Tagarchief: zwart

Bewust gewacht

HPIM0038_editedOnlangs besloten we dat het tijd was voor een nieuwe huisbewoner in onze familie. Onze Patser was intussen alweer zes maanden geleden naar de grote dierenhemel verhuisd en zijn nog steeds actieve zus liep vanaf dat moment te  gillen en te zoeken in ons en haar huis. Kennelijk krijgt zo’n dier dan na afloop van zo’n tragisch afscheid ook nog iets van een poezenziel extra in haar karakter want ze vertoonde ineens gedrag dat we vooral van haar broer hadden leren kennen, maar dat haar voordien vreemd was. Vanuit ons menselijk denken bedachten we dus dat ze wel ‘eenzaam’ moest zijn. Toen ze ooit samen bij ons binnenstapten hadden we hier al een hond en een poes rondlopen, met zijn vieren werd het heel gezellig. Maar zij bleef als laatste van die groep over en dat was best vreemd denk ik.

1899784_703267686360784_1577061767_oWe zijn nu ook niet zo dat we meteen een vervanger voor de geweldige kater die onze Patser was in huis haalden. Eerst even door dat vervelende gevoel heen dat ‘hij’ er niet meer was. Maar onlangs was het door allerlei omstandigheden weer mogelijk om aan een kitten te komen. Blogvriendin Bettina had in haar huis met dank aan de ooit op Marktplaats gekochte poes een nestje cadeau (..) gekregen en in onze familie bestond een grote behoefte. Dat werd dus afspreken, en opties nemen.

altAlpMZH3dhYCi62tCZ-UmMh_PrsO1yC8XKbO2PUjV-MvSTwee van die kleine wurmen zouden onze kant op komen, een daarvan was voor ons  zelf bedoeld. De kleine zwarte, toen nog als poes bestempeld. Onlangs mochten we ze halen. Geweldige ervaring. Prachtig gezin, lieve omgeving en een ‘plaat van een moederpoes’. Kermend gingen beide reizers in hun desbetreffende reismeubilair. Tijdens de rit naar huis hielden ze mekaar bezig met hun gejammer. Na afzetten van nummer 1, intussen Lucky genoemd, namen we onze zwarte minipoes mee naar huis.

WP_004463Daar aangekomen was zij/hij meteen thuis. Kermde, liep rond alsof hij nog nooit ergens anders is geweest en sliep vrijwel meteen op schoot een deel van de klok rond. De sfeer is goed, de relatie prima en de lach steeds op onze gezichten. De nieuwe zwarte medebewoner is geen saaie pier. Hij bedenkt van alles en is heel erg nieuwsgierig naar omgang met dat enorme poezenbeest dat hier rondloopt met schoteltjes van verwarde angst. Want dat ‘enorme monster dat hier nu rondloopt’ maakt haar, toch de poes met de oudste rechten,  onzeker. En toch komen ze centimeter voor centimeter dichter bij elkaar. Dat komt vast nog wel een keer goed. De kleine urk heeft zijn eerste bezoek aan de dierenarts achter zich. Injecties tegen poezenziekte, ontwormingskuur, vlooienbehandeling (nergens voor nodig, had er geen een) en een chipje. Ook bleek het een katertje te zijn. Kijk, dat kan helemaal niet meer stuk. En zo is ons gezin weer even wat completer dan het daarvoor was. Wat een liefde krijg je van die diertjes. Vertederend! Zou het daardoor komen dat we deze broeder nu zo verwennen? Zal best, maar als het kan moet je dat doen. Verdienen ze!

