Tagarchief: leerschool

Het verdwenen vliegtuig

AEM3Natuurlijk zijn we min of meer gewend geraakt aan het feit dat alles wat zich mechanisch voortbeweegt een keer onderwerp kan zijn van een grote crash. Of het nu treinen, bussen, auto’s, motorfietsen, metro’s of trams betreft, er is een moment dat deze dingen iets overkomt waarbij veel gewonden of doden vallen.

AEMW4Elk jaar verliezen in ons land vele honderden mensen het leven door verkeersongelukken, bij de Duitse buren hebben we het over iets van rond de drie duizend mensen. Mens zoals jij en ik, vandaag in goeden doen, morgen verdwenen. Toch vinden wij mensen het verlies aan mensenlevens door scheepsrampen en vliegtuigongelukken vaak veel traumatischer. Denk maar aan de ramp met de Titanic, een schip dat onzinkbaar werd geacht, maar na de aanvaring met een enkele ijsberg in de koude Atlantische Oceaan ten onder ging.

AEM2Als een varende Toren van Babel, vele honderden mensen met zich mee sleurend de diepte van de zee in. Vliegtuigen zijn ook altijd goed voor flink wat slachtoffers en we neigen er naar om daarvan aardig van de leg te raken. Kennelijk omdat we die vliegtuigen toch iets tegen natuurlijks blijven vinden, een mens is niet gemaakt om te vliegen en zo?

AEM1Ik heb al eens eerder hier opgebiecht hele mappen vol met vliegtuigcrashes te verzamelen. Juist omdat je dan op basis van de ervaringen met het ene vliegtuig kunt leren bij het andere. Maar dan moet je wel het wrak van die gecrashte machine vinden en nog belangrijker, de ‘zwarte dozen’ vol met vluchtgegevens. In het geval van de onlangs spoorloos verdwenen Boeing 777 van Malaysian Airlines is sprake van een raadsel. Immers, die kist is verdwenen,  terwijl hij roichting Peking onderweg was vanuit Kuala Lumpur. De ene theorie na de andere kwam voorbij. Van Aliens in UFO’s tot kapingen. Speculaties die we niet snel kunnen oplossen als we het wrak van die enorme machine niet vinden. Kan best zijn dat als ik dit publiceer die grote machine intussen is gevonden. Maar op het moment van schrijven was dit nog niet zo en bleken alle satellietbeelden van wrakstukken slechts afval van vissersschepen te zijn. So far for intelligence from Space. Radarsystemen die een dergelijk vliegtuig niet opmerkten, verkeerstorens die deze kist kwijt raakten, opsporingsvliegtuigen die niks vinden. Als er weer eens een 777 over mijn huis heen vliegt, op weg naar een of andere verre bestemming mijmer ik best wel eens. Wat als…. Blijft vreemd dat je een dergelijk groot vliegtuig met alles wat zo’n kist aan boord heeft zo maar kwijt kunt raken. Geeft toch aan dat we nog steeds te weinig van onze wereld weten, en de techniek soms ook wat beperkt overkomt in momenten van al dan niet bewust gekozen nood….

Advertenties

6 reacties

Opgeslagen onder Algemeen, Prive-mening, Reismening

Mijn tweede chef; Schiphol….

Leo op kantoor Hoogewerff Schiphol medio 1975 Scan10593Als ik mijn extra vakantiebanen en weekendactiviteiten die geld opleverden niet meereken, was mijn tweede chef de man die me op een koude dag in januari 1966 ontving in het kantoor waar ik mijn volgende jaren voor een belangrijk deel zou doorbrengen. Dat kantoor lag verborgen in een oude hangaar op het toenmalige Schiphol en was voor normale mensen onbereikbaar. Het waarom zat hem in het feit dat het toenmalige vrachtplatform een barrière vormde tussen het publiekelijk toegankelijke terrein en die werkplek. Schiphol had toen nog een beperkte omvang en voor nieuwe bedrijven die zich er wilde vestigen maakte men ruimte in oude gebouwen. Vandaar dat wij dus in dat oude kantoor terechtkwamen in die hangaar. Die hangaar was het onderkomen voor het grondmaterieel van Martinair, toen nog Martin’s Air Charter. De vliegtuigen die van en naar de startbaan reden kwamen op 50 meter afstand aan mijn werkstek voorbij.

