Tagarchief: kerk

Speelklok

WP_004632Ooit, heel lang geleden alweer, bezochten we het Utrechtse museum ‘Van speelklok tot pierement’. Wat ik me er van herinner is dat ht toen een beetje rommelige toestand was met veel, heel veel geluid uit giga-kermisorgels en zo. Daarna nooit meer de dringende behoefte gehad om er heen te gaan. Uberhaupt heb ik dat al snel met Utrecht als stad, voor een verstokte automobilist als ik ben is he ttoch een beetje een nachtmerrie door de vele lastig te bereiken kleine straatjes.

WP_004628Maar deze keer, het was een prachtige lentedag, reisden we per trein en dat is voor bezoekers aan de Domstad veruit het beste vervoermiddel om er te komen, mits die rupsen op tijd rijden natuurlijk. Onze bezoekdag was een lenteachtige zaterdag en dan is het aardig druk en gezellig in het Utrechtse. Om allerlei redenen die voor het verhaal van minder belang zijn, besloten we om toch maar eens even naar dat museum ‘van toen’ te gaan en te kijken of het lawaai nu meeviel. Dat deed het.

WP_004618De schitterende oude kerk waarin dit museum is gevestigd wordt uit en te na benut en je krijgt zo een uitgelezen kans om van piepkleine speeldoosjes tot enorme orgels te bekijken. Met een zeer handig ‘sleutelkaartje’ zijn veel van die werkende museumstukken in hun mooiste vorm, namelijk werkend, te bezichtigen of te beluisteren.

WP_004621Opvallend hoeveel sommige van die grote muziekmachines van vroeger leken in vorm en uitvoering op de latere CD-spelers. Je moet er even over nadenken maar dan zie je het. Voor hen die tot in de diepste diepten van de geexposeerde zaken willen geraken zijn er rondgangen en wat we daarvan mee kregen tijdens onze eigen zoektochten naar nog meer kennis en cultuur, wordt dit gedaan door bevlogen gidsen. Het museum (nieuwe naam Museum Speelklok) is een aanrader. Het vertelt heel veel over hoe wij mensen door de eeuwen heen muziek hebben gemaakt, ooit begonnen met kerkuurwerken, tot zaken als draaiorgels en automaten. Daarover komt er een speciale expositie aan die op 24 april a.s. haar deuren opent. Vast extra de moeite van een bezoekje waard. Met de museumjaarkaart heb je hier gratis toegang. U vindt het museum aan de Steenweg 6 in Utrecht en dat is vlakbij de Oude gracht. Utrecht kent daarnaast trouwens nog een paar musea die de moeite waard zijn. Wellicht ook eens een treinreisje aan wagen?

Advertenties

4 reacties

Opgeslagen onder Algemeen, Culturele mening

Afstand relativeert…

OLYMPUS DIGITAL CAMERAIk ben geen mens die verre reizen nog hoog op het persoonlijke verlanglijstje heeft staan. Zal komen door de vele, vele trips die ik de jaren die nu achter me liggen heb gemaakt. Zakelijk of prive. Van hot naar her, van hier naar daar. Wat je extra krijgt als je reist is dat het ‘thuisgevoel’ relatief is en snel omgeschakeld kan worden als wij mensen ons hoofd op een soortgelijk kussen kunnen neervlijen als thuis als bekend ervaren. Kijk, een hotelkamer of appartement aan een snelweg is wel even wennen wanneer je zelf uit een heel stil dorp komt. Maar ik weet uit ervaring dat een niet te ver van je logeerbed staande kerkklok die er een gewoonte op nahoudt elk uur even te klinkelen bijster goed is voor een zekere slapeloosheid. Daar kunnen de vliegtuiggeluiden van mijn normale woonstek niet tegen op. Maar dat zou voor anderen wel eens een nacht vol slapeloosheid kunnen opleveren.

