Categorie archief: Historische mening

De eerste keer; in een Rus!

TU-104 CCCP42461 at EHAM in the 70'sHeel lang geleden beschreef ik al eens dat eerste bezoek aan een Russisch vliegtuig op het toen nog oude Schiphol. Het verhaal ging in de krochten van Weblog.nl mede ten onder en het past mooi in mijn verhalenreeks over ‘eerste keren dat…’. Hoe dan ook, even een eind terug in de tijd. In mijn woonstraat waren wij elke dag bezig met het nabootsen van wat zich in het echt om ons heen afspeelde. Auto’s en vliegtuigen, de wereld die ons als jonge lieden intrigeerde. Meiden kwamen wel in beeld, maar die andere zaken waren ook best belangrijk. Een van mijn toenmalige jeugdvrienden werkte bij de Gemeente Amsterdam, had een grote bek en was ene paar jaar ouder dan ik. Hij durfde echt veel meer dan ik. Zo regelde hij soms een bezoekje aan vliegtuigen die even een uurtje stonden uit te rusten van een vluchtje vanuit hun thuisbasis. En zo kwamen we dan aan boord van Convairs en Caravelles van de Scandinavische SAS en kregen zo een extra dosis virus mee om onze hobby nog steviger beet te pakken.

TU-104 Take-offHij was het ook die op enig moment de vertegenwoordiger van de Russische Aeroflot benaderde. Dat leverde soms een uitnodiging op voor een gesprek over die Russische vliegtuigen. Maar op een dag, het was echt heel koud, midden februari, mochten we samen met de Rus naar een Tupolev 104 gaan kijken die in die tijd twee keer per week op Schiphol landde. Dat was het eerste straalverkeersvliegtuig van de Russen en een groot geheim geweest tot in 1956 een exemplaar van dit type op Londen Heathrow landde.

TU-104 CCCP-42412 at splDe Russen benutten die kisten niet alleen om passagiers te vervoeren, ze dienden ook een propagandadoel uiteraard. Met zijn vormgeving, afgeleid van de Tu-16 bommenwerper, was hij direct synoniem met alles wat de Russen in de lucht zouden brengen in de jaren daarna. Wij mochten als jonge lieden aan boord van die Rus ervaren hoe aardig die lui eigenlijk waren. Zaten in de cockpit, kregen een heerlijk fris drankje en voor de liefhebber, vriend Hans was een roker, ook Russische sigaretten. We mochten alles bekijken, en ik was dus zeer onder de indruk. Zodanig dat mijn vooroordeel tegen het communistische deel van de Russische natie direct verdween.

tupolev 104 cccp-42398-spl-c-060471-Scan10022Ik zou er later nog veel door worden beïnvloed. Want deed zaken met die lui toen ik op Schiphol werkte, en het heeft zeker meegeholpen vertrouwen te houden in de auto-industrie uit die streken, al maak ik voor de Russische in die zin dan nog wel enige uitzondering. Hoe dan ook, ik weet dat ik zeer onder de indruk was van deze eerste ervaring met vertegenwoordigers uit het Oostblok. En die vliegtuigen? Ze vlogen nog vele jaren probleemloos op en neer tussen Moskou en het westen. Om later te worden opgevolgd door moderner vliegtuigen van dezelfde fabrikant. De Tu-104’s werden gesloopt of op een enkele plek in een museum geplaatst. Gelukkig wel. Want alleen al om het geluid dat ze produceerden verdienden ze een plekje in de historie.  Net als ik naar ik hoop…..:)

Advertenties

9 reacties

Opgeslagen onder Historische mening, Hobbymening, Persoonlijke mening

De eerste keer; Duitsland!

9)Leo op Puch 1967 10014Die eerste keer samen op vakantie. Best spannend! Jong (17 jaar) en onbezonnen had ik nog het idee dat ik wel even op de brommer van Amsterdam naar Valkenburg, waar we in de buurt zouden logeren, zou kunnen rijden, maar achteraf bleek de trein toch handiger. De al eens eerder beschreven ervaringen van mijn oudere broer met onbetrouwbare tweewielers die de toenmalige brommertjes toch vaak waren,  gaven de doorslag. Dus met de trein naar Maastricht en aansluitend met de bus naar Valkenburg. Daarna nog een stuk lopen, want we logeerden in het boven op de Cauberg gelegen Berg en Terblijt bij mensen die we kenden van de vakanties van mijn ouders. Omwille van de goede zeden sliepen we in aparte huizen, anders waren we niet weg gekomen…… Het was een leuke trip, nog altijd gekoesterd, maar tijdens onze vakantie in dat zuiden van Limburg bedachten we ons dat een keertje kijken over de grens toch ook wel iets spannends had. Bij de Valkenburgse bus- en reisondernemers in dit dagen had men een heel lijstje aan dagtripjes in de aanbieding, een daarvan ging richting Monschau.

