Tagarchief: vliegtuig

Het verdwenen vliegtuig

AEM3Natuurlijk zijn we min of meer gewend geraakt aan het feit dat alles wat zich mechanisch voortbeweegt een keer onderwerp kan zijn van een grote crash. Of het nu treinen, bussen, auto’s, motorfietsen, metro’s of trams betreft, er is een moment dat deze dingen iets overkomt waarbij veel gewonden of doden vallen.

AEMW4Elk jaar verliezen in ons land vele honderden mensen het leven door verkeersongelukken, bij de Duitse buren hebben we het over iets van rond de drie duizend mensen. Mens zoals jij en ik, vandaag in goeden doen, morgen verdwenen. Toch vinden wij mensen het verlies aan mensenlevens door scheepsrampen en vliegtuigongelukken vaak veel traumatischer. Denk maar aan de ramp met de Titanic, een schip dat onzinkbaar werd geacht, maar na de aanvaring met een enkele ijsberg in de koude Atlantische Oceaan ten onder ging.

AEM2Als een varende Toren van Babel, vele honderden mensen met zich mee sleurend de diepte van de zee in. Vliegtuigen zijn ook altijd goed voor flink wat slachtoffers en we neigen er naar om daarvan aardig van de leg te raken. Kennelijk omdat we die vliegtuigen toch iets tegen natuurlijks blijven vinden, een mens is niet gemaakt om te vliegen en zo?

AEM1Ik heb al eens eerder hier opgebiecht hele mappen vol met vliegtuigcrashes te verzamelen. Juist omdat je dan op basis van de ervaringen met het ene vliegtuig kunt leren bij het andere. Maar dan moet je wel het wrak van die gecrashte machine vinden en nog belangrijker, de ‘zwarte dozen’ vol met vluchtgegevens. In het geval van de onlangs spoorloos verdwenen Boeing 777 van Malaysian Airlines is sprake van een raadsel. Immers, die kist is verdwenen,  terwijl hij roichting Peking onderweg was vanuit Kuala Lumpur. De ene theorie na de andere kwam voorbij. Van Aliens in UFO’s tot kapingen. Speculaties die we niet snel kunnen oplossen als we het wrak van die enorme machine niet vinden. Kan best zijn dat als ik dit publiceer die grote machine intussen is gevonden. Maar op het moment van schrijven was dit nog niet zo en bleken alle satellietbeelden van wrakstukken slechts afval van vissersschepen te zijn. So far for intelligence from Space. Radarsystemen die een dergelijk vliegtuig niet opmerkten, verkeerstorens die deze kist kwijt raakten, opsporingsvliegtuigen die niks vinden. Als er weer eens een 777 over mijn huis heen vliegt, op weg naar een of andere verre bestemming mijmer ik best wel eens. Wat als…. Blijft vreemd dat je een dergelijk groot vliegtuig met alles wat zo’n kist aan boord heeft zo maar kwijt kunt raken. Geeft toch aan dat we nog steeds te weinig van onze wereld weten, en de techniek soms ook wat beperkt overkomt in momenten van al dan niet bewust gekozen nood….

Advertenties

6 reacties

Opgeslagen onder Algemeen, Prive-mening, Reismening

Politiek correct stadsdeel….

OLYMPUS DIGITAL CAMERAWat is dat toch in ons politiek correcte landschap dat we omwille van de grote leugen kennelijk alles willen aanpassen of veranderen? Wat ik bedoel? Wel, simpel! Als een wijk in een grote stad niet wil deugen als verblijfplaats voor gelukkige mensen is de aanpassing van de naam van die omgeving niet voldoende om er een welluidend imago aan te kunnen hangen en de spelende problemen weg te nemen. Zo helpt het niets om Afghanistan ‘het Paradijs op Aarde’ te noemen. De barbaarse volken en gebruiken die daar voor komen poets je er echt niet mee weg. Ooit had Amsterdam een ultieme uitbreidingswijk in de aanbieding, die ten zuidoosten van de bestaande stad werd neergekwakt op een plek die tot dan bekend stond als de Bijlmermeerpolder. Simpel stukje grond ruilen met buurgemeente Ouder Amstel en hup, welgesteld en naar ruime woningen snakkend Amsterdam kon rekenen op een warme ontvangst in een van de enorme flatgebouwen die men daar uit de grond stampte.

