Categorie archief: Persoonlijke mening

Time-OUT!

OLYMPUS DIGITAL CAMERABeste volgers, lezers en medebloggers, ik heb jullie al eerder aangegeven dat de migratie van een WPXP naar WIN7.1 computer foutloos verliep. Met een uitzondering; dit Weblog. Ik kom er niet in vanaf mijn nieuwe lapper. Alles geprobeerd, het lukt me niet. En dus blijft slechts de gang naar de oude XP over, met elke dag grotere risico’s voor de integriteit van dat systeem.  Ik kan verder elk ander blog gewoon benaderen en vullen, Altijdeenmening/NL helaas niet. En dus las ik maar een Time-Out in v.w.b. de publicaties van mijn verhalen en meningen hier. Voor hoe lang? Geen idee. OLYMPUS DIGITAL CAMERADe drang naar publicereren zal blijven. Nu gebruik ik ook al de sociale media als Facebook, Twitter en Linkedin o.a.   en publiceer het nodige van mijn gespecialiseerde stories al op de blogs over, auto’s, luchtvaart, verzamelen en zo meer. Dus helemaal stil vallen doe ik niet. Al helemaal niet omdat er ook nog zoiets is als een boek dat een keer moet worden afgeschreven en waarbij ik nu ongeveer over de helft van de inhoud ben gekomen. Kortom, het wordt hier ‘even’ stil mensen en mocht u me missen zoek me dan even op via de sociale media of de andere blogs. Waar ik kan zal ik reageren bij de trouwe bloggers die in de loop van de jaren over en weer van veel belangstelling getuigden. WP_004633Bloggen deed ik al een jaar of 8. 9 denk ik. Na het debacle van Web-log.nl begon ik vol enthousiasme opnieuw. Weer een herstart? Ik weet niet of ik dat nu nog op kan/wil brengen. Kortom, zoek me op als je me echt wilt volgen, maar bedenk dat het hier stil valt. Ben ik over twee dagen terug is de oplossing gevonden. Zo niet? Bedankt en tot ziens! Jullie waren en zijn trouwe lurkers….:)

Advertenties

30 reacties

Opgeslagen onder Algemeen, Persoonlijke mening

Bewust gewacht

HPIM0038_editedOnlangs besloten we dat het tijd was voor een nieuwe huisbewoner in onze familie. Onze Patser was intussen alweer zes maanden geleden naar de grote dierenhemel verhuisd en zijn nog steeds actieve zus liep vanaf dat moment te  gillen en te zoeken in ons en haar huis. Kennelijk krijgt zo’n dier dan na afloop van zo’n tragisch afscheid ook nog iets van een poezenziel extra in haar karakter want ze vertoonde ineens gedrag dat we vooral van haar broer hadden leren kennen, maar dat haar voordien vreemd was. Vanuit ons menselijk denken bedachten we dus dat ze wel ‘eenzaam’ moest zijn. Toen ze ooit samen bij ons binnenstapten hadden we hier al een hond en een poes rondlopen, met zijn vieren werd het heel gezellig. Maar zij bleef als laatste van die groep over en dat was best vreemd denk ik.

1899784_703267686360784_1577061767_oWe zijn nu ook niet zo dat we meteen een vervanger voor de geweldige kater die onze Patser was in huis haalden. Eerst even door dat vervelende gevoel heen dat ‘hij’ er niet meer was. Maar onlangs was het door allerlei omstandigheden weer mogelijk om aan een kitten te komen. Blogvriendin Bettina had in haar huis met dank aan de ooit op Marktplaats gekochte poes een nestje cadeau (..) gekregen en in onze familie bestond een grote behoefte. Dat werd dus afspreken, en opties nemen.

altAlpMZH3dhYCi62tCZ-UmMh_PrsO1yC8XKbO2PUjV-MvSTwee van die kleine wurmen zouden onze kant op komen, een daarvan was voor ons  zelf bedoeld. De kleine zwarte, toen nog als poes bestempeld. Onlangs mochten we ze halen. Geweldige ervaring. Prachtig gezin, lieve omgeving en een ‘plaat van een moederpoes’. Kermend gingen beide reizers in hun desbetreffende reismeubilair. Tijdens de rit naar huis hielden ze mekaar bezig met hun gejammer. Na afzetten van nummer 1, intussen Lucky genoemd, namen we onze zwarte minipoes mee naar huis.

