Tagarchief: gevaar

Time-OUT!

OLYMPUS DIGITAL CAMERABeste volgers, lezers en medebloggers, ik heb jullie al eerder aangegeven dat de migratie van een WPXP naar WIN7.1 computer foutloos verliep. Met een uitzondering; dit Weblog. Ik kom er niet in vanaf mijn nieuwe lapper. Alles geprobeerd, het lukt me niet. En dus blijft slechts de gang naar de oude XP over, met elke dag grotere risico’s voor de integriteit van dat systeem.  Ik kan verder elk ander blog gewoon benaderen en vullen, Altijdeenmening/NL helaas niet. En dus las ik maar een Time-Out in v.w.b. de publicaties van mijn verhalen en meningen hier. Voor hoe lang? Geen idee. OLYMPUS DIGITAL CAMERADe drang naar publicereren zal blijven. Nu gebruik ik ook al de sociale media als Facebook, Twitter en Linkedin o.a.   en publiceer het nodige van mijn gespecialiseerde stories al op de blogs over, auto’s, luchtvaart, verzamelen en zo meer. Dus helemaal stil vallen doe ik niet. Al helemaal niet omdat er ook nog zoiets is als een boek dat een keer moet worden afgeschreven en waarbij ik nu ongeveer over de helft van de inhoud ben gekomen. Kortom, het wordt hier ‘even’ stil mensen en mocht u me missen zoek me dan even op via de sociale media of de andere blogs. Waar ik kan zal ik reageren bij de trouwe bloggers die in de loop van de jaren over en weer van veel belangstelling getuigden. WP_004633Bloggen deed ik al een jaar of 8. 9 denk ik. Na het debacle van Web-log.nl begon ik vol enthousiasme opnieuw. Weer een herstart? Ik weet niet of ik dat nu nog op kan/wil brengen. Kortom, zoek me op als je me echt wilt volgen, maar bedenk dat het hier stil valt. Ben ik over twee dagen terug is de oplossing gevonden. Zo niet? Bedankt en tot ziens! Jullie waren en zijn trouwe lurkers….:)

Advertenties

30 reacties

Opgeslagen onder Algemeen, Persoonlijke mening

Bloot gewoon vrouwelijk…

SMS blote dame Schermafbeelding2014-02-05om17In de afgelopen weken en maanden kwam uit het nieuws weer eens naar voren dat vooral jonge meiden nogal vaak worden bedreigd met de gevolgen van hun jeugdige onbezonnenheid als ze zich voor hun digitale spiegel hebben blootgegeven aan een naar hun onervaren mening, betrouwbare en even oude jongeling.  Dat blootgeven gebeurt dan in een vlaag van spannende opwinding en in de hoop de ander op basis van het fysiek gebodene voorlopig aan zich te kunnen binden. In de praktijk blijkt dan vaak dat de vaak wat oudere lieden die aan de andere kant van de verbinding mooie, liefhebbende en zalvende woorden prediken om hun hoogtepunt te bereiken daarmee vaak heel andere doelen willen dienen. Misbruik in digitale en soms zelfs verder gaande zin. Maar ja, een meid van 12, 13 of 14 weet niet beter. Uit recent onderzoek van een website waar volwassenen zich met elkaar trachten te verbinden blijkt dat vrouwen ook als ze wat ouder zijn eerder bezig blijven met het vertonen van hun pluspunten en meer.

De vrouwenkijkerVan alle bijna 6000 ondervraagde stellen bleek dat met name vrouwen tussen pakweg 25 en 30 jaar vrij snel naaktfoto’s of films van zichzelf op het www publiceren of met sms of Whatsapp verzenden. Ruim 60% van de dames gaf zichzelf over aan het delen van meer dan alleen het gezicht op de diverse digitale media. Dat is des te opvallender als je ziet dat mannen daarin veel terughoudender zijn. Die offreren slechts in 35% van alle gevallen meer dan hun portret aan eventuele datende dames. Wat ik wel aardig vond was dat toen men doorvroeg bij de dames die zichzelf bloot gaven op deze wijze, bleek dat als men dan zelf een keer iets van porno had bekeken de eigen plaatjes of filmpjes snel werden verwijderd. Kennelijk zit er toch een soort schaamte of besef op dat men niet kan winnen van de voor het doel van dat werk opgekalefaterde beroepsactrices.

