Categorie archief: Reismening

Peperdure hotel-wifi

Wifi1Wie veel reist of dat heeft gedaan weet ongetwijfeld nog goed dat hotels er een potje van ma(a)k(t)en met hun tarieven voor zaken die je in de evt. koelkast op je kamer vindt en de kosten voor telefoneren. Nu is dat laatste vrijwel verdwenen omdat wij reizigers met de nodige apparatuur onderweg gaan. We moeten overal en nergens bereikbaar zijn of onze mails kunnen checken. Daarom zijn veel hotels omgeschakeld naar een nieuwe bron van ink0msten, wifi! Dat kost in principe voor zo’n instelling relatief weinig geld, maar als je daar dan de hoofdprijs voor rekent is dat toch een stukje extra marge. Zo wordt kennelijk in deze branche gedacht.

Wifi3Dat, terwijl ketens als McDonalds in staat zijn gratis wifi aan te bieden, net als tankstations of zelfs de Spoorwegen. Ik maakte zelf ooit mee dat een uurtje wifi slechts werd aangeboden tegen een vergoeding van 10 euro per dag. Schandelijk. Andere hotels bieden wifi slechts aan in de hotellobby, waardoor je dan je laptop en evt. spullen die je nodig hebt mee naar beneden moet slepen.

Wifi2Uit een overzicht dat ik onlangs tegenkwam in het blad ‘Zakenreis’ zag ik dat veel hotels er een potje van maken. De tarieven zijn schuwbarend hoog, men durft zelfs 25 euro per dag te vragen voor deze ‘service’. Voor velen in het zakenleven vermoedelijk geen probleem, ‘de baas betaalt wel’, maar voor iemand die een dagtripje of vakantiereis bekroont met een hotelovernachting, wel erg veel geld. Er zijn ook hotels die alles gewoon gratis aanbieden hoor. Lijkt mij een prima aanbeveling. Vaak zijn dat de wat duurdere hotels, de overnachtingen zijn dan al aan de prijs. Maar toch….Ook bij die hotels die wel een bedrag rekenen zitten jongens in de 5-sterren-categorie. Het overzicht van het magazine beschrijgt slechts hotels in onze grote steden. Neem van mij maar aan dat het ook in het buitenland niet veel anders is. Te vaak meegemaakt. De nieuwe telefoonkosten zijn dus wifikosten geworden. Zou ik dat zelf ook kunnen doorberekenen? Vroeger rekenden we ‘portikosten’ als extraatje op een nota, waarom heb ik niet bedacht dat mijn wifi ook betaald moet worden…

Advertenties

6 reacties

Opgeslagen onder Reismening

Het verdwenen vliegtuig

AEM3Natuurlijk zijn we min of meer gewend geraakt aan het feit dat alles wat zich mechanisch voortbeweegt een keer onderwerp kan zijn van een grote crash. Of het nu treinen, bussen, auto’s, motorfietsen, metro’s of trams betreft, er is een moment dat deze dingen iets overkomt waarbij veel gewonden of doden vallen.

AEMW4Elk jaar verliezen in ons land vele honderden mensen het leven door verkeersongelukken, bij de Duitse buren hebben we het over iets van rond de drie duizend mensen. Mens zoals jij en ik, vandaag in goeden doen, morgen verdwenen. Toch vinden wij mensen het verlies aan mensenlevens door scheepsrampen en vliegtuigongelukken vaak veel traumatischer. Denk maar aan de ramp met de Titanic, een schip dat onzinkbaar werd geacht, maar na de aanvaring met een enkele ijsberg in de koude Atlantische Oceaan ten onder ging.

AEM2Als een varende Toren van Babel, vele honderden mensen met zich mee sleurend de diepte van de zee in. Vliegtuigen zijn ook altijd goed voor flink wat slachtoffers en we neigen er naar om daarvan aardig van de leg te raken. Kennelijk omdat we die vliegtuigen toch iets tegen natuurlijks blijven vinden, een mens is niet gemaakt om te vliegen en zo?