Monschau 1Voor mij zo de eerste keer naar Duitsland. Spannend! Monschau ligt op een uurtje of twee rijden vanaf Valkenburg, beetje tegen de Belgische grens, onder Aken en aan de bovenkant van het befaamde Eifelgebied. Vergelijkbaar met Valkenburg qua toerisme, maar met heel fraaie vakwerkhuisjes en soms wat actievere waterstromen. De Rur (Roer) loopt dwars door de stad heen. De hoogteverschillen zijn er wat heftiger dan in het Limburgse landschap. Althans, zo staat het me in de herinnering. Een kasteel domineert het beeld voor de toevallige toerist. Als zo vaak uitkijkend over de vele straten en stegen. Wij liepen er heen en weer, aten wat, kochten een souvenir en stapten na een paar uur dwalen weer in de bus terug naar Valkenburg.

Monschau 2 imagesPas later waardeerde ik het feit dat ik ‘zowaar in Duitsland’ was geweest. Tegenwoordig is Monschau nog steeds een toeristenmagneet van jewelste. De straatjes en huizen zijn in pakweg 300 jaar niet veranderd, en wie even vanuit Nederland die buitenlandse sferen wil proeven komt hier wel aan zijn of haar trekken. Gek genoeg ben ik er nooit meer terug geweest. Ben wel in de Eifel op stap geweest, meerdere keren zelfs, maar nooit terug naar dat plaatsje waar mijn liefde voor het Duitse land toch eens begon. Misschien kwam het wel omdat ik toen dat samen op reis zijn nog spannender vond. Op die leeftijd ook niet onbelangrijk…

6 reacties

Opgeslagen onder Historische mening, Persoonlijke mening

De moeite waard; Paleis op de Dam!

Amsterdamse beelden 030807 005Nu ben ik al een tijdje woonachtig in of vlakbij de hoofdstad van ons landje. Ik loop al vele jaren lang met plezier in deze stad in de rondte en geniet van alles wat Mokum zoal te bieden heeft. Maar ik moet bekennen dat ik bepaalde toeristische attracties zelden of nooit van binnen zag. Een daarvan is het Koninklijk Paleis op de Dam. Dat gebouw is vooral bekend van recepties en balkonscenes waarbij ons Koninklijk Huis een prominente rol speelt, maar je mag daar als gewoon publiek zo af en toe tegen betaling naar binnen. Dus dat deed ik onlangs voor het eerst ook eens. Je waant je direct hoogwaardig en rijk, want de aankleding van het gebouw is ronduit prachtig. Had ik niet verwacht. Grote halen en zalen, schitterende slaap- en werkkamers. WP_003955Hier zijn geen Calvinisten bezig geweest maar vooral Franse decoratieartiesten die het voormalige Stadhuis van Amsterdam in opdracht van toenmalig ‘Koning’ Lodewijk Napoleon omtoverden in een schitterend woon- en werkpaleis. De Franse sfeer zit overal en dat is in dit geval geen echt nadeel. Het gebouw is een aantal malen van binnen en buiten opgeknapt, dat deed het geheel geen kwaad. Voor een feestje als de inzegening van onze nieuwe vorst en zijn gemalin, in april vorig jaar, is dit gebouw prima geschikt. Je kunt er een paar gasten prima ontvangen, ruimte genoeg. Natuurlijk mag je als bezoeker niet alles zien. Zou ook te gek zijn. Maar waar je wel mag komen is indrukwekkend, op sommige plekken wat kitscherig ingericht, maar wel indrukwekkend. Opvallend zijn de afbeeldingen van de voorouders van Willem Alexander. Vaak geen reclame voor het geslacht Oranje, maar soms ook weer wel. Zo is de jonge Wilhelmina een erg mooie vrouw, althans zoals ze in het paleis te zien is op een fraaie gemaakt schilderij. Wat me ook opviel was dat het befaamde balkon veel lager boven de straat van de Dam is aangebracht dan je vanuit de tv-beelden zou denken. Relatief laag dan.

