Tagarchief: gezin

Bewust gewacht

HPIM0038_editedOnlangs besloten we dat het tijd was voor een nieuwe huisbewoner in onze familie. Onze Patser was intussen alweer zes maanden geleden naar de grote dierenhemel verhuisd en zijn nog steeds actieve zus liep vanaf dat moment te  gillen en te zoeken in ons en haar huis. Kennelijk krijgt zo’n dier dan na afloop van zo’n tragisch afscheid ook nog iets van een poezenziel extra in haar karakter want ze vertoonde ineens gedrag dat we vooral van haar broer hadden leren kennen, maar dat haar voordien vreemd was. Vanuit ons menselijk denken bedachten we dus dat ze wel ‘eenzaam’ moest zijn. Toen ze ooit samen bij ons binnenstapten hadden we hier al een hond en een poes rondlopen, met zijn vieren werd het heel gezellig. Maar zij bleef als laatste van die groep over en dat was best vreemd denk ik.

1899784_703267686360784_1577061767_oWe zijn nu ook niet zo dat we meteen een vervanger voor de geweldige kater die onze Patser was in huis haalden. Eerst even door dat vervelende gevoel heen dat ‘hij’ er niet meer was. Maar onlangs was het door allerlei omstandigheden weer mogelijk om aan een kitten te komen. Blogvriendin Bettina had in haar huis met dank aan de ooit op Marktplaats gekochte poes een nestje cadeau (..) gekregen en in onze familie bestond een grote behoefte. Dat werd dus afspreken, en opties nemen.

altAlpMZH3dhYCi62tCZ-UmMh_PrsO1yC8XKbO2PUjV-MvSTwee van die kleine wurmen zouden onze kant op komen, een daarvan was voor ons  zelf bedoeld. De kleine zwarte, toen nog als poes bestempeld. Onlangs mochten we ze halen. Geweldige ervaring. Prachtig gezin, lieve omgeving en een ‘plaat van een moederpoes’. Kermend gingen beide reizers in hun desbetreffende reismeubilair. Tijdens de rit naar huis hielden ze mekaar bezig met hun gejammer. Na afzetten van nummer 1, intussen Lucky genoemd, namen we onze zwarte minipoes mee naar huis.

WP_004463Daar aangekomen was zij/hij meteen thuis. Kermde, liep rond alsof hij nog nooit ergens anders is geweest en sliep vrijwel meteen op schoot een deel van de klok rond. De sfeer is goed, de relatie prima en de lach steeds op onze gezichten. De nieuwe zwarte medebewoner is geen saaie pier. Hij bedenkt van alles en is heel erg nieuwsgierig naar omgang met dat enorme poezenbeest dat hier rondloopt met schoteltjes van verwarde angst. Want dat ‘enorme monster dat hier nu rondloopt’ maakt haar, toch de poes met de oudste rechten,  onzeker. En toch komen ze centimeter voor centimeter dichter bij elkaar. Dat komt vast nog wel een keer goed. De kleine urk heeft zijn eerste bezoek aan de dierenarts achter zich. Injecties tegen poezenziekte, ontwormingskuur, vlooienbehandeling (nergens voor nodig, had er geen een) en een chipje. Ook bleek het een katertje te zijn. Kijk, dat kan helemaal niet meer stuk. En zo is ons gezin weer even wat completer dan het daarvoor was. Wat een liefde krijg je van die diertjes. Vertederend! Zou het daardoor komen dat we deze broeder nu zo verwennen? Zal best, maar als het kan moet je dat doen. Verdienen ze!

Advertenties

6 reacties

Opgeslagen onder Algemeen, Persoonlijke mening

Trauma

Brand - 1Onlangs had ik een gesprek met iemand die zijn leven lang kampte met een trauma, veroorzaakt door gebeurtenissen uit de jeugd. Dat zijn altijd akelige situaties. Ik kan er zelf deels over meepraten, heb ook wat zaken die me indertijd zijn overkomen waar ik nog heel lastig over kan praten. Niet dat ze voor anderen zo ingrijpend zullen zijn, maar het deed mij mede vormen tot de figuur die ik nu ben.

