Tagarchief: bezoek

Speelklok

WP_004632Ooit, heel lang geleden alweer, bezochten we het Utrechtse museum ‘Van speelklok tot pierement’. Wat ik me er van herinner is dat ht toen een beetje rommelige toestand was met veel, heel veel geluid uit giga-kermisorgels en zo. Daarna nooit meer de dringende behoefte gehad om er heen te gaan. Uberhaupt heb ik dat al snel met Utrecht als stad, voor een verstokte automobilist als ik ben is he ttoch een beetje een nachtmerrie door de vele lastig te bereiken kleine straatjes.

WP_004628Maar deze keer, het was een prachtige lentedag, reisden we per trein en dat is voor bezoekers aan de Domstad veruit het beste vervoermiddel om er te komen, mits die rupsen op tijd rijden natuurlijk. Onze bezoekdag was een lenteachtige zaterdag en dan is het aardig druk en gezellig in het Utrechtse. Om allerlei redenen die voor het verhaal van minder belang zijn, besloten we om toch maar eens even naar dat museum ‘van toen’ te gaan en te kijken of het lawaai nu meeviel. Dat deed het.

WP_004618De schitterende oude kerk waarin dit museum is gevestigd wordt uit en te na benut en je krijgt zo een uitgelezen kans om van piepkleine speeldoosjes tot enorme orgels te bekijken. Met een zeer handig ‘sleutelkaartje’ zijn veel van die werkende museumstukken in hun mooiste vorm, namelijk werkend, te bezichtigen of te beluisteren.

WP_004621Opvallend hoeveel sommige van die grote muziekmachines van vroeger leken in vorm en uitvoering op de latere CD-spelers. Je moet er even over nadenken maar dan zie je het. Voor hen die tot in de diepste diepten van de geexposeerde zaken willen geraken zijn er rondgangen en wat we daarvan mee kregen tijdens onze eigen zoektochten naar nog meer kennis en cultuur, wordt dit gedaan door bevlogen gidsen. Het museum (nieuwe naam Museum Speelklok) is een aanrader. Het vertelt heel veel over hoe wij mensen door de eeuwen heen muziek hebben gemaakt, ooit begonnen met kerkuurwerken, tot zaken als draaiorgels en automaten. Daarover komt er een speciale expositie aan die op 24 april a.s. haar deuren opent. Vast extra de moeite van een bezoekje waard. Met de museumjaarkaart heb je hier gratis toegang. U vindt het museum aan de Steenweg 6 in Utrecht en dat is vlakbij de Oude gracht. Utrecht kent daarnaast trouwens nog een paar musea die de moeite waard zijn. Wellicht ook eens een treinreisje aan wagen?

Advertenties

4 reacties

Opgeslagen onder Algemeen, Culturele mening

De eerste keer; in een straalverkeersvliegtuig!

3309151 - BAe Trident Two G-AVFG BA EHAM Scan10108In deze serie verhalen uit mijn eigen persoonlijke geschiedenis, neem ik de lezer mee terug naar het jaar 1972. Ik was nog op een leeftijd dat ik veel moest leren en in mijn toenmalige Schipholse werkkring ging dat snel. Een van de relaties waarmee ik indertijd een zeer goede zakelijke band onderhield was de B.E.A., oftewel British European Airways. Dat was samen met de BOAC (British Overseas Airways Corporation) een soort staatsbedrijf waar bijna meer mensen werkten dan er passagiers werden vervoerd en zo kon het voorkomen dat een lading spullen van onze klanten die we via BEA/BOAC verzonden er langer over deed om op de plaats van bestemming te komen dan wanneer we dat spul hadden verzonden met een zeilclipper. Toch waren die lui van BEA op Schiphol geweldig om mee om te gaan. Ze waren puur Nederlands, maar hadden vast in hun leven een injectie Britse humorgenen gekregen, want alles wat mis ging werd met de mantel der humor bedekt en op die manier werd je nooit boos op de boodschappers. Zo nam met soms de telefoon aan met ‘British Railways, goede morgen/middag…’. Hoe relativerend wil je het hebben?