AEM1Ik heb al eens eerder hier opgebiecht hele mappen vol met vliegtuigcrashes te verzamelen. Juist omdat je dan op basis van de ervaringen met het ene vliegtuig kunt leren bij het andere. Maar dan moet je wel het wrak van die gecrashte machine vinden en nog belangrijker, de ‘zwarte dozen’ vol met vluchtgegevens. In het geval van de onlangs spoorloos verdwenen Boeing 777 van Malaysian Airlines is sprake van een raadsel. Immers, die kist is verdwenen,  terwijl hij roichting Peking onderweg was vanuit Kuala Lumpur. De ene theorie na de andere kwam voorbij. Van Aliens in UFO’s tot kapingen. Speculaties die we niet snel kunnen oplossen als we het wrak van die enorme machine niet vinden. Kan best zijn dat als ik dit publiceer die grote machine intussen is gevonden. Maar op het moment van schrijven was dit nog niet zo en bleken alle satellietbeelden van wrakstukken slechts afval van vissersschepen te zijn. So far for intelligence from Space. Radarsystemen die een dergelijk vliegtuig niet opmerkten, verkeerstorens die deze kist kwijt raakten, opsporingsvliegtuigen die niks vinden. Als er weer eens een 777 over mijn huis heen vliegt, op weg naar een of andere verre bestemming mijmer ik best wel eens. Wat als…. Blijft vreemd dat je een dergelijk groot vliegtuig met alles wat zo’n kist aan boord heeft zo maar kwijt kunt raken. Geeft toch aan dat we nog steeds te weinig van onze wereld weten, en de techniek soms ook wat beperkt overkomt in momenten van al dan niet bewust gekozen nood….

6 reacties

Opgeslagen onder Algemeen, Prive-mening, Reismening

De eerste keer; in een straalverkeersvliegtuig!

3309151 - BAe Trident Two G-AVFG BA EHAM Scan10108In deze serie verhalen uit mijn eigen persoonlijke geschiedenis, neem ik de lezer mee terug naar het jaar 1972. Ik was nog op een leeftijd dat ik veel moest leren en in mijn toenmalige Schipholse werkkring ging dat snel. Een van de relaties waarmee ik indertijd een zeer goede zakelijke band onderhield was de B.E.A., oftewel British European Airways. Dat was samen met de BOAC (British Overseas Airways Corporation) een soort staatsbedrijf waar bijna meer mensen werkten dan er passagiers werden vervoerd en zo kon het voorkomen dat een lading spullen van onze klanten die we via BEA/BOAC verzonden er langer over deed om op de plaats van bestemming te komen dan wanneer we dat spul hadden verzonden met een zeilclipper. Toch waren die lui van BEA op Schiphol geweldig om mee om te gaan. Ze waren puur Nederlands, maar hadden vast in hun leven een injectie Britse humorgenen gekregen, want alles wat mis ging werd met de mantel der humor bedekt en op die manier werd je nooit boos op de boodschappers. Zo nam met soms de telefoon aan met ‘British Railways, goede morgen/middag…’. Hoe relativerend wil je het hebben?

211816 BAe Trident 1C BA land Spl 0878 Scan10621Toch moesten we als ‘agenten’ in de praktijk eens zien hoe dat er eigenlijk aan toe ging daar op dat enorme vliegveld Heathrow bij Londen. En zo kregen we de uitnodiging om op de 24e februari van dat jaar 1972 mee te vliegen voor een dagtrip naar Londen. Inclusief lunch, diner en een bezoek aan Windsor Castle. We zouden vliegen met een Brits verkeersvliegtuig, een Trident 1C en dat was altijd al een van mijn favorieten geweest. Toen ik er mee had gevlogen was dat ook meteen de eerste keer in een jet. En wat voor een. Die Tridents hadden drie krachtige Rolls Royce straalmotoren aan de staart en de vormgeving van die machines was bijna fututistisch. Alleen Britten konden zo een vliegtuig ontwerpen. Aardige bijkomstigheid was ook dat die machines waren uitgerust met een door Decca geleverd elektronisch systeem waarmee je automatisch kon landen in geval van mist of slecht zicht.

