Tagarchief: zoeken

Vlees en het milieu

OLYMPUS DIGITAL CAMERAWat zijn wij mensen toch een wonderlijke wezens soms. We zijn zo gretig in ons voedselgedrag (bewust gekozen term) dat we het eten van vlees meer zien als een soort industrieel toegevoegd onderdeel van onze eigen eetketen. We zien zelden de dieren achter al die lekkere lapjes of bouten, het vlees ligt net als de groenten en het fruit bij de super of bio-winkel. Kant en klaar, mooi verpakt en ook nog eens vers tot over drie weken. Hoe die industrie eigenlijk werkt is iets waar we het liefst niet te veel over na willen denken. Het gaat om vlees, om vis, om pluimvee. Vast niet over onze katten en honden waar we uiteraard en terecht zielsveel van houden.

Leo foto's Augustus 2007 015Helaas blijkt al jaren dat er veel mis is in de sector die moet zorgen voor onze gevulde magen. Overvolle stallen, veel leed bij het slachtvee, vermenging van varkens, rund en paardenvlees, kortom achter de schermen van de vleesverwerkende industrie gaat veel ellende schuil.

OLYMPUS DIGITAL CAMERAAlternatieven zijn er wel, maar veelal weinig smakelijk of aantrekkelijk. Natuurlijk zou je je leven lang pannekoeken kunnen eten of alleen maar groenvoer, maar dat gaat je snel vervelen. Zelf ben ik best wel eens te porren voor een vleesloos dagje, omdat ik denk daarmee toch een beest iets langer in leven te kunnen houden. Aan het milieu denk ik daarbij niet zo. Er bestaan prima vleesvervangers. Van redelijk lekker en vergelijkbaar met zacht of mals vlees, maar ook de nodige troep. Rubberachtig van vorm of struktuur en taai als een tennisbal. Toch zou je met een beetje fantasie wel een dagje vleesloos kunnen doorbrengen. Net als je best zonder alcohol zou kunnen en zeker zonder roken. Vraagt een beetje aandacht, discipline en iets meer aandacht voor wat je kookt of eet. Beter voor de lijn ook vaak. Je ziet zelden dikke vegetariers… Zou alleen daarom al een overweging waard moeten zijn er eens mee bezig te gaan. Niet zo heel fanatiek natuurlijk, maar gewoon een beetje. Vlees is lekker, kip heerlijk, vis vaak heel bijzonder, dus daar krijg je het zwaar. Maar misschien moeten we er ook gewoon aan wennen. Niet om het milieu, niet om die veeboeren, maar alleen maar om die dieren. Krijgen ze het toch wellicht n e t een stukje beter….Maar als blijkt dat de groene of milieubeweging er nu met dit persoonlijke advies vandoor gaat, haak ik alsnog weer af en koop gewoon een lekker schnitzeltje hoor. Het moet niet al te politiek worden uitgebuit…

Advertenties

3 reacties

Opgeslagen onder Algemeen, Persoonlijke mening, Politieke mening

Nordhorn revisited!