211816 BAe Trident 1C BA land Spl 0878 Scan10621Toch moesten we als ‘agenten’ in de praktijk eens zien hoe dat er eigenlijk aan toe ging daar op dat enorme vliegveld Heathrow bij Londen. En zo kregen we de uitnodiging om op de 24e februari van dat jaar 1972 mee te vliegen voor een dagtrip naar Londen. Inclusief lunch, diner en een bezoek aan Windsor Castle. We zouden vliegen met een Brits verkeersvliegtuig, een Trident 1C en dat was altijd al een van mijn favorieten geweest. Toen ik er mee had gevlogen was dat ook meteen de eerste keer in een jet. En wat voor een. Die Tridents hadden drie krachtige Rolls Royce straalmotoren aan de staart en de vormgeving van die machines was bijna fututistisch. Alleen Britten konden zo een vliegtuig ontwerpen. Aardige bijkomstigheid was ook dat die machines waren uitgerust met een door Decca geleverd elektronisch systeem waarmee je automatisch kon landen in geval van mist of slecht zicht.

London 1Vinden we nu allemaal normaal, indertijd was dat hypermodern. Daarnaast kende die Trident nog een paar bijzondere eigenschappen. Doordat de vliegtuigen speciaal voor de BEA werden gebouwd, leken ze in niets op hun Amerikaanse tegenhangers, zoals de Boeing 727. De Trident was een beetje ‘underpowered’ maar was in de landing net een soort steen. Zelden meer in een vliegtuig gezeten dat zo hard naar de landingsbaan afdaalde en zijn wielen neerzette. Jemig de pemig. Het was een gedenkwaardige dag. Inclusief stakingen in Engeland, lichtuitval in de restaurants waar we aten en zo meer. Maar dat was meer het geval in Londen zelf. De Trident deed zijn uiterste best mij te overtuigen van de Britse kwaliteit. Goed dat dit lukte, want met die loods die ik daar zag zou ik nooit een warme relatie opbouwen. Wat ik constateerde maakte eens te meer duidelijk dat die combinatie BEA/BOAC indertijd geen beste was. Wel veel mee en om gelachen en dat is ook wat waard. En die tocht in die Trident zal ik nooit meer vergeten. Kijk, niet voor niets gedaan…dus en het was mijn eerste ervaring met een straalvliegtuig. Er zouden er meer en veel volgen. Maar nooit meer met een Trident….dat niet!

4 reacties

Opgeslagen onder Algemeen, Persoonlijke mening, Reismening

De eerste keer; in een Rus!

TU-104 CCCP42461 at EHAM in the 70'sHeel lang geleden beschreef ik al eens dat eerste bezoek aan een Russisch vliegtuig op het toen nog oude Schiphol. Het verhaal ging in de krochten van Weblog.nl mede ten onder en het past mooi in mijn verhalenreeks over ‘eerste keren dat…’. Hoe dan ook, even een eind terug in de tijd. In mijn woonstraat waren wij elke dag bezig met het nabootsen van wat zich in het echt om ons heen afspeelde. Auto’s en vliegtuigen, de wereld die ons als jonge lieden intrigeerde. Meiden kwamen wel in beeld, maar die andere zaken waren ook best belangrijk. Een van mijn toenmalige jeugdvrienden werkte bij de Gemeente Amsterdam, had een grote bek en was ene paar jaar ouder dan ik. Hij durfde echt veel meer dan ik. Zo regelde hij soms een bezoekje aan vliegtuigen die even een uurtje stonden uit te rusten van een vluchtje vanuit hun thuisbasis. En zo kwamen we dan aan boord van Convairs en Caravelles van de Scandinavische SAS en kregen zo een extra dosis virus mee om onze hobby nog steviger beet te pakken.

TU-104 Take-offHij was het ook die op enig moment de vertegenwoordiger van de Russische Aeroflot benaderde. Dat leverde soms een uitnodiging op voor een gesprek over die Russische vliegtuigen. Maar op een dag, het was echt heel koud, midden februari, mochten we samen met de Rus naar een Tupolev 104 gaan kijken die in die tijd twee keer per week op Schiphol landde. Dat was het eerste straalverkeersvliegtuig van de Russen en een groot geheim geweest tot in 1956 een exemplaar van dit type op Londen Heathrow landde.