Bijlmermeer uit de luchtGescheiden verkeer, gigantische parkeergarages, binnenstraten, verschillende winkelcentra en ‘in de toekomst’ een metroverbinding met de echte stad, maakten het gebied aantrekkelijk. De flats waren voor hoofdstedelijke begrippen enorm en wie er in die beginperiode ging wonen had redelijk veel woongenot. Tot 1975. Suriname werd onafhankelijk en de halve bevolking van dat land vluchtte naar het sociaal veel sterkere Nederland. Een belangrijk deel van die mensen werd door de toen ook al falende overheden in de Bijlmermeer ondergebracht. Waar de oorspronkelijke bewoners het volle pond betaalden kregen de nieuwkomers huursubsidies en de eerste toewijzingen voor de grootste flats. Het gevolg was dat de hele wijk op de lijst van slechtste stadswijken van Nederland terecht kwam en de naam Bijlmermeer synoniem werd met misdaad en drugshandel of gebruik.

Bijlmermeer - 1Rond 1980-82 startte de uittocht van de eerste oorspronkelijke bewoners. Men trok verder en liet de Bijlmer aan de mensen die in de spelonken van flats of als struikrovers hun inkomen zeker stelden. Het imago van de wijk werd landelijk steeds maar slechter en de gemeente kon kennelijk niet veel meer dan de Bijlmer ‘afschrijven’. In 1992 stortte er een Boeing 747 van ElAl op twee van die flatgebouwen daar. Los van de ellende die dit veroorzaakte kwam ook aan het licht dat er wel heel veel mis was in die Bijlmer. Flats werden ‘kennelijk’ bewoond door tientallen illegale gasten uit alle streken van de wereld en de verpaupering was enorm. Deze ramp zorgde voor aandacht en die aandacht voor nieuwe ontwikkelingen en investeringen. De naam Bijlmermeer werd omgezet in Zuid-Oost. Het stigma moest er vanaf. We zijn nu 20 jaar later. De flats zijn voor een belangrijk deel vervangen door andere bebouwing. De wijk is opgeknapt, er vestigden zich steeds meer bedrijven en de gezelligheid is er best groot. Toch bleven ook de problemen. Onuitroeibaar; de drugshandel, schietpartijen, de straatcrimineeltjes. Het Stadsdeelbestuur is in paniek. Hoe krijgen we dat stigma toch van die wijk af? Dat doe je niet door nu eindelijk eens paal en perk te stellen aan de veroorzakers van de problemen. Welnee, je geeft de wijk gewoon een nieuwe naam. Valt het niet meer op. En dus heet Amsterdam Z.O. alias de Bijlmer nu ineens weer gewoon Amsterdam. Want daarmee reinig je de besmetting kennelijk en kunnen de 80.000 inwoners van deze wijk met geheven hoofd over straat. En het Stadsdeelbestuur dronk een glas, deed een plas en liet verder alles zoals het altijd was. Zo zonde!

19 reacties

Opgeslagen onder Politieke mening

40

Leo in PiperSuperCub PH-NLG EHLE 140686Zoonlief werd onlangs veertig! Een mooie leeftijd, je staat dan nog midden in je eigen leven. Je hebt nog een lange weg te gaan naar een eventueel vruchtbare en gelukkige toekomst en je hebt de jaren van verwarring en pubertijd eindelijk achter je gelaten. Als het goed is natuurlijk. Wanneer je als ouder terug kijkt naar die leeftijd, er is immers zelden een kind te vinden dat ouder is dan zijn ouders, of er moet echt iets mis zijn gegaan in de genen of de geestelijke gesteldheid van de laatsten, kom je als Meninggever ineens uit op ‘wat deed ik toen ik die leeftijd bezat’. Jemig en dan moet je dus even terug in de tijd. Voor mij was dat een periode van heel hard werken.