WP_004463Daar aangekomen was zij/hij meteen thuis. Kermde, liep rond alsof hij nog nooit ergens anders is geweest en sliep vrijwel meteen op schoot een deel van de klok rond. De sfeer is goed, de relatie prima en de lach steeds op onze gezichten. De nieuwe zwarte medebewoner is geen saaie pier. Hij bedenkt van alles en is heel erg nieuwsgierig naar omgang met dat enorme poezenbeest dat hier rondloopt met schoteltjes van verwarde angst. Want dat ‘enorme monster dat hier nu rondloopt’ maakt haar, toch de poes met de oudste rechten,  onzeker. En toch komen ze centimeter voor centimeter dichter bij elkaar. Dat komt vast nog wel een keer goed. De kleine urk heeft zijn eerste bezoek aan de dierenarts achter zich. Injecties tegen poezenziekte, ontwormingskuur, vlooienbehandeling (nergens voor nodig, had er geen een) en een chipje. Ook bleek het een katertje te zijn. Kijk, dat kan helemaal niet meer stuk. En zo is ons gezin weer even wat completer dan het daarvoor was. Wat een liefde krijg je van die diertjes. Vertederend! Zou het daardoor komen dat we deze broeder nu zo verwennen? Zal best, maar als het kan moet je dat doen. Verdienen ze!

6 reacties

Opgeslagen onder Algemeen, Persoonlijke mening

Vlees en het milieu

OLYMPUS DIGITAL CAMERAWat zijn wij mensen toch een wonderlijke wezens soms. We zijn zo gretig in ons voedselgedrag (bewust gekozen term) dat we het eten van vlees meer zien als een soort industrieel toegevoegd onderdeel van onze eigen eetketen. We zien zelden de dieren achter al die lekkere lapjes of bouten, het vlees ligt net als de groenten en het fruit bij de super of bio-winkel. Kant en klaar, mooi verpakt en ook nog eens vers tot over drie weken. Hoe die industrie eigenlijk werkt is iets waar we het liefst niet te veel over na willen denken. Het gaat om vlees, om vis, om pluimvee. Vast niet over onze katten en honden waar we uiteraard en terecht zielsveel van houden.

Leo foto's Augustus 2007 015Helaas blijkt al jaren dat er veel mis is in de sector die moet zorgen voor onze gevulde magen. Overvolle stallen, veel leed bij het slachtvee, vermenging van varkens, rund en paardenvlees, kortom achter de schermen van de vleesverwerkende industrie gaat veel ellende schuil.

OLYMPUS DIGITAL CAMERAAlternatieven zijn er wel, maar veelal weinig smakelijk of aantrekkelijk. Natuurlijk zou je je leven lang pannekoeken kunnen eten of alleen maar groenvoer, maar dat gaat je snel vervelen. Zelf ben ik best wel eens te porren voor een vleesloos dagje, omdat ik denk daarmee toch een beest iets langer in leven te kunnen houden. Aan het milieu denk ik daarbij niet zo. Er bestaan prima vleesvervangers. Van redelijk lekker en vergelijkbaar met zacht of mals vlees, maar ook de nodige troep. Rubberachtig van vorm of struktuur en taai als een tennisbal. Toch zou je met een beetje fantasie wel een dagje vleesloos kunnen doorbrengen. Net als je best zonder alcohol zou kunnen en zeker zonder roken. Vraagt een beetje aandacht, discipline en iets meer aandacht voor wat je kookt of eet. Beter voor de lijn ook vaak. Je ziet zelden dikke vegetariers… Zou alleen daarom al een overweging waard moeten zijn er eens mee bezig te gaan. Niet zo heel fanatiek natuurlijk, maar gewoon een beetje. Vlees is lekker, kip heerlijk, vis vaak heel bijzonder, dus daar krijg je het zwaar. Maar misschien moeten we er ook gewoon aan wennen. Niet om het milieu, niet om die veeboeren, maar alleen maar om die dieren. Krijgen ze het toch wellicht n e t een stukje beter….Maar als blijkt dat de groene of milieubeweging er nu met dit persoonlijke advies vandoor gaat, haak ik alsnog weer af en koop gewoon een lekker schnitzeltje hoor. Het moet niet al te politiek worden uitgebuit…

3 reacties

Opgeslagen onder Algemeen, Persoonlijke mening, Politieke mening

Als alles tegen lijkt te zitten…..

