Tagarchief: geld

Het wezen van Europa

OLYMPUS DIGITAL CAMERANadat we net de Gemeenteraadsverkiezingen hebben verwerkt, komt binnenkort de Europese variant op ons af. Voor veel mensen een extra reden om niet te gaan stemmen. Die emotie snap ik trouwens eerder dan wegblijven voor lokale keuzes maken. Europa is voor ons Nederlanders tegenwoordig toch vooral een bureaucratisch geheel, waar mensen in het daar functionerende parlement terechtkomen die in Den Haag ofwel zo zijn uitgediend dat ze niet meer aan de bak komen en toch nog een vet betaalde baan moeten hebben om ze van de straat te houden. Dat vet betaalde karakter van die baan is vele Nederlanders een doorn in het oog. Ook voor mij. Ik zie er weinig nut in eerlijk gezegd. Temeer omdat Europa in tijden van crisis bijna niet in staat bleek om haar eigen financiële broek op te houden. Het is aan de Duitsers te danken dat de boel overeind bleef en dat de financiële infusen in vrijwel alle Zuid-Europese landen nog steeds Euro’s Made in Germany in de bloedbanen van de economie van die landen injecteren.

OLYMPUS DIGITAL CAMERABij de crisis in Oekraïne bleek dat Europa politiek ook een dom spel speelt. Het verleidt sommigen om de revolutie te prediken, maar als er dan een felle en voorspelbare reactie uit (in dit geval) Moskou komt, blijkt Europa een tandenloze tijger. Europa is dus vooral een idee, het is een economische eenheid en de politieke conditie van dat geheel is niet zoveel meer dan een federatie van volken die geen oorlog meer willen maar winst maken. Op zich een prima gedachte en wellicht daarom alleen al een reden om het hele verhaal overeind te houden. Tenslotte kenden we de afgelopen 69 jaren geen echte oorlogen meer binnen ons deel van de wereld, maar dan moet ik me uiteraard beperken tot de oude lidstaten van de EU, waartoe ook Nederland behoorde.

OLYMPUS DIGITAL CAMERAUitbreiding met landen uit het vroegere Oostblok was op zijn zachtst uitgedrukt niet zo verstandig. Oekraïne is naar mijn onbescheiden mening geen echt Europees land als we kijken naar de mentaliteit en complexe bevolkingssamenstelling. Samenwerken prima, lidmaatschap nee. Maar dat zal men in Brussel niet willen accepteren. Uitbreiding zorgt ook voor meer macht. Denkt men…. Een land als Turkije staat ook nog op de rol, lijkt me een zeer onverstandig besluit. Het is de ergste dictatuur in onze omgeving van dit moment en dat past zeker niet bij de liberale gedachten die wij in Europa intussen koesteren over een open en eerlijke samenleving waarin plaats is voor iedereen. Ook voor mensen met een compleet van de onze afwijkend geloof of cultuur. Als je zo redeneert, moet je ook Wit-Rusland of zelfs het Rusland van Poetin aan laten sluiten. Zouden we dat overwegen? Echt? Tja, dan maken we wellicht kans om tenminste met een leger van enige omvang indruk te maken op agressors in de wereld die uit zijn op werelddominantie. Maar ik vrees dat ik nu een brug te ver heb gebouwd. Dus kiezen we binnenkort gewoon weer voor de banenmachine die in elk land zorgt voor een onderdak van al die politici die in eigen land geen kans meer maken op een kieslijst. Of is dat nu al te cynisch??

Advertenties

6 reacties

Opgeslagen onder Culturele mening, Politieke mening

Die eerste chef; Amsterdam, de heer van Veen!