Leo met Oldsmobile Cutlass Cruiser in 1988 Scan10019Ik beleefde in dat jaar een hectische periode. In een van mijn verslagen over de chefs zal ik daar nog wel eens over berichten, maar ik weet wel dat ik die periode niet altijd als de meest gelukkige zal beschrijven. Maar dan gaat het ook vooral over de carriere. Ik woonde toen nog in het Almeerse. Had nog krullen op de toen nog flink wat magerder bol. Reed in een enorme Oldsmobile Cutlass Cruiser Diesel, vloog regelmatig met mijn toenmalige vliegvrienden door het land en maakte gevlogen vakantietripjes naar Londen en Berlijn.

Scan10004-Cover Stabilo 1988Als hoofdredacteur van een luchtvaartblad was ik altijd druk met de gevleugelde vrienden in de vrije tijd… Zoonlief puberde er vrolijk op los, we hadden een hele reeks leuke en lieve vrienden en kennissen, om het over de buren maar niet eens te hebben. Ik zat elke dag in de file mensen, elke dag! Dat was dan wel weer even minder. Maar het minst was toch de enorme druk op de schouders van een bedrijf dat niet het mijne was, maar dat wel zo aanvoelde. Waar we met drie vestigingen, twee automerken voerden, en nog een hele trits tweedehands wagens in de markt pompten. Waar MT-meetings steevast zorgden voor de nodige stress. 1988 was qua jaar de opmaat tot wat me in 1990 zou overkomen. Helaas, dat wist ik toen nog niet. Maar goed ook. Als je 40 jaar oud bent moet je gewoon nog kunnen genieten. Een beetje ouder, maar nog steeds jong genoeg om dat nog te kunnen doen. Wat deed jij lieve lezer(es) toen je veertig was? Ben daar ook wel erg benieuwd naar, dus maak van je hart geen moordkuil….en vertel!

8 reacties

Opgeslagen onder Algemeen, Persoonlijke mening

Tram

3-asser GVB nadert Amstel

Mijn interesses voor de wereld van het vervoer beperkten zich niet alleen tot alles wat vliegt en gewoon op de weg rijdt en reed. Ook de in onze stad al een eeuw over gemeentelijke rails rijdende trams vond en vind ik interessant. Al moet ik toegeven dat een mooie blauwe tram uit de jaren dertig van de vorige eeuw me meer doet dan een nieuwe Combino. Natuurlijk weet ik ook wel dat die laatste veel comfortabeler is en meer passagiers kan meenemen dan die oude wagens.

ANE49 - Blauw tram 454 - met aanhanger Amstelveen - 050792 - Scan10122Toch hadden die voertuigen van weleer een enorme aantrekkingskracht. Amsterdam had vaak de opmerkelijke gewoonte om op verschillende lijnen ander materieel in te zetten. Zo kregen de chiquere buurten van de stad trams met afgesloten voor- en achterbalcons, en reed men in oost vooral met de oudste Beynumwagens. En die waren deels open!

combino tram ijburgHet GVB (Gemeentelijk Vervoer Bedrijf) zette in de jaren vijftig en zestig ook een reeks nieuwe trams in. Dat waren drieassige motorwagens met dito aanhangers. Mooi van vorm, maar aardig underpowered. Liefst zette men die combinaties in op lijnen zonder al te veel bruggen, want je had een aardige aanloop nodig om soms over een steil traject zoals een brug, heen te komen met die wagens.

tram03Lijnen 24 en 25 waren ideaal voor dat materieel en dat paste bij de buurt waar men doorheen reed. Van het Olympisch Stadion, via de chique Beethovenstraat en zo naar de Museumbuurt en dan via de Leidsestraat of op andere lijnen over de Ceintuurbaan linksaf de Ferdinand Bolstraat in. Waar wij woonden hadden we de lijnen 4 en 3 om de hoek. Lijn 4 was een lijn die dwars door Zuid heen liep richting het Centraal Station. Handige verbinding, jarenlang uitgevoerd met de oude blauwe spitsneuzen. Heerlijke trams staande bestuurd door mannen in dikke duffelse jassen en met een pet op de bol.

