Categorie archief: Hobbymening

De eerste keer; in een Rus!

TU-104 CCCP42461 at EHAM in the 70'sHeel lang geleden beschreef ik al eens dat eerste bezoek aan een Russisch vliegtuig op het toen nog oude Schiphol. Het verhaal ging in de krochten van Weblog.nl mede ten onder en het past mooi in mijn verhalenreeks over ‘eerste keren dat…’. Hoe dan ook, even een eind terug in de tijd. In mijn woonstraat waren wij elke dag bezig met het nabootsen van wat zich in het echt om ons heen afspeelde. Auto’s en vliegtuigen, de wereld die ons als jonge lieden intrigeerde. Meiden kwamen wel in beeld, maar die andere zaken waren ook best belangrijk. Een van mijn toenmalige jeugdvrienden werkte bij de Gemeente Amsterdam, had een grote bek en was ene paar jaar ouder dan ik. Hij durfde echt veel meer dan ik. Zo regelde hij soms een bezoekje aan vliegtuigen die even een uurtje stonden uit te rusten van een vluchtje vanuit hun thuisbasis. En zo kwamen we dan aan boord van Convairs en Caravelles van de Scandinavische SAS en kregen zo een extra dosis virus mee om onze hobby nog steviger beet te pakken.

TU-104 Take-offHij was het ook die op enig moment de vertegenwoordiger van de Russische Aeroflot benaderde. Dat leverde soms een uitnodiging op voor een gesprek over die Russische vliegtuigen. Maar op een dag, het was echt heel koud, midden februari, mochten we samen met de Rus naar een Tupolev 104 gaan kijken die in die tijd twee keer per week op Schiphol landde. Dat was het eerste straalverkeersvliegtuig van de Russen en een groot geheim geweest tot in 1956 een exemplaar van dit type op Londen Heathrow landde.

TU-104 CCCP-42412 at splDe Russen benutten die kisten niet alleen om passagiers te vervoeren, ze dienden ook een propagandadoel uiteraard. Met zijn vormgeving, afgeleid van de Tu-16 bommenwerper, was hij direct synoniem met alles wat de Russen in de lucht zouden brengen in de jaren daarna. Wij mochten als jonge lieden aan boord van die Rus ervaren hoe aardig die lui eigenlijk waren. Zaten in de cockpit, kregen een heerlijk fris drankje en voor de liefhebber, vriend Hans was een roker, ook Russische sigaretten. We mochten alles bekijken, en ik was dus zeer onder de indruk. Zodanig dat mijn vooroordeel tegen het communistische deel van de Russische natie direct verdween.

tupolev 104 cccp-42398-spl-c-060471-Scan10022Ik zou er later nog veel door worden beïnvloed. Want deed zaken met die lui toen ik op Schiphol werkte, en het heeft zeker meegeholpen vertrouwen te houden in de auto-industrie uit die streken, al maak ik voor de Russische in die zin dan nog wel enige uitzondering. Hoe dan ook, ik weet dat ik zeer onder de indruk was van deze eerste ervaring met vertegenwoordigers uit het Oostblok. En die vliegtuigen? Ze vlogen nog vele jaren probleemloos op en neer tussen Moskou en het westen. Om later te worden opgevolgd door moderner vliegtuigen van dezelfde fabrikant. De Tu-104’s werden gesloopt of op een enkele plek in een museum geplaatst. Gelukkig wel. Want alleen al om het geluid dat ze produceerden verdienden ze een plekje in de historie.  Net als ik naar ik hoop…..:)

Advertenties

9 reacties

Opgeslagen onder Historische mening, Hobbymening, Persoonlijke mening

De eerste keer de lucht in…

De Havilland Devon C Mk 1 RN Rtm 250976 - 211219 Scan10420

Onlangs, we waren gezellig op stap, ik beschreef dat uitje een paar dagen eerder al, spraken in gezelschap over wat we nog zouden willen doen voor we het aardse met het hemelse zouden verwisselen. Een van de dames in het gezelschap wiens naam ik niet zal noemen omdat het ons aller Thamara is.., stelde dat ze nog wel eens zou willen vliegen.

