Tagarchief: computer

Als alles tegen lijkt te zitten…..

IT server RoomEen paar blogjes geleden maakte ik al melding van de van ‘boven opgelegde behoefte’ om het oude WP-computersysteem te vervangen door een nieuwere vorm van communiceren die veiliger zou zijn omdat meneer Windows zelf er achter zou blijven staan.  Na ampel overleg met de thuisbasis, naaste familie en vrienden besloot ik mee te gaan met de stroom en een nieuwe PC te bestellen. Waarom een PC? Nou ik tik nogal hard en mijn vingers hebben echte toesten nodig om al dat geweld te verwerken als ik eenmaal bezig ben met schrijven.

PC 2De nieuwe computer kostte me een rib uit het oudere jonge lijf, maar dan had je ook wat. Zelfs een nieuw toetsenbord. Het ding stond er al snel, het internet een fraaie bron voor dit soort handel. De officiele importeur van het gekozen merk maakte werk van die levering, het moet gesteld.  Zoonlief hielp me zeer geduldig met de installatie van alle mij bekende software en links. Het oogde prachtig. Toen hij vertrok was ik niet alleen een PC, maar ook een HD scherm, kabels en nieuwe sofftware rijker. De rib uit het lijf die dit alles kostte maakte dat ik vond dat het nieuwe ding ook echt goed op zijn plek moest staan, dus ik richtte mijn kantoorwerkplek even extra netjes in. Na het diner nog even kijken naar die nieuwe software en de inrichting, opdat ik morgen… Ik drukte de startknop in….niks! Nog een keer, weer niks. Raar, wat was er loos….alleen een wit knipperend streepje op dat fraaie brede HD-scherm werd mijn deel. Nog een keer geprobeerd, zelfde resultaat. Scherm meldde zich telkens, de PC niet. Helpdesk bellen van het computerbedrijf. Keurig nette meneer. ‘Maakt u maar even de kast open, kijken we samen of de stekkers goed aangesloten zitten…’ Dat deed ik, trillende handen, maar toch. Alles was spic-en-span daar binnen. Geen stekker los. ‘Tja….dan is het vermoedelijk een harddisk-crash, kan gebeuren meneer. Stuurt u hem maar terug, krijgt u een nieuwe…’. Overdonderd werkte ik in omgekeerde volgorde alles weer terug naar af. Na uuuuren stond de nieuwe PC weer in in kartonnen huisje naast me op de  vloer en was de oude PC weer prominent in beeld. Omdat ik toch moest wachten op een ‘retoursticker’ van de fabrikant om de nu zo waardeloze pc terug te sturen, kreeg ik bedenktijd.

PC 3Samen met zoonlief (die veel meer verstand van dit zoort dingen heeft dan ik zelf)bedachten we daarom in de tussen liggende dagen een list. Waarom niet gewoon de laptop (heel modern, snel en weinig gebruikt) aangesloten met zijn vergelijkbare software als die nieuwe PC? Zo gezegd zo gedaan. Werkte prachtig. Met een uitzondering. De software voor het maken van deze juist deze blogs wil niet inloggen op de laptop. Onder geen beding. Weer uren aan besteed, WordPress werkt niet mee, ik kom met de nieuwe computer niet in mijn bestanden. Alle andere blogs doen het gewoon wel, voor mijn mening hier moet ik op de oude PC aan de slag. Zelfs reacties bij andere bloggers zijn niet mogelijk, of ik moet daar mijn facebook-of Twitteraccount aan koppelen. Voorlopig mag ik hopen, want het is wel wat onhandig allemaal… En dan die kleine toetsjes op die laptop. Schijnt ook een oplossing voor te bestaan. Los toetsenbord koppelen. Nou ja, ik houd u op de hoogte. Maar mocht het stil worden ligt het niet aan gebrek inspiratie, maar vooral aan het niet verbonden kunnen raken. Weet u dat alvast….