8)Leo voor SPL - Loco 1 1965 Scan10011Het was zeker niet zo dat ik indertijd was voorbereid op echt werken. Zo van school geplukt door een, wat je tegenwoordig een P en O functionaris zou noemen, kreeg ik op mijn 14e te maken met een groot bankkantoor waar ik na een week van training en ‘voorbereiding op het ‘bankvak’ samen met een man/vrouw of zestig werd los gelaten op een afdeling die qua omvang en werkzaamheden tegenwoordig wellicht zou passen in een enkele laptopcomputer. Toch zaten daar wel 50 mensen die op allerlei subafdelingen administratieve handelingen verrichtten die van simpel tot ingewikkeld de loop van de kredietverlening volgden bij die bancaire instelling. Het was voor mij als jong mens best een warm bad, ik vond al snel mijn weg in alle al dan niet bestaande spelonken bij dat bedrijf waarvan sommige tastbaarder waren dan andere. Daarbij moest je goed opletten voor de chef van die afdeling. De Heer v.Veen was dat indertijd. Iemand met een zekere statuur, Groninger van geboorte, nooit echt vrolijk, en zoals dat hoorde het dichtst bij het grote raam zittend op die enorme afdeling in dat aloude grachtenpand in het centrum van Amsterdam. Daarmee had hij niet alleen zicht op ‘zijn personeel’ maar ook op alles wat er zich toen al afspeelde in of langs die statige gracht in het hartje van de hoofdstad.

SAMSUNGMijn toenmalige werkplekje lag daar op een na het verste en op vele meters afstand vandaan. Slechts de dames die kaartjes en saldistaten moesten uittypen zaten verder van het licht verwijderd.  De chef was iemand die goed oplette of je wel te drillen viel. Want aan dwarsliggers had hij een hekel. En ik zat een beetje in de sfeer van de dwarsliggers al liet ik me in dat eerste jaar nog wel aardig drillen. Wist ik veel. In de daadwerkelijke spelonken van die afdeling (onder de grond) zaten ook allerlei mensen die daar archiefwerk deden (die zagen echt nooit enig daglicht..) en dat bood de nodige ontsnappingsmogelijkheden. Want als jongste bediende wilde je wel eens verdwijnen als er weer eens twee of drie procuratiehouders (je zou ze tegenwoordig Corporate Group Managers noemen) via een toetertje of bel aangaven dat ze wat dossiers wilden laten ophalen of zoeken die ze dringend nodig hadden of kwijt moesten. Als er dan weer een stuk of wat van die jongelui verdwenen waren in die spelonken kwam de chef zelf eens naar beneden om je te zoeken.

OLYMPUS DIGITAL CAMERAEn o wee als je betrapt werd. Sommigen van ons herkenden hem aan zijn bepaalde loop op de houten trappen van dat gebouw en verdwenen dan op tijd uit zicht. Desnoods via een compleet andere afdeling terug naar je eigen plek waar je dan hard aan het werk ging, zijn rode gezicht negerend als hij langs liep en je met moordneigingen aan keek. Voor het werk had ik hem niet nodig, ik leerde niets van de goede man. De jaren die tussen onze leeftijden lagen waren te talrijk. Wat ik leerde aan tips en trucs kreeg ik van mijn directe collega, een jong dat er een jaartje langer zat en een plekje was opgeschoven toen ik met mijn leeftijdgenoten zijn onderste plek op de bancaire ladder had overgenomen. Het is nog steeds een dierbare vriend voor me, we praten nog wel eens wat over die tijd van toen. Lang bleef ik overigens niet hangen bij die bank. Het boterde niet zo met de bewuste chef en het vele studeren in de avonduren, een van de voorwaarden om er te mogen werken, begon me op te breken. Na vier jaar gaf ik er de brui aan en vertrok naar een bedrijf op Schiphol. Maar daarover een andere keer….

12 reacties

Opgeslagen onder Algemeen

Taboes doorbrekend…

me_400_god_fanclubVoor veel mensen bestaan er taboes. Op zowel elk terrein bakent ieder mens voor zichzelf wel af wat hij of zij wel of niet door de beugel vinden kunnen. De een haat homoseksuele uitingen, de ander meent dat de hond laten poepen in een voor iedereen toegankelijk park of grasveld echt niet kan. We zijn uiterst terughoudend als het over ons inkomen gaat en voor velen is dat wat in hun eigen heilige schriften staat zo vanzelfsprekend waar dat iedereen die er ook maar aan twijfelt mag worden gestraft.