AEM - CA3Het is wel zo dat mannen het uiterst plezier en spannend vinden om blote foto’s van een vrouw te ontvangen of te bekijken. Niets menselijks is ons mannen vreemd. Omgekeerd is de voorkeur voor mannelijke kennelijke onderdelen bepaald niet groot. Vrouwen hebben er weinig mee op, vinden zelfs het eigen vrouwenlijf spannender dan wat de diverse mannen zoal te bieden hadden. Ik moet zeggen dat ik weer iets wijzer ben geworden door dit bijzondere bericht. Zie ineens allerlei beelden voor me van mannen en vrouwen die allerlei intiems met elkaar delen en dat blijven doen tot ze elkaar hebben gevonden. Daarna zal de behoefte denk ik snel afnemen, immers het bezit laat het verlangen er naar snel doven. Of zou er toch nog ergens….?

13 reacties

Opgeslagen onder Culturele mening, Erotische mening

Mistige anekdote..

Mist, nu al dagen lang hetzelfde gebrek aan uitzicht vanuit mijn kantoorkamer. Ik ben al blij als ik de overkant van ons hofje kan zien, over gebouwen en andere uitzicht bepalende zaken heb ik het maar helemaal niet meer. Zelfs de Arena is niet te zien en dat lijkt op zich niet zo erg gezien de soap die zich daar dezer dagen afspeelt. Maar die heftige mist doet me terugdenken aan een periode waarin we ook eens in zo’n hardnekkig mistveld verzeilden en dagenlang te maken hadden met gestremde vliegverbindingen. Net als nu vielen op Schiphol, mijn toenmalige werkplek, de vliegtuigen bij bosjes uit. Maar de economie draaide nog wel door. En zo kwam er bij het bedrijf waar ik toen mijn exportwerkzaamheden verrichte een ‘spoedzending’ binnen die absoluut moest worden doorgevoerd naar Antwerpen. Opdrachtgever was Bayer, niet de kleinste van alle Europese bedrijven, en het onderdeel dat wij hadden ontvangen bleek een afsluiter die een kilo of honderd zwaar was. Maar het was een relatief compact ding. Goede raad was duur. De ontvanger zat er om te gillen, en wij waren als bedrijf zeer servicegericht. Dus we zouden hem met de privé-auto van mijn toenmalige chef even gaan brengen. Dat was een man die altijd in was voor een lange rit, hij ging indertijd ‘zelfs’ met de auto op vakantie naar Zwitserland. Dat was best ver met de toenmalige auto’s. Zijn bedrijfsvervoer was een Ford Taunus 15MRS. Een auto die weliswaar snel was maar waarvan de verlichting niet bepaald kon worden vergeleken met wat we nu meevoeren op onze vierwielers. De dichte mist bleek tot aan Utrecht wel mee te vallen, 100-200mtr zicht soms en dan kan je nog wel enig tempo aanhouden. Maar toen we richting Breda gingen werd het al snel vijftig meter of minder. Het tempo werd steeds lager, het was intussen een uur of negen in de avond, en je zag echt geen hand voor ogen. Toen we de grote rivieren passeerden wisten we werkelijk niet of we over een brug reden of over de daken van de huizen, je zag werkelijk niets. Reden we nu links of rechts van de weg? Ik overdrijf niets als ik stel dat we net vijf meter zicht hadden op zeker moment en van enige navigatie was al nauwelijks sprake meer. Toch worstelden we ons langs de regionale Brabantse wegen naar Wuest-Wezel waar je toen nog langs de douane moest. Het stuk lading moest worden bekeken en het bijbehorende document gestempeld. Het oponthoud bij de grens was wel even lekker. Men had zelfs een koffieautomaat en dat spul kwam erg van pas. Daarna moesten we door naar de industrieterreinen van Antwerpen. Alsof iemand aan de gordijnen morrelde, het  zicht werd ‘beter’ we hadden weer250 meterof zo om vooruit of opzij te kijken. Bayer werd gevonden, ‘Baas Ruud’ was een prima navigator. Het enorme stuk lading werd gelost en wij togen opgelucht weer terug op weg naar huis. Het was inmiddels middernacht. Opvallend was wel dat we meer licht op de weg hadden dan op de heenreis. Logisch, want met 100kilo lading in de kofferbak hadden die koplampen eigenlijk constant naar de hemel geschenen. Toch stonden we soms best doodangsten uit als we weer eens helemaal niets zagen en op de tast terugreden naar huis. Om een uur of half drie lag ik uiteindelijk in mijn Amsterdamse bedje. Een avontuur was afgesloten. Mist is verraderlijk, maar wie zijn hersens gebruikt en ogen goed de kost geeft komt veilig op zijn plek van bestemming. De volgende dag was het op Schiphol weer een beetje normaal geworden. De mist waaide weg, het begon te stormen en we vergaten die mistige rit naar het zuiden al snel. Tot dezer dagen soortgelijke omstandigheden zich openbaarden en een lange rit een dezer dagen staat ingepland. Van mij mag het gaan stormen nu……