IT server RoomEen paar blogjes geleden maakte ik al melding van de van ‘boven opgelegde behoefte’ om het oude WP-computersysteem te vervangen door een nieuwere vorm van communiceren die veiliger zou zijn omdat meneer Windows zelf er achter zou blijven staan.  Na ampel overleg met de thuisbasis, naaste familie en vrienden besloot ik mee te gaan met de stroom en een nieuwe PC te bestellen. Waarom een PC? Nou ik tik nogal hard en mijn vingers hebben echte toesten nodig om al dat geweld te verwerken als ik eenmaal bezig ben met schrijven.

PC 2De nieuwe computer kostte me een rib uit het oudere jonge lijf, maar dan had je ook wat. Zelfs een nieuw toetsenbord. Het ding stond er al snel, het internet een fraaie bron voor dit soort handel. De officiele importeur van het gekozen merk maakte werk van die levering, het moet gesteld.  Zoonlief hielp me zeer geduldig met de installatie van alle mij bekende software en links. Het oogde prachtig. Toen hij vertrok was ik niet alleen een PC, maar ook een HD scherm, kabels en nieuwe sofftware rijker. De rib uit het lijf die dit alles kostte maakte dat ik vond dat het nieuwe ding ook echt goed op zijn plek moest staan, dus ik richtte mijn kantoorwerkplek even extra netjes in. Na het diner nog even kijken naar die nieuwe software en de inrichting, opdat ik morgen… Ik drukte de startknop in….niks! Nog een keer, weer niks. Raar, wat was er loos….alleen een wit knipperend streepje op dat fraaie brede HD-scherm werd mijn deel. Nog een keer geprobeerd, zelfde resultaat. Scherm meldde zich telkens, de PC niet. Helpdesk bellen van het computerbedrijf. Keurig nette meneer. ‘Maakt u maar even de kast open, kijken we samen of de stekkers goed aangesloten zitten…’ Dat deed ik, trillende handen, maar toch. Alles was spic-en-span daar binnen. Geen stekker los. ‘Tja….dan is het vermoedelijk een harddisk-crash, kan gebeuren meneer. Stuurt u hem maar terug, krijgt u een nieuwe…’. Overdonderd werkte ik in omgekeerde volgorde alles weer terug naar af. Na uuuuren stond de nieuwe PC weer in in kartonnen huisje naast me op de  vloer en was de oude PC weer prominent in beeld. Omdat ik toch moest wachten op een ‘retoursticker’ van de fabrikant om de nu zo waardeloze pc terug te sturen, kreeg ik bedenktijd.

PC 3Samen met zoonlief (die veel meer verstand van dit zoort dingen heeft dan ik zelf)bedachten we daarom in de tussen liggende dagen een list. Waarom niet gewoon de laptop (heel modern, snel en weinig gebruikt) aangesloten met zijn vergelijkbare software als die nieuwe PC? Zo gezegd zo gedaan. Werkte prachtig. Met een uitzondering. De software voor het maken van deze juist deze blogs wil niet inloggen op de laptop. Onder geen beding. Weer uren aan besteed, WordPress werkt niet mee, ik kom met de nieuwe computer niet in mijn bestanden. Alle andere blogs doen het gewoon wel, voor mijn mening hier moet ik op de oude PC aan de slag. Zelfs reacties bij andere bloggers zijn niet mogelijk, of ik moet daar mijn facebook-of Twitteraccount aan koppelen. Voorlopig mag ik hopen, want het is wel wat onhandig allemaal… En dan die kleine toetsjes op die laptop. Schijnt ook een oplossing voor te bestaan. Los toetsenbord koppelen. Nou ja, ik houd u op de hoogte. Maar mocht het stil worden ligt het niet aan gebrek inspiratie, maar vooral aan het niet verbonden kunnen raken. Weet u dat alvast….