??????????????????????????????????????????.Van alle bezochte Duitse steden en stadjes was ik in deze blogserie het minst enthousiast over Nordhorn. Niet helemaal zonder gevolgen bleek me indertijd toen ik er mijn eerste stukje over schreef. Heel wat bezoekers aan deze plaats die net over de grens ligt bij Oldenzaal wezen me vanuit hun eigen ervaringen terecht. Maar het gevoel bleef. Dat eerste bezoek was me niet bevallen. Onlangs waren we weer in die streken. Zakelijk belang trok ons naar een plaatsje dicht tegen de Nederlands/Duitse grens gelegen en na afloop van het goed verlopen gesprek daar was het een logisch besluit om even door te rijden en wat te eten over de grens. Het zal wellicht aan de tijd van het jaar of de door de regenwolken heen brekende zon gelegen hebben, maar deze keer was het bijna gezellig in dat voor veel Nederlanders zo bekende Duitse plaatsje. We konden er simpel terecht voor iets lekkers en het winkelaanbod, met o.a. de Woolworth en Markauf  viel bepaald niet tegen. Dat er ook een door ons zo graag gefreqenteerde vestiging van de Netto te vinden was bleek een opsteker, de daar zo gewaardeerde boodschappen vonden al snel een plekje in de compacte kofferbak van onze snelle en zuinige flitser.  Wat er nu toch precies mis ging de vorige maal dat we hier waren weet ik niet meer, maar ik zag nu veel meer dingen dan ik vooringenomen had bedacht of in de herinnering opgeslagen. De Vecht, kerken, aardige monumenten, lieve mensen. Kortom, geen reden om mijn eerder ingenomen standpunt over dit plaatsje gestand te blijven doen. Ik neem mijn woorden terug…… Nordhorn is eigenlijk best leuk. Maar gezellig? Neuhhn, dat net niet, maar als je in de buurt bent is het erg aardig voor de sfeer. Je proeft, ervaart en hoort Duitsland, en na vijf kilometer ben je weer gewoon thuis….

6 reacties

Opgeslagen onder Algemeen, Persoonlijke mening, Reismening

Die eerste chef; Amsterdam, de heer van Veen!

8)Leo voor SPL - Loco 1 1965 Scan10011Het was zeker niet zo dat ik indertijd was voorbereid op echt werken. Zo van school geplukt door een, wat je tegenwoordig een P en O functionaris zou noemen, kreeg ik op mijn 14e te maken met een groot bankkantoor waar ik na een week van training en ‘voorbereiding op het ‘bankvak’ samen met een man/vrouw of zestig werd los gelaten op een afdeling die qua omvang en werkzaamheden tegenwoordig wellicht zou passen in een enkele laptopcomputer. Toch zaten daar wel 50 mensen die op allerlei subafdelingen administratieve handelingen verrichtten die van simpel tot ingewikkeld de loop van de kredietverlening volgden bij die bancaire instelling. Het was voor mij als jong mens best een warm bad, ik vond al snel mijn weg in alle al dan niet bestaande spelonken bij dat bedrijf waarvan sommige tastbaarder waren dan andere. Daarbij moest je goed opletten voor de chef van die afdeling. De Heer v.Veen was dat indertijd. Iemand met een zekere statuur, Groninger van geboorte, nooit echt vrolijk, en zoals dat hoorde het dichtst bij het grote raam zittend op die enorme afdeling in dat aloude grachtenpand in het centrum van Amsterdam. Daarmee had hij niet alleen zicht op ‘zijn personeel’ maar ook op alles wat er zich toen al afspeelde in of langs die statige gracht in het hartje van de hoofdstad.

SAMSUNGMijn toenmalige werkplekje lag daar op een na het verste en op vele meters afstand vandaan. Slechts de dames die kaartjes en saldistaten moesten uittypen zaten verder van het licht verwijderd.  De chef was iemand die goed oplette of je wel te drillen viel. Want aan dwarsliggers had hij een hekel. En ik zat een beetje in de sfeer van de dwarsliggers al liet ik me in dat eerste jaar nog wel aardig drillen. Wist ik veel. In de daadwerkelijke spelonken van die afdeling (onder de grond) zaten ook allerlei mensen die daar archiefwerk deden (die zagen echt nooit enig daglicht..) en dat bood de nodige ontsnappingsmogelijkheden. Want als jongste bediende wilde je wel eens verdwijnen als er weer eens twee of drie procuratiehouders (je zou ze tegenwoordig Corporate Group Managers noemen) via een toetertje of bel aangaven dat ze wat dossiers wilden laten ophalen of zoeken die ze dringend nodig hadden of kwijt moesten. Als er dan weer een stuk of wat van die jongelui verdwenen waren in die spelonken kwam de chef zelf eens naar beneden om je te zoeken.