OLYMPUS DIGITAL CAMERAToch voel ik me vaak na een paar dagen wel thuis op mijn nieuwe plekje. Dat geldt ook voor verhuizen. Als ik terugdenk aan de drukke straat waarin ik werd geboren en een paar jaar van mijn vroege jeugd doorbracht, is het een wonder dat ik zo makkelijk kon wennen in het huis waar ik terecht kwam toen ik verloofd en getrouwd raakte. Andere omgeving, volkomen vreemde geluiden en geuren, maar toch sliep ik er als een roos en voelde mij er snel thuis. Bij onze meest recente verhuizing van het nieuwe terug naar het oude land, was ik er van overtuigd dat het wennen lang zou duren. Het was opmerkelijk anders. Wat ooit mijn thuis was, bleek binnen een week ‘oud’ en onderdeel van de geschiedenis. Het toen nieuwe thuis had me snel omarmd en de geluiden hier bleken gewoon geroezemoes op de achtergrond waar ik heel snel aan was gewend. Wat ik wel merk is dat de grote drukte van de steden me soms enorm kan opslokken en vermaken, maar dat ik er niet aan moet denken dat ik echt in die centrumdrukte zou moeten leven. Elke dag weer, burengeluiden, verkeer, sirenes…. En toch doen miljoen mensen dat en die slapen ook gewoon en genieten juist van dat drukke. Onze woonbuurt is een oase van rust daarbij vergeleken en dat zou ik graag zo houden. En als het me te rustig is kan ik altijd nog een weekje hier of daar gaan logeren. Wedden dat ik me dan al snel thuis voel? Tot het gevoel van heimwee gaat kriebelen en ik zo terugverlang naar het eigen straatje en bed dat het zeer doet…..Maar daarvoor hoef ik echt niet acht of twaalf uur te vliegen….:)

6 reacties

Opgeslagen onder Algemeen, Persoonlijke mening, Reismening

2014 – een schone lei!

01_Bentley_home_193En dan is het intussen 2014, een nieuw jaar is begonnen, lees ik links en rechts weer over oprechte wensen en verlangens om alles ‘anders te doen dan vorig jaar’. Net of je na een zesdaagse op de Veluwe zonder water en schone kleding opeens in een super-de-luxe badkamer toe komt aan reiniging van elk onderdeel aan je dan vervuilde lijf. Spoelen en opnieuw beginnen. Sommigen zien dat als een ultiem verhaal. Willen slanker of zelfs mager worden, opnieuw jong, stoppen met dit of dat, gaan het huis opknappen of schoppen hun partner het liefst de deur uit. Anderen stellen dat ze meer voor zichzelf willen opkomen of duiken weg in een of ander geloof. Van mij mag het. Uiteraard! Vrijheid, blijheid. Maar zouden we als mens echt in staat zijn volkomen opnieuw te beginnen?

hpMmSuTA3vHpzwUCf79DrQEn wat zouden we dan anders doen? Mij komt niet zo snel iets naar boven wat ik veel anders zou aanpakken dan dat ik tot nu toe deed. Maar dat zal zeker van doen hebben met mijn instelling dat mijn mening er nu ook al toe doet, dat ik niet meteen als de gebochelde van de Notre Dame door het leven hoef en dat er gelukkig wat mensen om me geven, zelfs van me durven houden. Daardoor kan ik mijzelf ook nog recht in de ogen kijken. Daarbij ben ik niet verslaafd aan sigaretten of drank, houd ik het qua eten meestal op een redelijk niveau, wandel er vaak toch nog heel wat kilometers op los en rijd niet al te overdreven (te)snel. Ach, ik had wellicht ietsjes diplomatieker in mijn carrière moeten staan, dan had ik minder snel de kop gestoten op bastions van onbegrip of pure domheid aan de andere kant. Zelfs die opmerking zou al voor verbetering van instelling in aanmerking kunnen komen als er een therapie bestond voor types zoals ik. Maar die is er niet en als die er wel was zou de therapeut er een flinke dobber aan krijgen.

???????????????????????????????????Dus, opnieuw beginnen? Een tweede leg? Een ander huis? Nieuwe omgeving? Het kan allemaal, maar ja, waar laat ik dan mijn spullen, want die wil ik voorlopig nog niet kwijt. En daar gaat het al fout, want dat zal ook moeten. Oude spullen uit, nieuwe aan, flink onderdompelen en uit het intussen vieze water van het verleden opstaan als een opnieuw geschapen Adam of Adonis. Voor sommigen een droombeeld. Nou ja, als je toevallig vrouw bent wil je wellicht liever Eva worden, maar het kan zelfs zo zijn dat je van geslacht wilt veranderen. Dan begin je echt opnieuw. Hoe dan ook, alle gekheid op een stokje, wat zou jij doen als je echt opnieuw kon beginnen? Of wellicht laten? En zijn dat dingen die je nu op jouw lijstje goede voornemens hebt staan? Laat eens weten, wie weet inspireert het mij ook om zaken anders te gaan doen dit jaar….(Met name op klusgebied kan ik wel wat inspirerends gebruiken..).  En aan het einde van 2014 kunnen we wellicht nog eens epibreren samen wat er van al die voornemens terecht is gekomen. Toch?