C46 Fred Olsen - ResizedJe hoorde, zag en rook die kisten uiteraard en als er een van de zeldzame straalvliegtuigen startte kon je maar beter even wachten met telefoneren. Het bedrijf was daar een maand of twee eerder neergestreken en was een filiaal van een statig transportbedrijf uit Rotterdam en Amsterdam. De chef was een man die uit Amsterdam afkomstig was, gepokt en gemazeld in het expediteursvak en overtuigd van de missie in de luchtvracht zoals toen de logistieke wereld nog heette, succesvol te zijn. Het was een tanige man, een jaar of twintig ouder dan ik, en voorzien van een heel goede babbel. Omdat hij meer op had met ‘import’ deed hij dat werk er zelf bij en deelde mij in als expediënt, oftewel de man die de exporten voor klanten moest verzorgen. Dat was leuk werk, want je had constant contact met de luchtvaartmaatschappijen.

Schipholl met Martinair Dove taxying outIn het begin was dat pionieren nog wel aardig. Je werkte overigens meer dan 60 uur in de week en soms nog meer, maar het bedrijf werd letterlijk en figuurlijk uit de grond gestampt. Ik leerde waanzinnig veel van de man. Hij was een echte chef. Streng als het moest, maar ook een leraar als het moest. Zijn persoonlijke bedrijfsauto was ons vervoermiddel, en hij zette me zonder rijbewijs achter het stuur van dat ding en leerde me zo zelfstandig te rijden. Mocht allemaal nog op Schiphol, mits je maar binnen de terreinhekken bleef. Het waren leerzame tijden en mijn gretigheid werd door hem fiks aangewakkerd. Niet in de laatste plaats door de voor mij zeer inspirerende wereld van de luchtvaart. Wat heb ik daar een uurtjes genoten van al die fraaie kisten zeg. Binnen een jaar hadden we trouwens al wat extra mensen in dienst. Een declarant, een chauffeur/vrijmaker en kregen we ook een andere auto ter beschikking. Want er stonden grote dingen te gebeuren. Niet in het laatst de totale verhuizing van het vliegveld Schiphol naar een nieuwe locatie….elders in de polder. Maar daarover later meer….(wordt vervolgd)

11 reacties

Opgeslagen onder Algemeen, Historische mening, Persoonlijke mening

Straatvechter

Scan10647Volgens mijn toenmalige chef, die me overigens niet echt kende, maar via anderen zijn mening over mij had gevormd, was ik een ‘Amsterdamse straatvechter’ die door een keiharde mentaliteit, durf en een brede interesse had bereikt wat ik tot dan toe had gedaan. Nu kwam de man zelf uit een of ander provinciaal gehucht en was een grote stad voor hem een oord waar hij liever niet kwam, dus waar al die zgn. kennis vandaan kwam was mij onduidelijk. Het zette me wel eens aan het denken. En ik denk dat hij voor een deel gelijk had. In zoverre dat opgroeien in de grote stad het voordeel kent dat je idd moet knokken voor je bestaan, erkenning van je persoon en dat daarbij het kaas niet zo snel van het brood wordt gegeten. Amsterdamse beelden 030807 024In mijn jeugd was het vrij normaal om relatief snel een groot vocabulair te ontwikkelen en stevige knuisten. Opgegroeid in straten vol gelijksoortige lieden moest je wel zorgen dat je overeind bleef en kwam het besef dat ‘kennis macht is’ al snel. Er werd met ijzeren discipline geleerd, en vooral ook doorgeleerd. Onze ouders hadden allemaal de frustratie dat ze in de oorlog waren vastgelopen op dit punt en dus moesten wij, kinderen uit de babyboom van na die conflictjaren, datgene waarmaken wat zij zelf niet meer konden. De middelbare school was soms best hoog gegrepen, het leven kende meer verleidingen dan alleen die grote kennis.

216632 - EHRD - 050585 - Catalina met promogirls Scan10246Op enig moment ontdekte je dat er nog een mensensoort bestond die bepaalde fysieke kenmerken vertoonde waar wij als jongens erg van geporteerd waren. Leren en meisjes, het was een lastige combi. Maar de ondergrond was er een die zorgde voor dominant gedrag en wie daarvan afweek, pesters waren duidelijk in de minderheid, kreeg er van langs.

Boksen - 2Ik zelf heb nooit last gehad van pesters, het lontje was op dit punt net even te kort, en het ego te groot. Daarbij kwam dat ik van huis uit een soort drift had geërfd die best heftig kon zijn, al duurde het niet zo heel lang. Toch was het handig bij zo’n aan/uitval niet in de buurt te blijven vertoeven. Het is me gelukt om dat door het ouder worden aardig in te dammen. Al zijn er ook later best mensen de dupe geworden van mijn heftige momenten van verwijt en onbegrip. Collectieve excuses alsnog mocht u tot die groep behoord hebben. Al dat geleer en die ervaringen van vroeger maakten dat ik idd ambitieus in het leven stond en in feite nog steeds ben. Domheid kan ik maar niet verteren, roddel en achterklap zijn mij vreemd en mensen die de boel bedotten komen van een koude kermis thuis. Vandaar dat ik ook zo afgeef op veel politici met dubbele agenda’s en dito tongen.