OLYMPUS DIGITAL CAMERAEn o wee als je betrapt werd. Sommigen van ons herkenden hem aan zijn bepaalde loop op de houten trappen van dat gebouw en verdwenen dan op tijd uit zicht. Desnoods via een compleet andere afdeling terug naar je eigen plek waar je dan hard aan het werk ging, zijn rode gezicht negerend als hij langs liep en je met moordneigingen aan keek. Voor het werk had ik hem niet nodig, ik leerde niets van de goede man. De jaren die tussen onze leeftijden lagen waren te talrijk. Wat ik leerde aan tips en trucs kreeg ik van mijn directe collega, een jong dat er een jaartje langer zat en een plekje was opgeschoven toen ik met mijn leeftijdgenoten zijn onderste plek op de bancaire ladder had overgenomen. Het is nog steeds een dierbare vriend voor me, we praten nog wel eens wat over die tijd van toen. Lang bleef ik overigens niet hangen bij die bank. Het boterde niet zo met de bewuste chef en het vele studeren in de avonduren, een van de voorwaarden om er te mogen werken, begon me op te breken. Na vier jaar gaf ik er de brui aan en vertrok naar een bedrijf op Schiphol. Maar daarover een andere keer….

12 reacties

Opgeslagen onder Algemeen

De rol van een chef…

Nose-1De rol van de chef binnen een bedrijf is soms heel belangrijk. Hij kan jouw functioneren of carrière aardig positief of negatief beïnvloeden. Chefs zijn vaak omhoog gevallen lieden die menen dat ze door die positie ongeveer gelijk te stellen zijn aan die status van ‘god’ voor gelovigen. Uit mijn eigen ervaring kan ik aardig peuren waar het de feilbaarheid van dat denken betreft. Nog erger, ik ben zelf ook vaak ‘chef’ geweest en weet dat je op die positie aardig kunt tobben. Niet voor niets wensen joodse ondernemers elkaar in veel moppen die er over gaan, veel personeel toe. De wisselwerking is voor de hand liggend. Nu is voor mij persoonlijk het begrip ‘chef’ ook wel weer relatief. Want het kan zo maar zijn dat wat ik hier als chef op ga voeren in werkelijkheid op zijn visitekaartje iets had staan als Director dit-of-dat, dat het ging om de echte ‘baas’ van een bedrijf en dat ik daar dan vlak onder of naast acteerde.

Solliciteren - 1 4411644587_ffa13d7f21Door de jaren heen was carrièregroei voor mij best belangrijk en zorgde ik er telkens wel voor door mijn denken en doen snel aan de zo hoog mogelijke top bij een bedrijf uit te komen. Dat lukte soms wat beter dan anders en ik heb op die tocht mijn kop aardig wat keren mogen stoten. Tot leedvermaak van hen die mij als ‘chef’ zagen wellicht en die net zo’n ambivalente houding hadden ten opzichte van mijn persoontje als ik had tegen mijn toenmalige ‘meerderen’. Daarbij ken ik een ingebakken afkeer van gezag als dit wordt uitgeoefend door mensen die naar mijn idee niet voldoende zijn gekwalificeerd of  slechts peuren uit een of ander theoretisch handboek soldaat dat later niet veel meer bleek dan een veredeld stenciltje met wat vage handlijnen voor het onder de duim houden van het personeel.

