Tagarchief: vriendin

Bewust gewacht

HPIM0038_editedOnlangs besloten we dat het tijd was voor een nieuwe huisbewoner in onze familie. Onze Patser was intussen alweer zes maanden geleden naar de grote dierenhemel verhuisd en zijn nog steeds actieve zus liep vanaf dat moment te  gillen en te zoeken in ons en haar huis. Kennelijk krijgt zo’n dier dan na afloop van zo’n tragisch afscheid ook nog iets van een poezenziel extra in haar karakter want ze vertoonde ineens gedrag dat we vooral van haar broer hadden leren kennen, maar dat haar voordien vreemd was. Vanuit ons menselijk denken bedachten we dus dat ze wel ‘eenzaam’ moest zijn. Toen ze ooit samen bij ons binnenstapten hadden we hier al een hond en een poes rondlopen, met zijn vieren werd het heel gezellig. Maar zij bleef als laatste van die groep over en dat was best vreemd denk ik.

1899784_703267686360784_1577061767_oWe zijn nu ook niet zo dat we meteen een vervanger voor de geweldige kater die onze Patser was in huis haalden. Eerst even door dat vervelende gevoel heen dat ‘hij’ er niet meer was. Maar onlangs was het door allerlei omstandigheden weer mogelijk om aan een kitten te komen. Blogvriendin Bettina had in haar huis met dank aan de ooit op Marktplaats gekochte poes een nestje cadeau (..) gekregen en in onze familie bestond een grote behoefte. Dat werd dus afspreken, en opties nemen.

altAlpMZH3dhYCi62tCZ-UmMh_PrsO1yC8XKbO2PUjV-MvSTwee van die kleine wurmen zouden onze kant op komen, een daarvan was voor ons  zelf bedoeld. De kleine zwarte, toen nog als poes bestempeld. Onlangs mochten we ze halen. Geweldige ervaring. Prachtig gezin, lieve omgeving en een ‘plaat van een moederpoes’. Kermend gingen beide reizers in hun desbetreffende reismeubilair. Tijdens de rit naar huis hielden ze mekaar bezig met hun gejammer. Na afzetten van nummer 1, intussen Lucky genoemd, namen we onze zwarte minipoes mee naar huis.

WP_004463Daar aangekomen was zij/hij meteen thuis. Kermde, liep rond alsof hij nog nooit ergens anders is geweest en sliep vrijwel meteen op schoot een deel van de klok rond. De sfeer is goed, de relatie prima en de lach steeds op onze gezichten. De nieuwe zwarte medebewoner is geen saaie pier. Hij bedenkt van alles en is heel erg nieuwsgierig naar omgang met dat enorme poezenbeest dat hier rondloopt met schoteltjes van verwarde angst. Want dat ‘enorme monster dat hier nu rondloopt’ maakt haar, toch de poes met de oudste rechten,  onzeker. En toch komen ze centimeter voor centimeter dichter bij elkaar. Dat komt vast nog wel een keer goed. De kleine urk heeft zijn eerste bezoek aan de dierenarts achter zich. Injecties tegen poezenziekte, ontwormingskuur, vlooienbehandeling (nergens voor nodig, had er geen een) en een chipje. Ook bleek het een katertje te zijn. Kijk, dat kan helemaal niet meer stuk. En zo is ons gezin weer even wat completer dan het daarvoor was. Wat een liefde krijg je van die diertjes. Vertederend! Zou het daardoor komen dat we deze broeder nu zo verwennen? Zal best, maar als het kan moet je dat doen. Verdienen ze!