ANF21 - reclametram CS 050792 Scan10134Men bediende die trams door een rond acceleratiewiel in het midden van de neus van de motorwagens. Met de aanhangwagens verliep de communicatie via twee conducteurs, die bij een halte een fluitsignaal of belgeluid afgaven als iedereen was in- of uitgestapt. Die blauwe trams slingerden op snelheid heerlijk heen en weer. Op snelle trajecten, denk aan de lijn 13 richting de toen nieuwe westelijke tuinsteden leken het wel racebanen. Heerlijk! Ik zat in die buurt op het voortgezet onderwijs en die school lag goed bereikbaar voor Lijn 13, als je via het C.S. reisde.

GVM Tram lijn 14 RembrandtpleinAl snel wist ik precies welke wagens goed reden en welke niet. Ach, het is een soort gekte, ik geef het toe. Sneeuw, ijs, kou, het waren avontuurlijke omstandigheden. Toen men andere trams ging gebruiken verdween het avontuur. De blauwen vertrokken, de drieassers, de geleden, de dubbelgeleden, allemaal museumwerk. Gelukkig is er een museum, en die exploiteren een enkelspoorsbaantje tussen Amsterdam-Zuid en Amstelveen. Ik heb er wel eens gebruik van gemaakt in de zomer, maar ze rijden iets van 15km/u. Leuk voor de sfeer, maar dat gevoel van macht wat ik indertijd voelde, op volle snelheid richting Amsterdam-West, nee, dat kwam niet terug. En komt dat vermoedelijk ooit niet meer. Nooit meer…

10 reacties

Opgeslagen onder Algemeen, Historische mening

Crash-albums

WP_002052Het zullen inmiddels dertig albums zijn. Dertig plakalbums om precies te zijn. Met daarin de resultaten van veel menselijk of technisch falen. Falen op het gebied van onze pogingen als mens om het luchtruim te veroveren op de wezens die daar in feite beter voor zijn uitgerust. Want hoe veilig die luchtvaart ook is, er is in de loop van de jaren heel wat mis gegaan. En bedenk maar dat niet alles met een zgn. ‘sisser’ af is gelopen. Fatale crashes van vliegtuigen waren een dertigtal jaren geleden nog schering en inslag. Veel is daarbij te danken aan onderschatting van bijvoorbeeld het weer of overschatting van onze technische vermogens of menselijke eigenschappen om ‘alles’ te kunnen beheersen. Tot recentelijk nog bleken die factoren niet zaligmakend. Mijn sinds 1963 bijgehouden albums zijn een bewijs daarvoor dat heel wat als onfeilbaar bestempelde technieken door menselijk optreden alsnog tot fatale crashes kwamen. Soms door vijandige of terroristische acties. Kapingen door Palestijnen, het neerschieten van een Koreaanse Jumbo door jachtvliegtuigen van de Sovjet-Unie, of de gevolgen van 9/11. Menselijk falen in al haar afgrijselijkheid zien we terug bij de gigantische ramp op Tennerife, waarbij een Boeing 747 van KLM botste op een soortgelijk vliegtuig van Pan Am. Honderden doden, veel trauma’s en een hoop leerstof om procedures anders in te vullen.

