Tagarchief: Wordpress

Als alles tegen lijkt te zitten…..

IT server RoomEen paar blogjes geleden maakte ik al melding van de van ‘boven opgelegde behoefte’ om het oude WP-computersysteem te vervangen door een nieuwere vorm van communiceren die veiliger zou zijn omdat meneer Windows zelf er achter zou blijven staan.  Na ampel overleg met de thuisbasis, naaste familie en vrienden besloot ik mee te gaan met de stroom en een nieuwe PC te bestellen. Waarom een PC? Nou ik tik nogal hard en mijn vingers hebben echte toesten nodig om al dat geweld te verwerken als ik eenmaal bezig ben met schrijven.

PC 2De nieuwe computer kostte me een rib uit het oudere jonge lijf, maar dan had je ook wat. Zelfs een nieuw toetsenbord. Het ding stond er al snel, het internet een fraaie bron voor dit soort handel. De officiele importeur van het gekozen merk maakte werk van die levering, het moet gesteld.  Zoonlief hielp me zeer geduldig met de installatie van alle mij bekende software en links. Het oogde prachtig. Toen hij vertrok was ik niet alleen een PC, maar ook een HD scherm, kabels en nieuwe sofftware rijker. De rib uit het lijf die dit alles kostte maakte dat ik vond dat het nieuwe ding ook echt goed op zijn plek moest staan, dus ik richtte mijn kantoorwerkplek even extra netjes in. Na het diner nog even kijken naar die nieuwe software en de inrichting, opdat ik morgen… Ik drukte de startknop in….niks! Nog een keer, weer niks. Raar, wat was er loos….alleen een wit knipperend streepje op dat fraaie brede HD-scherm werd mijn deel. Nog een keer geprobeerd, zelfde resultaat. Scherm meldde zich telkens, de PC niet. Helpdesk bellen van het computerbedrijf. Keurig nette meneer. ‘Maakt u maar even de kast open, kijken we samen of de stekkers goed aangesloten zitten…’ Dat deed ik, trillende handen, maar toch. Alles was spic-en-span daar binnen. Geen stekker los. ‘Tja….dan is het vermoedelijk een harddisk-crash, kan gebeuren meneer. Stuurt u hem maar terug, krijgt u een nieuwe…’. Overdonderd werkte ik in omgekeerde volgorde alles weer terug naar af. Na uuuuren stond de nieuwe PC weer in in kartonnen huisje naast me op de  vloer en was de oude PC weer prominent in beeld. Omdat ik toch moest wachten op een ‘retoursticker’ van de fabrikant om de nu zo waardeloze pc terug te sturen, kreeg ik bedenktijd.

PC 3Samen met zoonlief (die veel meer verstand van dit zoort dingen heeft dan ik zelf)bedachten we daarom in de tussen liggende dagen een list. Waarom niet gewoon de laptop (heel modern, snel en weinig gebruikt) aangesloten met zijn vergelijkbare software als die nieuwe PC? Zo gezegd zo gedaan. Werkte prachtig. Met een uitzondering. De software voor het maken van deze juist deze blogs wil niet inloggen op de laptop. Onder geen beding. Weer uren aan besteed, WordPress werkt niet mee, ik kom met de nieuwe computer niet in mijn bestanden. Alle andere blogs doen het gewoon wel, voor mijn mening hier moet ik op de oude PC aan de slag. Zelfs reacties bij andere bloggers zijn niet mogelijk, of ik moet daar mijn facebook-of Twitteraccount aan koppelen. Voorlopig mag ik hopen, want het is wel wat onhandig allemaal… En dan die kleine toetsjes op die laptop. Schijnt ook een oplossing voor te bestaan. Los toetsenbord koppelen. Nou ja, ik houd u op de hoogte. Maar mocht het stil worden ligt het niet aan gebrek inspiratie, maar vooral aan het niet verbonden kunnen raken. Weet u dat alvast….

Advertenties

8 reacties

Opgeslagen onder Persoonlijke mening

Het verdwenen gelijk

Onlangs las ik bij collega-bloggers Albert en Mara dat Weblog.nl besloten had al die ‘passieve’ bloggers van vroeger van hun oude verhalen te ontdoen. Immers, de blogs die niet meer werden onderhouden zorgden maar voor te veel druk op de server van Weblog.nl. Nu is het iedere blogger die daar ooit zijn verhalen publiceerde wel duidelijk wiens schuld het was en ook  is dat flink wat bloggers zijn verhuisd en anderen het hele schrijven daar voor gezien hielden. Dat was namelijk door het amateurisme en arrogante gedrag van Weblog.nl en Sanoma onder wie dat bloggedoe valt. Een technische verhuizing die ondanks waarschuwingen toch werd doorgezet, maakte dat sommigen na jaren hard ploeteren, met een heel eigen lezerskring gezegend, het plezier van al dat digitaal publiceren werd ontzegd. En het maakte niets uit of je nu gratis of betaald actief was, de ‘domme schapen’ werden allemaal op dezelfde wijze geschoren.

