Tagarchief: wens

Vlees en het milieu

OLYMPUS DIGITAL CAMERAWat zijn wij mensen toch een wonderlijke wezens soms. We zijn zo gretig in ons voedselgedrag (bewust gekozen term) dat we het eten van vlees meer zien als een soort industrieel toegevoegd onderdeel van onze eigen eetketen. We zien zelden de dieren achter al die lekkere lapjes of bouten, het vlees ligt net als de groenten en het fruit bij de super of bio-winkel. Kant en klaar, mooi verpakt en ook nog eens vers tot over drie weken. Hoe die industrie eigenlijk werkt is iets waar we het liefst niet te veel over na willen denken. Het gaat om vlees, om vis, om pluimvee. Vast niet over onze katten en honden waar we uiteraard en terecht zielsveel van houden.

Leo foto's Augustus 2007 015Helaas blijkt al jaren dat er veel mis is in de sector die moet zorgen voor onze gevulde magen. Overvolle stallen, veel leed bij het slachtvee, vermenging van varkens, rund en paardenvlees, kortom achter de schermen van de vleesverwerkende industrie gaat veel ellende schuil.

OLYMPUS DIGITAL CAMERAAlternatieven zijn er wel, maar veelal weinig smakelijk of aantrekkelijk. Natuurlijk zou je je leven lang pannekoeken kunnen eten of alleen maar groenvoer, maar dat gaat je snel vervelen. Zelf ben ik best wel eens te porren voor een vleesloos dagje, omdat ik denk daarmee toch een beest iets langer in leven te kunnen houden. Aan het milieu denk ik daarbij niet zo. Er bestaan prima vleesvervangers. Van redelijk lekker en vergelijkbaar met zacht of mals vlees, maar ook de nodige troep. Rubberachtig van vorm of struktuur en taai als een tennisbal. Toch zou je met een beetje fantasie wel een dagje vleesloos kunnen doorbrengen. Net als je best zonder alcohol zou kunnen en zeker zonder roken. Vraagt een beetje aandacht, discipline en iets meer aandacht voor wat je kookt of eet. Beter voor de lijn ook vaak. Je ziet zelden dikke vegetariers… Zou alleen daarom al een overweging waard moeten zijn er eens mee bezig te gaan. Niet zo heel fanatiek natuurlijk, maar gewoon een beetje. Vlees is lekker, kip heerlijk, vis vaak heel bijzonder, dus daar krijg je het zwaar. Maar misschien moeten we er ook gewoon aan wennen. Niet om het milieu, niet om die veeboeren, maar alleen maar om die dieren. Krijgen ze het toch wellicht n e t een stukje beter….Maar als blijkt dat de groene of milieubeweging er nu met dit persoonlijke advies vandoor gaat, haak ik alsnog weer af en koop gewoon een lekker schnitzeltje hoor. Het moet niet al te politiek worden uitgebuit…

Advertenties

3 reacties

Opgeslagen onder Algemeen, Persoonlijke mening, Politieke mening

Macho? Of toch niet…..

HPIM7861_editedAls ik vrouwlief moet geloven heb ik wat vrouwelijke kantjes in mijn karakter zitten. Dat is bijzonder, want zelf meen ik toch wel van de oudere jongere machosoort te zijn. Dat uit zich naar mijn idee wel in stevige discussies, het geven van vaak dito meningen, en mijn dagelijkse verkeersgedrag. Wie me snijdt kan op een reactie rekenen. Oog om oog en zo….

OLYMPUS DIGITAL CAMERAMaar ik geef toe dat ik ook een groot sociaal gevoel in me heb, van winkelen houd (al was het maar omdat ik vooral ook zelf wil kijken naar de dingen die mij interesseren..), een fikse collectie schoenenparen in de kast heb staan en me niet schaam om schoonmaak- of huishoudelijk werk te doen. Dat ik niks heb met klussen zal zeker komen door die genen, maar kan ook komen doordat ik ben opgevoed in een huishouden waar pa wel altijd met de autohandel bezig was en het huishouden thuis overliet aan mijn moeder.