10 reacties

Opgeslagen onder Culturele mening, Persoonlijke mening

Sprookjesachtige Kerst

OLYMPUS DIGITAL CAMERAEen Rooms-Katholieke opleiding heeft zo zijn voor- en nadelen. Dat is  me in de loop van mijn leven wel duidelijk geworden. Veel katholieken uit die vroegere periode hebben op enig moment gekozen om hun geloof even terzijde te leggen en om welke reden dan ook zonder al die opgelegde poespas verder te leven. Zo verging het mij ook. Samen met mijn indertijd zeer rebelse oudere broer besloten we om de verplichte zondagse kerkgang slechts voor de optiek in te vullen, maar intussen genoten we van de vrijheid en trokken door de omliggende straten van de toen enorme kathedraal in onze woonbuurt. Intussen wel zorgvuldig vermijdend dat we zouden worden opgemerkt door even katholieke buren onder de gelovigen. Op mijn 14e was het met dat kerkbezoek echt over en uit.

OLYMPUS DIGITAL CAMERAIk ging niet meer. Klaar! Had dat met het geloof zelf te maken? Ik denk het niet, het was meer alles wat je moest (laten)wat me weerhield om nog langer actief deel te nemen. De twijfel aan dat geloof kwam later. Lees een paar boeken over de oorsprong van al die geloven en je komt er al snel achter dat je in feite leefde of leeft in een sprookje als je actief achter de leer van Jaweh, Jezus of Allah aanloopt. Je wilt geloven in een eeuwig leven en neemt alles wat je daarvoor moet doen of laten op de koop toe. De meeste predikers van die geloven kwamen trouwens in bloedhete woestijnen tot hun predikingen, voorspellingen of uitgiften van wetten. En dat zou te denken moeten geven beste mensen. Maar in feite gaat het bij vrijwel al die geloofsstromingen om uiteindelijk over uit te oefenen macht.

OLYMPUS DIGITAL CAMERAMacht over mensen, en zeker ook over het denken van al die mensen. Goed, kwaad, armoede of rijkdom, men wil maar blijven controleren wat je doet. Dat is uiteraard met de nodige logica wel te pareren, maar bij sommige lieden zit dat geloof in iets hogers er zo in geramd dat ze niet van hun stuk te krijgen zijn. Met geen olifant of bulldozer! Onwrikbaar in het besef dat ‘nu en hier’ eigenlijk nauwelijks een rol speelt. ‘Later’ is veel belangrijker voor hen. Het is ze gegund hoor, als ik er maar geen last van heb. Overigens heb ik nog wel goede herinneringen aan de vele verhalen die men op de toenmalige katholieke scholen vertelde over Kerst en de andere christelijke feestdagen. Prachtig geïllustreerd vaak en bij dat aanschouwen van een tweetal mensen die in een stal tussen de dieren en herders een kindje ter wereld moeten brengen, nog warm makend ook. Maar ik herinner me dat ik van andere sprookjes soms ook dat zelfde gevoel kreeg. Indoctrinatie is al die geloven niet vreemd. En als het daarover gaat, bedenk maar eens hoe kinderen in totalitaire landen van jongs af aan al worden voorbereid op een leven in het later. Hun leider dienend, trouw aan het systeem. Heb je geen geloof voor nodig. Wel slimme strategen.

Amsterdam, kerk, Bloemgracht 060910In die zin leven wij in het paradijs. Nu al! Met kerstmis denken we vooral aan bomen, verlichting en een dikke man met een rood pak die door de lucht vliegt. Maar of we daarin geloven? En toch, is die gedachte op zich nu zo veel vreemder als de kern van het kerstverhaal? Een beetje kritisch zijn mag hoor. Maar ja, ik ben ook geen echte gelovige meer. Al vind ik de spiritualiteit van die geloven dan wel weer mooi. Hoe dan ook, heel plezierige Kerstdagen toegewenst!