8 reacties

Opgeslagen onder Persoonlijke mening

Spiegelreflectie

Huisarts - 1Iedereen zal van wat ik nu schrijf vast iets herkennen. Je zelf inbeelden dat je iets hebt dat iemand uit je omgeving in het echte leven ook bezit en waaraan driftig gesleuteld wordt of erger. Een vorm van spiegelreflectie, waarbij jij je spiegelt aan de patient(en) en voor bijna zeker voelt dat ook bij jou de van de ander bekende kwaal aanwezig is. Onlangs sprak ik er over met de partner van een zieke vriend. Zij had bij het minste geringste afwijkende gedrag van haar eigen lijf ineens het idee dat zij precies hetzelfde had als haar man. Zelf is het voor mij heel herkenbaar. Ik zal er nooit om lachen, weet gewoon hoe vervelend dat gevoel is.  Je leeft zo intens mee met degene die lijdt onder kwaal en gevolgen dat je zeker weet dat elk pijntje dat jouw lijf af en toe even dwars zit te maken moet hebben met…… Een pijnlijke knie zal zeker leiden tot een knieoperatie zoals die en die dat ook moest ondergaan. Een vervelend buikpijntje past bij de symptomen voor darmkanker, een oplopende hartslag kon wel eens duiden op…. Toen ooit op enorm jonge leeftijd een zeer geliefd familielid overleed, keek ik met angst en beven naar zijn leeftijd en was blij toen dat levensjaar voor mij zelf op enig moment voorbij was.

dentist at work, anesthesia injectionToen ik onlangs een bepaalde leeftijd had bereikt waarop twee van mijn directe voorvaderen hun einde vonden, slaakte ik wederom een zucht van verlichting toen dat allemaal voorbij was en ik mijn nieuwe levensfase mocht vieren zonder al te veel kleerscheuren. Is iemand in de omgeving verkouden of grieperig, weet ik zeker dat ik bij de eerste nies precies hetzelfde ga meemaken. Het tegendeel is overigens waar, de eerste verkoudheid moet me nog treffen in de afgelopen negen maanden of zo.  maar toch… (Afkloppen natuurlijk..). Het is overigens niet zo dat ik er de hele dag mee bezig ben hoor, maar allerlei medische verhalen zijn niet voor mij bestemd. Omdat ik ze onmiddelijk vertaal naar mijzelf. En daarin blijk ik niet de enige als ik af en toe eens met de mensen in mijn sociale omgeving babbel. Het is iets ingebeelds, vast wel, maar kennelijk ook heel menselijk. En daar ben ik dan weer blij om. Heb ik toch nog iets dat lijkt op het gemiddelde. Als niemand anders daar nu maar last van heeft vanaf dit moment…

17 reacties

Opgeslagen onder Persoonlijke mening

De eerste keer; in een straalverkeersvliegtuig!

3309151 - BAe Trident Two G-AVFG BA EHAM Scan10108In deze serie verhalen uit mijn eigen persoonlijke geschiedenis, neem ik de lezer mee terug naar het jaar 1972. Ik was nog op een leeftijd dat ik veel moest leren en in mijn toenmalige Schipholse werkkring ging dat snel. Een van de relaties waarmee ik indertijd een zeer goede zakelijke band onderhield was de B.E.A., oftewel British European Airways. Dat was samen met de BOAC (British Overseas Airways Corporation) een soort staatsbedrijf waar bijna meer mensen werkten dan er passagiers werden vervoerd en zo kon het voorkomen dat een lading spullen van onze klanten die we via BEA/BOAC verzonden er langer over deed om op de plaats van bestemming te komen dan wanneer we dat spul hadden verzonden met een zeilclipper. Toch waren die lui van BEA op Schiphol geweldig om mee om te gaan. Ze waren puur Nederlands, maar hadden vast in hun leven een injectie Britse humorgenen gekregen, want alles wat mis ging werd met de mantel der humor bedekt en op die manier werd je nooit boos op de boodschappers. Zo nam met soms de telefoon aan met ‘British Railways, goede morgen/middag…’. Hoe relativerend wil je het hebben?

211816 BAe Trident 1C BA land Spl 0878 Scan10621Toch moesten we als ‘agenten’ in de praktijk eens zien hoe dat er eigenlijk aan toe ging daar op dat enorme vliegveld Heathrow bij Londen. En zo kregen we de uitnodiging om op de 24e februari van dat jaar 1972 mee te vliegen voor een dagtrip naar Londen. Inclusief lunch, diner en een bezoek aan Windsor Castle. We zouden vliegen met een Brits verkeersvliegtuig, een Trident 1C en dat was altijd al een van mijn favorieten geweest. Toen ik er mee had gevlogen was dat ook meteen de eerste keer in een jet. En wat voor een. Die Tridents hadden drie krachtige Rolls Royce straalmotoren aan de staart en de vormgeving van die machines was bijna fututistisch. Alleen Britten konden zo een vliegtuig ontwerpen. Aardige bijkomstigheid was ook dat die machines waren uitgerust met een door Decca geleverd elektronisch systeem waarmee je automatisch kon landen in geval van mist of slecht zicht.