IMG_0304Het is immers taboe om die twijfel uit te spreken. Het kan verkeren op dit gebied en zelfs de toch redelijk open-minded maatschappij als de onze blijkt in de praktijk een paar duistere en verborgen kantjes te kennen. We leggen grenzen die voor de een logisch is, maar voor de ander onbegrijpelijk. Normen en waarden verschillen zowat van huisdeur tot huisdeur, achtergrond en opvoeding spelen een niet onbelangrijke rol.

Girl in blackIk stond ooit op een beurs met een erg aardig en jong team, dat als taak hadden nieuwe klanten te voorzien van een folder en als het kon te koppelen aan de ook aanwezige verkopers. Een van die dames was echt wat je noemt een plaatje. Alles wat een jonge vrouw moet bezitten had ze in huis. Elke dag stond er een grote kring jonge mannen en vrouwen om haar heen. En dan moest ik zelf de zgn. briefing nog houden. Later bleek dat zij uitgebreid verslag deed van wat ze allemaal had gedaan met een vriendje of welke kleur ondergoed ze vandaag droeg. Opmerkelijk, want ik denk dat die zaken voor 80% van alle vrouwen toch echt taboe zijn.

WP_000096Uit latere gesprekken met haar bleek dat ze was opgevoed door ouders die beiden seksuologen waren en daardoor een vrije benadering van het lichamelijke predikten. Hoe het met dat kind is afgelopen weet ik niet, maar ze is vast gelukkig getrouwd nu.  Wat die moraal betreft, je ziet momenteel bewegingen heen en weer. Wat twintig jaar geleden nog nieuw en revolutionair was oogt nu ouderwets. De dochters van nu vinden dat moeder alles moet bedekken wat die als jonge meid juist leerden ontbloten. Een Hummer is volkomen taboe, wie daar in rijdt heeft vast een heel bijzondere bron van inkomen en een postzegelverzamelaar blijft tegenwoordig liever ‘in de kast’. Onlangs verschenen cijfers over de acceptatie van homoseksualiteit in ons land. In vergelijking met de andere Europese landen zit dat hier (nog steeds) wel goed. Los van de geloofsgebonden Nederlanders is het voor niemand een echt probleem.

36041892_7f280f13b7_mNieuwe Nederlanders hebben er wel moeite mee. Omdat het in hun cultuur een taboe is. Een taboe dat wordt veroorzaakt door een geloof dat niet met zijn tijd mee kan of wil gaan. Maar moet je omwille van dat taboe van een minderheid een andere minderheid op het strafbankje zetten? Mag ik dan maar pleiten voor mijn aloude wens om geloof verder in het openbare leven maar te verbieden. Niks normen en waarden meer uit boeken die zich hooguit baseren op een mooi sprookje maar nergens een basis vinden in de wetenschap? Of leidt dit weer tot de discussies die zoals zo vaak voorkomen uit een ander taboe? Dat van de vrijheid van godsdienst? Hoe abject de leer soms ook kan zijn? Ben benieuwd wie zelf zit met taboes die toch nog net bespreekbaar zijn. Maak van je hart geen moordkuil hoor. Daarop probeer ik het taboe juist te doorbreken…..

10 reacties

Opgeslagen onder Algemeen, Persoonlijke mening

Kosmopoliet

HPIM7869_editedOnlangs deed ik weer eens een test via internet. Gewoon een reeks van open vragen invullen. Doe ik meestal zonder al te lang bij na te denken. Gewoon rammen en rossen, eerste impuls. Het resultaat werd me per e-mail toegestuurd. En dat resultaat mag er zijn. Enig niveau van denken is me nog steeds niet vreemd. Ambities ook niet, ook al kan ik het werktechnisch dan momenteel ietsjes rustiger aan doen dan ik voorheen wel eens gewend was. Een werkbij kan soms best relaxen als hij zich de koning voelt van een bijenvolk…Hoe dan ook dit was de conclusie van het bedrijf dat deze tests afnam.