30851 - Martinair vloot 1961-2 LPAC collectie Scan10045De eerste ervaring op dat gebied had haar erg enthousiast gemaakt om nog eens te gaan fladderen. Het deed mij denken aan mijn allereerste vliegervaring. Ik was een jonkie van een jaar of 14. Helemaal gek al van alles wat met vliegtuigen van doen had en dus ook lezer van het toen zeer bekende luchtvaartblad ‘Cockpit’.

215539 - DH Dove MAC PH-MAD Spl 0283 - Scan10021Diens hoofdredacteur was Hugo Hooftman, een man die een eigen vorm van marketing bedreef die nu nog voorbeeldig te noemen valt. Want wat hij deed was o.a.nieuwe leden voor zijn blad werven met een geweldig stuk voordeel. Je kon dan als lid van zijn blad met fikse korting een rondvlucht maken b0ven Amsterdam, uitgevoerd met een De Havilland Dove van Martin’s Air Charter. Dat voorloperbedrijf van Martinair Holland was toen nog een piepkleine onderneming , maar die kleine tweemotorige propellerkistjes hadden bij het bedrijf altijd werk. Overdag rondvluchten, ‘s-nachts kranten en bloemen vliegen voor binnengehaalde klanten.

Leaflet rondvluchten MAC 1962 Scan10063In augustus 1962 was het zover. Samen met mijn ‘straatvriend’ Hans, net zo gek op vliegtuigen als ik dat was en ben, togen we op de fiets naar het toenmalige Schiphol. Ik kon nauwelijks spreken van de spanning. Vliegen, wat een avontuur. Met de kortingbon van Cockpit kregen we een ticket voor de rondvlucht van die dag en stapten we samen met de dienst doende blonde en slanke grondstewardess richting vliegtuig. Dat stond naast het piepkleine gebouwtje waar MAC in zat toen en we klommen aan boord. Het was zelfs voor ons jonge lieden een smalle bedoening aan boord van die Dove. Acht man konden er mee, de piloot zat ergens voorin op een verhoging, onder een glazen cockpitkap.

Martin Schroder voor eerste kantoorNa wat voorbereidingen (riemen werden door de schitterende dame van Martin’s vastgemaakt voor je..) startte motor 1, aan de rechterkant en daarna de andere aan de linkerkant. Na wat checks hobbelden we richting startbaan. Daar werd alles nog eens gecontroleerd, keek de piloot om en gaf een duim omhoog ten teken dat het nu echt ging gebeuren en gaf de kist vol gas de sporen. Met een oorverdovend lawaai van de twee De Havilland Gipsy zuigermotoren maakten we ons los van de Schipholse bodem en stuurde de piloot ons richting stad.

OLYMPUS DIGITAL CAMERADaar vlogen we een tweetal rondjes over de huizen en gebouwen onder ons. Zelfs de eigen woonstraat was te zien. Ongekend, wat een gevoel was dat. Alles onder ons leek onbelangrijk, wij voelden ons koningen. Veel te snel, na een minuut of 20 al, zakten de wielen weer onder de vleugels vandaan en werd de landing ingezet. Met een keurige tweepunter zette de piloot de Dove weer op het beton van Schiphol neer, remde af, liet het neuswiel ook contact maken met die harde ondergrond, en draaiden we weer richting taxibaan en terug naar het MAC-huisje. Na het uitstappen keek ik nog eens om.

13)Leo, Truus en Peter de Goude bij MS Rallye 1964 Hilv.sum Scan10011Ik was een verslaafde geworden….hooked, junk, ik zou nog veel meer willen vliegen. Dat was duidelijk. Na al die jaren kan ik constateren dat dit is gelukt. Ik heb er elders al het nodige over bericht. Van hot naar het gevlogen, in de meest uiteenlopende vliegtuigen. Van een motorzwever met een VW motor voorin tot de bekende Boeing 747. En alles daartussen. Maar die eerste vlucht, die vergeet ik nooit weer. De fietstocht na afloop kan ik me niet meer herinneren….heel raar….die niet….!