Wellicht snapt u nu waarom ik daarover nog wel eens een boekje open doe. Hoe dan ook, die LOI-cursus psychologie die mijn toenmalige chef tentoonspreidde had een zeker element van waarheid in zich. Jammer was altijd wel dat als hij was uitgesproken ik hem vaak even te verstaan gaf wat ik van hem vond. Kwam soms best aan. Gelukkig gingen onze wegen op enig moment uit elkaar. Drift is hem bespaard gebleven. Was hij trouwens ook veel te aardig voor. Ook al had hij van wat hij deed in mijn ogen echt geen verstand van zaken. O…sorry….niet zo bedoeld natuurlijk……

6 reacties

Opgeslagen onder Persoonlijke mening

Besmettelijke passies

BB08 - Leo vult spotterslijstje in HAJ 0476 Scan10242Ik geef onmiddellijk toe dat mijn liefhebberijen altijd veel tijd, aandacht en geld hebben gevraagd. Maar ik ben er als de kippen bij om dan meteen ter verdediging aan te voeren dat ik er ook heel veel plezier aan heb beleefd. Niet in de laatste plaats omdat ik vaak via mijn liefhebberij of voorkeur mijn carrière kon sturen. Zo was schrijven over mijn passies een reden om in feite mijn hele leven van alles en nog wat te publiceren op dit gebied. Maar ook om jobs te zoeken en te vinden die me dicht bij die bronnen van genot en plezier zouden brengen. Al had ik in eerste instantie nog gekozen voor het pragmatische werken bij een bankinstelling. Dat zorgde voor de toen nog nodige aanvullende scholing en studie en ik leerde er meteen wat discipline in werken precies inhield.

Leo in actie op MST 1975 Scan10033Toch weerhield het me na een aantal jaren niet om op zoek te gaan naar iets anders. Dat werd Schiphol. Administratief onderlegd, maar ook gek van die vliegende vrienden koos ik voor het werken in een toen nog vrij nieuwe bedrijfstak, de luchtvrachtlogistieke sector. Al snel verantwoordelijk voor het hele exporttraject van dat snel groeiende bedrijf. Elke dag tussen de vliegtuigen, het gaf me een extra kick om te doen wat moest worden gedaan. De leerschool was fantastisch. De keuze voor een eigen auto maakte dat ik al snel ook daarvoor een stevige voorkeur ontwikkelde. Niet zozeer voor de auto zelf wellicht, wel voor het merk. Een aantal jaren later zou ik me laten verleiden Schiphol te verlaten en in de auto’s te gaan. Missiewerk voor het merk moest verricht en in feite stapte ik er in met niet veel meer dan een dot enthousiasme en een goed verhaal. Het bracht me veel. Ik vloog regelmatig, zag wellicht nog meer van veel binnen-en buitenlanden, en ontwikkelde me tot een breed kijkende manager met een stevige eigen mening. Dat viel de importeur indertijd ook op. Een paar jaar later schoof ik daar aan tafel als lid van het M.T. De passie voor het merk kreeg nationale weerklank.

7188_10201484745665201_382005465_nDat ik veel vloog, op mijn luchtvaartlogje maak ik er wekelijks melding van, was een toegevoegde waarde. Al dat gereis zorgde ook weer voor een aantal bijzonder aanwinsten in mijn collecties en zo sloot de cirkel zich die ooit begon in 1960 toen ik me echt bewust werd van mijn gekte op het gebied van vliegtuigen. Kortom, al die momenten van keuzes maken zorgden voor een lekker gevarieerd leven. Onlangs was ik te gast bij iemand die een soortgelijke carrière beleefde, en nu van zijn passie zijn werk had gemaakt. Auto-historicus, met een huis dat vol staat met allerlei zaken die ik wel herken maar zelf niet bezit. Onze wegen zijn verschillend van opzet, maar eenmaal in gesprek verloren we de klok uit het oog. Wat een verhalen gingen er over en weer. Raakvlakken waren er zeker. Maar dat heb je al snel als je medeverzamelaars of gepassioneerde belevers ontmoet. Ik moest nog aardig doorrijden om weer op tijd thuis te zijn. In een auto van mijn meest geliefde merk natuurlijk. Want dat speelt nog steeds een belangrijke rol in mijn leven. Eenmaal daardoor aangeraakt kom je daar nooit meer vanaf….en blijkt het nog besmettelijk ook. Kijk maar eens onderweg………het barst ervan…Missie geslaagd dus!