Dictatuur - 1Maar er zijn ook grotere trauma’s die te maken hebben met ernstige ziekte, dood, verlating, mishandeling of zo. Zaken die een kind weliswaar verwerkt, maar die later altijd weer opspelen. Ik ben geen kenner van de menselijke psyche, althans ik heb er niet voor gestudeerd, maar weet bijna zeker dat wat er ‘in’ zit er altijd op enig moment weer ‘uitkomt’.

Polen - 4Niet alles is weg te lachen of op te sluiten in een denkbeeldige sarcofaag van gewapend beton. De menselijke geest kent vele ontsnappingsmogelijkheden. Wat je is aangedaan kan leiden tot wraakgevoelens, maar ook tot pijn, gebrek aan vertrouwen of problemen met hechting aan andere mensen. Zo zal iemand die in zijn/haar jeugd misbruik heeft meegemaakt op een of andere manier compensatiegedrag gaan vertonen.

Spuit 2Dat kan zodanig uitpakken dat er slechtoffers vallen, kan ook zijn dat iemand zich terugtrekt in zichzelf en zwijgt. Veel mensen die in de afgelopen Tweede Wereldoorlog het nodige meemaakten zwegen na hun bevrijding als het graf. Voor mensen uit hun omgeving best ingewikkeld soms. Anderen vertoonden bepaalde afwijkingen die voor diezelfde omgeving moeilijk te accepteren waren. Kortom, de menselijke geest is een overloopvat waar de druk soms best groot is. En ach, als ik tegen het licht van deze ernstige problemen terugkijk naar dat wat mij vormde, valt het allemaal wel mee. Haal ik opgelucht adem en denk dat ik mijn leven na die eerste jaren weer aardig op de rit heb gekregen. Toch een kwestie van sterke zenuwen en dito genen. Kwam er toch nog iets goeds mee uit die tijd…En jullie liever lezers, zelf ook jeugdtrauma’s die je nu nog steeds beïnvloeden als volwassen mens? Zaken die je doen besluiten om iets te doen, of juist te laten waar anderen probleemloos mee om kunnen gaan? Ik ben benieuwd. En als het te zwaar is, niet in details treden hoor, helpt vaak.

7 reacties

Opgeslagen onder Persoonlijke mening

Gelukkig

DAVID_BIG_LSD‘Ach wat is gelukkig’ zuchtte de wat te dikke man naast me op het terras van de Zuid-Hollandse horecagelegenheid waar we even waren neergestreken voor een kopje gekookt water met het bekende zakje. Zonder dat ik er om had gevraagd was de man aan het tafeltje naast mij het gesprek met zijn buren aangegaan. Hij vervolgde zijn spiegelgesprek met een stem die een zekere dofheid in zich had. ‘Weet je, je neemt op enig moment het leven zoals het komt en maakt je geen illusies meer dat er nog meer in zit’. Hij nam een slok van zijn koffie. Ik bekeek hem nog eens goed. Doorgroefd gelaat, jaar of 70, gepensioneerd maar zeker niet gelukkig met het leven dat hij de laatste tijd leidde. ‘Toen ik nog werkte was het anders’ zo bevestigde hij mijn vermoedens. ‘Dan zat ik niet de hele dag thuis en hoefde ik niet steeds te doen wat mijn Ansje me zoal opdraagt te doen. Die kan niet tegen niksen, dus stuurt me overal heen. En als ik dan toch op de bank zit met mijn krantje moet ik in de tuin werken of een deel van het huishoudelijke werk overnemen. Niet dat ik dat echt een bezwaar vind hoor, maar het is de toon waarop ze het vraagt en de blik die ze me toewerpt. We zijn dit jaar 49 jaar getrouwd. Ik was een heleboel jaren dol op haar, maar sinds ze me thuis heeft is het wederzijdse verlangen afgenomen. Zij heeft haar kwaaltjes en ik? Ik weet het niet…… ‘.