WP_003926Je mag er niet op, ik had graag even gewuifd naar de onderdanen, maar nee, dat was niet toegestaan… Overigens is de bewaking stringent maar vriendelijk, en sommige mensen van deze dienst werken als gids wanneer je met vragen zit over wat je kunt of moet bekijken. Kom je in veel musea niet tegen. Hier wel. De ruimten voor garderobe en toiletten zijn op de begane grond te vinden of een etage lager. Half maart gaat het paleis weer even dicht. Mocht je de kans hebben voordien nog even een bezoekje aan stad en gebouw te brengen? Doen! Meer dan de moeite waard. Neem niet teveel tassen of zo mee, mag allemaal niet mee naar binnen. Camera’s wel, maar dan mag je absoluut niet flitsen. Daar is men wat spastisch over. Maar dat wijkt niet af van de norm in veel andere musea of gebouwen van deze strekking.

12 reacties

Opgeslagen onder Culturele mening, Historische mening, Toeristische mening

Dolle Dries….

Scania 4Als je terug gaat in de tijd en dan vooral de trip maakt langs Memory Lane kom je leuke en minder leuke zaken tegen die jouw persoonlijke verleden kleurden. Omdat ik vaak selectief rond keek in de wereld zag ik meestal veel technische zaken om me heen, de al eerder benoemde auto’s en vliegtuigen zijn er een voorbeeld van, maar er was ook zoiets als buren en buurtgenoten. De straat waar ik ooit opgroeide behoorde tot het oudere deel van Zuid. Een wijk met enorme bedrijvigheid. In elke straat een reeks aan winkels of bedrijven die op grotere schaal actief waren. Los van die mkb-ers uit deze jaren, waren er nog heel wat straatventers. Van ‘verse waar voor de hond’ tot Berliner Bollen, van mondharmonicaspelers tot de ‘Volendammers’ die ook toen al het muzikale landschap in die straten kleurden. Voor ons kinderen was er altijd wel iets te zien of te doen.

Willebrorduskerk Amsterdam 2Al was het maar door de opmerkelijk bewoners van al die huizen in de naoorlogse jaren. Een daarvan woonde een blok van ons vandaan, in feite twee portieken verderop. Hoe de man echt heette weet ik niet meer, maar zijn bijnaam was ‘Dolle Dries’. En die naam had hij niet voor niets. Het was een notoire vechtersbaas en elke aanleiding was voor hem een goede om een paar tikken uit te delen. Ook thuis. Zijn vrouw kreeg er soms ongenadig van langs. Een hoop gegil en soms gerinkel van glasscherven was dan het resultaat. Ik vond dat vreselijk want die vrouw van hem was aardig en niet onknap en als opgroeiende puber vond ik dat al best zielig en zonde. De man was zo’n malloot dat hij ooit langs de regenpijp naar boven klom om zijn huis binnen te komen toen vrouwlief hem weer eens buiten had gesloten.

OLYMPUS DIGITAL CAMERAZe woonden op de tweede etage en wat hij deed was echt levensgevaarlijk. Maar woedende mensen beschikken over reuzenkracht, dat bleek wel. Hij kwam binnen. Op een dag ging hij rijden op een van de enorme vrachtwagens van het garagebedrijf annex transportonderneming tegenover ons huis. In die dagen zaten er in dat stukje straat vlakbij de Amstel een drietal van dit soort bedrijven. Werk genoeg, zelfs voor dit type mensen. Het was op een doordeweekse dag dat Dries met zijn enorme opleggercombinatie onze straat indraaide en richting brandstofpomp wilde rijden. Maar hij had niet goed opgelet, er werd een fietser gesneden. En die was niet mis, kwam even verhaal halen. Wij zaten achter de ramen en genoten. Niemand durfde dit. Een man als Dolle Dries daagde je namelijk niet uit voor een gevecht. Maar deze fietser was er een van stevig postuur. Nog voor Dries al vloekend en tierend uit de cabine van zijn trucks was geklauterd lag hij al gevloerd. Een paar stevige vuisten stelden hem buiten gevecht. Een licht applaus van de omstanders was zijn deel. Na wat uitwisselen van ‘beleefdheden’ vertrok de fietser. Dries werd wat opgeknapt in het kantoor van zijn werkgever en gek genoeg was hij daarna verder poeslief. Een paar jaar voor ik als jong volwassene uit die buurt vertrok verhuisde hij. Naar Amsterdam-Noord. Daar paste hij ook beter. Maar in mijn herinnering bleef hij nog even voortleven. Ingekleurd, dat spreekt!

6 reacties

Opgeslagen onder Algemeen, Historische mening, Persoonlijke mening

De eerste keer; naar Schiphol – op de foto!