18 reacties

Opgeslagen onder Hobbymening, Persoonlijke mening

Geneuzel

Broodfabriek Scan10594Neuzelen is volgens mij vooral mekkeren in de kantlijn. Een beetje zoals mensen doen die tijdens een of andere vergadering bij het slotwoord van de voorzitter graag nog even terug komen op hetgeen ergens in het begin van dat samenzijn is opgemerkt. Maar neuzelen staat volgens bepaalde woordenboeken ook voor snuffelen. Al lijkt me de betekenis neuzen dan eerder van toepassing. Toch krijgt dat dubbele begrip echte betekenis als je een bezoek brengt aan een van de zogeheten Neuzelbeurzen in de Rijswijkse Broodfabriek aan de Volmerlaan daar, midden in de zgn. Plaspoelpolder. Die Neuzelbeurs is dus een goed georganiseerde snuffelbeurs voor mensen die van alles en nog wat zoeken voor uitbreiding van hun verzameling of kledingkast. Om maar een paar voorbeelden te noemen. Die Broodfabriek is een toplokatie voor dit soort beurzen en de organisatie had in een enorme hal iets van 300 kraamhouders bij elkaar gezet, keurig in rijtjes met voldoende tussenruimte om overal even te kunnen kijken en waar nodig onderhandelen. De faciliteiten zijn hier top verzorgd. Ruime en redelijk schone toiletten, een aantal erg aardige foodcounters waar je van de lekkerste broodjes tot gevulde koeken en van friet tot frisdrank terecht kon. Alles efficient, betaalbaar en met voldoende zitplekken om het ook nog even op een accoordje te gooien met evt. pijnlijke voeten.

WP_003146Meestal heeft men de neiging bij dit soort beurzen om de meest vreselijk muziek te draaien, ik denk daarbij aan de massale  beurzen in Den Bosch of Utrecht, of dat toch voor mij alles qua sfeer bepalende Wamel en haar Vrije Markt. Als ik tegenwoordig Frans Duyts hoor, denk ik meteen aan Wamel. Kwestie van indoctrinatie. Niets hiervan in Rijswijk. Mooie muziek, jazz, blues, alles komt voorbij en gelukkig op een zodanig niveau dat het nooit storend wordt. Wel storend, er bleek ook een Pasar Malang aan de gang. Zaal verderop. Wij meenden dat we met onze toegangskaartjes voor de beurs, toch voor een redelijk hoog bedrag van 4,50 p.p. aangschaft ook zo door konden lopen naar die andere beurs.

Broodfabriek Scan10595Niets daarvan, aparte kaartjes. Kijk, dan snap je wel dat alles zo keurig verzorgd werd. Het mocht iets kosten……voor de bezoeker dan weliswaar. Hoe dan ook, het gezelschap vond voldoende leuke zaken om er met een gebeitelde glimlach op het gezicht en een volle maag vandaan te komen. Adres en data volgende beurzen zijn genoteerd. En het parkeren kan in belendende straten weten we nu. Lukt het niet, moet je voor de Broodfabriek maar even de auto neerzetten, kost wel weer vijf euri extra, maar dan hoef je minder ver te lopen met je net aangeschafte spullen.

8 reacties

Opgeslagen onder Algemeen, Hobbymening, Persoonlijke mening

Maastricht, Aken en nog wat andere geneugten..

OLYMPUS DIGITAL CAMERA

We zijn al weer even terug hoor, maar toch is de herinnering nog aardig levendig. We waren een paar dagen naar het zuiden. Onze favoriete-dicht-bij-de-grens-stad Aken en voor de overnachting een fraai hotel aan de rand van de Limburgse hoofdstad. Als iets me een gevoel van mini-vakantie belooft, dan dit en met dank aan vrouwlief kregen we het nog rond ook voor een lekker prijsje. WP_001897Midden in het hoogseizoen. We kenden het hotel al, waren hier al eens eerder. Precies goed voor onze wensen en verlangens. Al was het maar om het tweepersoons bad op de kamer.  Aken was weer bron voor het nodige leuks. Zaken die de verzamelaar in mij vrolijk stemde. Jammer genoeg geen nieuw leeswerk, maar ik moet bekennen dat ik de afgelopen maanden al elders in Duitsland een paar maal goed geslaagd was. Zodanig goed, dat ik nog wel even iets te lezen heb. Dat Aken bouwt trouwens als een gek aan haar toekomst. Waar ooit kleine winkeltjes trachtten het hoofd boven water te houden is nu sloop en nieuwbouw aan de gang en verrijst vermoedelijk een soort shoppingcentrum zoals we dat al kennen uit Essen, Oberhausen en Dortmund.

