Tagarchief: interessant

Speelklok

WP_004632Ooit, heel lang geleden alweer, bezochten we het Utrechtse museum ‘Van speelklok tot pierement’. Wat ik me er van herinner is dat ht toen een beetje rommelige toestand was met veel, heel veel geluid uit giga-kermisorgels en zo. Daarna nooit meer de dringende behoefte gehad om er heen te gaan. Uberhaupt heb ik dat al snel met Utrecht als stad, voor een verstokte automobilist als ik ben is he ttoch een beetje een nachtmerrie door de vele lastig te bereiken kleine straatjes.

WP_004628Maar deze keer, het was een prachtige lentedag, reisden we per trein en dat is voor bezoekers aan de Domstad veruit het beste vervoermiddel om er te komen, mits die rupsen op tijd rijden natuurlijk. Onze bezoekdag was een lenteachtige zaterdag en dan is het aardig druk en gezellig in het Utrechtse. Om allerlei redenen die voor het verhaal van minder belang zijn, besloten we om toch maar eens even naar dat museum ‘van toen’ te gaan en te kijken of het lawaai nu meeviel. Dat deed het.

WP_004618De schitterende oude kerk waarin dit museum is gevestigd wordt uit en te na benut en je krijgt zo een uitgelezen kans om van piepkleine speeldoosjes tot enorme orgels te bekijken. Met een zeer handig ‘sleutelkaartje’ zijn veel van die werkende museumstukken in hun mooiste vorm, namelijk werkend, te bezichtigen of te beluisteren.

WP_004621Opvallend hoeveel sommige van die grote muziekmachines van vroeger leken in vorm en uitvoering op de latere CD-spelers. Je moet er even over nadenken maar dan zie je het. Voor hen die tot in de diepste diepten van de geexposeerde zaken willen geraken zijn er rondgangen en wat we daarvan mee kregen tijdens onze eigen zoektochten naar nog meer kennis en cultuur, wordt dit gedaan door bevlogen gidsen. Het museum (nieuwe naam Museum Speelklok) is een aanrader. Het vertelt heel veel over hoe wij mensen door de eeuwen heen muziek hebben gemaakt, ooit begonnen met kerkuurwerken, tot zaken als draaiorgels en automaten. Daarover komt er een speciale expositie aan die op 24 april a.s. haar deuren opent. Vast extra de moeite van een bezoekje waard. Met de museumjaarkaart heb je hier gratis toegang. U vindt het museum aan de Steenweg 6 in Utrecht en dat is vlakbij de Oude gracht. Utrecht kent daarnaast trouwens nog een paar musea die de moeite waard zijn. Wellicht ook eens een treinreisje aan wagen?

Advertenties

4 reacties

Opgeslagen onder Algemeen, Culturele mening

Peter de Grote

Peter de Grote poster Scan10482Een van de meest bijzondere heersers uit de redelijk recente geschiedenis was toch wel de Russische Tsaar Peter de Grote. Een man die al op zijn 17e de troon in zijn land besteeg en in de loop van zijn bestuursjaren zijn land wilde optillen richting een moderne staat waarin wetenschap en technische kennis een belangrijke rol zouden spelen. De man ging op enig moment ook op studiereis naar het westen van Europa en kwam daarbij terecht in ons land. En daar bleef hij een tijdlang hangen. Amsterdam sprak hem zeer aan. Het liberale denken in de Nederlandse hoofdstad, maar ook de architectuur en de toen zeer aansprekende scheepsbouw intrigeerden de Russische vorst. Zodanig dat hij zich het handwerkvak van timmerman liet aanleren, maar ook zaken als geneeskunde en boekdrukken. Hij was verzot op de Nederlandse schilderkunst en kocht dan ook de nodige werken die hij per schip naar Rusland stuurde.

OLYMPUS DIGITAL CAMERAZo kocht hij ooit een schilderij van Rembrandt voor 80 toenmalige guldens. Die Peter de Grote ontleende zijn status later aan het werk dat zijn weduwe daaraan besteedde. Ze bouwde geweldige paleizen in de naar hem genoemde en op Nederlandse grondvesten gebouwde stad Petersburg. Zij sloeg al zijn verzamelobjecten op en maakte van zijn naam en faam bijna iets goddelijks. Daarbij was de man tijdens leven weliswaar creatief, leerzaam, gevoelig, maar ook zonder mededogen voor zijn politieke tegenstanders. Een Tsaar liet niet met zich sollen en zij die werden veroordeeld tot de dood wegens een poging tot opstand tijdens zijn afwezigheid sloeg hij zelf de koppen af met een van zijn zwaarden.