TU-104 CCCP-42412 at splDe Russen benutten die kisten niet alleen om passagiers te vervoeren, ze dienden ook een propagandadoel uiteraard. Met zijn vormgeving, afgeleid van de Tu-16 bommenwerper, was hij direct synoniem met alles wat de Russen in de lucht zouden brengen in de jaren daarna. Wij mochten als jonge lieden aan boord van die Rus ervaren hoe aardig die lui eigenlijk waren. Zaten in de cockpit, kregen een heerlijk fris drankje en voor de liefhebber, vriend Hans was een roker, ook Russische sigaretten. We mochten alles bekijken, en ik was dus zeer onder de indruk. Zodanig dat mijn vooroordeel tegen het communistische deel van de Russische natie direct verdween.

tupolev 104 cccp-42398-spl-c-060471-Scan10022Ik zou er later nog veel door worden beïnvloed. Want deed zaken met die lui toen ik op Schiphol werkte, en het heeft zeker meegeholpen vertrouwen te houden in de auto-industrie uit die streken, al maak ik voor de Russische in die zin dan nog wel enige uitzondering. Hoe dan ook, ik weet dat ik zeer onder de indruk was van deze eerste ervaring met vertegenwoordigers uit het Oostblok. En die vliegtuigen? Ze vlogen nog vele jaren probleemloos op en neer tussen Moskou en het westen. Om later te worden opgevolgd door moderner vliegtuigen van dezelfde fabrikant. De Tu-104’s werden gesloopt of op een enkele plek in een museum geplaatst. Gelukkig wel. Want alleen al om het geluid dat ze produceerden verdienden ze een plekje in de historie.  Net als ik naar ik hoop…..:)

9 reacties

Opgeslagen onder Historische mening, Hobbymening, Persoonlijke mening

De moeite waard; Paleis op de Dam!

Amsterdamse beelden 030807 005Nu ben ik al een tijdje woonachtig in of vlakbij de hoofdstad van ons landje. Ik loop al vele jaren lang met plezier in deze stad in de rondte en geniet van alles wat Mokum zoal te bieden heeft. Maar ik moet bekennen dat ik bepaalde toeristische attracties zelden of nooit van binnen zag. Een daarvan is het Koninklijk Paleis op de Dam. Dat gebouw is vooral bekend van recepties en balkonscenes waarbij ons Koninklijk Huis een prominente rol speelt, maar je mag daar als gewoon publiek zo af en toe tegen betaling naar binnen. Dus dat deed ik onlangs voor het eerst ook eens. Je waant je direct hoogwaardig en rijk, want de aankleding van het gebouw is ronduit prachtig. Had ik niet verwacht. Grote halen en zalen, schitterende slaap- en werkkamers. WP_003955Hier zijn geen Calvinisten bezig geweest maar vooral Franse decoratieartiesten die het voormalige Stadhuis van Amsterdam in opdracht van toenmalig ‘Koning’ Lodewijk Napoleon omtoverden in een schitterend woon- en werkpaleis. De Franse sfeer zit overal en dat is in dit geval geen echt nadeel. Het gebouw is een aantal malen van binnen en buiten opgeknapt, dat deed het geheel geen kwaad. Voor een feestje als de inzegening van onze nieuwe vorst en zijn gemalin, in april vorig jaar, is dit gebouw prima geschikt. Je kunt er een paar gasten prima ontvangen, ruimte genoeg. Natuurlijk mag je als bezoeker niet alles zien. Zou ook te gek zijn. Maar waar je wel mag komen is indrukwekkend, op sommige plekken wat kitscherig ingericht, maar wel indrukwekkend. Opvallend zijn de afbeeldingen van de voorouders van Willem Alexander. Vaak geen reclame voor het geslacht Oranje, maar soms ook weer wel. Zo is de jonge Wilhelmina een erg mooie vrouw, althans zoals ze in het paleis te zien is op een fraaie gemaakt schilderij. Wat me ook opviel was dat het befaamde balkon veel lager boven de straat van de Dam is aangebracht dan je vanuit de tv-beelden zou denken. Relatief laag dan.

WP_003926Je mag er niet op, ik had graag even gewuifd naar de onderdanen, maar nee, dat was niet toegestaan… Overigens is de bewaking stringent maar vriendelijk, en sommige mensen van deze dienst werken als gids wanneer je met vragen zit over wat je kunt of moet bekijken. Kom je in veel musea niet tegen. Hier wel. De ruimten voor garderobe en toiletten zijn op de begane grond te vinden of een etage lager. Half maart gaat het paleis weer even dicht. Mocht je de kans hebben voordien nog even een bezoekje aan stad en gebouw te brengen? Doen! Meer dan de moeite waard. Neem niet teveel tassen of zo mee, mag allemaal niet mee naar binnen. Camera’s wel, maar dan mag je absoluut niet flitsen. Daar is men wat spastisch over. Maar dat wijkt niet af van de norm in veel andere musea of gebouwen van deze strekking.