Advertenties

6 reacties

Opgeslagen onder Algemeen, Persoonlijke mening

Spiegelreflectie

Huisarts - 1Iedereen zal van wat ik nu schrijf vast iets herkennen. Je zelf inbeelden dat je iets hebt dat iemand uit je omgeving in het echte leven ook bezit en waaraan driftig gesleuteld wordt of erger. Een vorm van spiegelreflectie, waarbij jij je spiegelt aan de patient(en) en voor bijna zeker voelt dat ook bij jou de van de ander bekende kwaal aanwezig is. Onlangs sprak ik er over met de partner van een zieke vriend. Zij had bij het minste geringste afwijkende gedrag van haar eigen lijf ineens het idee dat zij precies hetzelfde had als haar man. Zelf is het voor mij heel herkenbaar. Ik zal er nooit om lachen, weet gewoon hoe vervelend dat gevoel is.  Je leeft zo intens mee met degene die lijdt onder kwaal en gevolgen dat je zeker weet dat elk pijntje dat jouw lijf af en toe even dwars zit te maken moet hebben met…… Een pijnlijke knie zal zeker leiden tot een knieoperatie zoals die en die dat ook moest ondergaan. Een vervelend buikpijntje past bij de symptomen voor darmkanker, een oplopende hartslag kon wel eens duiden op…. Toen ooit op enorm jonge leeftijd een zeer geliefd familielid overleed, keek ik met angst en beven naar zijn leeftijd en was blij toen dat levensjaar voor mij zelf op enig moment voorbij was.

dentist at work, anesthesia injectionToen ik onlangs een bepaalde leeftijd had bereikt waarop twee van mijn directe voorvaderen hun einde vonden, slaakte ik wederom een zucht van verlichting toen dat allemaal voorbij was en ik mijn nieuwe levensfase mocht vieren zonder al te veel kleerscheuren. Is iemand in de omgeving verkouden of grieperig, weet ik zeker dat ik bij de eerste nies precies hetzelfde ga meemaken. Het tegendeel is overigens waar, de eerste verkoudheid moet me nog treffen in de afgelopen negen maanden of zo.  maar toch… (Afkloppen natuurlijk..). Het is overigens niet zo dat ik er de hele dag mee bezig ben hoor, maar allerlei medische verhalen zijn niet voor mij bestemd. Omdat ik ze onmiddelijk vertaal naar mijzelf. En daarin blijk ik niet de enige als ik af en toe eens met de mensen in mijn sociale omgeving babbel. Het is iets ingebeelds, vast wel, maar kennelijk ook heel menselijk. En daar ben ik dan weer blij om. Heb ik toch nog iets dat lijkt op het gemiddelde. Als niemand anders daar nu maar last van heeft vanaf dit moment…

17 reacties

Opgeslagen onder Persoonlijke mening

15

HPIM7861_editedLos van het feit dat het allemaal zo snel lijkt te zijn gegaan voor het lijdend voorwerp in kwestie, een lieve meid die onlangs haar 15e verjaardag vierde en die ik nog in de luiers haar wiegje heb zien liggen, haar leeftijd deed me terugdenken aan het jaar dat ik zelf zo oud was. Want 15 jaar lijkt al heel wat, je bent tegenwoordig kind en halfvolwassen tegelijk. Indertijd was dat overigens niet veel anders, immers, ik werkte al een periode bij de voorloper van de huidige ING en studeerde me in de avonduren de sterren in de ogen, deed er nog een zakgeldbaantje bij op zaterdag, had verkering en droomde van een nieuwe brommer.

30002 - Verzameling Leo 10-67 Amstel Scan10002Op de fiets deed ik alles wat ik aan vervoersbehoeften had. Naar kantoor, school, Schiphol, je trapte er wat kilometertjes doorheen. En niks versnellingen. Toen ik 15 was verliep het leven nog redelijk geordend in ons land. Orde en tucht maakten de dienst uit en ontzag voor alles wat ‘meer’ was dan het gemiddelde burgermansbestaan was ingebakken in de opvoedkundige genen.

tram03Geen neiging tot twijfel aan de kennis van de chefs op kantoor, de politiemensen op straat, maar wel de eerste krakende barstjes in het ontzag voor het kerkelijke of ouderlijke gezag. Twijfels over beider onfeilbaarheid kwamen omhoog als lava in een op uitbarsten staande vulkaan. Wellicht veroorzaakt door de al een paar jaar uit de oren lopende hormonen die zich richtten op alles wat vrouwelijk was, of althans daar op leek. Zoals op meiden van een jaar of 14/15, in mijn ogen toen hele vrouwen. Dames van een jaar of 25 waren in mijn ogen weliswaar schitterend en aantrekkelijk, voor een jong van die leeftijd ook onbereikbaar. Te oud…