De kosmopoliet

De open en kritische wereldburger die postmoderne waarden als ontplooien en beleven integreert met moderne waarden als maatschappelijk succes, materialisme en genieten.

Het milieu van de kosmopolieten kenmerkt zich door ambitie (hard werken en maatschappelijk hogerop komen), behoefte aan zelfontplooiing en sociale betrokkenheid. Nieuwe ervaringen en kennis opdoen om zich persoonlijk te verrijken vormen belangrijke drijfveren. Men toont een sterk geloof in het realiseren van persoonlijke en sociale ambities. De leefstijl van de kosmopolieten is actief en veelzijdig. Zij hebben een brede interesse op het gebied van kunst en cultuur. Werken neemt in dit milieu een belangrijke plaats in, zowel met het oog op persoonlijke groei als met het oog op maatschappelijke erkenning. Niet alleen werk, maar ook activiteiten in de vrijetijdssfeer worden aangewend om zich persoonlijk te verrijken. Mensen binnen dit milieu hebben een uitgebreid netwerk van sociale contacten.

mentalityModelZijn er, beste lezer(es), zaken waar ik zelf moeite mee heb? Ja, want dat verrijken klopt niet. Ik ben en was daar niet of nooit op uit. Vond het al lastig om over financiele zaken met werkgevers te praten. Betaal me nu maar gewoon voor al het werk dat ik deed of doe en het is mij al snel goed. Jaloezie is me onbekend, afgunst, ik schreef er al eens over, ook. Ik wil wel graag erkenning. Maar ja, dat deel ik met iedereen die zich uit via welk medium dan ook. Gezien en vooral gelezen worden is dan een missie. Dat doe ik nu al jaren. Ook digitaal. Want los van bladen en boeken kan ik bogen op een loyale houding t.a.v. mijn diverse weblogs. Wie ze volgt weet dat ik ze allemaal actueel houd en dat de inhoud divers is. Voor de rest kan ik me goed vinden in die conclusies uit de test. Kortom, ik ben niet ontevreden over mijzelf….:) Mochten jullie er anders over denken dan hoor of lees ik graag!

15 reacties

Opgeslagen onder Culturele mening, Persoonlijke mening

Cito

Toets 1Bij toeval waren we afgelopen week te gast bij een paar gezinnen waar (groot)ouderlijke zorg werd uitgesproken over wat zich volgende week met (klein)kinderen in een bepaalde leeftijd zou gaan plaatsvinden. Een soort examen om te kunnen komen tot een juiste bepaling van de toekomstige carrière van dat betreffende kind. Zenuwen gierden nu al door de kelen van die ouderen, ik schat voor me zelf dan meer in hoe het voor die kinderen moet zijn. De Cito-toets komt er namelijk weer aan en dat is voor veel mensen het ijkpunt waarbij ze kunnen zien of Jantje of Marietje Dokter of houthakker worden, arts of verpleegster. Kennelijk af te lezen aan de wijze waarop een paar velletjes met vragen worden ingevuld waaruit men mogelijk kan concluderen welke kant het met de intelligentie van het kind zal gaan. VMBO of VWO, studiebol of techneut. In mijn herinnering kwamen de soortgelijke tussentijdse tentamens die ik in mijn jeugd moest maken.

Toets 3Niet dat het veel uitmaakte wat je op school deed. Men had een beperkte toegang tot de toenmalige HBS, de MULO was al een aardig stap omhoog, ULO kwam voor velen eerst, als ze al niet werden verwezen naar de LTS. Wie niet goed was in rekenen of taal zat al snel met een rapport in zijn handen (en maag) waarop die laatste keuze al voor je was ingevuld. Gemaakt door leerkrachten die weinig tijd hadden om eens echt te kijken naar je talenten. Met 35-40 leerlingen in de klas was daar geen mogelijkheid toe. Bij mij wisten ze het niet, kon MULO worden, maar net zo makkelijk die LTS, alleen had niemand door dat ik nul-komma-nada technisch vernuft bezat. En mooie verhalen en opstellen schrijven was indertijd weliswaar goed voor aardig hoge cijfers, godsdienstlessen waren net even belangrijker en daarvoor behaalde ik nu net lage cijfers. Kortom, het werd een tussenschool. Samen met 50% van de in mijn laatste zesde klas verkerende medeleerlingen gingen we naar de VGLO.

