Categorie archief: Toeristische mening

De moeite waard; Paleis op de Dam!

Amsterdamse beelden 030807 005Nu ben ik al een tijdje woonachtig in of vlakbij de hoofdstad van ons landje. Ik loop al vele jaren lang met plezier in deze stad in de rondte en geniet van alles wat Mokum zoal te bieden heeft. Maar ik moet bekennen dat ik bepaalde toeristische attracties zelden of nooit van binnen zag. Een daarvan is het Koninklijk Paleis op de Dam. Dat gebouw is vooral bekend van recepties en balkonscenes waarbij ons Koninklijk Huis een prominente rol speelt, maar je mag daar als gewoon publiek zo af en toe tegen betaling naar binnen. Dus dat deed ik onlangs voor het eerst ook eens. Je waant je direct hoogwaardig en rijk, want de aankleding van het gebouw is ronduit prachtig. Had ik niet verwacht. Grote halen en zalen, schitterende slaap- en werkkamers. WP_003955Hier zijn geen Calvinisten bezig geweest maar vooral Franse decoratieartiesten die het voormalige Stadhuis van Amsterdam in opdracht van toenmalig ‘Koning’ Lodewijk Napoleon omtoverden in een schitterend woon- en werkpaleis. De Franse sfeer zit overal en dat is in dit geval geen echt nadeel. Het gebouw is een aantal malen van binnen en buiten opgeknapt, dat deed het geheel geen kwaad. Voor een feestje als de inzegening van onze nieuwe vorst en zijn gemalin, in april vorig jaar, is dit gebouw prima geschikt. Je kunt er een paar gasten prima ontvangen, ruimte genoeg. Natuurlijk mag je als bezoeker niet alles zien. Zou ook te gek zijn. Maar waar je wel mag komen is indrukwekkend, op sommige plekken wat kitscherig ingericht, maar wel indrukwekkend. Opvallend zijn de afbeeldingen van de voorouders van Willem Alexander. Vaak geen reclame voor het geslacht Oranje, maar soms ook weer wel. Zo is de jonge Wilhelmina een erg mooie vrouw, althans zoals ze in het paleis te zien is op een fraaie gemaakt schilderij. Wat me ook opviel was dat het befaamde balkon veel lager boven de straat van de Dam is aangebracht dan je vanuit de tv-beelden zou denken. Relatief laag dan.

WP_003926Je mag er niet op, ik had graag even gewuifd naar de onderdanen, maar nee, dat was niet toegestaan… Overigens is de bewaking stringent maar vriendelijk, en sommige mensen van deze dienst werken als gids wanneer je met vragen zit over wat je kunt of moet bekijken. Kom je in veel musea niet tegen. Hier wel. De ruimten voor garderobe en toiletten zijn op de begane grond te vinden of een etage lager. Half maart gaat het paleis weer even dicht. Mocht je de kans hebben voordien nog even een bezoekje aan stad en gebouw te brengen? Doen! Meer dan de moeite waard. Neem niet teveel tassen of zo mee, mag allemaal niet mee naar binnen. Camera’s wel, maar dan mag je absoluut niet flitsen. Daar is men wat spastisch over. Maar dat wijkt niet af van de norm in veel andere musea of gebouwen van deze strekking.

Advertenties

12 reacties

Opgeslagen onder Culturele mening, Historische mening, Toeristische mening

Spuiten en slikken

Het zal de vaste en trouwe meelezers vast niet verbazen, een echte wielrenner ben ik, uw meninggever,  zelf nooit geworden. Veel te oncomfortabel dat gerace op die tweewielers. Na 20 km staan de blaren al op plekken waar ik de rest van de week graag nog een beetje op wil zitten. Nee, dan heb je wel een ijzeren gestel nodig. Of de nodige extra’s die je dan via pillen, poeders, spuiten of corrupte doktoren in je lijf kunt brengen. Kijk naar de afgang van de moderne profwielrennerij en je snapt wel wat ik bedoel. Nu is voor mij de Valkenburgse Cauberg al een hele ‘klucht’ om tegenop te komen, zoiets als de Alpe D’Huez vraagt een ijzeren gestel en dito conditie. En die bezit ik dus niet. Toch is die wielrenwereld wel heel fascinerend. Er hangt een zweem van heldenmoed omheen en het Tour-de-France-circus is eenmalig in zijn soort. Wel eens meegemaakt? Dan snap je wat ik bedoel. Onlangs, we bezochten de stad Munster in Westfalen om heel andere redenen, liepen we aan tegen een grote wielerkoers die het centrum van de stad meer dan levendig maakte, zonder dat er ook maar een enkele winkel open was.

Voor het daar befaamde Schloss ligt een park en een paar grote boulevards, en die waren compleet ingenomen door het wielercircus. Natuurlijk een echte finish met alles wat daarbij hoort, een luidruchtige speaker bijvoorbeeld, maar ook een twee voetbalvelden groot opvangterrein voor al die wielerhelden en heldinnen die op deze wat kille en winderige oktoberdag hun kunstje hadden vertoond.

