograferen of administreren en zo meer. En dan is er nog hoop. Al is het vertrouwen op vinden en inrichten van een eigen museum langzaam aan wel veel minder groot geworden. Zal ik maar eens een deelexpositie organiseren dan? Even nadenken…wellicht een nieuw concept voor RTL!

8 reacties

Opgeslagen onder Automening, Hobbymening, Persoonlijke mening

Hoornse robots

WP_000781Het Hoornse Museum van de Twintigste eeuw heb ik in dit blog al een paar maal genoemd en aanbevolen. En dat ga ik weer eens doen. Immers, door de wisselende exposities die men er houdt blijft het een plek waar je best meer dan een keer naartoe kunt afreizen. Nog even los van de geneugten die Hoorn zelf te bieden heeft is dat museum echt een aanrader. Bij mooi weer heb je er een prachtig uitzicht over het havenfront, de jachthaven, of de binnenplaats van deze voormalige gevangenis.

WP_000789De basiscollectie beschrijft het leven zoals onze grootouders en ouders dat ondergingen, maar je komt er als oudere jongere ook zaken tegen die uit de jeugd de nodige herinneringen terughalen. Immers, de 20e eeuw was er een van vele evoluties of zelfs revoluties op maatschappelijk en technisch vlak.

WP_000803Vaak vertaald in zaken die we nu als vanzelfsprekend zien, dat lang niet altijd in werkelijkheid ook waren. Nog maar een halve eeuw terug waren bijvoorbeeld televisie en telefoon geen zaken die iedereen in huis had, radio’s speelden vaak nog op basis van een houten kast met daarin veel buizenlampen en werden bediend met bakelieten knoppen. WP_000793Eigen muziek speelden we nog op platen, en Nederland kende net haar eerste piratenstation. Al dat soort dingen vindt je hier in Hoorn terug en dat is ronduit interessant. Maar dat geldt zeker ook voor die al genoemde wisselende exposities. Terugbrengen in de tijd deed dit keer een uitstalling van vele robots. Blik, plastic, opwindbaar of batterijbediening. Krakend, piepend, soms zelfs sprekend.

OLYMPUS DIGITAL CAMERADingen uit Japan of China, een enkele uit een ander land. We waren er in de jaren na de oorlog gek op. We geloofden in alles wat met ruimtevaart van doen had en robots waren binnen het genre science fiction fascinerend maar soms ook bedreigend. Archie de Man van Staal was een meer dan populaire stripheld en diende soms als voorbeeld voor veel van het nu uitgestalde speelgoed in Hoorn. Maar men is wel zo slim om de moderne jeugd niet met die kwetsbare technieken van toen te laten spelen. Nee, daar heeft men moderne digitale robots voor. Die met elkaar spelen of knokken, die rollen of rupsen, schuiven of glijden en een veel modernere kijk geven op het ontwerp van die dingen dan men vroeger voor mogelijk hield. Diverse vitrines vol oude robots keken naar hun moderne nakomelingen.

OLYMPUS DIGITAL CAMERAWaarvan duidelijk is dat als je die nog wat doorontwikkelt echte huishoudelijke hulpjes kunnen ontstaan of zelfs surrogaatpartners die niet tegenspreken als je een keer iets aan ze vraagt. En die jongens die nu nog met de afstandsbediening Master of the Universe meenden te zijn, zullen straks wellicht met die robots samenleven. Net als wij dachten dat die ruimtevaartontwikkelingen zo snel zouden gaan dat we in vijftig jaar wel op Mars zouden zijn geland. Helaas, zo snel ging dat niet. Maar je weet nooit hoe de wereld er over een halve eeuw uit zal zien. Wellicht dat anno 2063 een nieuwe meninggever zich meldt met teksten uit onze tijd. Eens zien hoe bespottelijk die robotgedachte dan wel is tegen die tijd. Of zou de mens dan zelf tot slaaf zijn verworden van al die technologie? In het Hoornse museum kan je dan als bezoekers genieten van onze nu zo modern lijkende technologie. Prrrrr.kkrrriiiieeekkkkk…pssss…

13 reacties

Opgeslagen onder Culturele mening

Hollywoodse fantasie of historische werkelijkheid?