OLYMPUS DIGITAL CAMERAKortom een man met twee kanten. Wel sterk verbonden met ons land. En daarom is de tentoonstelling over zijn leven en handelen zoals nu wordt gehouden in het Amsterdamse filiaal van de Hermitage een absolute aanrader. Sinds 9 maart loopt die expositie en het is een pracht tentoonstelling. Wat een cultuur, wat een mooie geschiedenis en schitterende objecten zijn hier te zien. Een expositie die ook naadloos past bij het museum aan de Amstel. Voor Museum-Jaarkaarthouders gratis te bezoeken. Normale prijs voor volwassenen 15 Euro. Ik zou het bedrag er zo (weer)voor neer leggen. Ga overigens wel vroeg naar het museum, het is er heel erg druk en voor je het weet sta je in een file van toeristen voor de deur. Wij genoten intens en snapten ook weer waarom we ooit onze zoon naar deze grote Tsaar hebben genoemd. Die is net zo leergierig, slim, erudiet, en rechtvaardig als zijn grote naamgever. Alleen niet zo wreed, dat zullen dan toch onze genen zijn …..  (en oh ja, op die laatste foto poseer ik in de kleding van Tsaar Peter die de Hermitage speciaal voor dit doel heeft opgehangen in de expositie….Paste matig, was loodzwaar,  maar goed, het was het idee slechts…Ik voelde me voor even Tsaar aan de Amstel)

14 reacties

Opgeslagen onder Culturele mening, Historische mening

Amsterdam Museum

WP_000243Je bent een Amsterdammer of je bent dat niet. Je houdt van je stad of niet. Je weet iets over haar geschiedenis of niet. In al die gevallen is een bezoekje aan het tegenwoordig zo fraai ingerichte Amsterdam Museum (Kalverstraat 92) een absolute aanrader. Het museum is gevestigd in het vroegere Burgerweeshuis en heeft de afgelopen jaren heel wat verbouwingen gekend. Maar nu is het toch min of meer af en lijkt het er op dat men de grote aantallen bezoekers flink wat kan laten zien. Zoals wij onlangs ondervonden toen we er weer eens te gast waren en o.a. de erg aardige expositie Amsterdam DNA bekeken die ons een blik door de jaren heen verschafte. Fraaie uitstallingen combineert men met films en interactieve displays die je kunt activeren met je eigen persoonlijke DNA-code die je bij de ingang wordt meegegeven. Daarnaast was een tentoonstelling over het fenomeen Johan Cruyff erg leuk en dan vooral doordat dit wellicht een van de meest gefotografeerde figuren uit de Nederlandse samenleving is. In de voorliggende (en hangende) gevallen veelal met andere mensen als decor. De expositie ‘Johan en ik’ loopt nog tot 12 mei volgend jaar. Je kunt met Johan op de foto, maar daar heeft men iets ingewikkelds voor bedacht waardoor je een dag of tien moet wachten voor je jouw beeld digitaal geleverd krijgt via een speciale website.

WP_000240Iets te lang naar mijn smaak. Dat gold ook voor de DNA-expositie. Ook daar kan je foto’s maken met je unieke code als toegangssleutel, maar het eindresultaat komt niet eerder in beeld dan na een flink aantal dagen. Het waarom is mij niet duidelijk. Heel interessant vond ik de al wat langer bestaande exposities. De vaste tentoonstelling in het museum is kleurrijk, interessant en geeft vooral aan hoe snel een stad als de onze is gegroeid. Hoeveel dorpen en gemeenten werden opgeslokt door de ongekende expansiedrang van de stad en haar bestuurders, maar ook welke bijdrage deze stad leverde aan de groei en bloei van het land waar het de hoofdstedelijke rol voor vervult. Opmerkelijk, en ook nieuw voor mij zelf, was de toekomstvisie die men ooit in 1935 uitwerkte voor de naoorlogse tuinstad Buitenveldert. Hoge gebouwen, strakke straten, vaarten, groen, en mooie wegen. Het kwam er niet van, het naoorlogse bouwen kreeg toch een andere vorm. De Ringweg om de stad was al ingetekend, maar liep net even op een andere plek dan nu het geval is.

WP_000246Opvallend was wel dat het gebouw was ingetekend waar ik ooit, heel lang geleden, nog eens werkte. Dat gebouwtje dateerde van 1932 en was keurig ingetekend in die toekomstplannen als toen bestaande bebouwing. Wie nu gaat kijken op die plek ziet dat die vroegere bebouwing plaatsmaakte voor leeg staande kantoren die er met steun van de door D66 gedomineerde deelgemeente ooit zo nodig moesten komen. Maar daar had men in 1935 nog nooit van gehoord. Net zo min als van mij, uw Amsterdamse meninggever natuurlijk.

11 reacties

Opgeslagen onder Culinaire mening

Stad aan de rivier; Culemborg!