21 reacties

Opgeslagen onder Hobbymening, Persoonlijke mening

Internetmarketing – best lastig toch…

KLM-FB-friendpageDe zgn. Social Media omvatten alles waar wij als mens in de afgelopen ongeveer vijf tot tien jaar mee in contact zijn gekomen. Dingen als Facebook, Hyves, Linkedin, YouTube, bloggen, Twitter. Het zijn begrippen geworden waar we als gemiddelde simpele digibeten anno het jaar 2000 over het algemeen nooit van hadden gehoord. Bezig zijn met een digitale omgeving was voor de meesten van ons iets voor freaks, specialisten, kenners. Normale mensen deden daar niet aan mee. En nu? Compleet veranderd medialandschap. Miljoenen mensen alleen in ons land al doen mee aan deze manier van communiceren. En dat leidde er toe dat ook veel bedrijven zich nu richten op een zichzelf vrijwillig aanbiedende massa die open staat voor allerlei wonderlijke acties op het internet. Zo zie je bij Facebook dat grote bedrijven zich profileren en via zgn. Fanpages proberen om hele volksstammen aan zich te binden.

android-start-buttonKleinere bedrijven passen een soort virusstrategie toe en laten zich ‘liken’ door ‘vrienden’ waardoor aan het account van die lui weer een boodschap komt te hangen die zonder dat ze dat weten aan alle ‘vrienden’ uit dat account wordt aangeboden. De meeste likes binnenhalen maakt een actie al dan niet geslaagd. Merkbekendheid, actie, aanbieding, het maakt niet uit, als je maar mensen pakt die je wilt bereiken om iets van jouw producten of diensten te verkopen. Persoonlijk klik ik de meeste van die berichten weg als ‘spam’. Kijk, een Fanpagina snap ik wel, dat vind ik wellicht zelf nog leuk ook. Zo volg ik mijn favoriete automerken, heb KLM toegevoegd, bekijk alles van de Telegraaf en onze lokale omroep AT5. Maar die laatste heeft als uiterst vervelende eigenschap die vriendschap van mij voor hun fanpage te misbruiken voor allerlei commerciële flauwekul. Niks met hen zelf te maken, maar vooral met adverteerders die dan aanbieden dat ik mijn voeten voor 15 euro kan laten masseren bij een Chinees restaurant waar je dan meteen ook saté geleverd krijgt of zo. Daar zit ik dan weer niet op te wachten. Kortom, een wazig landschap waar de reclame- en marketingstrategen nog niet precies van weten wat ze er mee aan moeten.

Westerscheldetunnel...En dat is toch vreemd want gezien de enorme omvang van al die netwerken, de aantallen mensen die er echt actief zijn, zou je denken dat er veel te halen is. Alleen is de vorm waarin men denkt klanten te trekken nog net zo ouderwets als de mening onder PR-mensen bij die merken dat printmedia de toekomst nog steeds hebben en digitale journalistiek het beste kan worden verwaarloosd. Zal in de schoolopleiding zitten, of komen door de ivoren toren waarin sommigen toch wat lang opgesloten zaten. In ieder geval een uitdaging voor mensen met visie, inzicht en vooral veel technische kennis. Die sociale media zijn een goudmijn! Mits je weet waar je mee bezig bent.

8 reacties

Opgeslagen onder Persoonlijke mening

Maestro

M4 kandidatenWe doen het allemaal wel eens, ook al willen we het wellicht niet toegeven. Toch een beetje taboe natuurlijk. Schaamte is vaak het gevolg. Ik heb het over meedirigeren met een of ander orkest. Zoals je mensen hebt die luchtgitaar spelen met de intensiteit van echte sterren op dat instrument zijn er ook lieden die een schitterend in de maat spelend orkest met hun handen even aanwijzingen geven in de stilte van de eigen kamer. Niets zo leuk als de macht uitoefenen over een stelletje ongedisciplineerde musici natuurlijk.