ANG19 - Skoda Octavia 1960 - PRG 150992 Scan10017Ook toen al was ik bezig met de hobby’s. Vliegtuigen speelden een belangrijke rol, de eerste rondvluchten boven de stad Amsterdam zaten er intussen op en die smaakten naar meer. Modellen bevolkten mijn slaapkamertje, er werd verzameld en ingeplakt en met mijn tien boeken van Hugo Hooftman, plus een abonnement op het door deze bekende auteur uitgebrachte magazine Cockpit meende ik wel zoveel te weten over het fenomeen vliegtuigen dat ik zelf ook als een soort schrijfslaaf mijn vingers blauw tikte aan wekelijkse luchtvaartblaadjes die bij een oplage van 20 stuks best succesvol leken. Maar het begin van mijn latere carrière zat er toen al in. Dat gold ook voor de eerste zaadjes die waren geplant voor mijn liefde richting het automobiele leven.

OLYMPUS DIGITAL CAMERAMet een stiefvader die zich bezighield met het fenomeen ‘handel’ en de eerste Skoda’s voor de deur, was het op enig moment wel duidelijk dat ik voor dat merk iets bijzonders voelde. Het is nooit meer weggegaan. En als je dan al die zaken bij elkaar optelt is het wel duidelijk dat ik een halve eeuw geleden de kiem legde voor wie ik nu ben, wat ik nu nog doe, en waarop ik verder kan terugkijken als een mooie en vooral interessante periode. Ik hoop dat die jarige van een paar dagen geleden dat over een soortgelijke reeks van jaren ook zal kunnen. Het is haar zeer gegund. Ik zal het niet meer meemaken denk ik. Of er moet een wonder gebeuren. En als dat zo is zal ik mijn verzorgster tegen die tijd alsnog even een terugblik dicteren die zij dan op het restant van het nog bestaande WWW zal zetten….met een andere leeftijd, 100 jaar ouder!

11 reacties

Opgeslagen onder Culturele mening, Persoonlijke mening

Twee keer per maand…

Op haar leeftijd nog denken aan seks en erotische spanning. Het moest niet gekker worden zeg. En toch was ze er heel vaak mee bezig. Wellicht omdat haar vriendinnen vonden dat ze er nog lekker uitzag (voor haar leeftijd..) en ze met haar manier van kleden de mannenblikken nog steeds kon trekken. De enige die dat kennelijk al jaren niet meer zag was haar echtgenoot, Frans. Die was zo druk met zijn werk, zijn voetbalclub en vrienden dat hij meestal doodmoe thuiskwam en voor hij zijn kussen zag al lag te ronken. Al lag ze naakt naast hem, van enige opwinding was geen sprake meer. Soms werd het haar dan te veel, deed ze wat ze als jong meisje al had gedaan, wat haar opwond, even adem gaf, maar zeker niet echt bevredigde. Voor haar was het meer het spel, de uitdaging, het gevoel van geprikkeld of begeerd worden, alert zijn en blijven en dan toeslaan. Wat ze soms had als ze in de kroeg met Ankie, haar hartsvriendin, lekker zat te kletsen en ondertussen de mannen bekeek die aan de bar hingen.

Soms flirtte ze dan met zo’n man, nou ja man, soms waren het nog jongens hoor. Maar het gevoel bekeken te worden en wellicht begeerd wond haar op. Ze sprak er wel eens over met Ankie. Die had een lang lopend huwelijk met haar Ronald. Alles zo op het oog prima voor elkaar, net zoals zij dat zelf had voor de buitenwacht, maar Ankie leek daar meer tevreden mee dan zij dat was. Zij vroeg wel eens schalks aan Ankie hoe dat nu ging met Ronald. Had die nog steeds zin na al die huwelijksjaren? Maar Ankie ging er nooit eens wat dieper op in. Bloosde soms wat, maar gaf nooit direct antwoord op de vragen die zij stelde. Tot die dag dat ze in de krant dat onderzoek had gelezen over ‘hoeveel keer getrouwde stellen het met elkaar deden’. Dat bleek volgens de uitslag van het bewuste onderzoek gemiddeld toch wel een keer of twee per week en in haar leeftijdsgroep minstens twee keer per maand te zijn.