18 reacties

Opgeslagen onder Godsdienstmening

Trauma

Brand - 1Onlangs had ik een gesprek met iemand die zijn leven lang kampte met een trauma, veroorzaakt door gebeurtenissen uit de jeugd. Dat zijn altijd akelige situaties. Ik kan er zelf deels over meepraten, heb ook wat zaken die me indertijd zijn overkomen waar ik nog heel lastig over kan praten. Niet dat ze voor anderen zo ingrijpend zullen zijn, maar het deed mij mede vormen tot de figuur die ik nu ben.

Dictatuur - 1Maar er zijn ook grotere trauma’s die te maken hebben met ernstige ziekte, dood, verlating, mishandeling of zo. Zaken die een kind weliswaar verwerkt, maar die later altijd weer opspelen. Ik ben geen kenner van de menselijke psyche, althans ik heb er niet voor gestudeerd, maar weet bijna zeker dat wat er ‘in’ zit er altijd op enig moment weer ‘uitkomt’.

Polen - 4Niet alles is weg te lachen of op te sluiten in een denkbeeldige sarcofaag van gewapend beton. De menselijke geest kent vele ontsnappingsmogelijkheden. Wat je is aangedaan kan leiden tot wraakgevoelens, maar ook tot pijn, gebrek aan vertrouwen of problemen met hechting aan andere mensen. Zo zal iemand die in zijn/haar jeugd misbruik heeft meegemaakt op een of andere manier compensatiegedrag gaan vertonen.

Spuit 2Dat kan zodanig uitpakken dat er slechtoffers vallen, kan ook zijn dat iemand zich terugtrekt in zichzelf en zwijgt. Veel mensen die in de afgelopen Tweede Wereldoorlog het nodige meemaakten zwegen na hun bevrijding als het graf. Voor mensen uit hun omgeving best ingewikkeld soms. Anderen vertoonden bepaalde afwijkingen die voor diezelfde omgeving moeilijk te accepteren waren. Kortom, de menselijke geest is een overloopvat waar de druk soms best groot is. En ach, als ik tegen het licht van deze ernstige problemen terugkijk naar dat wat mij vormde, valt het allemaal wel mee. Haal ik opgelucht adem en denk dat ik mijn leven na die eerste jaren weer aardig op de rit heb gekregen. Toch een kwestie van sterke zenuwen en dito genen. Kwam er toch nog iets goeds mee uit die tijd…En jullie liever lezers, zelf ook jeugdtrauma’s die je nu nog steeds beïnvloeden als volwassen mens? Zaken die je doen besluiten om iets te doen, of juist te laten waar anderen probleemloos mee om kunnen gaan? Ik ben benieuwd. En als het te zwaar is, niet in details treden hoor, helpt vaak.

7 reacties

Opgeslagen onder Persoonlijke mening

Mening van binnen uit..

1)Leo - 1e klas L.S. Scan10039Ik zal een jaar of zes geweest zijn dat ik me ineens realiseerde dat ik een ‘bijzonder soort mens’ was. Wellicht door God (ik geloofde toen nog heftig in de katholieke leer) zelf uitverkoren. Wist ik veel, maar er was iets bijzonders met mij aan de hand. Ik bekeek de wereld namelijk vanuit mijn lichaam. Ieder ander mens zag hetzelfde als ik. Poppetjes, auto’s, huizen, maar nooit vanuit zichzelf. Althans dat had ik me toen bedacht. Als het goed is komt de wijsheid met de jaren. Zo ook bij mij. Een paar weken later had ik door dat vermoedelijk elk ander mensenkind net zo uit zijn ogen keek als ik. En dat wellicht daardoor die afwijkende blik op de wereld van eenieder ontstond. Het is dat wat me tot nu toe bezighoudt. Dat soms zo afwijkend kijken van alle mensen. Je ziet een bepaald object of andere persoon, en je krijgt van al die toeschouwers een verschillende mening. Zelden komt die voor de volle 100% overeen. Wij kijken naar die andere mensen met de blik die vanuit opvoeding, opleiding, interesse of wat ook is voortgekomen. Zo zie je dat wij westerse mensen sterk individueel zijn ingesteld, waar de gemiddelde Aziaat graag wil horen bij de grootste groep. Afwijkingen van de norm zijn daar minder logisch, men volgt de grote groep.