TM5Daar keek men dan nog eens twee jaar naar je mogelijkheden. Leerde je intussen wat kantoortrucjes zoals nog beter Engels lezen en spreken, typen en zo meer. Toen ik dan ergens halverwege dat tweede jaar net als de rest van de tweedejaarsleerlingen een ‘Sleuteltoets’ moest ondergaan was het pleit beslecht. Het zou MULO worden. Klonk mij veel te aanmatigend in de oren. Zou wel lastig worden, dacht ik zelf. De ontsnapping kwam in de vorm van een personeelsfunctionaris van de Nederlandsche Middenstands Bank. Die was bezig met het zoeken naar geschikte kandidaten voor een carrière binnen de bancaire wereld. Dat leek me wel wat en al snel vulde ik het sollicitatieformulier in en werd ik aangenomen daar. Met de verplichting om avondstudies te doen, want dat MULO-niveau moest er wel komen. Nooit spijt van gehad en de discipline van het werken bij die bank hield me ook van de straat. Maar dat is een heel ander verhaal. Ik wens iedereen die volgende week bezig is met de Cito-toets vooral wijsheid en geduld.

Toets 2Niet alles wat wordt geadviseerd is even goed voor het kind. Wie dat kind goed kent en snapt wat er aan potentie in zit, laat zich niet gek maken en vaart zijn eigen koers. Brengt je ver, en maakt hen vast gelukkiger. Maar als er geen HAVO-niveau inzit dan maar iets technisch. Verdien je tegenwoordig zeer goed de kost mee…

22 reacties

Opgeslagen onder Culturele mening, Persoonlijke mening

Overweldigend Dortmund

Het was in feite ‘om de hoek van ons hotel’. Althans zo leek het bij de reservering. Maar toen we er waren bleek het stadscentrum van Dortmund toch nog wel op 25 km afstand van ons hotel te liggen. En dat waren bepaald niet de snelste kilometers die we ooit aflegden. Wat een drukte. Toen we in een van de vele parkeergarages ons werkpaard hadden neergezet en aan de wandel gingen bleek ons ook waarom. Overweldigd als we waren door het weekje Berlijn een ruime tien dagen daarvoor, Dortmund bleek heel veel te bieden te hebben voor hen die willen shoppen tot ze droppen, of willen eten tot ze er bij neervallen. Is het een mooie stad? Nee! Het is een stad die echt enorm heeft geleden onder de oorlogshandelingen. En daarna van alles en nog wat heeft neergezet dat de toets der architectuurkritiek maar nauwelijks kan doorstaan. Maar men vulde de stad met winkels en clusters daarvan in een soort winkelpaleizen van ongekende luxe, comfort en aanbod. Dortmund heeft weliswaar niet zo’n grote faam bij ons Nederlanders als Keulen of Dusseldorf, het is een enorme stad (de tweede van NRW en zevende van heel Duitsland) en dat merk je.

Elke grote winkelketen zetelt hier, alle grote boekenwinkels kom je er tegen, het aanbod aan eet- en drinkzaken is fabelachtig en men kent heel wat leuke terrassen. De stad heeft meer dan 600.000 inwoners en het leek wel of een groot deel daarvan op deze bezoekdinsdag niets beters te doen had dan ook genieten van de vele winkels. Musea moet je hier niet zoeken, veel historisch is er niet te vinden. Dit is een stad voor moderne nijvere werkbijen. Men mist het mondaine van Berlijn, maar ook het provinciale van Oberhausen of Essen. Dortmund is zich bewust van zijn eigen kracht en de Dortmunders lijken dat ook te beseffen. Daarbij, voor echt Duits bier kom je naar hier. Dortmund levert jaarlijks iets van 600 miljoen liter bier af en daaronder zitten een paar stevig bekende namen. Overigens is er wel een museum over juist dit onderwerp. Grappig!