Twee keer per maand! Dat haalden Frans en zij echt niet. Laat staan twee keer in de week. Zeker na de geboorte van de kinderen was de frequentie afgenomen met een snelheid die een naar beneden duikende straaljager niet zou misstaan. Alsof ze met een bejaarde getrouwd was. Zou hij een ander hebben wellicht? Twee keer in de maand, het leek haar heerlijk. Ze confronteerde Ankie maar weer eens met die vragen over hoe het daar toe ging. Bij de koffie, op zaterdagochtend voordat ze zouden gaan shoppen in dat leuke winkelcentrum van Amersfoort, vroeg ze het Ankie op de ‘vrouw’ af. En weer bloosde Ankie. Kennelijk was ze door haar aandringen ineens over een drempel heen. Ankie antwoordde stamelend en met zachte stem: ‘twee keer in de week? Nee hoor, dat is me echt te weinig, Ronald en ik…doen het wel vier keer in de week, anders voel ik me afgewezen…’ Nu was het haar beurt om te blozen. Vier keer in de week? Ankie was ouder dan zij en zag er echt minder leuk uit. Ze wist het nu zeker. Er was iets mis tussen Frans en haar. Boos en teleurgesteld en ook een beetje afgewezen stopte ze haar creditkaart in haar tas en besloot dat ze zich eens goed in de lingerie van Marlies Dekker zou steken. Het moest wel aan haar liggen. En dat boek van die schrijfster over die tinten grijs en zo moest ze ook maar eens lezen. Wie weet kreeg ze daar extra inspiratie door. Neuriend haalde ze even later de kopjes van de tafel en trok haar modieuze jas aan. Ze voelde zich op en top vrouw. En als Frans haar niet meer zag, dan moest het genoegen maar langs andere wegen worden bereikt.

21 reacties

Opgeslagen onder Verhalen zonder mening

Meer ouderen scheiden…

Soms is het CBS een interessante bron van informatie. Zoals deze week toen men tussen alle andere cijfers ook een bericht uitbracht waaruit blijkt dat mannen op steeds latere leeftijd besluiten alsnog van hun vrouw voor het leven te scheiden. Opvallend, omdat het aantal scheidingen op zich niet is gestegen t.o.v. metingen in de jaren negentig, maar de leeftijd van de mannen die het betreft dus wel. Kennelijk worden mannen naar mate hun huwelijk langer duurt ontevredener, hun vrouwen kritischer of afstandelijker, en zijn ze dat gevit dan zo moe dat ze het bijltje er bij neergooien. De gemiddelde leeftijd van de mannen die scheiden is 46, typisch zo’n leeftijd waarop je levensvragen begint te stellen over nut en noodzaak van sleur, en of je nog wel jong genoeg bent voor een nieuw avontuur of wat jonger blaadje. Heel opvallend is toch wel dat veel babyboomers, de generatie die van net na de tweede wereldoorlog op weg is naar het pensioen, besluiten dat pensioen niet samen te genieten met hun aloude levenspartner, maar desnoods alleen verder te gaan of met iemand waarbij de garantie op genieten van de oude dag wat groter is dan bij de oorspronkelijke partner.

Hoewel die babyboomers niet meteen in de rij staan om er mee te stoppen, hun scheidingspercentage loopt rap op. Dat zegt m.i. toch wel iets over het in het leven staan van die oudere jongeren. Ze deelden lief en leed (naar rato van hun geluk kan dit onevenwichtig zijn opgesplitst), maar kennelijk niet het pensioen en het samen achter de rollator willen lopen of zo. Wat is dat toch zou je denken? Zijn die huwelijken dan echt geconsumeerd? Zitten hun vrouwen zo in de overgang dat er van enige consumptie überhaupt geen sprake meer is. Willen ze nog een keer een kunstje uithalen? Kijk, je kunt je van alles voorstellen bij een slecht huwelijk, op elk terrein, maar scheiden is ook zo wat. In vroeger dagen hadden mannen na tientallen jaren huwelijk een vriendin die hen verwende, maar het huwelijk bleef (vaak onder dwang van kerkelijke of sociale afwegingen) in tact. De adel schreef er hele boeken over, al zweeg men in alle talen als het daar op aan kwam.