HPIM7854_editedIk heb vrij lang gedacht dat mijn interesse voor alles wat rijdt en vliegt vooral is gekomen door impulsen vanuit de vroegste woonomgeving. Een paar auto- en transportbedrijven in de nabijheid en Schiphol op fietsafstand bleven mij tot voor kort bij als de hoofdoorzaken van mijn liefde voor al dat spul. Maar het zou wel eens verder kunnen gaan dan dat. Nog los van het feit dat mijn halve familie in de auto’s verkeerde, had mijn moeder in mijn vroegste jeugd nog wel eens de plezierige gewoonte op eigen houtje tochten te ondernemen met ons kinderen. Een paar keer gingen die naar Schiphol. Het toenmalige uiteraard, geplakt tegen de Ringvaart en het Amsterdamse Bos. Dat bos was voor mijn moeder een plek om al lezend bij een van de vele pierenbadjes ons kinderen ‘uit te laten’ en zelf een kleurtje op te doen. Als ze goed geluimd was reden we op de fiets door naar Schiphol en dan keek ze daar naar die blikken vogels die overal en nergens heen gingen. Ze droomde dan vast weg naar een land achter de horizon waar de toen nog brommende vliegtuigen hun passagiers dropten.

HPIM7861_editedIn die jaren was het terrorisme nergens te bekennen en de toegang tot de platforms ook voor normale mensen nog mogelijk. Je kon dan kiezen voor een rondwandeling onder begeleiding van een gids, vast onderdeel daarvan, de bekende fotosessie. En die foto’s kon je dan na afloop van de wandeling kopen. Zo deed mijn moeder dat ook en op een van die beelden sta, of liever zit ik als jong jochie, tussen allemaal volwassenen die er vermoedelijk nu niet meer zijn. Opmerkelijk eigenlijk, want op latere leeftijd had juist mijn moeder geen enkele behoefte meer om echt ver te reizen. De droom raakte kennelijk ergens uitgedoofd en omdat haar partner er ook niet veel voor voelde bleven ze meer dan 60 jaar wonen in dezelfde hoofdstedelijke straat en kon ik ‘pa’ pas in de jaren zeventig een keer meenemen aan boord van een Cessna voor een luchtdoop.

15541 - Leo en Wim duwen PH-MIT op zijn plek EHAM 270383 Scan10059Vanaf Schiphol en dan via de stad naar Noord-Holland. Hij vond het prachtig, maar zou er verder nooit meer naar talen. Mijn moeder deed dat nooit. Nunspeet of Valkenburg was al ver genoeg… Bij mij werkte het virus kennelijk wel. Heel erg zelfs. Ik heb er op diverse plekken en ook hier wel eens over bericht. Gek op ‘thuis’ maar niks mis met een beetje rondkijken in land en wereld. Gelukkig de genen doorgegeven aan de latere generaties, die reizen zich helemaal gek. Maar wel op jonge leeftijd al geïnjecteerd met dat serum. Reizen is leuk en vliegen geweldig. Toch wonderlijk hoe een blik in een heel oud familiealbum in staat is om je zelf opgebouwde herinneringen in te kleuren en aan te vullen. Blij dat ik het toch eens naar me toe heb gehaald.

7 reacties

Opgeslagen onder Historische mening, Persoonlijke mening

Fong Leng

WP_003820In de Amsterdamse modescene was ze een heel grote. Fong Leng! Haar werk vooral bekend door de de meer dan expressieve Mathilde Willink die er graag als levend kunstwerk bijliep. Fong Leng maakte geen kleding voor de gemiddelde huisvrouw. Het was een speciaal soort vrouwen dat voor haar kleding viel. En dan kreeg je ook iets, want elke jurk was bijzonder en in feite op zichzelf al een kunstwerkje. De dame in kwestie, intussen 76 jaar oud, werd geboren in Rotterdam van Chinees/Nederlandse afkomst. Haar werk als ontwerpster stalde ze voor het eerst uit in de Drugstore aan de Amsterdamse Nieuwendijk. Later, ze was toen al zeer bekend geraakt, verhuisde ze naar de toen nog lang niet zo chique P.C. Hooftstraat, maar zette daar wel een luxe trend in beweging. Na haar kwamen meer grote namen naar deze winkelstraat op niveau. Haar modeshows hield ze ook op plaatsen waar je het normaal niet zou verwachten. De Beurs van Berlage, het Tropenmuseum, in het De Miranda-zwembad. Ook in haar eigen winkel aan de P.C. introduceerde ze haar heel specifieke stijl met liefde. Het mocht immers iets kosten.