Door mensen die geen enkel verstand van zaken bleken te bezitten en erger nog vanuit een ivoren toren de meest wonderlijke dingen oreerden over hen die vrij kritisch keken naar al dat gestuntel. Kritiek werd niet geaccepteerd of in veel gevallen genegeerd. Dat er daarop een uittocht plaatsvond bij Weblog.nl is dus niet zo gek. Daarbij kwam ook Facebook sterk op en was er een stel bloggers dat daar een nieuwe community in elkaar stak. Het was leuk en kennelijk steekt dat ook wat professioneler in elkaar dan het gedoe van en bij Weblog.nl doet vermoeden. De oude blogs worden dus opgeheven. Wie zijn verhalen niet heeft opgeslagen of overgezet raakt straks alles kwijt. Nu is veel van die tekst vluchtig, niet meer actueel wellicht. Maar toch. Beelden, films, verhalen, discussies, namen van vroegere bloggers die er niet meer zijn. Het zal allemaal verdwijnen.

Weblog.nl maakt schoon schip. Verandert daarmee haar eigen geschiedenis en de rol die het er zelf in speelde. Zoals je vaker ziet bij mensen die vanuit arrogantie blijven redeneren. Ben ik verdrietig? Nee! Mijn teksten staan opgeslagen in de eigen p.c. Ben ik boos? Nee, ook niet meer. Behalve als ik reacties zie van die arrogante dame die ooit helpdesktutje speelde en persoonlijke vetes opzette tegen hen die haar kritisch benaderden. Alles beter weten is niks voor een dame met een onterecht groot ego. Dat moet je aan meninggevers overlaten. Omdat die reden hebben voor die claim. Ze WETEN namelijk alles beter. Lastig accepteren? Och kom, gewoon deleten als je het er niet mee eens bent. En als je dat niet doet, dan zorgt Weblog.nl er wel voor dat alle oude claims op het gelijk verdwijnen. Ook die van mij. (En o ja, dat laatste beeld is een schilderij van mijn goede vriend en vroegere collega Kees Prins….)

25 reacties

Opgeslagen onder Persoonlijke mening

Egobook en echte vriendschappen

Eens in de zoveel tijd ruim ik even op in de relatiebestanden van de diverse social media waar ik op of mee actief ben. Zo maar zou je denken, maar toch wel met een reden. Net als iedereen die met deze fenomenen bekend is zoek ik erkenning voor wat ik zoal oreer. Kan zijn dat ik wil dat mensen iets zinnigs neerzetten als ik een of andere stelling poneer, lachen als ik probeer om iets lolligs te plaatsen of als ik Twitter onveilig maak met mijn observaties. Dat gaat in de meeste gevallen wel aardig goed. Van achter de digitale heg waar dat spul allemaal overheen wordt gekieperd komt dan wat response terug. Net zoals ik alle zaken die mijn kant op komen, al dan niet zelf opgezocht of aan mijn eigen aanwezigheid gekoppeld of gelinkt, vaak voorzie van een reactie. Niet meer dan logisch, over en weer reageren zorgt voor een zekere levendigheid. Nu is er een soort lieden die zowel naar de ene of de andere kant de extremen opzoekt. Sommigen gaan zo ver dat ze alles voorzien van een reactie, soms een mail sturen met uitleg of vragen. Dat zijn de actieve medebloggers,  Facebookers of Twitteraars.

Aan de andere kant van het spectrum heb je de mensen die wel alles tot zich nemen, maar slechts hun eigen uitingen nemen als centrum van het heelal en dat wat jij zoal neerzet zien als verplicht decor voor hun eigen zegetochten. Zeker op Facebook zijn daar wel wat voorbeelden van te vinden. Het is allemaal niet erg hoor, zeker als je je BN-er bent of zo kan ik me wel voorstellen dat je niet de moeite neemt om alle 250.000 ‘vrienden’ dagelijks te volgen of op de daarbij behorende uitingen te reageren. Dan heb je geen tijd of leven meer om nog iets zinnigs te doen waardoor jouw status als BN-er wordt onderbouwd. Maar als je zelf een gewone, normale, modale Nederlander bent en niet eens de moeite neemt om af en toe even bij een ander te kijken, is die digitale vriendschap wat mij betreft niet zo veel waard. Ik verplicht overigens niemand tot die vriendschap hoor, soms ontstaat het verzoek over en weer gewoon spontaan, maar maak er dan ook iets van! Net zoals je in het echte leven mensen wel eens op de koffie vraagt, moet je die vriendschappen ook op Facebook een beetje onderhouden. Wie daar geen zin in heeft, moet eigenlijk geen vrienden uitnodigen om er mee te communiceren. En dus ruim ik van mijn kant dan eens in de zoveel tijd wat mensen op. Digitaal, dat spreekt. Zoals ik dat ook al eens deed in de periode dat weblog.nl er zo’n puinhoop van maakte dat ik gedwongen werd opnieuw te beginnen bij WordPress. Ook toen heb ik de linklijst eens opgeschoond. En dat bevalt uitstekend.