Maar burgermensen hebben het vaak lastiger met die dubbele moraal. Trouwgelofte en zo, of een kerkelijke inzegening met alles wat daarbij werd afgesproken. Zelfs een slecht huwelijk is voor Gods altaar gesloten en dat haal je dan niet uit elkaar. Katjes knijpen in het donker mag, maar je moet wel zorgen dat de echtelijke sponde gebruikt wordt, ook al sla je elkaar overdag de tent uit of negeren partners elkaar omdat ze zijn uitgekeken op het zure gezicht achter de krant of het breiwerkje. Maar het kantelt, en mensen blijken dus simpeler te grijpen naar het middel van de scheiding. Weg van de sleur, het chagrijn of vermeende uitgezakte lijf van de partner. Op naar een nieuwe toekomst…eindelijk vrij! En kennelijk zijn het de babyboomers die het voortouw nemen…..zoals altijd…vandaar dat ze dat pensioen op hun 65e zo verdienen natuurlijk. Wat ze overigens bij een scheiding wel moeten delen, maar dit terzijde…

26 reacties

Opgeslagen onder Persoonlijke mening

Zoete wraak

Ze wist altijd precies wat hij lekker vond. Een broodje met rauwe boerenmetworst bijvoorbeeld ging er altijd in, of eiersalade. Daar kon hij dan echt van genieten. Zij at al heel lang magere spullen op haar brood. Haar lijn was sinds de kinderen werden geboren een probleem dat nooit meer weg ging. Altijd was ze er mee bezig zo leek het en ook nu deed ze weer ‘aan de lijn’. Nam geen ontbijt, at een crackertje met kaas tussen de middag en ’s-avonds rauwe groenten, een enkele aardappel en geen vlees. Het maakt haar wel chagrijnig, zeker als ze wel voor hem moest koken wat hij lekker vond. Haar man, die hoewel weinig sportief, toch zijn figuur redelijk wist te behouden. Natuurlijk hij fietste veel, wandelde graag en hield ook van beweging tijdens de vakanties. Zij zelf niet zo. Ze was meer van aan het strand liggen, lekker in het warme zand dat haar lijf en leden opwarmde en haar problemen met de door de Hollandse kou licht aangetaste gewrichten deed verzachten. Gek was ze op Spanje, Portugal of Zuid-Frankrijk. Daar gingen ze vroeger ook veel naar toe. Maar hij werd er altijd zo rusteloos van. Wilde dan wandelen en dingen zien en dan sjokte ze maar weer achter hem aan, intussen de kinderen motiverend toch vooral om zich heen te kijken.

Zelf had ze dat wat te weinig gedaan. Ondanks haar iets te volle lijnen had ze nog voldoende sjans gekend, die Zuid-Europese types hielden wel van een volslank vrouwenlijf. Maar ze was hem trouw gebleven, ook al hadden al die blikken en aandacht haar wel het gevoel gegeven dat er nog meer was dan een keurig huwelijk en wel opgevoede kinderen. Nu waren de kinderen opgegroeid en gingen niet meer mee als zij op vakantie gingen. Maar naar het zuiden wilde haar man niet meer. Steden moesten ze bekijken, cultuur ondergaan. En dat was nu net niks voor haar. Ze sjokte dan net als vroeger achter hem aan, kon hem dan nauwelijks bijhouden en zag die vakantie meer als opgave dan ontspanning. Gelukkig nam hij haar af en toe mee naar dat leuke restaurant langs de snelweg waar je zulke lekkere dingen kon eten. Mits je niet aan de lijn deed natuurlijk…..En dus bestelde ze voor zichzelf een broodje kaas, bruin bolletje als het kon, en voor hem ook zoiets maar dan met de meest magere kaas die men in huis had. Ze zou hem krijgen met zijn gebrek aan liefde en aandacht. Hij zou ook merken wat het was om honger te lijden voor een beetje toonbare vrouwelijkheid. Zij slank, hij mager…..En volgend jaar wilde ze weer naar Spanje. Eens zien of ze nog steeds ‘in trek’ was. Desnoods ging ze alleen of met haar vriendin Janine, die nog een paar kilo zwaarder was dan zij. Stak ze vast positief bij af. Zeker als ze nog een jaartje door zou lijnen…..Met een glimlach op haar gezicht liep ze terug naar hun tafeltje. En toen ze zijn gezicht zag, werd die glimlach alleen maar breder. ‘Smakelijk’’ mompelde ze hem toe en at bijna schaterlachend haar broodje op….

13 reacties

Opgeslagen onder Verhalen zonder mening