London 1Vinden we nu allemaal normaal, indertijd was dat hypermodern. Daarnaast kende die Trident nog een paar bijzondere eigenschappen. Doordat de vliegtuigen speciaal voor de BEA werden gebouwd, leken ze in niets op hun Amerikaanse tegenhangers, zoals de Boeing 727. De Trident was een beetje ‘underpowered’ maar was in de landing net een soort steen. Zelden meer in een vliegtuig gezeten dat zo hard naar de landingsbaan afdaalde en zijn wielen neerzette. Jemig de pemig. Het was een gedenkwaardige dag. Inclusief stakingen in Engeland, lichtuitval in de restaurants waar we aten en zo meer. Maar dat was meer het geval in Londen zelf. De Trident deed zijn uiterste best mij te overtuigen van de Britse kwaliteit. Goed dat dit lukte, want met die loods die ik daar zag zou ik nooit een warme relatie opbouwen. Wat ik constateerde maakte eens te meer duidelijk dat die combinatie BEA/BOAC indertijd geen beste was. Wel veel mee en om gelachen en dat is ook wat waard. En die tocht in die Trident zal ik nooit meer vergeten. Kijk, niet voor niets gedaan…dus en het was mijn eerste ervaring met een straalvliegtuig. Er zouden er meer en veel volgen. Maar nooit meer met een Trident….dat niet!

4 reacties

Opgeslagen onder Algemeen, Persoonlijke mening, Reismening

Afstand relativeert…

OLYMPUS DIGITAL CAMERAIk ben geen mens die verre reizen nog hoog op het persoonlijke verlanglijstje heeft staan. Zal komen door de vele, vele trips die ik de jaren die nu achter me liggen heb gemaakt. Zakelijk of prive. Van hot naar her, van hier naar daar. Wat je extra krijgt als je reist is dat het ‘thuisgevoel’ relatief is en snel omgeschakeld kan worden als wij mensen ons hoofd op een soortgelijk kussen kunnen neervlijen als thuis als bekend ervaren. Kijk, een hotelkamer of appartement aan een snelweg is wel even wennen wanneer je zelf uit een heel stil dorp komt. Maar ik weet uit ervaring dat een niet te ver van je logeerbed staande kerkklok die er een gewoonte op nahoudt elk uur even te klinkelen bijster goed is voor een zekere slapeloosheid. Daar kunnen de vliegtuiggeluiden van mijn normale woonstek niet tegen op. Maar dat zou voor anderen wel eens een nacht vol slapeloosheid kunnen opleveren.

OLYMPUS DIGITAL CAMERAToch voel ik me vaak na een paar dagen wel thuis op mijn nieuwe plekje. Dat geldt ook voor verhuizen. Als ik terugdenk aan de drukke straat waarin ik werd geboren en een paar jaar van mijn vroege jeugd doorbracht, is het een wonder dat ik zo makkelijk kon wennen in het huis waar ik terecht kwam toen ik verloofd en getrouwd raakte. Andere omgeving, volkomen vreemde geluiden en geuren, maar toch sliep ik er als een roos en voelde mij er snel thuis. Bij onze meest recente verhuizing van het nieuwe terug naar het oude land, was ik er van overtuigd dat het wennen lang zou duren. Het was opmerkelijk anders. Wat ooit mijn thuis was, bleek binnen een week ‘oud’ en onderdeel van de geschiedenis. Het toen nieuwe thuis had me snel omarmd en de geluiden hier bleken gewoon geroezemoes op de achtergrond waar ik heel snel aan was gewend. Wat ik wel merk is dat de grote drukte van de steden me soms enorm kan opslokken en vermaken, maar dat ik er niet aan moet denken dat ik echt in die centrumdrukte zou moeten leven. Elke dag weer, burengeluiden, verkeer, sirenes…. En toch doen miljoen mensen dat en die slapen ook gewoon en genieten juist van dat drukke. Onze woonbuurt is een oase van rust daarbij vergeleken en dat zou ik graag zo houden. En als het me te rustig is kan ik altijd nog een weekje hier of daar gaan logeren. Wedden dat ik me dan al snel thuis voel? Tot het gevoel van heimwee gaat kriebelen en ik zo terugverlang naar het eigen straatje en bed dat het zeer doet…..Maar daarvoor hoef ik echt niet acht of twaalf uur te vliegen….:)

6 reacties

Opgeslagen onder Algemeen, Persoonlijke mening, Reismening

Nordhorn revisited!