M3 Tanta JessJuist op dat verlangen en genoegen baseert zich een van de aardigste tv-formats van de afgelopen weken; ‘Maestro’, dat door de AVRO wordt uitgezonden op donderdagavond. Men nam een goed orkest, een vakkundige en erg humorvolle jury, en zette een reeks BN-ers voor die orkesten die al zwaaiend ontdekten dat een opmaat iets anders is dan een uithaal die een karateka niet zou misstaan. Dat je contact moet houden met alle instrumentale groepen in een orkest, solisten moet aansturen of juist vrij laten en een koor er niet staat voor J.Doedel. Sommige van de deelnemers deden mee voor spek en bonen, snapten er weinig tot niets van, anderen kwamen verder dan ik als kijker vooraf had bedacht. In de eindfase zien we nu een paar kanjers tegenover elkaar staan. De krankzinnig begaafde, mooie en sexy Tanja Jess, de humoristische maar ook vol faalangst zittende Lenette van Dongen en een jongeman die zichzelf om een of andere reden als ‘Kleine Viezerik’ profileert, maar in zijn normale bestaan rapper is en gewoon erg aardig blijkt te zijn, ondanks een bijna schrik aanjagend uiterlijk.

M1Door je te bekwamen in de muziek, iets te snappen van maat houden, respect te hebben voor het orkest en de bedoelingen van de componist, krijgen deze drie finalisten hoge punten van de jury en staande ovaties uit de zaal. Prachtig om naar te kijken, de ontwikkeling van dit drietal is erg goed, de muziek vaak prachtig en dus als kijk- en luisterspel een lust voor oog en oor. Een formule die men wat mij betreft meteen mag bijschrijven in het lijstje van kijkklassiekers. Wie er niet naar kijkt heeft ongelijk. Of je moet wel een erg grote cultuurbarbaar zijn en niets hebben met mooie mensen en dito muziek.

17 reacties

Opgeslagen onder Culturele mening

Vergankelijke bankcursus…

Ooit, ik was nog maar een joch van een jaar of veertien, startte ik mijn werkende carrière bij een bank. De voorloper van de ING. Midden in het hart van de stad Amsterdam. Geronseld op school, uitgezocht omdat mijn rapportcijfers en beoordeling door de onderwijzers een zekere schranderheid deden vermoeden. Het eerste wat zo’n bank deed (of wellicht nog doet) is voor je überhaupt maar een pen op papier mocht zetten daar, uitleggen hoe het financiële systeem werkte. Hoe een bank haar geld goed beheert en dat van haar klanten. Die toenmalige bank kende een handelsdeel, een spaarbank, effectenbedrijf en nog wat van die specialistische onderdelen en groeide in die jaren als kool. Een carrière had zeker in het verschiet gelegen ware het niet dat ik het toch wel wat saai vond allemaal. Toch pikte ik er wel een aantal weetje op die me jarenlang bij zijn gebleven als leidraad voor een relatief veilig financieel leven. Zo werd me toen al geleerd dat sparen prima was voor hen die geen enorme kapitalen verdienen en toch nog een appeltje voor de dorst wilden hebben. Lenen was meer voor bedrijven die de opgenomen kredieten konden afdekken door onderpanden en/of borgstellingen. Wie snel geld wilde maken kon beleggen op de beurzen en daarbij werd meteen wel gewaarschuwd dat je dit slechts kon doen als je over voldoende geld beschikte om het even ‘uit te zitten’. Wie wilde beleggen moest in die jaren iets van 50.000 gulden ‘over hebben’ om leuke dingen mee te doen. Maar je nam ook best risico’s. Wie die juist niet wilde meemaken koos voor obligaties. Vaste rente, geen risico’s, en altijd je geld weer terug. Hoe anders is de wereld nu, anno 2011 geworden. Sparen brengt niet eens meer voldoende rente op om de geldontwaarding voor te blijven, wie wil lenen moet ongeveer het drievoudige van het te lenen bedrag aan onderpand meebrengen, waarbij banken de hand lichten met hun eigen regels als het om hun eigen bedrijfsvoering gaat. Wie de beurs op gaat moet wel wiskundige zijn en over ijzeren reserves beschikken om daar nog enige winst te kunnen maken. En wie nu obligaties koopt, met name staatsobligaties, ooit de beste vorm van investeren, komt van een koude kermis thuis. Net als andere economische regels die me toen werden uitgelegd, zijn deze vormen van met je geld omgaan inmiddels ‘oude koek’. Het lijkt er op dat slechts de allerhoogste bazen bij banken en ministeries nog snappen wat er allemaal loos is in de financiële wereld. De miljarden verdampen waar je bijstaat. Net als je spaartegoeden of de waarde van je burgermanshuis. Zouden die banklui van nu nog een dergelijke cursus krijgen als ze bij zo’n instelling binnenstappen om een nieuw leven op te bouwen? Ik was er na een paar weken wel achter hoe het toen functioneerde. Dat zal nu wel een paar maanden tot een jaar duren denk ik. Vandaar dat zo godsgruwelijk veel verdienen bij die tenten. Dat was indertijd ook wel anders….maar dit terzijde…..

29 reacties

Opgeslagen onder Persoonlijke mening