Advertenties

6 reacties

Opgeslagen onder Algemeen, Persoonlijke mening

Arrogante observaties…

123247422_9fe620fbbeZij was een met zichzelf redelijk ingenomen dametje. Dat zag ik direct toen ze mijn kant op kwam lopen. De voorstelling moest nog echt beginnen, maar zij was samen met haar vriend of man aan de late kant. Moest kunnen. Doordat ze in haar ene hand een tas droeg en in haar ander een groot glas cola duurde het even voor ze zat. Ik kon haar even bekijken. Redelijk lang en slank, jaartje of 38-40, designerpakje aan, hoge hakken. Blond, maar niet opvallend. Haar gezicht vertoonde meer chique dan ordi, maar een glimlach zat er niet op. Grijsblauwe ogen die bij die ene blik die ze mij, oudere observator, toe deed komen, duidelijk maakten dat er niet zoveel warmte in zat. Haar vriend was een halve kop kleiner. Beetje opgeblazen gezicht, gekleed in een ‘reclameoutfit’ van de verkeerde soort. Jeans, hemd en daarover dan een singlet met van die foute printjes. In zijn rechterhand een ‘bak bier’. Ik snap nooit dat je al dat vocht in je lijf krijgt, laat staan dat je dat zonder elk half uur aandrang te voelen naar binnen kolkt. Dat deed hij, kolken. Voor de hoofdact op kwam was het bier verdwenen. Hij zelf ook, op zoek naar een tweede glas van dat gele vocht.

Fat people 1Net voor de lichten doofden in de zaal waar het optreden van die Canadese artiest plaatsvond, was hij weer terug. Vanaf moment een dat hij nu zat had hij zijn handen op en aan zijn partner. Van haar nek tot haar billen, zijn rechterhand vond zijn weg, de linker hield het glas vast. Opmerkelijk, ik keek soms even nieuwsgierig hun kant uit, beiden bleven rechtuit kijken naar het podium. Toen de duizenden toeschouwers langzaam aan in de stemming kwamen en mee begonnen te zingen deden mijn ‘buurtjes’ dat ook. De vrouw bracht geen prettig geluid voort. Beetje laag en schor. Niet sexy, kraaiachtig. De man kon ik niet goed volgen. Ik zag alleen die hand die haar streelde over haar kleding heen. Op 10 cm afstand van mijn arm of dij. Hij kon haar niet loslaten. Maar echt veel reactie kreeg hij ook niet. Ze deed alsof er een vlieg over haar lijf liep denk ik, er kwam geen enkel gebaar retour, geen blik van herkenning, geen wijze van dankbaarheid voor zoveel liefde van zijn kant.

Vrouwenlijf - 1Toen we als publiek geacht werden op te staan om een ‘meezinger’ actief in te vullen zag ik pas hoe groot het verschil in lengte tussen die twee was. Nog eens vergroot door die hoge hakken van haar. Gelukkig stak ik zelf een dikke kop boven haar uit. Heeft ze vast niet gezien. Afgeschreven als decor in de zaal. Natuurlijk. Maar ik heb zelden iemand gezien die zo strak vooruit bleef kijken. Uren lang. Zou ze een stijve nek hebben gehad? Bij het uitgaan van de zaal liepen zij de andere kant op. Hij met zijn biertje in zijn hand, zij met de lege glazen van het vorige rondje. Toch nog rolbevestigend….

6 reacties

Opgeslagen onder Algemeen

Raadselachtige wasteil…

Albert Cuypactie Sinterklaar 251106. 003 (2)Als ‘Pa’ weer wat extra verdiend had, en in de toenmalige handel kwam dat best wel eens voor, vierden we het Sinterklaasfeest als enige evenement in het jaar nogal uitgebreid. Wij kinderen hielden van de traditie die met dat feest van doen had.

Albert Cuypactie Sinterklaar 251106. 017 (2)En het mysterie dat die Sint kennelijk precies wist wanneer wij ons voor de steenkolenhaard te pletter zongen en dat ‘Pa’ dan altijd even weg moest om sigaretten te halen. Juist dan kwam die verrekte Zwarte Piet voorbij, ramde op een van de deuren, wist intussen onze wasteil te vullen met cadeautjes, haalde die kennelijk via het dakraam op vier hoog langs de dakgoot naar binnen (..) en zette hem dan voor de deur neer.