Albert Cuyp - fotoos Truus Pool 021206 012 (2)Leo en SinterklaasNederlanders zijn op dat punt natuurlijk nog eens extra verdiept. Vandaar alle omroepen en politieke stromingen. Als we onszelf niet meteen terugvinden in de grote lijnen van een al bestaande stroming richten we een nieuwe op. Laten we wel zijn, alleen al op het gebied van het geloof zijn wij Nederlanders toonaangevend. In de loop van de afgelopen twintig eeuwen, laat ik de periode nemen nadat Jezus Christus leefde en men de jaartelling aan zijn naam verbond, zijn er tientallen kerkgenootschappen geweest die allemaal afweken van het echte en enig ware geloof zoals dat na de dood van Jezus door de toenmalige apostelen werd verspreid. Omdat al die ‘verdwaalden’ en ‘afvalligen’ naar de leer keken die toen gebruikelijk was, met een eigen blik. Van binnenuit, zelden van buiten af. Zij die zichzelf van buitenaf bekeken waren vaak al op weg naar iets waar niemand hen meer kon zien. Blijft lastig. En wat was ik al wijs op die jonge leeftijd….een echte filosoof…..toen al….

 

8 reacties

Opgeslagen onder Culturele mening, Persoonlijke mening

Zwolse kerken

OLYMPUS DIGITAL CAMERAIn Zwolle heeft men net als in de rest van dit land, iets met kerken. Grote kerken. Onlangs werd een daarvan (In de Broeren) opgeleverd als onderkomen voor de in Zwolle bekende boekhandel Waanders. Dat is daar een grote naam en met dit adres als uitgangspunt steekt het de vroegere Selexyz in Maastricht naar de kroon. Immers, beide boekenbedrijven zetelen in een kerk. Een kerk die haar gelovigen verloor, en ook de glans die hoort bij dat hemelse goed waar men zegt voor te staan. Met geld van allerlei fondsen maakte men van de betrokken kerk (in hartje centrum van Zwolle te vinden) een prachtige combinatie van hypermodern en eeuwenoud. De kerk is in alle luister hersteld, zelfs het orgel zit er nog in, maar de boekhandel maakte er een prachtige winkel van die op diverse etages zicht biedt op haar geestelijke of vrolijke koopwaar maar ook op de constructie van de kerk. Een geweldige oplossing. Een stukje verderop in het centrum van deze provinciehoofdstad vinden we de St. Michaelskerk, die door de protestanten daar ook wel de Grote Kerk wordt genoemd. Wij liepen er even binnen omdat er volgens de borden buiten ook al boeken werden verkocht, maar dan tweedehands exemplaren.

OLYMPUS DIGITAL CAMERADie markt viel ons wat tegen, maar de kerk zelf niet. Een gebouw uit de 15e eeuw waar ooit de grootste kerktoren bij hoorde die Nederland toen kende. Het ding was 113,5 meter hoog, maar kon kennelijk God’s toorn niet verdragen want werd driemaal door de bliksem getroffen en stortte uiteindelijk in 1683 in. Toen was het gebouw al gekaapt door de Reformatie en geplunderd onder invloed van de toenmalige Beeldenstorm die zoveel kunstschatten van hat katholicisme deed verdwijnen. Sinds die tijd is de kerk omgebouwd en ingericht voor de protestantse diensten, maar men liet toch wat oorspronkelijke zaken in tact. En dat maakt dat deze fikse kerk het bezoeken zeker waard is. Al was het maar om het uit 1721 stammende orgel dat rijk oogt en dat ongetwijfeld zal zijn geweest. Aardig is ook dat je buiten de hoofdingang aan de linkerkant een soort tegen het kerkschip aangeplakt huisje ziet met de fraaie Latijnse kreet ‘Vigilate et Orate’ op de gevel.

OLYMPUS DIGITAL CAMERADat was de vroegere Hoofdwacht. Een bewijs dat kerk en staat indertijd ook in ons land best hecht met elkaar verbonden waren. Het gebouwtje dateert uit 1612 en is dus ruim 5 eeuwen oud. Wat ook aangeeft hoe ver we tegenwoordig ontwikkeld zijn bij die zo gewenste scheiding van juist die twee instituten. Mocht u in Zwolle zijn, bezoek beide kerken dan een keer. Het is de moeite waard. En het kan makkelijk op een dag…..

5 reacties

Opgeslagen onder Reismening