Tagarchief: marge

Peperdure hotel-wifi

Wifi1Wie veel reist of dat heeft gedaan weet ongetwijfeld nog goed dat hotels er een potje van ma(a)k(t)en met hun tarieven voor zaken die je in de evt. koelkast op je kamer vindt en de kosten voor telefoneren. Nu is dat laatste vrijwel verdwenen omdat wij reizigers met de nodige apparatuur onderweg gaan. We moeten overal en nergens bereikbaar zijn of onze mails kunnen checken. Daarom zijn veel hotels omgeschakeld naar een nieuwe bron van ink0msten, wifi! Dat kost in principe voor zo’n instelling relatief weinig geld, maar als je daar dan de hoofdprijs voor rekent is dat toch een stukje extra marge. Zo wordt kennelijk in deze branche gedacht.

Wifi3Dat, terwijl ketens als McDonalds in staat zijn gratis wifi aan te bieden, net als tankstations of zelfs de Spoorwegen. Ik maakte zelf ooit mee dat een uurtje wifi slechts werd aangeboden tegen een vergoeding van 10 euro per dag. Schandelijk. Andere hotels bieden wifi slechts aan in de hotellobby, waardoor je dan je laptop en evt. spullen die je nodig hebt mee naar beneden moet slepen.

Wifi2Uit een overzicht dat ik onlangs tegenkwam in het blad ‘Zakenreis’ zag ik dat veel hotels er een potje van maken. De tarieven zijn schuwbarend hoog, men durft zelfs 25 euro per dag te vragen voor deze ‘service’. Voor velen in het zakenleven vermoedelijk geen probleem, ‘de baas betaalt wel’, maar voor iemand die een dagtripje of vakantiereis bekroont met een hotelovernachting, wel erg veel geld. Er zijn ook hotels die alles gewoon gratis aanbieden hoor. Lijkt mij een prima aanbeveling. Vaak zijn dat de wat duurdere hotels, de overnachtingen zijn dan al aan de prijs. Maar toch….Ook bij die hotels die wel een bedrag rekenen zitten jongens in de 5-sterren-categorie. Het overzicht van het magazine beschrijgt slechts hotels in onze grote steden. Neem van mij maar aan dat het ook in het buitenland niet veel anders is. Te vaak meegemaakt. De nieuwe telefoonkosten zijn dus wifikosten geworden. Zou ik dat zelf ook kunnen doorberekenen? Vroeger rekenden we ‘portikosten’ als extraatje op een nota, waarom heb ik niet bedacht dat mijn wifi ook betaald moet worden…

Advertenties

6 reacties

Opgeslagen onder Reismening

Rotterdamse accenten…

Ooit, lang geleden, ik werkte als bedrijfsleider in het Mokumse autodealervak, haalden we een leuk onderhoudscontract binnen dat ons hielp de werkplaats flink bezet te houden. Veel werk, veel reparaties. Opdrachtgevers waren een stel slimme handelaren die vanuit het Rotterdamse enigszins naïeve en vooral op een lage koopprijs ingestelde Amsterdammers auto’s wisten aan te smeren. Nou ja, auto’s, sommigen verdienden die naam nog wel, maar er zaten ook echte wrakken tussen hoor. Met garantie. Vanuit drie Mokumse vestigingen werkten die lui snel en efficiënt en verdienden koffers met geld aan hun handel. Gladde praters, een pak vol beloften. En mensen die verliefd op een auto worden zijn vaak met een enkele vinger te lijmen. Het lukte de toch een heel andere taal pratende lieden uitstekend. En wij moesten de evt. ellende oplossen. ‘Onder garantie voor de klant’, dat sprak. Maar wel binnen de grenzen van het beschikbaar gestelde budget. Wat meestal aardig mager was.

En voor weinig konden wij niet van een tiendehandsje een nieuwe auto maken, ook al hadden we perfecte technici in huis met een ongekend talent tot improviseren. Het ging lang goed. Soms was er een conflict. Zo herinner ik me de klant die een enorme Cadillac Fleetwood had gekocht om hier op zijn eigen klantenkring indruk te maken. Goudkleurig, een metertje of acht lang of zo (zo leek het…). De man was zelf in een schitterend pak gestoken en gedroeg zich als Heer Olivier. Tot hij ontdekte dat de enorme Yank niet op acht, zoals beloofd, maar op zes cilinders voortgang boekte. De Cadi was niet voor niets in de handel gekomen en verkocht. Maar de man eiste van onze werkplaatschef dat die alle problemen zou oplossen. Die belde met de Rotterdamse opdrachtgevers, waar geen witte rook uit de schoorsteen kwam voor een totale motorrevisie. Dat was niet gebudgetteerd…. De zakenman werd enorm boos toen hij het nieuws vernam dat zijn representatieve Yank niet tot nieuwstaat werd omgevormd en bedreigde onze werkplaatschef met alles wat een boze klant maar kan bedenken. Die belde nog even naar het adres van de opdrachtgevers. Immers wij waren geen partij in dat conflict. Binnen tien minuten stopte er een Mercedes van de sportieve en uitgebouwde soort voor de deur van de werkplaats. Daaruit stapten drie kleerkasten van kerels die meteen op de zakenman afliepen en hem op enigermate indrukwekkende toon vroegen: ‘zijn er problemen meester?????’. De zakenman kromp ineen. Dit waren de autoverkopers en die maakten de regels wel zelf uit.

De Cadillac ging, met aan het stuur een van de kleerkasten, terug naar het verkooppunt en wij zagen man noch auto ooit weer. Dat gold na een maand of zo ook voor de Rotterdamse verkopers. In een weekend tijd werden drie vestigingen compleet leeg gereden en waren ze nergens meer te bekennen. Overigens waren wij toen keurig betaald voor al het verrichte werk. Dat was dus allemaal iets van 35 jaar geleden. Onlangs kocht een lieve vriend van ons een kleine dieselauto bij een soortgelijk adres in Hoofddorp. Uit zijn verhaal over het verschil tussen advertentie en realiteit maakte ik op dat de manier van zaken doen van de betreffende verkopers ongeveer gelijk was aan wat ik hiervoor omschreef. Ik kon niet nalaten te vragen of die kerels wellicht een Rotterdams accent hadden……..

17 reacties

Opgeslagen onder Automening, Persoonlijke mening