Albert Cuypactie Sinterklaar 251106. 023 (2)Als ‘Pa’ dan terug kwam met zijn rookwaar, stond de teil intussen voor de haard en zaten wij er dan met rode wangen voor. Wachtend op het uitspreken van onze naam en de overhandiging van de vele cadeautjes. Niet dat je in die jaren nu meteen werd overladen met duur speelgoed of zo. Veel kleding kregen we juist wel. Sokken, een trui, maar soms ook wat spul waarmee je als kind best trots was. Zo herinner ik me een plastic sleepboot die echt kon varen als je de motor die in het midden onder dek stond opwond met een sleuteltje. Dan kon het ding rondvaren in diezelfde teil waarmee de presentjes waren afgeleverd.

OLYMPUS DIGITAL CAMERAIk herinner me dat het scheepje ten onder ging in een van de pierenbadjes van het Amsterdamse Bos. Ik ben hem kwijtgeraakt in ieder geval. Mijn probleem als kind was wel dat ik precies een maand na de Sinterklaas jarig was en nog ben. Dus de echt grote cadeaus die ik altijd op een verlanglijstje voor de Sint zette bleven dan liggen wachten tot ik weer een jaartje ouder was. Dat mijn verlanglijstje voor dat doel kon dienen had ik nooit bedacht. Vaste traditie was ook dat de zus van mijn moeder op pakjesavond altijd op bezoek kwam. Dan keek ze naar wat wij aan spullen weer hadden gehad van de Sint, om dan uitgebreid te vertellen wat haar kinderen allemaal wel niet hadden gekregen. We werden best wel eens jaloers als we dat hoorden, maar ja, we wisten ook wel dat die tante jaloers was. Mijn moeder gaf ons al vroeg in ons leven uitleg over dat soort menselijke emoties. Toen ik de leeftijd bereikte dat ik niet echt meer geloofde in de Sint en zijn assistenten die indertijd nog niet van de slaven waren afgeleid, maar ook toen al dus wel in staat waren om overal tegelijk kinderen gelukkig te maken, scheelde dat veel spanning op die bewuste dag. Ons gezin verschoof de aandacht naar de kerst. Sint was een gepasseerd station. Op dat punt liepen wij dus een halve eeuw voor op de maatschappelijke ontwikkelingen van dit moment. Toch wel erg politiek correct als je het zo bekijkt…

14 reacties

Opgeslagen onder Historische mening

Correct gastengedrag…

sinterklaasOnlangs waren we te gast bij onze buurtjes. Voor het eerst sinds zij hier kwamen wonen eens een wat langere visite. Voordien bleef dat wat beperkt tot in de tuin samen een hek bouwen of de muren opnieuw laten vullen met cement. Wij gingen bij hen naar binnen en keken naar een soort spiegelbeeld van ons eigen huis, maar dan compleet anders ingericht. Andere smaak, geschiedenis en herkomst. De avond was heel gezellig, het gesprek goed en op sommige punten zelfs bijster interessant. Over de inrichting van het huis, de op tafel gezette (heerlijke) wijn en de hapjes maakten we uiteraard geen enkele opmerking, behalve ten faveure van de gastvrouw/heer. Dat doe je ook niet vind ik als je ergens te gast bent. Ook als je mekaar beter leert kennen laat je mensen in hun waarde. Dat laatste principe (..) kom je zelden meer tegen bij mensen die van oorsprong niet uit ons land afkomstig zijn. Zo zijn er al decennia lang discussies rond de figuur ‘Zwarte Piet’ die de schijnheilige bisschop Sinterklaas vergezelt tijdens het volksfeest ter ere van zijn verjaardag.

Albert Cuypactie Sinterklaar 251106. 007 (2)Een verjaardag die intussen voor de duizendste keer of zo wordt gevierd. Toch een beetje ongeloofwaardig zou ik denken. Maar niet volgens veel donkere medelanders. Die menen al een tijdje dat die Zwarte Piet een afspiegeling is van hoe wij naar donkere mensen kijken en zij zien er zelf ook een verwijzing in naar hun slavenverleden. Echt verdiept in het fenomeen van die goedheiligman heeft men zich vaak blijkbaar niet, de uiterlijkheden bepalen het inzicht. En men krijgt ook telkens weer een platform voor bij de in mijn ogen overwegend pseudolinkse media. Terwijl men zelfs de VN er bij haalde om het gelijk van deze kleine minderheid van schreeuwers als ene Prem het gelijk te latgen behalen. In totaal is het aantal criticasters van ‘Piet’ bijna te tellen op de vingers van een hand, maar zij krijgen wel steeds veel aandacht.