WP_001946Het zal wennen zijn, maar het maakt de stad voor shoppers als wij zijn, vast nog interessanter. Vlakbij Aken gingen we ook nog even de Vaalserberg op. Drielandenpunt, al was het maar om de nostalgische gevoelens. Heerlijk op een terrasje, in de wind, uitkijkend over de Duitse vlakten onder de enige berg die Nederland rijk is.. Voor de terugreis legden we een route in via het veel dorpser Heinsberg. Leuk plaatsje, op pakweg 30km vanaf Roermond in Duitsland te vinden.

WP_001954Gezellig, waar het goed toeven is op een terras, waar men een aardig winkelaanbod heeft en parkeren nog voor een prikkie mogelijk is. Toen we ook daar gelaafd waren en de kleine flitser was afgeladen met Duitse lekkernijen, reden we naar Roermond voor nog meer genoegens. Alles bij elkaar een leuke reeks dagen vol zaken die wij nu eenmaal fijn vinden. Eten, drinken etc.  En dat bad? Fantastisch! Net als het weer…want als het eenmaal zomert dan zomert het in die hoek van het land nog een stukje extra. Het scheelde zes graden met onze woonomgeving. En dat is veel kan ik je melden….heel veel…

10 reacties

Opgeslagen onder Algemeen, Culturele mening, Hobbymening

Besmettelijke passies

BB08 - Leo vult spotterslijstje in HAJ 0476 Scan10242Ik geef onmiddellijk toe dat mijn liefhebberijen altijd veel tijd, aandacht en geld hebben gevraagd. Maar ik ben er als de kippen bij om dan meteen ter verdediging aan te voeren dat ik er ook heel veel plezier aan heb beleefd. Niet in de laatste plaats omdat ik vaak via mijn liefhebberij of voorkeur mijn carrière kon sturen. Zo was schrijven over mijn passies een reden om in feite mijn hele leven van alles en nog wat te publiceren op dit gebied. Maar ook om jobs te zoeken en te vinden die me dicht bij die bronnen van genot en plezier zouden brengen. Al had ik in eerste instantie nog gekozen voor het pragmatische werken bij een bankinstelling. Dat zorgde voor de toen nog nodige aanvullende scholing en studie en ik leerde er meteen wat discipline in werken precies inhield.

Leo in actie op MST 1975 Scan10033Toch weerhield het me na een aantal jaren niet om op zoek te gaan naar iets anders. Dat werd Schiphol. Administratief onderlegd, maar ook gek van die vliegende vrienden koos ik voor het werken in een toen nog vrij nieuwe bedrijfstak, de luchtvrachtlogistieke sector. Al snel verantwoordelijk voor het hele exporttraject van dat snel groeiende bedrijf. Elke dag tussen de vliegtuigen, het gaf me een extra kick om te doen wat moest worden gedaan. De leerschool was fantastisch. De keuze voor een eigen auto maakte dat ik al snel ook daarvoor een stevige voorkeur ontwikkelde. Niet zozeer voor de auto zelf wellicht, wel voor het merk. Een aantal jaren later zou ik me laten verleiden Schiphol te verlaten en in de auto’s te gaan. Missiewerk voor het merk moest verricht en in feite stapte ik er in met niet veel meer dan een dot enthousiasme en een goed verhaal. Het bracht me veel. Ik vloog regelmatig, zag wellicht nog meer van veel binnen-en buitenlanden, en ontwikkelde me tot een breed kijkende manager met een stevige eigen mening. Dat viel de importeur indertijd ook op. Een paar jaar later schoof ik daar aan tafel als lid van het M.T. De passie voor het merk kreeg nationale weerklank.