??????????????????????????????????????????.Van alle bezochte Duitse steden en stadjes was ik in deze blogserie het minst enthousiast over Nordhorn. Niet helemaal zonder gevolgen bleek me indertijd toen ik er mijn eerste stukje over schreef. Heel wat bezoekers aan deze plaats die net over de grens ligt bij Oldenzaal wezen me vanuit hun eigen ervaringen terecht. Maar het gevoel bleef. Dat eerste bezoek was me niet bevallen. Onlangs waren we weer in die streken. Zakelijk belang trok ons naar een plaatsje dicht tegen de Nederlands/Duitse grens gelegen en na afloop van het goed verlopen gesprek daar was het een logisch besluit om even door te rijden en wat te eten over de grens. Het zal wellicht aan de tijd van het jaar of de door de regenwolken heen brekende zon gelegen hebben, maar deze keer was het bijna gezellig in dat voor veel Nederlanders zo bekende Duitse plaatsje. We konden er simpel terecht voor iets lekkers en het winkelaanbod, met o.a. de Woolworth en Markauf  viel bepaald niet tegen. Dat er ook een door ons zo graag gefreqenteerde vestiging van de Netto te vinden was bleek een opsteker, de daar zo gewaardeerde boodschappen vonden al snel een plekje in de compacte kofferbak van onze snelle en zuinige flitser.  Wat er nu toch precies mis ging de vorige maal dat we hier waren weet ik niet meer, maar ik zag nu veel meer dingen dan ik vooringenomen had bedacht of in de herinnering opgeslagen. De Vecht, kerken, aardige monumenten, lieve mensen. Kortom, geen reden om mijn eerder ingenomen standpunt over dit plaatsje gestand te blijven doen. Ik neem mijn woorden terug…… Nordhorn is eigenlijk best leuk. Maar gezellig? Neuhhn, dat net niet, maar als je in de buurt bent is het erg aardig voor de sfeer. Je proeft, ervaart en hoort Duitsland, en na vijf kilometer ben je weer gewoon thuis….

6 reacties

Opgeslagen onder Algemeen, Persoonlijke mening, Reismening

Kerstsfeer in Dusseldorf….

WP_003505En dan ben je eigenlijk net terug van je vorige tripje, moet de auto weer worden gepakt voor de volgende. Het kwam zo uit, het viel wat ‘ongelukkig’ samen, maar daarmee was de pret er niet minder om. Samen met onze vriendjes uit Soest maakten we de impulsieve afspraak om met zijn vieren naar de Kerstmarkt in Dusseldorf te reizen. Zij kenden de stad en het fenomeen nog niet, wij waren voor het laatst in die mondaine stad aan de Rijn geweest in 2003. Toch alweer tien jaar geleden, en indertijd ook nog in de zomer.

WP_003513Geen kerstmarkt te zien toen uiteraard. We parkeerden in een fraai blauw geschilderde garage  aan de rand van de Altstadt en dat was pakweg een kwartiertje lopen van de Konigsallee, zo ongeveer de meest prestigieuze straat van de stad. Wat je daar ziet grenst echt aan het ongelooflijke. Een bontjas voor vrouwlief van een mille of vijftig? Het kan hier. Of een ringetje met diamantjes van Cartier, 20 mille. Zo te bekijken in de etalage. Achter pantserglas. En met twee man bewaking voor de deur. Elk zichzelf respecterend mondain merk is hier vertegenwoordigd.

WP_003508Hoort ook zo. En aan de geparkeerde auto’s merk je dat men de kopers weet te vinden. BMW, Audi, Mercedes zijn hier net als Porsche smaakmakers, en dan niet de instapmodellen. Voor een Aygo of Clio moet je hier niet zijn. Net als in Amsterdam wordt ook in Dusseldorf gewerkt aan het ondergrondse ov-netwerk. Grote bouwwerken maken soms de doorgang lastig. Maar in de oude binnenstad, waar de kerstmarkten zijn uitgestald, is niets te zien dat het loopverkeer verhinderd. Prachtige stallen, luxe waar, fraaie verlichting. Zelden een stad zo mooi verlicht gezien, winkelcentra vol vertier, de fraaiste plafonds, en heerlijke eettentjes.