Weer nam hij een slok koffie en het leek wel of hij diep moest nadenken over wat hij me nu zou toevertrouwen. ‘Ach, toen de kinderen nog moesten komen, ja, toen was alles koek en ei. Zij wachtte me bij wijze van spreken in het trapportaal al op. We waren gek op dat seksuele werk, en het bleek nog te functioneren ook, binnen een paar jaar drie kinderen. Daarna zakte haar zin snel in. Druk met de kinderen, en ik liet het maar gaan. Ze was nog steeds mooi en aantrekkelijk, maar na een aantal jaren werd ze dikker en dikker en leek het wel of ze me niet meer zag. Had ik er iets aan moeten doen? Ja, wellicht wel!’ Hij zuchte nog eens diep, nam een slok, kuchte een paar maal en keek naar een jonge vrouw die net het terras op kwam lopen. Van de soort filmster zonder echte carriere. Ik keek ook maar eens, wellicht dat het gesprek een andere wending zou nemen. Dat deed het. ‘Kijk…’ zei hij, ‘zo zag Ansje er ook uit, veertig kilo geleden.’ Hij keek nog eens naar het bevallig achterwerk van de blonde dame die een vrije stoel had gevonden en daar bevallig in neer zonk. ‘Nu….? Nu ben ik vooral tevreden…..’. Hij roerde nog eens in zijn koffie, dronk de laatste slok en stapte op. Zuchtend, kreunend, zei mij gedag en liep langzaam verder. Naar huis denk ik, waar hem een flinke klus wachtte…..Want geluk kent zijn prijs…!

9 reacties

Opgeslagen onder Verhalen zonder mening

Utrechtse Spoorweghistorie

Ik geef toe dat wellicht de vestigingsplek de grootste oorzaak was dat ik pas onlangs, na een periode van ongeveer dertig jaar of zo, weer eens naar het Spoorwegmuseum afreisde. Dat vindt je aan en in het oude Utrechtse Maliebaanstation. Een lastige plek om te komen, Utrecht is vrij autovijandig ingericht. TomTom had er zin in, hoe ik er indertijd ooit zonder dat elektronische hulpmiddel ben gekomen is me een raadsel. Hoe dan ook, er is een parkeerterrein voor de deur, waar je meteen al 4,50 euro kwijt bent, maar de auto wel voor de deur staat van de hoofdingang.

Handig voor hen die minder goed ter been zijn. Die hoofdingang is monumentaal, zowel van buiten als binnen. Het oude station is met het bijgelegen rangeerterrein omgetoverd tot een erg aardig pretpark met historische waarde. Voor gezinnen een leuke bestemming, er is veel te doen voor de jeugd. Van de echte treinen tot theaters, van modeltreinen tot een groot buitenpark, van een tocht in een soort achtbaankarretje (echt doen!) door de wereld van de vroegere stalen monsters tot een echt werkende draaischijf met locomotief. Je vindt er een aardige shop met leuke aan het spoor gerelateerde artikelen, tot een paar cateringhoeken met de nodige smakelijke hapjes en drankjes. Geen punten van kritiek? Jawel! Ik miste relevante informatie.

Er staat een mooie opstelling aan treinen, maar je moet wel erg zoeken naar de uitleg rond nut en noodzaak, of vooral wanneer die treinen waar reden. Men restaureert bijvoorbeeld een oude elektrische trein onderdak, maar echt zichtbaar zijn die handelingen niet. Dat doet men o.a. in het Aviodrome op Lelystad Airport beter. Maar ben je zelf een klein beetje op de hoogte van treinen en hun geschiedenis valt dit minder op. Voor de gemiddelde leek is het best een zoektocht. Het totale complex is best omvangrijk, handig om er de wandelschoenen bij aan te doen. Zeker als je ook de hal van bovenaf wilt bekijken en dan over de stalen balkons heen wilt wandelen die voor fotografen onder de bezoekers van essentieel belang zijn om mooie plaatjes te schieten van de uitgestalde stalen machines. Er is veel aandacht voor de Koninklijke treinen in het museum, erg leuk om te zien hoe Juliana en Bernhard vroeger reisden. Kortom, een erg aardige bestemming. Aanrader voor het gezin. Je kunt er ook met de trein heen, want de NS rijdt met een Sprinter op en neer naar Utrecht CS. Of je meteen toegangskaartjes hebt betaald weet ik niet. Die zijn overigens niet goedkoop. 14,50 p.p. en dat is best serieus geld. Maar je krijgt er relatief veel voor terug. Vanaf 21 november komt daar nog een nieuwe attractie bij, de zgn. Vuurproef. Gericht op kinderen, of zij die nog jong willen overkomen. In dat kader reden wij dus in die achtbaan vol informatie ook even rond. Goed voor je algemene spoorontwikkeling wellicht, maar een waarschuwing voor onverwachte zaken onderweg is wel op zijn plek…..Spannend!