Albert Cuypactie Sinterklaar 251106. 002 (2)Dat er wellicht een miljoen of 15 Nederlanders (ook in België, Frankrijk en stukjes van Duitsland viert men Sinterklaas, maar dat tel ik maar even niet mee…) plezier beleven aan een vorm van carnavaleske gezelligheid, telt minder dan de lange tenen van lieden die niets snappen van het land waar zij zelf zijn gaan wonen. Dat constante kritiek leveren op het gastland komt over als vervelend. Nederland is een land met maar weinig tradities. Die er zijn moeten we trachten te bewaren. Er is ook al een lobby tegen de Kerstman, er zijn mensen die een kerstboom een heidens symbool vinden en dat kruis met Jezus er op een teken van even heidens bijgeloof. Nog even en we zijn niet meer thuis in ons eigen land. Ik pleit dus voor het handhaven van Zwarte Piet en wellicht iets meer cultuuronderricht op alle scholen. Verplicht, zonder het geheim van die wonderlijke figuren te verklappen die ook nog eens te paard over ons dak galopperen. O jee, de bel….verdraaid, het dierenbevrijdingsfront staat voor de deur. Schande….dat arme paard…op het dak. En dan ook nog wit van kleur…

28 reacties

Opgeslagen onder Culturele mening

Afwijkende genen

CarnavalStel, je kijkt als 12-jarige in de spiegel en je constateert dat je blond haar hebt en blauwe ogen. Iedereen om je heen heeft zwart haar en bruine ogen. Je bent een buitenbeentje en zo voel je je ook. Je bent nog steeds dezelfde persoon, maar die uiterlijkheden zorgen toch voor ophef. Want nu je zelf hebt ontdekt dat je afwijkend bent als mens, zien anderen dat ook ineens. Ze beginnen je te pesten, je wordt nageroepen, en als je wat ouder bent wordt je zelfs in elkaar geslagen.

27-1056478173MJe zoekt en vindt steun bij soortgelijke mensen. Krijgt verkering met een meisje dat ook blond haar heeft en blauwe ogen. Als paar zijn jullie dolgelukkig, maar van de zwartharige omgeving mag dit niet zo maar. Je dient je aan te passen. Dus een haarverfbehandeling nemen of een oogtransfusie. Mensen met blauwe ogen en blond haar zijn paria’s in de maatschappij en de kerkgenootschappen richten alle pijlen op hen die duivels bloed in de aderen hebben stromen.

OLYMPUS DIGITAL CAMERADe Paus gaat zelfs zo ver dat hij blauwe ogen en blond haar nog wel acceptabel vindt omdat God nu eenmaal de mens heeft geschapen naar zijn evenbeeld en niet keek naar dit soort uiterlijke kenmerken, maar verkering, verloofd zijn of trouwen met soortgenoten is er niet bij. Seks met je geliefde uiteraard ook niet. Anders ga je in de kerkelijke en maatschappelijke ban! Onzinnig verhaal natuurlijk, want blond haar en blauwe ogen zijn nog steeds dominant in het oorspronkelijke Nederland, al zijn er ook donkerharigen in het zuiden van ons land en roodharigen in het noorden.

Canal Pride Amsterdam 040807 025Nee, wij Nederlanders maken geen onderscheid op huidskleur, oog- of haarkleur. Dat doen we slechts op basis van seksuele voorkeuren of als je een geloof hebt dat minder senang is dan een bepaalde groep lieden welgevallig is. En dus zorgen die stromingen voor afkeur van die geaardheid en maken de kerken er een heilig huisje van. Alsof die mensen zelf hebben gekozen voor die seksuele voorkeuren.