WP_003517Aan de Rijnkade was het door de bijtende wind uit het noorden zo koud dat we zowat uit onze jassen waaiden, de tranen welden al snel uit de ogen, dit keer niet door de emoties. Een reuzenrad leek een magneet voor veel mensen, wij lieten dat vertier maar aan ons voorbij gaan. Eten en drinken zijn hier net als overal in Duitsland, goed en betaalbaar. Opvallend was het uitermate klantvriendelijke parkeertarief. Voor nog geen vijf euro stonden we de hele dag onder dak in die blauwe parkeergarage. Bewaakt en wel…. Kom daar maar eens om in het grijpgrage Nederland. Jammer dat het zo fris was en af en toe wat druppelde. Het maakte de wandelingen tot een koude en natte bedoening. Maar we gingen toch verwarmd op tijd terug naar huis. Een ervaring rijker en een stad in de herinnering die we zeker nog eens zullen opzoeken.

6 reacties

Opgeslagen onder Algemeen, Reismening

Tripje

OLYMPUS DIGITAL CAMERAMocht je het idee gekregen hebben dat ik wat minder aandachtig meelas of reageerde, dan klopt dat deels wel. Ik was er even niet. Op stap met twee dames met wie ik een traditionele reis maakte naar het zuiden. Alwaar we logeerden in een schitterende villa op een exclusief park en waar het ons aan luxe, comfort, en ontspanning niet ontbrak. Integendeel. Zwembad, sauna, wellness, het was er allemaal en tussendoor reden we ook nog even van hot naar her, van Budel naar Aken en nog veel meer.  Wat telkens in dit gezelschap opvalt is hoe eenvoudig mooie gesprekken ontstaan. WP_003410Maar ook hoeveel we delen, ook al komen we uit heel andere culturen bijna. Onderweg deden we weer het nodige voor de Duitse en Nederlandse economie. Mijn bekende adres in Aken was weer goed voor de nodige aanwinsten. Jammer genoeg geen boeken dit keer, maar het kan niet altijd kaviaar zijn uiteraard. We aten links, maar ook rechts, exclusief of soms heel banaal wat frietjes op een van de kerstmarkten. Van de Glühwein werd niet genipt, de dames hadden op voorhand al last van de maag, dus dat schoot niet op en er kan er maar een de ‘Bob’ zijn, dus dan doe je maar een bakkie thee extra.

WP_003385Een paar Limburgse steden mochten zich ook in onze aanwezigheid verheugen. Bepakt en bezakt liepen we daar rond. Laat de winter maar komen. Kleding en eten genoeg…. Natuurlijk bezochten we Roermond, een van de leukste plaatsen van deze regio, waarbij een groot compliment moet worden gemaakt voor de smaakvolle aankleding van de nabij het centrum gelegen Designer Outlet. Zeldzaam mooie versieringen in een stadsdeel dat alleen maar bestaat om het kopende bezoekers naar de zin te maken. Maar men heeft hier alles smaakvol beetgepakt en parkeren kost er een habbekrats.

WP_003364Voor drie euri sta je hier een hele dag op een bewaakte parkeerplaats. Toen we de laatste dag de beide voertuigen vol beladen hadden legden we een koers in richting Brabant. Daar woont een van onze Facebook-vriendinnen. Iemand die we zeer waarderen en die ons ontving alsof Willem en zijn Maxima zelf langs kwamen op staatsbezoek. Brabantse gastvrijheid heeft een naam. Franca en Peter….heel erg bedankt voor deze leuke verlenging van ons zuidelijke verblijft. En dan komt het moment van afscheid. Als altijd op een plek waar de snelwegen scheiden. En waar je dan langer blijft zitten dan je normaal zou doen, om dat moment maar wat op te rekken, je wilt niet maar…. Het was weer geweldig. En als het even meezit, houden we de traditie overeind. Nu is het weer een kwestie van uitpakken, opruimen, nadenken, mijmeren en weer aan de gang gaan. Want ik wil geen naam hebben dat ik jullie verwaarloos…uiteraard niet.

4 reacties

Opgeslagen onder Algemeen, Persoonlijke mening, Reismening