12 reacties

Opgeslagen onder Culturele mening, Historische mening, Toeristische mening

Onbekend maar best mooi; Gronau!

OLYMPUS DIGITAL CAMERAIk kende het plaatsje voorheen slechts van langs rijden of uit de zeldzame nieuwsfeiten die er plaatsvinden. En dat terwijl het zo strategisch net over de grens bij Enschede gelegen is; Gronau. Stad met iets van 40.000 inwoners die zich mogen verheugen in een fraaie omgeving, een gezellig centrum en voldoende horeca om het leven leuk te houden. Vlakbij het centrum ligt een enorm park met daarin de nodige natuurlijke aantrekkelijkheden, naast een aardig uitziend popmuseum en wat waterwerken. Men legde dit geheel aan op een terrein dat ontstond na de sloop van oude textielfabrieken die hier ooit zorgden voor groei en bloei, maar tegen de concurrentie vanuit de lage-lonenlanden niet meer op konden. Een uitkijkheuvel in het park zorgt voor een wijds uitzicht, maar je moet dan wel even klimmen. Het centrum biedt de nodige bekende maar vooral ook onbekende winkels. Je kunt echt in het hart van dat centrum zelf parkeren, een paar uur ondergronds kost je 2 euro, dat lijkt me goed te doen.

OLYMPUS DIGITAL CAMERAOpvallend zijn de goed bijgehouden perken met (soms wilde) bloemen, de fraaie beelden, mooie fonteinen, en de grote kerk met twee enorme torens die midden in het centrum te vinden is en die open staat voor bezoek. Bekijk het met zilver aangeklede altaar en geniet even van de rust binnen. Echt mooi is de kerk overigens niet, maar je ziet wel erg fraaie gebrandschilderde ramen. Jammer dat ook in Gronau het enige warenhuis (Hertie) het niet redde en intussen al een tijd geleden is gesloten. Daarmee lijkt het geheel wat op het aanbod in Bocholt waar de zelfde situatie speelt. Het is in ieder geval een plaats waar veel Nederlanders naartoe trekken en in de winkels komt men je met onze taal waar nodig aardig tegemoet. Gronau ligt op een kilometer of 5-6 van Enschede, is van alle kanten goed bereikbaar en geeft je het gevoel dat je toch al diep in Duitsland bent doorgedrongen. Onbekend bij veel Nederlanders denk ik, maar als je in de buurt bent echt de moeite van het bezoek waard.

9 reacties

Opgeslagen onder Culturele mening

Niets meer hoeven….

5)Leo in raam Amstel 174 - 1965 Scan10012Ruim een half jaar ben ik nu officieel in een situatie dat ik niets meer hoef. Het leven is er niet wezenlijk door veranderd, maar het geeft toch rust. Je mag gewoon doen wat je wilt en af en toe een dagje weg als je daar zin in hebt. Vrouwlief en ik doen dat dan ook. Maar als de kansen op wat werk of zo ineens op mijn pad komen pak ik dat met beide handen aan. De geraniums moeten nog maar even wachten.

Kwekkeboom F.Bolstra. Adam 8460672063_565c608eba_mIk sta nog te dicht mij de maatschappij en het bedrijfsleven. Een adviesje hier, wat tekst daar, een show organiseren in een derde situatie. Houdt me bezig en van de straat. Maar, dat niets meer hoeven is ook best rustgevend. Ik schrijf een nieuw boek. Een verhaal over iets wat mijn leven toch voor een deel kleur gaf. Mijn wonderlijke carrière beschreef ik al eens, en in dat nieuwe boek komen de professionele en interessante aspecten daarvan wat uitgebreider aan bod.