Parkeren in de stad zelf was geen enkel probleem, je kunt vrijwel overal zeer betaalbaar terecht. Maar neem wel de tijd als je de stad weer verlaat….Men grossiert in stoplichten en ook in snelheidscontroles. Dus doe vooral rustig aan als je Dortmund wilt bezoeken. Het is meer dan de moeite waard en gegarandeerd dat je er als shopper vindt wat je zoekt. Mij is dat zeker gelukt….

10 reacties

Opgeslagen onder Culturele mening

Beurs vol verrassingen…

Nee dames en heren, geen analyses van de verkiezingsuitslagen vandaag, omwille van de actualiteit doe ik dat nu via Facebook en Twitter. Hier doe ik u verslag van een uitstapje dat ik met veel vooroordeel en tegenzin onderging, maar achteraf eigenlijk best leuk vond om te doen. Al vele jaren een trekpleister van jewelste voor iedereen die boven de 50 jaren oud is en meent dat die leeftijd geen rem is op genieten van het leven. Ooit bescheiden begonnen, nu uitgegroeid tot een evenement van jewelste. En mag ik zeggen dat ik dit tien keer minder erg vond dan de Huishoudbeurs? Ja, dat mag ik zeggen, en dan noem ik het evenement maar even bij de naam, de 50Plus Beurs in Utrecht. Gehouden in zo’n beetje alle grote hallen van het Jaarbeurscomplex. Druk bezocht, heel druk. Want je stapt zo uit de trein in het station Utrecht CS aan de overkant en de auto parkeer je vlak voor de ingang. (dagkaart 12 euro)

Wat je te zien krijgt is een interessante mengeling van stands, mini-evenementen, grappige aanbiedingen en erg vriendelijke standhouders. De meesten daarvan snappen waar nog omzet te halen is en zo zie je o.a. de grote rijwielfabrikanten hun elektrische fietsen aanbieden, caravans en boten, actieve auto-importeurs hun vierwielers en verder alles en iedereen die ook maar iets te bieden heeft voor deze vaak nog wel kapitaaldragende doelgroepen. En die komen naar Utrecht, genieten, sjokken, sjouwen, verbazen zich, doen mee aan kleine of grotere workshops, drinken op zeer goed geoutilleerde horecapleinen (RAI-complex, eat your heart out..) koffie, eten wat, proeven links en rechts wat, laten zich voorlichten over waar je nog iets meer dan -2% rente ontvangt en zo meer. Hal na hal liepen we af.

Er zijn stands van verzamelaars, handwerkers, er staan koks, je kunt tot in den treuren vibratie- en massagestoelen testen, je laten opmaken (dames..) en er uit gaan zien als filmster, maar ook het nodige laten aansmeren waar je achteraf thuis geen benul van hebt wat je er wellicht mee moet. Het publiek bij deze grootse expositie vindt het prachtig. Droomt weg van Rijnreisjes of cruises in de Caraïben. Je kunt een kijkje nemen in de cabine van een Airbus A380 bij Emirates Airlines, maar ook plaatsnemen in een reisbus van OAD. Kortom het was een genoeglijk dagje uit. Onverwacht leuk zelfs. Wat je wel moet bedenken is dat ouderen, de meeste bezoekers zijn eerder 60plus dan 50plus, langzaam lopen, liefst met vijf naast elkaar, dat men wat breder is uitgedijd dan de gemiddelde jongere en dus al snel de aardig brede gangpaden versperd, zeker als er iets aardigs wordt aangeboden. Ook plotseling blijven stil staan en in peinzen verzinken hoort er dan bij kennelijk. Maar verder…niets dan lof, en wat mij betreft volgend jaar weer. Ik heb me vermaakt, al was dat wellicht ook om andere redenen dan die welke puur met het aanbod te maken had. Voor een meninggevende observator was er heel veel te zien en te doen….

6 reacties

Opgeslagen onder Culturele mening