WP_003825Haar naam en faam waren zo groot dat ze in de jaren tachtig nog eens wat jeans mocht ontwerpen voor Levi Strauss. Intussen is ze niet meer echt in de mode actief, maar ontwerpt ze leren ‘tableaus’. Maar haar jurken zijn wel over het algemeen bewaard gebleven en zijn intussen onderdeel van de collecties in een aantal Nederlandse musea. Een daarvan is het Amsterdam Museum dat een aardige expositie heeft opengesteld met de werken van Fong Leng. Ook als man iets om te bekijken, al vond ik zelf niet zoveel herkenbare vrouwelijkheid in al die zware jurken. Neemt niet weg dat het stuk voor stuk absoluut kunstwerken zijn en je een aardig kijkje krijgt in het verleden van deze tak van modesport die intussen is ingehaald door wat we nu bekende couturiers noemen. Haar stofgebruik is heftig, de elementen die ze toevoegde aan haar jurken zou je nu soms wat kitscherig omschrijven. Maar kleurrijk is het en het Amsterdam Museum belichtte dat buitengewoon fraai uit. Tot en met medio maart te bekijken. Museum vindt je aan de Kalverstraat, even door het poortje heen van het vroegere Burgerweeshuis en je bent er al. Kan je meteen de enorme collectie van het Museum zelf over de geschiedenis van de grootste stad van het land bekijken. Meer dan de moeite waard!

4 reacties

Opgeslagen onder Historische mening

Op stap met de NBM

NBM Busstation Wibautstraat 61977-950-634Terwijl mijn (stief)vader toch echt een automan in hart en nieren was bleek mijn moeder in haar jonge jaren tripjes per trein, tram of bus als iets heel plezierigs of avontuurlijks te ervaren. En wij kinderen moesten dan altijd met haar mee. Indertijd werd Amsterdam nog bediend door een grote variëteit aan buurt- en regiovervoerders. Je had de NZH (Noord-Zuid-Hollandsche Tramwegmaatschappij), Maarse en Kroon, en voor het oosten van de stad richting Het Gooi en verder het land in de NBM, oftewel de Nederlandsche Buurtspoortweg Maatschappij. Die hadden vroeger met trams gereden, maar deden dat in mijn jeugd met grote groene autobussen. Startpunt een wat krikkemikkerig aandoend stationnetje aan de Wibautstraat, tegenwoordig de lelijkste boulevard van onze hoofdstad. Dat beginpunt voor een tripje Gooi was voor ons een kwestie van tien minuten wandelen.

NBM Bus Crossley 5689441941_4b7238373dEn dan stond daar zo’n groene Crossleybus te draaien. Heerlijke dieselgeur vermengd met iets wat ik altijd met die bussen heb geassocieerd, trillen van de carrosserie, en een zwaar geluid van een indertijd stevige maar nu best bescheiden aandoende dieselmotor. En die stond nog voorin de cabine, de chauffeur zat er min of meer naast en bestuurde het groene gevaarte met een enorm stuurwiel. Met een dergelijke bus kon je naar Laren, Blaricum of Huizen. Mijn moeder vond dat echt geweldige uitstapjes. Al was het maar omdat we dan in die buurt naar de grote huizen konden kijken die ook toen al Het Gooi sierden. Zij droomde dan vaak weg in ‘als’ of ‘had ik maar’, wij kinderen zochten meestal naar een plek om te spelen. Die was daar in die hoek niet echt voorhanden.

NBM Bus 8023794900_d012d02c3aWel in Muiderberg, een badplaatsje dat toen nog wel door veel Amsterdammers werd bezocht. Al was het maar omdat het vroegere trammetje van de Gooische Moordenaar zoals dat ding ooit heette, daar een omweg maakte om de vele badgasten af te zetten of om te halen. De buslijnen naar het Gooi maakten nog steeds een omweg om mensen juist daar heen te brengen. En dan kon je als kind heerlijk in het water spelen of op het toen nog bescheiden strandje. De veilige groene bussen brachten ons dan op tijd weer thuis. Had je heel wat te vertellen later. Het busstation aan de Wibautstraat raakte op enig moment overdekt. Men bouwde er een enorm gebouw boven en de bussen stonden voortaan onderdak. NBM en de andere vervoerders verdwenen in een fusiebedrijf dat als Centraal Nederland bekend zou worden. In het Autobusmuseum heeft men nog een paar exemplaren staan van de vroegere groene NBM-wagens. Ook een Crossley hebben ze daar nog in bedrijf. Ik moet hen nog eens bezoeken. Al was het maar voor de geur van die oude Crossleybussen. En om wellicht toch nog eens te denken aan die dagen dat mijn moeder nog droomde en geloofde in het avontuur. (Foto’s: Wikipedia – onderwerp NBM of Stadsarchief Amsterdam)

6 reacties

Opgeslagen onder Algemeen, Historische mening