Adam en Eva - 3Mensen zijn mensen, en als de schepping zo perfect in elkaar zat waren deze ‘afwijkingen’ nooit in de genen geslopen toch? Maar zo bekijken we dit niet als geloofsgenoten. We wijzen af, veroordelen, plagen, pesten, mishandelen, vermoorden desnoods. Terwijl geloven een keuze is en geaardheid niet. Toch eens over nadenken wellicht? Want in ons land is iedereen gelijk. En mag iedereen zeggen wat hij wil. Ook als het soms even niet zo past bij dat geloof van jou. Mag ik hen uitnodigen die vrij van zonden zijn om de eerste reactionele stenen te werpen??? Dank u!

13 reacties

Opgeslagen onder Culturele mening, Godsdienstmening, Historische mening

Herinneringen aan de Willebrorduskerk

Ik neem u via dit verhaal even mee terug naar de omgeving waarin ik heel lang geleden opgroeide. Het Amsterdam-Zuid van na de oorlog, en voor de massa-immigratie. Een woonstraat waarin je nog allerlei middenstanders had zitten die het boodschappen doen voor mijn moeder eenvoudig maakten. In de straat achter ons stond de grootste kerk die Amsterdam op dat moment kende. De St.Willebrordus-buiten-de-Veste. Een kerk van Pierre Cuypers die tussen 1871 en 1873 was gebouwd en bij gebrek aan voldoende middelen bij het Bisdom en de parochie een flink eind simpeler van uitvoering werd dan op de bouwtekeningen was te zien. Hadden de toenmalige opdrachtgevers iets meer inzicht gehad was de hoofdstad een kerk rijker geweest die het de Sagrada Familia aardig lastig had kunnen maken qua uitstraling en inrichting. Toen hij klaar was bleek die Willebrorduskerk voorzien van een enkele centrale koepel. De kerk zelf zat er als een soort kruis rondom. Op de kop van de Ceintuurbaan gesitueerd, grenzend aan de Amsteldijk-Zuid, was die kerk een markant herkenningspunt. En voor de toenmalige gelovigen in de wijde omtrek het centrale punt om de katholieke diensten te vieren. Naast een eigen parochiehuis waar pastoor en kapelaans hun intrek hadden genomen, was er nog de RK Lagere School die er net na de oorlog naast was gebouwd en diende om de vele kinderen indertijd een fatsoenlijke en degelijke katholieke schoolopleiding te geven. Broeders in het zwart met een witte kraag deden hun best om al die zieltjes te behouden voor de ‘enige ware kerk van Rome’. Waarbij die Willeborduskerk dus diende als plek om daar alles te doen wat je als goed katholiek zoal behoorde. Ik heb wat zitten bidden daar. Goede rapportcijfers voor catechismus en godsdienstonderwijs waren onontbeerlijk voor het welslagen van een opleiding die daarnaast ook zorgde voor meer dan voldoende parate kennis. In de derde klas al Engelse les bijvoorbeeld, ik ben hen er nog dankbaar voor. Dat ze daarbij tijdens de geschiedenisles met enig dedain spraken over de afvalligen die de ware kerk verlieten om achter Luther en Calvijn aan te lopen namen we maar op de koop toe. Het kerkbezoek werd na verlaten van die lagere school een ongewenste verplichting. De jaren zestig waren aangebroken en meteen ook mijn pubertijd. Ik had wel iets anders te doen. Dus ging niet meer naar de missen, behalve met kerstmis. Ik bleek niet de enige. Het aantal gelovigen nam sterk af, ook door verhuizingen naar beter woongebieden. De grote kathedraal van Cuypers raakte in verval. Stenen vielen uit de koepel naar beneden, een euvel dat veel gebouwen van deze bouwheer trof. In 1970 was het afgelopen. De kerk werd gesloopt. Niemand die er een traan om liet. Zo ging dat in die dagen. Een troosteloos pleintje was alles wat er bleef en een bejaardenhuis waarvan ik nu hoop er nooit te zullen worden ondergebracht. Wat blijft is de herinnering en wat oude plaatjes. Uit een tijd toen we nog wisten hoe het leven in elkaar stak. Als ik er nu wel eens langsloop herken ik niets meer, zelfs niet de sfeer. En wat zijn die straatjes klein en smal geworden…..(De foto’s haalde ik van het internet…gelukkig zijn die wel bewaard gebleven)