10 reacties

Opgeslagen onder Culturele mening

De glimlach!

Als een kloek liep hij met een redelijk tempo recht op zijn doel af. Dat bleek een vrije tafel in het altijd drukke etablissement waar wij op zondag nog wel eens willen verkeren als het weer mooi is en een boswandeling op de agenda komt. Vlak bij de parkeerplekken in het bos staat dit zaakje. Recent uitgebouwd en gedreven door een zeer hard werkend echtpaar met kinderen in de volwassen leeftijd. Het is er altijd druk en een vrije tafel binnen een uitzondering. Wij snapten dus wel dat de casual geklede dertiger voor zijn vrouw en kinderen uitstevende om die begeerde tafel te confisqueren. Wat daarna volgde wat het beluisteren waard. De man gaf commando’s. Vertelde met een luide stem op niet mis te verstane toon waar de kinderen moesten gaan zitten. Die deden dat keurig, de barse stem werkte kennelijk goed om de wind er onder te houden. Zijn vrouw liep als laatste naar haar plek. Ze had geen keuze, moest gaan zitten op de enige overgebleven stoel die nu net in het gangpad stond die naar de toiletten voerde. Ze trok loom haar jas uit. Ook een dertiger, met een lief, bijna zacht gezicht, een jeansbroek die weinig spannend los over haar billen viel. Een wijd vallend truitje verhulde haar vormen, maar echt dik was ze niet. Haar man was een stuk zelfverzekerder. Bleef op luide toon een soort checklist afwerken. Wat zijn gezelschap zoal wilde hebben. Je moet het in dit zaakje allemaal zelf halen bij een soort toonbank. Wie wil drinken krijgt dat na betaling meteen mee, eet je er iets bij krijg je een metalen nummer mee dat je dan op tafel neerzet. Het (lekkere) eten wordt dan naar jouw tafel gebracht. Voor de man die ik in het oog hield ging het allemaal niet snel genoeg. Hij liep naar het midden van de zaak en keek op een van de vele borden waarop de verschillende snacks werden aangekondigd. Zijn vrouw vroeg hem met een zachte stem, zo zacht dat ik niet goed kon verstaan wat ze zei, kennelijk iets heel specifieks. Zijn antwoord was bijna verbijsterend. ‘Je ziet toch dat ik even sta te kijken? Ja toch? Even geduld dus jaaaahhh!!!’. Die laatste zinsnede kwam er wel erg agressief uit en de mensen om hem heen keken in de richting van de man, maar daarna naar de vrouw. Die schikte zich in haar lot en maakte van de gelegenheid gebruik om zelf maar even naar het toilet te gaan. De man kwam terug naar de tafel. Op veel rustiger toon overlegde hij met zijn kinderen wat ze wilden eten en liep toen naar de balie. Intussen kwam zijn vrouw weer terug en ging zitten. Het was stil aan tafel. Niemand zei iets, of als ze dat al deden hoorde ik het echt niet. De man bracht de drankjes even naar zijn gezin terug. Men keuvelde alsof alles normaal was met elkaar. Tot de etenswaren uit de keuken werden gebracht. Vette snacks voor de kinderen, een broodje kroket voor hem en een tosti voor haar. Kennelijk vroeg zijn vrouw waarom zij een tosti kreeg en hij een broodje kroket nam. Toen sprak hij op luide toon; ‘Je wilde toch lijnen? Nou? Nou dan!’ En nam een hap van zijn broodje en de daartussen gezeten kroket. Die kwam recht uit de krochten van de hel en was bloedheet. De man werd rood, begon half te huilen van ellende en nam toen snel een slok van de Cola van een van zijn kinderen. Zijn vrouw keek bij toeval mijn kant op. Ik zag een lichte glimlach op haar gezicht. Die ik heel goed kon plaatsen……… en glimlachte terug!

12 reacties

Opgeslagen onder Algemeen