7188_10201484745665201_382005465_nDat ik veel vloog, op mijn luchtvaartlogje maak ik er wekelijks melding van, was een toegevoegde waarde. Al dat gereis zorgde ook weer voor een aantal bijzonder aanwinsten in mijn collecties en zo sloot de cirkel zich die ooit begon in 1960 toen ik me echt bewust werd van mijn gekte op het gebied van vliegtuigen. Kortom, al die momenten van keuzes maken zorgden voor een lekker gevarieerd leven. Onlangs was ik te gast bij iemand die een soortgelijke carrière beleefde, en nu van zijn passie zijn werk had gemaakt. Auto-historicus, met een huis dat vol staat met allerlei zaken die ik wel herken maar zelf niet bezit. Onze wegen zijn verschillend van opzet, maar eenmaal in gesprek verloren we de klok uit het oog. Wat een verhalen gingen er over en weer. Raakvlakken waren er zeker. Maar dat heb je al snel als je medeverzamelaars of gepassioneerde belevers ontmoet. Ik moest nog aardig doorrijden om weer op tijd thuis te zijn. In een auto van mijn meest geliefde merk natuurlijk. Want dat speelt nog steeds een belangrijke rol in mijn leven. Eenmaal daardoor aangeraakt kom je daar nooit meer vanaf….en blijkt het nog besmettelijk ook. Kijk maar eens onderweg………het barst ervan…Missie geslaagd dus!

21 reacties

Opgeslagen onder Hobbymening, Persoonlijke mening

De verrassende Vanguard

G-APEE_Vanguard_LAP_1280Je bent een jaar of 13/14 en je gaat op je fietsje naar Schiphol om vliegtuigen te bekijken. Je moet er iets voor over hebben, dus bij slecht weer, regen, wind, zomers of in de winter, je trapt je gek en bekijkt na aankomst alle bewegingen van dat moment op het platform van het toenmalige Schiphol. Met de boeken van Hugo Hooftman als uitgangspunt weet je al snel dat dit een DC-3 is en dat een Curtiss Commando. Een Viscount is goed te onderscheiden van een Electra en een DC-8 heeft een heel ander geluid dan een vergelijkbare Boeing 707. Al snel meet je je zelf de titel ‘luchtvaartexpert’ aan en geldt als autoriteit op dit gebied onder je vrienden. Cockpitbezoeken aan de vliegtuigen van de SAS, Aeroflot en KLM maken je tot een expert plus. Maar op een dag, frustraties, want er staat een vliegtuig op dat platform dat je nog nooit eerder zag. Het lijkt wat op…het kan zijn dat…..maar in de kleuren van de British European Airways moet het toch echt iets Brits zijn, al heb je deze nog niet eerder in je naslagwerken gevonden. Vanguard_G-APEF_re-enters_serviceDat wordt dus schrijven. Naar de redactie van ‘Cockpit’, het toenmalige lijfblad, ook al uitgegeven door Hugo Hooftman, indertijd een grote naam op dit gebied. Na enige tijd kom je er dan achter wat het is, de grote broer van de Viscount, en die heet Vanguard. Een groot vliegtuig met vier enorme turbopropmotoren, bedoeld als een soort voorloper voor de huidige Airbussen en bij BEA en de Canadese Trans Canada Air Lines in dienst genomen om op korte tot middellange afstanden met een maximum snelheid van 680km/u tussen de 130-150 passagiers te vervoeren en in de ruimten onder het passagiersdek ook nog hele ladingen vracht en bagage. Een vliegtuig met potentie zou je denken. Maar helaas, dat bleek toch tegen te vallen. De Vanguard werd niet echt een succes, enkele tientallen vliegtuigen werden er van verkocht, en dat zorgde er voor dat fabrikant Vickers flink in de verliezen kwam.