Wat nu nog over is blijkt trouw. Over en weer bestaat dan het respect en begrip dat soms meer, dan weer wat minder tijd beschikbaar is om elke dag te reageren of te antwoorden. Maar een en al stilte voelt niet goed aan. En leidt wat mij betreft tot wat ik nu heb gedaan op Facebook. Het is niet anders dan die verrekte jaarlijkse kerstkaartenstuurderij. Van sommige mensen snap je niet dat je er nog een kaart van krijgt, laat staan waarom je er een terug stuurt. En toch stop je niet? Wel, ik doe dat zeker weten wel. Dus zij die het door mijn toedoen is overkomen willen me wel vergeven als zij dit niet meer kunnen lezen neem ik aan???

19 reacties

Opgeslagen onder Persoonlijke mening

Bloggen – 1 jaar na de verhuizing!

Zo’n beetje een jaar geleden alweer besloot blogleverancier weblog.nl van Sanoma om ons allen te verrassen met een verhuizing. Van het ene naar het andere systeem. Ondanks bezwaren en waarschuwingen vanuit de gebruikershoek en ict-experts besloot men toch om zonder systeemcontroles vooraf, in een klap alles over te zetten. Met het resultaat dat het merendeel van ons, internetschrijvers, soms al jarenlang bestaande weblogs en alles wat daar was neergezet kwijt raakte. Protesten, overleg, vragen, het mocht allemaal niet baten, weg is weg en klagers waren maar zeurpieten. Nog steeds maak ik me boos over de dombo die daar voor die club als helpdesklady meende ook nog sterallures te moeten tentoonspreiden en van klachten ook nog iets persoonlijks te moeten maken. Hoe dan ook, vele oude en bekende bloggers verhuisden zelf maar. Begonnen opnieuw, werkten zich door soms ingewikkelde technische zaken heen en verbonden zich weer opnieuw aan de hen bekende concullega’s. Ook ik deed dat, met de pest in mijn lijf, maar toch. Wat ontstond was een frisse nieuwe bloggemeenschap, maar je moest ook constateren dat er een aantal niet meer mee was gekomen naar de nieuwe situatie. Die staakten alle schrijfactiviteiten, gingen een andere weg en namen afscheid van hun digitale vrienden of vriendinnen. Dat is in sommige gevallen jammer. Wonderlijk genoeg zijn die contacten dan kennelijk ook zo vluchtig dat je er geen traan om hoeft te laten.

Omdat intussen ook de Sociale netwerken een steeds belangrijker rol speelden, zagen we een aantal bekende namen terugkeren via Facebook, Twitter of zelfs Linkedin. Het maakte dat je voor bepaalde mensen meer gevoel krijgt dan voor anderen. En ik geef toe dat ik mijn kernblog, Altijdeenmening, minder frequent vul dan ik voorheen deed via Weblog.nl. Facebook en zo bieden ook uitlaatkleppen voor gekwek en discussie. Wie altijd een mening heeft en die wil verkondigen doet er goed aan een zo breed mogelijk platform te zoeken voor de uiting daarvan. Dat is mij aardig gelukt. Ik ben tevreden met wat nu is, zeker als je weet dat alles aan elkaar geknoopt is en intussen ook http://www.Auto.blog.nl, http://www.bloggen.be/luchtvaartmening en http://www.bloggen.be/verzamelgek50 gekoppeld zijn aan de sociale netwerken. Het leverde me wederom leuke en aangename contacten op. Net als dat het geval was bij de vroegere fora waar ik nog wel eens actief wilde zijn en de oer-blogwereld. Nog steeds koester ik de meeste mensen die ik via zgn. weblogmeetings persoonlijk ontmoette. Het gezicht achter het verhaal is soms nodig om mensen beter te begrijpen of te waarderen. Van anderen neem je daarna dan liever afstand, ik ben niet zo van de opgehouden farce, de gemene roddel, of de uit jaloezie geboren achterklap. Er kan dus veel gebeuren in de digitale wereld gedurende de periode van slechts een enkel jaar. Ook in blogland. En oh ja, hoe is het nu met weblog.nl? Naar ik begreep gaat het niet zo best. Het oude kwam nooit meer terug en het nieuwe werkt vrij beperkt. Het was dus een goed besluit om al snel na het verdwijnen van de oude content mijn weg te zoeken in een nieuwe omgeving.

Het gaf me nieuwe energie voor mijn verhalen, voor mijn mening. En dat die dan af en toe weer leidde tot fikse discussies en zo meer neem ik op de koop toe. Alles beter dan het dagboekenierschap of een plekje achter de zelf gekweekte geraniums….Hoe bekijk jij dit afgelopen jaar? Als collega-logger? Ben je nu meer tevreden over wat je nu hebt of juist niet? Laat me eens weten als je wilt, per slot van rekening vieren we toch een soort verjaardag…zij het een afgedwongen versie daarvan.

26 reacties

Opgeslagen onder Persoonlijke mening