De aankomst was dus in het centrum van de stad en door de kinderhoofdjes in de straten was dat best een hele toer. Mens en materieel zagen er dan ook nogal uit. Dan zoek je troost natuurlijk. En deze fanaten namen dus hun toevlucht tot de stands van de grote cateraars die echt van alles en nog wat aansleepten om honger en dorst van de soms verkleumde renners te stillen. Veel pasta, gehaktballen, braadworsten, friet, en vooral ook bier gingen er doorheen. Men stond echt in de rij om al dat lekkers tot zich te nemen. En zo zag je mensen met zwarte vegen vuil op de rode wangen heerlijk genieten van wat daar werd uitgereikt (consumptiebonnen gereed houden) maar meteen ook de koers bespreken waarin men prestaties leverde. Een stukje verderop stonden de sponsoren. Van overal en nergens werden fietsen te koop aangeboden, fietskleding, uitrusting, aanhangwagens, auto’s, bedenk het maar. En gezien de overmatige belangstelling voor al dat ‘lekkers’ heeft men vast aardige zaken gedaan.

Een interessante ervaring. Zeker als je niks hebt met zelf op de fiets klimmen. Het is en blijft een fenomeen, het blijft ook een mooie sport. Jammer dat hij zo ernstig verziekt is door mensen die zonder spuiten of slikken kennelijk niet in staat zijn echte prestaties neer te zetten. Maar wij hadden wel een genoeglijke ochtend, dat is zeker. Zouden er trouwens ook pillen bestaan om asportieven om te toveren in prestatiegerichte fietsers?

14 reacties

Opgeslagen onder Reismening, Toeristische mening

Verrassend kitschpaleis!

Het was echt bij toeval dat we door deze passage heen liepen in het Brabantse Roosendaal. We zochten de V en D en vroegen aan een lokale schone even de weg. Die vertelde met Brabantse tongval dat we het beste meteen linksaf door de corridor zouden kunnen lopen en dan aan het einde daarvan rechtsaf moesten buigen om bij de winkel van de heren Vroom en Dreesmann te geraken. Zo gezegd zo gedaan. Bij binnentreden van de winkelpassage vielen we echter van de ene verbazing in de andere. Alsof we het lokale Disneyworld binnen waren gestapt. Overal kleuren, aankleding met ‘oude pandjes’ en balkonnetjes waarop poppen scènes uitbeeldden. De vloer leek op oud marmer, de doorgangen waren klein, maar de winkels van hoog niveau. Terwijl de dames in mijn gezelschap even snel een exclusieve modewinkel binnenstapten en in de rekken begonnen te graaien met een blik in de ogen die weinig ‘goeds’ voorspelde, liep ik nog even door het centrum. Hoorde daar Italiaanse muziek en keek rond. Het centrale deel van de winkelpassage is hier omgetoverd tot een combinatie van een Romeins pleintje met terras, restaurant en bijbehorende obers, met de koepel van de Sint Pieterkerk en de fresco’s die daar te zien zijn. Alles is zeer kleurrijk en vrolijk. Boven het restaurant was een bewegende poppenscene te zien die afwisselend bestond uit een bandje met de vrolijke Italiaanse muziek en in de pauze een echtpaar dat zichtbaar genoot van een glaasje en de blikken van het voorbij lopende publiek. Alles bijna levensecht qua beweging. Aan de zijkant van het ‘plein’ ook weer wat fraaie winkels en daar weer beelden van mensen als Marco Polo. Ik kreeg als volwassen vent toch een heel sterk gevoel zoals ik dat ooit ook had in de Amerikaanse Disneyparken. Zo grappig gedaan allemaal en door het publiek zeer gewaardeerd. Kitsch, en van de meest pure soort, maar wel zodanig gedaan en uitgevoerd dat het weer mooi en aantrekkelijk werd. Roosendaal heeft met deze passage die een paar bekende winkelstraten met elkaar verbindt wel iets bijzonders in huis. Onderscheidend vermogen, een keer iets anders dan al die bekende ketenwinkels die van Groningen tot Maastricht hetzelfde bieden. In deze passage kom je de lokale winkeliers tegen, die samen vast hebben afgesproken dat wat men doet ook goed moet zijn. Het is er brandschoon, gezellig en de mensen zijn stuk voor stuk aardig. We dronken een bakkie warm vocht op het grote en tamelijk lege terras in de passage en wisten eigenlijk niet eens meer waartoe we nu eigenlijk naar V en D moesten. Dat sloegen we dus uiteindelijk over. Roosendaal krijgt alleen al door deze attractie een hoog rapportcijfer. Een aanrader voor hen die zoeken naar iets bijzonders. Wij zelf komen hier vast nog wel eens…. En medio deze maand komt de investeerder en eigenaar van dit deel van het Roosendaalse centrum uitgebreid in beeld bij Harry Mens in diens tv-programma. Wellicht dat u dan nog een wat beter idee krijgt van wat er allemaal aan filosofie zit achter dit wonderlijke concept. Maar wel een leuk en succesvol concept. Dat anderen niet eens durven bedenken!

17 reacties

Opgeslagen onder Algemeen, Toeristische mening