11 reacties

Opgeslagen onder Culturele mening, Persoonlijke mening

Crisishorizon

We gaan er met zijn allen mogelijk in de komende jaren op achteruit. Nou ja, wellicht ietsjes! Dit zou kunnen inhouden dat we (gemiddeld) niet meer vier keer per jaar een aantal dagen of weken vakantie kunnen vieren of zo, maar nog ‘slechts’ drie keer. Dat we mogelijk moeten overwegen om de kinderen niet meer naar zowel hockey, paardrijden en tennissen te laten gaan, maar dat ze keuzes moeten maken en een van die pleziertjes moeten laten vallen. Het kan inhouden dat we geen wijn meer bij het eten drinken maar water, dat we niet meer met de auto naar de lokale Aldi of AH reizen maar met de fiets. Onze mobiele telefoons kunnen we niet meer ieder jaar doen opvolgen door een nieuw en nog geavanceerder exemplaar, en we moeten wellicht nadenken over het iets goedkopere abonnement op een andere tv-gids. Dat zijn de keuzes die we moeten maken. Maar dan eten we nog steeds elke dag tenminste drie maaltijden, volgen we nog steeds goed onderwijs, wonen in een comfortabel huis, worden prima verzorgd in het onverhoopte geval van een medisch probleem en blijven we nog steeds omgeven door lieve familie en vrienden en leven we in een land zonder oorlogsdreiging. Natuurlijk generaliseer ik de plusjes en de minnetjes maar ik wil maar stellen dat het met die teruggang best zal meevallen. Mits we de hersens gebruiken en de broekriem wellicht een tandje strakker aantrekken. In de wereld zijn heel wat mensen te vinden die leven in omstandigheden waar wij niet eens over willen nadenken. Waar eten en schoon drinkwater geen dagelijkse kost zijn, waar comfort bestaat uit een setje kleding voor een hele maand, reizen onmogelijk, en een dak boven het hoofd al wordt gezien als luxe. Veiligheid is er vrijwel nooit en elke ellendige ziekte kan je dagelijks treffen. Die mensen hebben reden om te klagen en onzeker te zijn over hun toekomst. Wij niet! Natuurlijk, niemand wil inleveren en uiteraard zijn er altijd lieden die het minder treft dan anderen. De een is slimmer, sluwer, uitgekookter wellicht, maar soms wordt er ook enorm hard gewerkt. Toen ik nog niet voor mijzelf werkte waren werkweken van 65-80 uur echt geen uitzondering. Mag je dan een paar centen verdienen s.v.p.? Misgun het dus anderen niet, behalve als ze het met stelen en graaien bij elkaar hebben geveegd uiteraard. Maar zelfs dan. Hoe dan ook, als we teruggaan naar het levensniveau van zes jaar terug, grote kans dat dit niet zo is maar laten we het voor de gelegenheid eens inbeelden, is er dan veel om voor te vrezen of om over te klagen? Nee? Nou dan! En voor iedereen die vreest dat we in de crisis van de jaren dertig zullen terugvallen, verkoop alles wat je hebt, koop goud, ga wonen in een bunker in de duinen, sla vooral veel blikvoer in probeer de crisis uit te zitten daar……! En jij? Ook zo bang voor de komende recessie? Wat zou je per se niet willen inleveren????

30 reacties

Opgeslagen onder Persoonlijke mening