10 reacties

Opgeslagen onder Godsdienstmening, Persoonlijke mening

Kwestie van overleven

O, natuurlijk, in Afrika moesten ze met minder toe per maand. Maar zij was er zelf nu langzamerhand wel een beetje vermoeid van aan het raken. Dat gevecht om het bestaan, dat moeten leven met minimale financiele middelen. Elke week zien dat ze de eindjes aan elkaar geknoopt kreeg. Haar bestaan was echt ook ooit probleemloos geweest. Ze was toen nog een jonge meid, altijd gezond, mooi en in trek bij de mannen. Maar ja, zoals dat gaat, je valt voor de verkeerde, gelooft in zijn verhalen. Raakt zwanger, en ontdekt dan net na de bevalling van je eerste kind dat hij een ander heeft. Scheiding en veel verdriet was het gevolg, bekkeninstabiliteit een onverwachte negatieve bonus. Werken werd lastiger dan ooit, pijn beheerste ineens haar nog zo jonge leven. Een nieuwe liefde lonkte na een paar jaar. Zo’n mooie man, zo charmant. En weer trapte ze er in. Drie jaar later was hij vertrokken. Met haar spaargeld, een deel van haar spullen en liet haar achter zonder enig gevoel voor zelfrespect en met de nodige schulden. Ze moest knokken om haar kinderen te eten te geven. De tweede baby was al snel gekomen nadat die nieuwe relatie was ontstaan, ze had het idee dat ze toe was geweest aan een geregeld leven. Haar lichamelijke kwalen werden talrijker. Bottenstructuur en spieren speelden op. Pijn werd soms ondraaglijk, ze moest van therapeut naar therapeut en werken ging toen echt niet meer. Een uitkering werd haar lot. Met subsidie voor haar huur kon ze zich net een kleine flat veroorloven in een nieuwe wijk. Het leven leek te gaan lukken, zij het met schaarse middelen. Maar het bleek een verloren gevecht. Telkens als ze dacht dat het ‘nu’ beter ging, kwam er wel weer een extra probleem bij. Een van haar kinderen bleek hechtingsproblemen te ontwikkelen, de tweede had adhd en moest behandeld worden omdat het anders in huis niet te houden zou zijn. Hoe je het ook wendde of keerde, het kostte haar zelf geld. Met mannen werd het vrijwel niets meer. Ze zat min of meer opgesloten in haar flat, kwam bijna nooit meer buiten voor het beleven van ‘leuke dingen’. Om haar heen woonden mensen die niet bepaald tot de droomprinsen gerekend konden worden, ook al hunkerde ze met heel haar lijf en geest naar armen om zich heen en werd ze in haar fantasie nog wel eens opgepikt door een prins met een witte Mercedes. Ze zag zelf ook wel dat ze een man weinig meer te bieden had. Haar huid werd ondanks haar leeftijd vaal, de kapper was luxe, net als make-up en moderne kleding. Het kon er niet vanaf. Het meeste geld had ze nodig om het huishouden draaiend te houden. En zo keek ze vanavond weer naar de televisie. Op het oude apparaat van haar ouders. Dacht na, over hoe ze weer in betere doen kon komen, zichzelf weer een soort van bestaan kon geven. Na 150 sollicitatie zonder succes was ze daar nu wel klaar mee. Tot ze ineens dacht aan die advertentie die ze had gezien in dat gratis krantje. ‘Vrouwen gezocht die onze cliënten uit binnen- en buitenland een onvergetelijke avond kunnen verzorgen / geweldige betaling / discretie verzekerd. ‘. Ze bedacht dat ze op haar leeftijd nog best wat te bieden had en als de kinderen dan naar haar moeder zouden kunnen had ze de ruimte om een paar avonden in de week geld te verdienen. Even later schudde ze haar hoofd. Lingerie bezat ze niet, en geld voor de tram had ze ook niet meer. Nou ja, die advertentie maar bewaren. Misschien lukte het volgende maand alsnog? Bij de Hema was het naadloze ondergoed in de aanbieding. Zwart stond haar goed…toch?

15 reacties

Opgeslagen onder Verhalen zonder mening