62769Een spijker in de muur slaan was voor hem een crime en dat uitte hij ook zo en dat is ook een beetje mijn levensmotto geworden. Ik zucht al als ik in de tuin een steen moet optillen om er wat zand onder te storten omdat we anders met tuin en al een keer aan de horizon verschijnen in Australië. Maar daar houdt dat vrouwelijke stukje wel op. Ik las onlangs ergens dat vrouwen in een of ander onderzoek aan hadden gegeven hun eigen haar als meest geliefde deel van hun lijf te zien. (Wat ik niet snap als je zoveel fraais aan dat zelfde lijf hebt zitten….)En dan bedoelden ze (gelukkig) hun hoofdhaar, de rest werd minder fijn gevonden en getrimd of geschoren, maar dit terzijde. Met dat hoofdhaar konden ze laten zien dat ze echte vrouwen waren.

05. zolder  291007 001Kijk, daar kan ik dus aantonen dat ik toch een beetje macho ben nog. Want sinds een paar jaar wordt er op die bolle kop geschoren. Wie mijn stemmingen wil zien of zo, moet maar kijken of ik die bol al dan niet met koperpoets of uiervet heb bewerkt. Glimmend in de zin, kan ik weer een stoere pet dragen in de zomer tegen het verbranden. En voor de rest; een echt geëmancipeerde vrouw kan zelf wel een spijker in de muur slaan en een beetje man kan niet koken. Voldoe ik toch aan het ideale manbeeld. Het zapt en ligt op de bank. Iemand interesse??? J

 

14 reacties

Opgeslagen onder Persoonlijke mening

Eindelijk de ruimte in…..

Ben je zo breed van interesses zoals ik pleeg door het leven te gaan kom je ook dingen tegen in de media die je daardoor direct interesseren of intrigeren. Zo ben ik o.a. een soort van ‘Trekkie’. Ben een trouw volger van de diverse SF-reeksen ‘Star Trek’ geweest toen die nog op tv te zien waren. Van de allereerste serie met Captain Kirk als centrale figuur tot de Voyager en remake met prequell-elementen van later datum. Uiteraard ook de speelfilms die onder deze naam zijn gemaakt. Sommige daarvan schitterend, anderen te beroerd om uit te zitten. Maar als Trekkie heb je natuurlijk ook iets op met die hoofdrolspelers. De meesten daarvan inmiddels hoogbejaard dan wel overleden. Sommige van die lui hadden als grote wens na hun dood daadwerkelijk de ruimte in te worden geschoten. En dan niet zoals Andre Hazes in een of andere vuurpijl, maar met een echte raket of ruimtevoertuig. Dat lukte bedenker Gene Rodenberry prima. Diens as zwerft ergens in het heelal op zoek naar de geheimen van het luchtledige of de sterren. Maar het lot van de stoffelijke resten van de ooit zo bekende acteur James Doohan was een stuk ingewikkelder. Doohan speelde in de hoogtijdagen van de eerste series en films Space-engineer Scotty. Hij was degene die de overige crewmembers moest ‘up beamen’ als er weer eens een avontuur klaar was of een noodscenario dat nodig maakte. De in 1920 geboren Doohan was in de laatste speelfilms rond het Star Trek thema nog wel eens te zien.

 

Een man op zeer hoge leeftijd, met een gewicht dat zelfs op de maan nog als ‘te zwaar’ zou worden omschreven en dan ook nog in een strak uniform geperst. In 2005, hij was toen 85 jaar oud, overleed Doohan. So far, so good, maar in zijn testament had hij laten vastleggen dat hij, of beter gezegd, wat van hem over zou zijn na crematie, ook de vrije ruimte in zou worden geschoten. Volgens een verhaal uit Spits onlangs begreep ik dat het wel even heeft geduurd voor dat uiteindelijk lukte. Zijn urn werd al in2007 ineen raket gestopt en de ruimte in geslingerd, maar die raket deed het niet zo best, het ding kwam al na een rondje terug. De urn werd teruggevonden, vrijwel onbeschadigd en vertrok in 2008 opnieuw, in een andere raket. Maar ook dat ging mis. Het ding ontplofte en de urn kwam weer terug naar de aarde. Dit keer deels beschadigd. Wat men aan restanten vond werd uiteindelijk onlangs weer in een raket gestopt en alsnog geslaagd de ruimte in geslingerd.

Voor zover bekend gaat die trip van zijn as nu een jaar duren, daarna komt alles weer terug in de dampkring en verbrandt daar door de weerstand in de aardse omstandigheden. Een dubbele crematie dus. Maar wel een spectaculaire. Net zo spectaculair als die series indertijd waren. Althans voor mij……

12 reacties

Opgeslagen onder Culturele mening