Leo en Obama bYGz3H4UNunfpjb_n9jjNAHeb ik zin of inspiratie rammel ik er zo een hoofdstuk of twee, drie uit. Maar omdat ik niks hoef of vooral ‘moet’ laat ik het soms ook gewoon twee weken liggen zonder een letter op de p.c. te zetten. Eigenlijk is dat ook met die dagjes weg zo. Anders dan vroeger plannen we die nu wat korter vooruit. We ‘gaan morgen hier of daar heen’ komt meer voor dan in de echt actieve jaren. WP_001449Toen was een vakantie of weekendje weg zulke luxe dat we dat een paar maanden vooruit in de agenda brachten en dan maar hoopten dat er niets tussen kwam. Vooral in de laatste jaren negentig was ik zoveel onderweg met auto of vliegtuig, dat van al die tripjes privé weinig terechtkwam. Gelukkig namen we het er dan wel van als het echt zo ver was. En dat doen we nu nog. Genieten alsof het vandaag ‘je laatste dag’ is. Het lukt aardig. Want anderen wellicht het Zwitersleven-gevoel noemen beschrijf ik maar als mijn beloning voor 51 jaar keihard werken. Het is me nooit aan komen waaien, maar nu het zover is laat ik het me ook niet afpakken. Niks moet, alles mag! Nou ja, alles……?

13 reacties

Opgeslagen onder Persoonlijke mening

Blogonderbouwing

Aankopen Barcelona 5077347881_b9bc3534aa_mIn de loop van de afgelopen jaren schreef ik heel wat blogverhalen op het wereldwijde digitale netwerk waarop ook mijn lezers zich bewegen. Dat schrijven ging en gaat me (nog) goed af. Wellicht omdat ik op enig moment een scheiding maakte tussen ‘algemene’ zaken dingen die van doen hebben met mijn vakgebied of liefhebberijen lijkt het soms net op werken. En bij professioneel werken hoort ook dat je naast inspiratie gebruik maakt van het nodige onderzoek om niet helemaal feitenloos door het leven te gaan. Daarbij leef ik niet op de vierkante centimeter en kom ik nog eens ergens, waardoor er altijd weer nieuwe zaken te vermelden zijn. Het maakt dat ik het nu al een jaar of wat vol heb weten te houden als blogger.

Chevrolet Covette Stingray Prev_GT5Aardig is bijvoorbeeld dat ik voor mijn autoblogs niet alleen gebruik maak van informatie die uit de autowereld zelf op me af komt, en dat is best veel, maar ook dat er bijvoorbeeld kruisbestuiving is ontstaan tussen de wereld van het verzamelen en die van de echte auto’s. Zo kan een net op een rommelmarkt aangetroffen schaalmodel qua onderwerp mooi leiden tot een verhaal over het echte onderwerp op vier wielen. Ik heb er heel wat voorbeelden van kunnen uitwerken. Zoals onlangs die opmerkelijke Nissan van Matchbox die ik zelf niet kende. Stammend uit 1970 en bedoeld als een soort studiemodel voor de Japanse fabrikant. De zoektocht naar achtergrondinformatie is dan best langdurig en interessant. Want ik wil, als ik er al over schrijf, wel met feiten komen en niet met allerlei onzin. Daarover maak ik me niet zo druk als het over mijn meningblog gaat.

Peter B 2Daar wil ik de boel nog wel eens wat op stoken omwille van de discussie. Dat sommige lezers dat niet helemaal begrijpen maakt het extra leuk. Daarbij, wie claimt altijd een mening te hebben, moet niet raar opkijken als mensen ook met een mening die afwijkt reageren. Het maakt mijn dag soms helemaal goed. Loopt het uit de hand en wordt een discussie persoonlijk, nemen we afscheid van elkaar. In de afgelopen jaren best al wat keertjes meegemaakt.

????????????????????????????????Bij het Belgische schaduwblog zet ik tegenwoordig wat recensies neer over horecazaken die we in de loop van de tijd hebben bezocht. De ervaringen in die wereld zijn best voer voor psychologen, maar vooral voor meninggevers. Wie er iets aan heeft moet er maar eens gaan lezen. Dat geldt dus ook voor mijn luchtvaartblog. Klein, bescheiden, maar je vindt er een aardig overzicht van de vele vluchten die ik in mijn vooral werkzame leven maakte. Waardoor ik niet alleen een schat aan vliegervaring kon opdoen, maar ook op heel wat plekken in binnen- en buitenland kwam die ik normaal nooit zou hebben bezocht.

Naturisme - 4Kortom, bloggen is leuk omdat je de kans hebt meningen en ervaringen te delen. Zoals jullie, medebloggers en lezers dat ook doen op de daartoe bestemde plekken. Voorlopig ga ik bij leven en welzijn nog even door. Er is nog zoveel te zien en te beschrijven….Als jullie maar blijven lezen……

16 reacties

Opgeslagen onder Culturele mening, Persoonlijke mening