211937 - BAC Merchantman BA land Spl 1078 Scan10666Op Schiphol zag je ze nog heel lang opereren trouwens. Al verdwenen ze als passagiersvliegtuig al snel van de eerste lijn, BEA bouwde er een aantal om tot vrachtkisten die als ‘Merchantman’ met hun specifieke geluid nog jaren de BEA/British Airways vrachtlijnen van Londen naar Europese steden zouden domineren. Ook de Canadese en nog een aantal Britse passagiersvliegtuigen van dit type werden later identiek omgebouwd en kwamen o.a. terecht bij Britse en Franse chartermaatschappijen. Daar sleten ze hun laatste jaren in redelijke stilte. Een jaar of tien geleden was het echt over en uit. De laatste machine van dit type verdween naar een museum en het toestel verdween uit de lucht. Net zo stil als het ooit ook was gekomen. Alleen zat tussen die twee feiten wel zowat een halve eeuw. Een mooie herinnering,, want niet alleen keek ik op van die machine als jong jochie, professioneel maakte ik er nog vaak gebruik van. Alleen heb ik er nooit mee gevlogen. Nog steeds jammer.

6 reacties

Opgeslagen onder Hobbymening, Persoonlijke mening

Luchtvaartgenen

HPIM7854_editedMijn moeder snapte het in haar laatste levensjaren nooit zo goed. Dat juist ik zo gek was geworden op zaken als de luchtvaart en vliegtuigen. Immers, ooit was ze met mij als klein kind bij zich in een kinderzitje op de fiets naar Schiphol gereisd en was ik me daar zowat hysterisch geschrokken van een voorbij rijdende straaljager. Die dingen werden in die jaren nog gebouwd door Fokker op en proefgevlogen vanaf het toenmalige Schiphol.

OLYMPUS DIGITAL CAMERAHet ‘ding’, een Gloster Meteor, gaf een enorme dot gas bij het wegrijden en het gegil van de Rolls Royce Derwent straalmotoren bleek net even te veel voor mijn kinderlijke zenuwen. Ergens zat er dus angst voor die dingen in mijn gestel, maar uit een oud familiealbum blijkt dat ik als jong hummeltje door mijn ouders wel erg vaak onbewust in contact werd gebracht met zaken die met vliegende objecten van doen hadden.

HPIM7867_editedJeugdfoto’s vertellen dus soms veel over hoe je later in je leven je weg zult vinden. Omdat bij ons thuis (en in de woonstraat) ook auto’s een heel belangrijke rol speelden voor de jeugdigen die wij waren, zag je al snel dat zij die er in hun dagelijkse leven mee behept waren dat later ook professioneel aan hun leven toevoegden. Een jeugdvriend van toen werd directeur van het bedrijf van zijn vader dat zo prominent in onze straat gevestigd was. Inclusief verhuur- en transportafdeling.

Mijn professionele leven kwam uiteindelijk ook via Schiphol in de auto’s op het juiste spoor en als je dan 51 jaar hebt gewerkt bouw je als zodanig wel een aardige ervaring in die branches op. Had men me vroeger maar niet vol moeten stoppen met al die indrukken die je als kind ergens diep in je lijf en genen opslaat. Nu was ik op dat punt een soort van spons. Kennelijk pikte ik op wat anderen volkomen koud liet. Zo zag ik bij broerlief die interesses veel minder en ook zoonlief werd niet bepaald geinjecteerd door dat wat bij ons thuis veel werd besproken.

Leo op weg naar Manchester met BAC 111 DA 010486 Scan10027Alle vluchtjes waarop ik hem meenam maakten hem niet direct een vliegtuiggek, al is hij wel dol op reizen geworden. Maar rijden? Nee, niet eens een rijbewijs. Dus mijn conclusies over die genen zijn niet wetenschappelijk te onderbouwen. Het zal vooral toeval zijn. Voor mij een gelukkig toeval. Want ik heb er een hoop plezier van gehad, en nog….En heel veel van geleerd! Kan niet iedereen zeggen……:)

14 reacties

Opgeslagen onder Algemeen, Culturele mening, Hobbymening, Persoonlijke mening