2521102219_35a4a343f8_mVliegtuigen zijn net als auto’s dodelijk wapens in de verkeerde handen. Een enkele keer plakte ik een zelfmoord van een piloot in mijn albums. Een zelfmoord op zich is erg maar minder krantenvullend, behalve als een piloot al zijn passagiers meeneemt naar het hiernamaals. Die inhoud van die albums is ook een aardig overzicht van hoe de media omgaan met sommige crashes. Er zijn kranten die binnen een paar uur na een crash al precies wisten wat er loos was geweest. Zo was dit het geval toen meer dan tien jaar geleden een Boeing 747 van de Amerikaanse TWA een half uurtje na vertrek in New York ineens van de radarschermen verdween. De eerst ingeplakte krantenartikelen vermeldden flitsen op het radarscherm, ‘dat moesten wel raketten zijn die waren afgeschoten door de Amerikaanse luchtverdediging…’.

WP_002054Naar later bleek had de 747 van de eerste series een ingebakken roestprobleem in de centrale brandstoftanks wat kon leiden tot een explosie, wat bij deze 747 ook gebeurde. Na jarenlang studeren op wat er mis was gegaan kwam men er achter en loste het probleem bij alle vliegtuigen van dit type op. TWA bestond intussen niet meer, net zo min als PanAm. Mijn mappen vul ik nu nog wel bij. Minder intensief dan voorheen wel eens het geval was. Alles is op internet te vinden, de kranten heb ik er niet meer bij nodig. Maar ik houd het nog wel graag een beetje bij. Al was het maar om van te leren. Dat alles betrekkelijk is en niets vanzelfsprekend. Zelfs niet in de luchtvaart……

 

9 reacties

Opgeslagen onder Historische mening, Persoonlijke mening

Alkenreeks

OLYMPUS DIGITAL CAMERADe eerste exemplaren bereikten mijn collectie ergens begin jaren zestig. Ik werd er op gewezen door een ‘friend-in-crime’ die ook een paar exemplaren had aangeschaft. Ik deed hetzelfde. De eerste boekjes uit de indertijd befaamde ‘Alkenreeks’ waren mijn deel. Handig van formaat (15x11cm) en net niet dik genoeg om een jong mens te vervelen. De geschiedenis van de luchtvaart kwam er jaarlijks in voorbij. Maar ook een hele reeks over schepen en auto’s, trams en treinen zette de uitgeverij, De Alk in Alkmaar, op de markt. En ze vlogen weg. Ik denk dat de hele reeks ruim 200 exemplaren omvat, ik zelf bezit er 40. Nog steeds zijn ze handig, ook al mankeert er aan de basisinformatie nu toch wel iets. Voortschrijdende inzichten zijn in de loop van de tijd que informatie gewijzigd.

OLYMPUS DIGITAL CAMERANet als de kennis over een bepaald onderwerp. Als je ze nu nog wel eens tegenkomt op rommelmarkten ben ik wel zo wijs om ze mee te nemen. Al was het maar om de nostalgische beelden. Je kijkt terug in een tijd waarin alles nog simpel leek, al waren de onderscheidene fabrikanten, landen en merken diverser dan nu. De Alk bleef deze boekjes niet maken. Men hield dat vol tot ergens aan het begin van de jaren tachtig meen ik. Bracht ook andere boekwerkjes uit, zoals de zo bekende reeks ‘Alle Auto’s’ die jaarlijks verschenen en handig waren voor hen die geen echte tests verwachtte, wel de juiste gegevens per auto of merk. Dat waren qua formaat nog steeds handzame, maar toch flink grotere en dikkere drukwerkjes. Naar ik meen heeft ook bekend autojournalist Ted Sluymer nog eens een paar van die boeken vol geschreven, maar die deed dat bepaald niet zo neutraal als de uitgeverij wenste. Duurde niet lang die samenwerking. Maar daarin kan ik me vergissen hoor… Ook over trams en treinen maakte men wat andere boekwerkjes. Ook die staan hier op de planken.

FRI-413053 - Alle Auto's 1990 WP_001459Hoe dan ook, die Alkenreeks is een leuke serie uiterst interessante boekjes, die met weinig moeite op een enkele standaard boekenplank kan worden neergezet. Elk huis heeft er ruimte genoeg voor. En voor het geld hoefde en hoef je het niet te laten. Als naslagwerk geslaagd. Maar niet alles geloven wat er in staat….