Egypte 1 poster Scan10655Wie ooit de film Cleopatra zag met Richard Burton en de oogverblindend mooie Liz Taylor zal zich zeker nog de scene herinneren waarbij Liz als Cleopatra op een gigantisch voertuig een stuk van Rome wordt binnengetrokken door haar slaven. Een van de overdreven benaderingen van een deel van de oude Egyptische geschiedenis door het filmbedrijf in Hollywood.

WP_000628In talloze films maakte men gebruik van elementen uit die zo fascinerende oudheid. Van speelfilm tot animatie, van Science Fiction tot horrorscenario. Een erg aardige tentoonstelling over dit thema, de koppeling van filmfantasie aan de oude werkelijkheid, werd onlangs afgesloten in het Leidse Rijksmuseum van Oudheden. Twee etages vol interessante uitstallingen, videoschermen, etalages en vooral veel uitleg maakten duidelijk waar en op welke wijze Hollywood de oude Egyptische cultuur omarmde. Je ziet dan ook dat het mysterieuze van die oude beschaving werd uitvergroot, soms bijna bespottelijk gemaakt door de filmmakers. Waarbij men feiten en fictie aardig met elkaar vermengde, maar soms ver weg bleef van het evt. maken van een documentaire. Soms werden grote sterren ingevlogen om het werk te doen, zo was Sophia Loren ooit ook Cleopatra, maar wilde men ook wel eens net even te veel fantasie toevoegen bij films als The Sfinx en alle daaropvolgende beelden.

WP_000618Rond de oude farao’s was men toch het meest gek op de dames die ofwel zelf een belangrijke rol speelden in die geschiedenis van die oeroude beschaving, dan wel naast die antieke dictatoren toch vooral letterlijk hun eigen pluspunten moesten uitventen. Het Rijksmuseum van Oudheden in Leiden deed zijn best om feiten en fictie op verantwoorde wijze met elkaar te verbinden en slaagde daar deels goed in. Daarbij was wel de bewegwijzering voor bezoekers wat mager verzorgd, hadden de videoschermen wel een stukje groter gemogen en de scènes uit de films die men liet zien iets langer van duur om het spektakel nog iets te op te hogen. Voor de jeugd houdt men (t/m deze zomer..) een speciale variant op het expositiethema levend, waar kinderen allerlei kwisjes kunnen oplossen, of via speeltoestellen en interactieve opstellingen zaken kunnen leren.

Egypte Kids poster Scan10656Op het moment dat wij er waren leek het wel of half schoolgaand Leiden  was leeg gelopen en zich hier nu net ook bevond. Het had een negatief effect op ons plezier deze expositie te bezoeken. Neemt niet weg dat we tussen de drukke momenten door nog wel genoten van hetgeen ons werd voorgeschoteld. Cultureel verantwoord, leuk opgezet en niet te zwaar. Ter compensatie ‘deden’ we ook nog even de vaste Egyptische uitstalling van het museum en waren daarom na afloop weer helemaal terug bij het oude ‘af’. Wie het museum nog nooit heeft bezocht moet dat zeker eens doen. Men heeft trouwens nog veel meer te bieden dan alleen het zo aansprekende oude Egypte. Zo is er op de bovenste etage een zeer modern in elkaar gestoken expositie te zien van Nederlandse opgravingen.

WP_000661Krijg je meteen een beeld van de culturele en maatschappelijke ontwikkelingen in ons eigen land. Zeer de moeite waard dus. Je vindt dit fraaie museum aan het Rapenburg 28 in Leiden. Van te voren even bellen als je zeker wilt zijn dat er geen krijzende schoolkinderen rondhollen. Dat schijnt soms echt het geval te zijn.

14 reacties

Opgeslagen onder Culturele mening