Advertenties

8 reacties

Opgeslagen onder Persoonlijke mening

Technisch denken…

Technisch begaafd was hij zeker. Dat had hij al heel lang geleden ontdekt. De fietsen van de familie kenden geen geheimen voor hem, hoe jong hij ook was. Zijn pa was ook zo’n knutselaar geweest en had hem soms als kind wel eens geholpen en vooral uitgelegd hoe je bepaalde reparaties moest uitvoeren. Op zijn 15e had hij zijn fiets al eens helemaal uit elkaar gehaald, alles gesmeerd en weer in elkaar gemonteerd. Dat zorgde voor een prima rijdend karretje zonder roest, jarenlang. Zijn brommer werd ook op die manier bijgehouden. De motor gaf hem weinig kopzorgen, binnen enkele weken wist hij alles over de werking van zo’n ding. Zijn vrienden wisten hem daarna te vinden en zo bouwde hij al snel een grote naam en faam op. Het was dus logisch dat hij een technische opleiding zou volgen en die maakte hij met bijna speels gemak af. Studeerde nog een paar jaar door, maar vond toch al snel dat hij beter maar een eigen bedrijfje kon opzetten en zijn handen aan het werk te krijgen. Het ging hem goed af. Brommers, scooters, motoren, later auto’s, elektronica, alles was ‘zijn ding’ en hij en zijn vrouw leefden er goed van. Rijk werd hij nooit echt, maar als er iets nodig was konden ze het zich veroorloven. Maar toen hij ouder werd raakte hij vermoeid. Zijn rug, zijn armen, last van zijn maag, zijn ogen werden minder, zijn benen wilden niet meer zo goed buigen. Niet goed voor de business en dus verkocht hij zijn bedrijfje en hield er net zo veel aan over dat hij er met zijn AOW net van rond zou kunnen komen tot in lengte van jaren. Van zijn zoon kreeg hij een paar jaar daarvoor een computer die het niet meer deed. Hij had hem open geschroefd en was op enig moment in staat geweest om dat ding werkend te krijgen. En zo ging dat verder. Dat kon hij thuis, op zolder, doen. Voor de tv zitten was in het weekend leuk wellicht, hij zat liever ‘boven’ aan die apparatuur te klooien. En zo repareerde hij camera’s, broodroosters, radio’s en televisies. Via, via kwam hij terecht bij een Kringloopwinkel waar ze iemand zochten die ingeleverde apparatuur kon controleren en waar nodig repareren. En al snel was hij de specialist geworden die zorgde dat de meeste van de daar verkochte spullen het deden en wellicht nog jaren mee zouden gaan. Aan onderdelen geen gebrek en al vlot was hij in staat om van drie haperende, twee goed werkende computers te maken. Het enige waar hij een hekel aan had was die lui die dan kwamen zeuren over de prijs. Zoals vandaag. Een zwarte vent, vermoedelijk uit Nigeria of Congo of zo wilde een onlangs door hem gerestaureerde P.C. kopen. Een ding met alles er op en er aan en een flink intern geheugen. Hij wist nog goed wat hij daaraan had gedaan. Best wat, maar het apparaat draaide als een tierelier. In zijn beste Engels gaf hij de vraagprijs aan die zwarte meneer. ‘Seventy Euro’. De man deed net of hij werd getroffen door een vuistslag. Begon een heel theater. Voor zover hij het begreep was het allemaal te duur. Hij wilde wel 45 euro betalen. Nou mooi niet! ‘Seventy Euro Sir en not a Euro minder….begrepen?’ bromde hij luid. Hij hield niet van dit volk, altijd maar zeuren. De zwarte man bood vijftig, hij ging zelf naar 67,50 om van het gezeur af te zijn. Toen de man 55 euro bood, hield hij het voort gezien. ‘You kan deze computer whole not buy, I do not verkoop het to you…’ Bromde hij nog eens. En draaide zich om. Zoveel werk aan dat ding gehad en die stomkop zag dat niet eens. Hij pakte een binnengebrachte dect-telefoon en ging op een kruk zitten achter de werkbank. Greep bijna driftig een schroevendraaier. Eens zien of hij dat ding aan de praat kon krijgen. Zou zeker 20 euro kunnen opbrengen….toch?

16 reacties

Opgeslagen onder Algemeen