6 reacties

Opgeslagen onder Culturele mening, Persoonlijke mening

Besmettelijke passies

BB08 - Leo vult spotterslijstje in HAJ 0476 Scan10242Ik geef onmiddellijk toe dat mijn liefhebberijen altijd veel tijd, aandacht en geld hebben gevraagd. Maar ik ben er als de kippen bij om dan meteen ter verdediging aan te voeren dat ik er ook heel veel plezier aan heb beleefd. Niet in de laatste plaats omdat ik vaak via mijn liefhebberij of voorkeur mijn carrière kon sturen. Zo was schrijven over mijn passies een reden om in feite mijn hele leven van alles en nog wat te publiceren op dit gebied. Maar ook om jobs te zoeken en te vinden die me dicht bij die bronnen van genot en plezier zouden brengen. Al had ik in eerste instantie nog gekozen voor het pragmatische werken bij een bankinstelling. Dat zorgde voor de toen nog nodige aanvullende scholing en studie en ik leerde er meteen wat discipline in werken precies inhield.

Leo in actie op MST 1975 Scan10033Toch weerhield het me na een aantal jaren niet om op zoek te gaan naar iets anders. Dat werd Schiphol. Administratief onderlegd, maar ook gek van die vliegende vrienden koos ik voor het werken in een toen nog vrij nieuwe bedrijfstak, de luchtvrachtlogistieke sector. Al snel verantwoordelijk voor het hele exporttraject van dat snel groeiende bedrijf. Elke dag tussen de vliegtuigen, het gaf me een extra kick om te doen wat moest worden gedaan. De leerschool was fantastisch. De keuze voor een eigen auto maakte dat ik al snel ook daarvoor een stevige voorkeur ontwikkelde. Niet zozeer voor de auto zelf wellicht, wel voor het merk. Een aantal jaren later zou ik me laten verleiden Schiphol te verlaten en in de auto’s te gaan. Missiewerk voor het merk moest verricht en in feite stapte ik er in met niet veel meer dan een dot enthousiasme en een goed verhaal. Het bracht me veel. Ik vloog regelmatig, zag wellicht nog meer van veel binnen-en buitenlanden, en ontwikkelde me tot een breed kijkende manager met een stevige eigen mening. Dat viel de importeur indertijd ook op. Een paar jaar later schoof ik daar aan tafel als lid van het M.T. De passie voor het merk kreeg nationale weerklank.

7188_10201484745665201_382005465_nDat ik veel vloog, op mijn luchtvaartlogje maak ik er wekelijks melding van, was een toegevoegde waarde. Al dat gereis zorgde ook weer voor een aantal bijzonder aanwinsten in mijn collecties en zo sloot de cirkel zich die ooit begon in 1960 toen ik me echt bewust werd van mijn gekte op het gebied van vliegtuigen. Kortom, al die momenten van keuzes maken zorgden voor een lekker gevarieerd leven. Onlangs was ik te gast bij iemand die een soortgelijke carrière beleefde, en nu van zijn passie zijn werk had gemaakt. Auto-historicus, met een huis dat vol staat met allerlei zaken die ik wel herken maar zelf niet bezit. Onze wegen zijn verschillend van opzet, maar eenmaal in gesprek verloren we de klok uit het oog. Wat een verhalen gingen er over en weer. Raakvlakken waren er zeker. Maar dat heb je al snel als je medeverzamelaars of gepassioneerde belevers ontmoet. Ik moest nog aardig doorrijden om weer op tijd thuis te zijn. In een auto van mijn meest geliefde merk natuurlijk. Want dat speelt nog steeds een belangrijke rol in mijn leven. Eenmaal daardoor aangeraakt kom je daar nooit meer vanaf….en blijkt het nog besmettelijk ook. Kijk maar eens onderweg………het barst ervan…Missie geslaagd dus!

21 reacties

Opgeslagen onder Hobbymening, Persoonlijke mening