???????????????????????.Daarbij komt dat ik mijn carrière startte in de tijd dat gezag altijd van ‘boven’ kwam en de onderlaag zich maar diende te schikken. Het zorgde voor een afwisselende periode van jaren waarin ik veel ervaring op deed en ook in staat om te zien of een ‘chef’ echt wel de juiste man was op de juiste plaats. Soms was dit wel het geval, in andere gevallen pertinent niet. In een serie verhalen die ik hier te hooi en te gras zal plaatsen doe ik er kond over. De rol van deze mensen komt straks deels aan bod in mijn nu in de schrijffase bevindende derde boek over een passie die mij deze aardige carrière bracht. Want als een ding mij niet kan worden ontzegd dan is het een ongebreidelde creativiteit en dadendrang. Daarover waren alle chefs het eens. En voor de vrouwelijke lezeressen, nee ik heb nooit ‘gediend’ onder vrouwelijke chefs…dus daarover heb ik verder geen mening…

6 reacties

Opgeslagen onder Persoonlijke mening

Optionele geslachtsruil…

In dat zelfde gesprek onder vrienden waarin we filosofeerden over teruggaan in leeftijd (zie blog hier van 15 september jl.) kwam een van de dames ineens met het beeld dat zij wel eens een dagje man zou willen zijn. Terwijl ze met een lichte kleur op de wangen zat omdat de aanwezige mannen toch wat wonderlijk  naar haar keken, legde ze een beetje beschaamd uit wat haar beweegredenen voor deze wens waren. Die stoelden vooral op nieuwsgierigheid. Ze wilde gewoon eens weten hoe het zou voelen om daar beneden iets te hebben dat buiten het lichaam het geslacht bepaalde en ook een keer geen vrouwelijke problemen te voelen. Opgewonden raken door een aanraking en dan te voelen hoe wat klein is groeit tot indrukwekkende proporties. Maar ook om je gezicht en niet je benen te hoeven scheren. Voor ons mannen was het toen even reden om de mond te spoelen, en natuurlijk te proberen zo neutraal mogelijk te blijven kijken. Immers, wij weten hoe dat voelt, je bent er mee opgegroeid en eerlijk gezegd voelt dat nog steeds goed.

Uiteraard werd er veel doorgepraat over het onderwerp. Zouden wij mannen niet eens willen weten hoe het zou zijn om een dagje als vrouw door het leven te gaan? Het enthousiasme was niet zo groot, hoewel het idee dat alle pluspunten die vrouwen meestal met zich meedragen dan een hele dag beschikbaar zouden zijn, ook wel iets kan hebben. Maar we dachten ook aan de nadelen. Je bent kwetsbaar als vrouw, kleiner, minder sterk, je hebt de zorg voor huishouden, kinderen, schoonmaken, het koken, en zo meer. Het werd nog ingewikkelder toen we al pratend ineens beseften dat we als mannen dan vanuit ons ‘man zijn’ naar dat vrouw zijn zouden kijken. Dat we een eventuele liefdesdans met een man toch wat minder aantrekkelijk zouden vinden en wellicht dan maar voor de vrouwenliefde zouden kiezen. Je moet wat als macho toch?

Het idee echter intrigeerde wel en het bleef nog lang onrustig in de gelegenheid waar we indertijd zaten. Voor mij verdween het beeld redelijk snel weer uit de gedachten, je bent druk en dan is een dagje vrouw zijn niet meteen iets om je mee bezig te houden, maar de betreffende vriendin kwam er onlangs weer op terug. Het idee intrigeerde haar wel nog steeds. Gewoon door die nieuwsgierigheid. Gevoed door een bezoek aan de sauna waar ze met verbazing had gekeken naar alle verschillende verschijningsvormen van het mannelijk geslacht. Tja, alsof vrouwen allemaal gelijk gebakken zijn zeg…Ik bleef maar wat schaapachtig glimlachen. Mooi dat ik me zelf niet leen voor dat ruilen van geslacht en bijbehorende ervaringen, hoewel je het met de moderne technologie wellicht binnenkort wel mag verwachten als een optie tot ultiem geluk of genot. Ben wel erg benieuwd of er dan klanten genoeg zijn om het eens te ervaren. Ben jij ook benieuwd lieve lezer? En zo ja, wat lijkt je dan het meest interessant? Ben benieuwd welke gedachten er bij jullie mannen en vrouwen leven op dit gebied. Al was het maar voor mijn lieve vriendin die het idee zo origineel opperde….