Soms denk je wel eens dat je veel van dit kleine land hebt gezien. Toch valt dit in de praktijk best tegen want zo kan ik weliswaar bogen op een aardige ‘bezoekervaring’ of frequentie bij al die bezoeken, sommigen daarvan speelden zich toch meer af in de periferie van bepaalde steden of dorpen. Op de industrieterreinen waar mijn vroegere of huidige relaties hun bedrijf of dienst uitoefenen. En daardoor kan het dus verkeren als je met de trein een keer of wat langs een plaats reist die ten zuiden van Utrecht aan een van de rivieren is gelegen en er vanuit die gele rupsen bekeken uiterst pittoresk uitziet maar absoluut onherkenbaar voor het toch geoefende reizigersoog. Een stadje met wat bijzondere torens, een molen, en een veerpont. Wat moet dat zijn? Al een paar jaar ging dat zo, op weg naar het Limburgse land, maar het kwam nooit van een zoektocht naar….

Tot die zonnige maandag in de afgelopen maand augustus. Op de goede gok en een aardige landkaart in de handen van vrouwlief op weg. Via Geldermalsen naar het Noorden. Het bleek uiteindelijk Culemborg te zijn. Hoewel de TomTom aan boord geen stadscentrum (er)kende, kwamen we er goed aan en verbaasden ons oprecht. Dit kleine stadje aan de Lek is opgebouwd uit een paar delen. Het historische en het aan de andere kant van de spoorlijn gelegen modernere deel, inclusief industrieterreinen. Een voormalige vrijstad die al in de 13 e eeuw min of meer op de kaart werd gezet en waarvan je nog een deel van de oude stadsmuren kunt terugvinden in het centrum, inclusief Binnenpoort. Prachtige markt, schitterende (katholieke) kerken. Culemborg zal voor veel mensen die in Utrecht wonen een prachtige woonstek zijn, dijken langs de rivier, en een weidse blik over de omgeving maken het tot een heel plezierig oord.

In de achtertuin ligt b.w.v.s. Het Land van Maas en Waal, de Betuwe op fietsafstand en voor je het weet zit je al op een van de snelwegen. Culemborg kent een mooi gevulde jachthaven, mooi stadspark en middeleeuwse pandjes die het geheel een vrij aantrekkelijk aanzien geven. Veel leuker dan de naam op zich wellicht zouden doen vermoeden. De stad kent maar liefst 100 rijksmonumenten en een deel van het oude centrum is beschermd. Dat is goed te zien, je moet er echt eens heen om al die fraaie pandjes eens te bekijken. Winkelen kan je er ook, zij het dat het aanbod niet zo heel breed is. Maar tot en met de Hema zitten de ketens wel ergens in het centrum, de grote jongens vaak op de industrieterreinen achter het station. Een leuke plek dames en heren, een bezoekje meer dan waard. En voor ons een antwoord op de vraag wat dat leuke plaatsje nu ook al weer was dat we vanuit de trein zo goed zagen liggen. Nu weten we het. Gelukkig wel….

11 reacties

Opgeslagen onder Culturele mening

Gerard en de vale gieren…

Omdat wij zelf zo positief waren over ons recente bezoekje aan Hoorn en het Museum van de 20e eeuw daar, wilde ons aangenomen zusje uit de polder daar ook graag naartoe. ‘Weet je wat’ stelde ik haar voor ‘loop ik met je mee door dat museum, leg het e.e.a. uit dan pik je nog wat cultuur en geschiedenis op voor later’. Vrouwlief zou zich dan omwille van de knieconditie vermaken in het inpandige koffiegedoetje. Met een brede glimlach accepteerde zus-uit-de-polder het voorstel, dus reden we naar de noordwestkant van onze provincie en parkeerden de auto zodanig dat we niet te ver hoefden te lopen. Met twee dames die om verschillende redenen even niet zo van wandelen houden, was dat een strategische keuze. Voor de ‘leuk’ en na een lekker hapje vooraf togen we via het historische en gezellige centrum van het IJsselmeerstadje richting het museum. Normaal iets van 10 minuutjes de benenwagen benutten, dat werd nu flink langer. Want, net tegenover de lokale Hema stond een man in wat het meeste leek op de kleding van een bedelaar of werfarbeider van een jaar of vierhonderd geleden. Hij sprak ons aan. Normaal heb ik daar een hekel aan, ik geef eigenlijk nooit aandacht aan mensen die iets aan me vragen, maar in dit geval ging het om iets anders. Een historische rondwandeling door het centrum van Hoorn namelijk.  Er stond ergens achter hem een enorme klok opgesteld en daarop zagen we dat hij om 2 uur zou beginnen. En het was niet al te veel loopwerk voor de dames. Bovenal, alles was gratis. De lokale winkeliersvereniging betaalde de rondleiding. Dus hapten we toe.