London 1Vinden we nu allemaal normaal, indertijd was dat hypermodern. Daarnaast kende die Trident nog een paar bijzondere eigenschappen. Doordat de vliegtuigen speciaal voor de BEA werden gebouwd, leken ze in niets op hun Amerikaanse tegenhangers, zoals de Boeing 727. De Trident was een beetje ‘underpowered’ maar was in de landing net een soort steen. Zelden meer in een vliegtuig gezeten dat zo hard naar de landingsbaan afdaalde en zijn wielen neerzette. Jemig de pemig. Het was een gedenkwaardige dag. Inclusief stakingen in Engeland, lichtuitval in de restaurants waar we aten en zo meer. Maar dat was meer het geval in Londen zelf. De Trident deed zijn uiterste best mij te overtuigen van de Britse kwaliteit. Goed dat dit lukte, want met die loods die ik daar zag zou ik nooit een warme relatie opbouwen. Wat ik constateerde maakte eens te meer duidelijk dat die combinatie BEA/BOAC indertijd geen beste was. Wel veel mee en om gelachen en dat is ook wat waard. En die tocht in die Trident zal ik nooit meer vergeten. Kijk, niet voor niets gedaan…dus en het was mijn eerste ervaring met een straalvliegtuig. Er zouden er meer en veel volgen. Maar nooit meer met een Trident….dat niet!

4 reacties

Opgeslagen onder Algemeen, Persoonlijke mening, Reismening

Afstand relativeert…

OLYMPUS DIGITAL CAMERAIk ben geen mens die verre reizen nog hoog op het persoonlijke verlanglijstje heeft staan. Zal komen door de vele, vele trips die ik de jaren die nu achter me liggen heb gemaakt. Zakelijk of prive. Van hot naar her, van hier naar daar. Wat je extra krijgt als je reist is dat het ‘thuisgevoel’ relatief is en snel omgeschakeld kan worden als wij mensen ons hoofd op een soortgelijk kussen kunnen neervlijen als thuis als bekend ervaren. Kijk, een hotelkamer of appartement aan een snelweg is wel even wennen wanneer je zelf uit een heel stil dorp komt. Maar ik weet uit ervaring dat een niet te ver van je logeerbed staande kerkklok die er een gewoonte op nahoudt elk uur even te klinkelen bijster goed is voor een zekere slapeloosheid. Daar kunnen de vliegtuiggeluiden van mijn normale woonstek niet tegen op. Maar dat zou voor anderen wel eens een nacht vol slapeloosheid kunnen opleveren.

OLYMPUS DIGITAL CAMERAToch voel ik me vaak na een paar dagen wel thuis op mijn nieuwe plekje. Dat geldt ook voor verhuizen. Als ik terugdenk aan de drukke straat waarin ik werd geboren en een paar jaar van mijn vroege jeugd doorbracht, is het een wonder dat ik zo makkelijk kon wennen in het huis waar ik terecht kwam toen ik verloofd en getrouwd raakte. Andere omgeving, volkomen vreemde geluiden en geuren, maar toch sliep ik er als een roos en voelde mij er snel thuis. Bij onze meest recente verhuizing van het nieuwe terug naar het oude land, was ik er van overtuigd dat het wennen lang zou duren. Het was opmerkelijk anders. Wat ooit mijn thuis was, bleek binnen een week ‘oud’ en onderdeel van de geschiedenis. Het toen nieuwe thuis had me snel omarmd en de geluiden hier bleken gewoon geroezemoes op de achtergrond waar ik heel snel aan was gewend. Wat ik wel merk is dat de grote drukte van de steden me soms enorm kan opslokken en vermaken, maar dat ik er niet aan moet denken dat ik echt in die centrumdrukte zou moeten leven. Elke dag weer, burengeluiden, verkeer, sirenes…. En toch doen miljoen mensen dat en die slapen ook gewoon en genieten juist van dat drukke. Onze woonbuurt is een oase van rust daarbij vergeleken en dat zou ik graag zo houden. En als het me te rustig is kan ik altijd nog een weekje hier of daar gaan logeren. Wedden dat ik me dan al snel thuis voel? Tot het gevoel van heimwee gaat kriebelen en ik zo terugverlang naar het eigen straatje en bed dat het zeer doet…..Maar daarvoor hoef ik echt niet acht of twaalf uur te vliegen….:)

6 reacties

Opgeslagen onder Algemeen, Persoonlijke mening, Reismening