22 reacties

Opgeslagen onder Erotische mening, Persoonlijke mening

Regelterreur

Het was zulk mooi weer in dat bewuste weekend, dat wij maar eens besloten stevig te fietsen en zo kwamen we uiteindelijk terecht in het bij ons zeer bekende Amsterdamse Bos. Aangelegd tijdens de enorme crisis van eind jaren twintig in de vorige eeuw, ten zuidwesten van de stad Amsterdam en nu een zeer aantrekkelijk gebied om je even te verpozen. Door het zeer fraaie weer bleek dat heel wat Amsterdammers hun huis en haard ook hadden verlaten en waren neergestreken in het ‘bos’, op de speelweides en wat dies meer zij en dus was het soms best lastig om op de tweewieler een beetje door te trappen. Waar in de stad voetgangers moeten opletten dat ze op de ‘stoep’ niet van hun sokken worden gereden door fietsers of scooters, deze dag was de situatie omgekeerd. Wandelaars met alle soorten van karretjes en los lopende honden bevolkten de fietspaden en dat leidde soms tot bijna-heftige-situaties. Wij besloten even rust te nemen en stopten bij een van de horecaplekjes in het bos. We waren niet de enigen, maar vonden toch een lekker plekje. De uitbater heeft zijn zaak na een gigantische strijd met de gemeente aardig verbouwd en zit er nu al vele jaren, tot groot genoegen van de bezoekers. Het is een plak waar altijd wel mensen even neerstrijken voor een ‘bakkie’ of een ‘glaasje’ om dan daar hun krantje te lezen op het terras en meteen ook van het langs de locatie bewegende massa. Op de grote boulevards aan de Nederlandse stranden is het soms niet zo leuk als hier. Zo ook deze keer. Wat een verschillende soorten mensen zag ik er zitten. Ouderen, al dan niet met rollators, fietsers zoals wij, mensen die hun honden uitlieten en even rust namen, maar ook mondaine jonge mensen aan wiens kleding je kon zien dat zij de zon graag op hun huid wilden laten branden. Voor de prijzen hoefde je het hier niet te laten. Een cappuccino en een thee kostte nog geen vier euro. Hema ‘eat your heart out’. Maar er hangen donkere wolken boven het bedrijf. Zo begrepen we wel uit een lijst waarop je kon tekenen om deze zaak te redden van de ondergang. Want de gemeente—ambtenaren die in de strijd met deze ondernemer het onderspit moesten delven zijn wraakzuchtig. Men richtte nu de pijlen op het terras. Dat was met een soort lakendoeken overdekt tegen de al te felle zonneschijn. En dat mag weer niet van de naar vergunningen meurende bestuursuitvoerders. Men zet daarbij alles op alles om de ondernemer te dwarsbomen. Wie niet horen wil moet maar voelen. En dus tekenden wij de petitie om deze man en vrouw met hun team, nu eindelijk eens met rust te laten. Je vraagt je soms wel eens af wat die ambtenaren toch beweegt om zo lastig te doen. Zit dat nu in de genen van die lui? Is treiteren ook een vorm van besturen? Natuurlijk, regels zijn regels, maar diezelfde regels worden door veel ambtenaren wel heel erg strikt uitgelegd. Een uitstekende plek voor sociale samenkomst van ongeveer alles en iedereen wordt in haar bestaan bedreigd. Dat mag niet gebeuren zou ik denken. Zou het niet handiger zijn om eens te doen wat Rutte beloofde? Stuur eens wat ambtenaren met pensioen of zo. Tien tegen een dat we dat nauwelijks merken. Nou ja, in dit geval. Als die horecazaak in het Amsterdamse Bos mag blijven bestaan. Ten bate van iedereen, maar vooral ook van mij natuurlijk….

11 reacties

Opgeslagen onder Politieke mening