Samen met een viertal mensen uit het diepe zuiden van Limburg die bij toeval ook in Hoorn waren, en van wie bij een tweetal de wortels ver terug in de Hoornse aarde hadden gestoken. We kregen inderdaad een erg aardige uitleg over hoe het hier een paar eeuwen terug was toegegaan. Van een oude trouwzaal, tot de kerkenbouw, van het weeshuis tot de oude mannen-vrouwenhuizen. Tot in het kleinste detail beschreef onze gids, oud-vertegenwoordiger Gerard Beemsterboer, hoe panden in elkaar staken, hoe diep de fundering stak, wat de kleintjes onder de inwoners indertijd te eten kregen en hoe Hoorn aan haar rijke inkomen kwam. Het was bijzonder interessant en de man bleek een geboren verteller. Maar het probleem werd een beetje de auto. Want in plaats van een uurtje liep de rondgang uit naar ruim 2 uur, en dat was helaas te lang voor de parkeermeter waar de auto bij in de buurt stond. Hoorn past een strikt parkeerregime toe en een bekeuring was op deze winderige dag niet waar we naar op zoek waren. Wij moesten dus wel afhaken, en deden dat met spijt in het hart. Want gezien de breedte van de uitleg, loopt gids Gerard  wellicht nu nog steeds met die Limburgers achter zich aan door Hoorn heen te sloffen. Een soort Vliegende Hollander, maar dan verbaal. Toen we bijna hijgend bij de auto terug waren, hadden we precies nog een minuutje in de reservetijd. Even verderop doken de controleurs al op. Als vale gieren boven hun prooi. Het museum hebben we niet meer bezocht, dat houdt ‘zussie’ nog wel te goed voor een volgende keer. Als we Gerard dan maar niet weer tegen het lijf lopen….

14 reacties

Opgeslagen onder Culturele mening

Terug naar de 20e eeuw……en verder…

Tussen de bedrijven van de opdrachten en het boek schrijven door nemen we de tijd om er af en toe even een paar uurtjes tussen uit te trekken. Gewoon even ‘niks’, toerist in eigen land of een van de buurlanden. Vorig jaar waren we al eens naar het net verhuisde Museum van de 20e Eeuw in Hoorn geweest. Toen was het interieur nog niet helemaal afgewerkt, de zalen nog niet allemaal opgeleverd. Dat is nu wel zo en dus togen we even richting dat fraaie stadje aan de vroegere Zuiderzee en wandelden en passant door het historische en uiterst fraaie centrum er van naar de locatie van het Museum op het Oostereiland. Dit keer had men wat kleinere subexposities uitgestald. Dat is wel erg aardig, de vaste expositie heb je na een keer of twee wel gezien, hoewel voor de nieuwe bezoekers meer dan de moeite waard, maar die extra verzamelingen zijn de kersen op de taart. Nieuwe zalen waren die over de ontwikkelingen van kantoormachines, telecommunicatie, speelgoed en radio en tv. Vooral de enorme collectie oude grammofoons (met muziek) moet je even bekijken. Bij de extra collecties koos men voor karikatuurkunst van Johanna World, maar ook voor exposities van echt zeer fanatieke verzamelaars. Zo zie je allerlei ‘huisjes’ van porselein, maar ook een dito collectie scheepsmodellen van de Holland-Amerika-Lijn. Ik wist zelf niet eens dat die dingen bestonden.

Ook een erg aardige verzameling spullen uit de vroegere Nederlandse kolenmijnen stond uitgestald. Thema bij de hoofdexpositie was dit keer de school in haar vroegere uitingsvorm. Het Aap, Noot, Mies, de schoolbanken, de systematiek. Het verschil tussen de leesplankjes van Openbare en Bijzonder scholen werd uitgelegd en zo meer. We hadden het weer even aardig naar de zin en ik raad iedereen aan die in de buurt komt van Hoorn om echt eens een bezoekje te brengen aan dit adres. Voor mensen die geen trappen kunnen lopen zijn er liften, er is voldoende zitgelegenheid en het totale oppervlak is nu ook weer niet zo groot dat je het niet zou kunnen volhouden om alles even te bekijken.

Buiten het Museum is Hoorn echt een aanrader. Bijzonder mooi gelegen aan het grote water, prachtige oude schepen, leuke kroegen, aardige straatjes vol winkels, diverse musea en kerken. Voor ieder wat wils en als je er geen dagje van weet te maken ligt meer vermaak niet te ver weg. Je kunt altijd nog even in de oude stoomtrein stappen naar Medemblik, of een rondvaart maken met een of ander bootje. Weet je even niet wat je moet doen als je niet naar het buitenland gaat? Ga dan eens naar Hoorn!

5 reacties

Opgeslagen onder Culturele mening