Tagarchief: Amsterdam

Mompelen

OLYMPUS DIGITAL CAMERADe nieuwe metro bracht ons comfortabel en snel richting onze bestemming voor deze dag, het Amsterdamse Centraal Station. Op een van de bovengrondse haltes stapte een morsig mannetje in. Ongeschoren, vuil jack, wonderlijke grijs gemeleerde broek van een dikke bijna wollen stof en afgetrapte sportschoenen. In zijn handen droeg hij twee plastic zakken. Een gebit had hij niet (meer), hij had daardoor een beetje wonderlijk uiterlijk met invallende wangen als hij zijn mond bewoog. De man plofte naast een mooie Indiase jonge dame neer, die niet op of om keek en bezig bleef met haar Smartphone. De man begon te praten. Tegen niemand in het bijzonder, of wellicht juist wel, maar dan zagen wij zijn gezelschap in ieder geval niet. Het was meer gemompel. Met af en toe een herkenbaar woord. Bij elke tussenstop die de metro maakte stond hij even op. Keek in het rond en ging dan weer mompelend zitten.

Zijn ogen schoten schichtig langs de mensen in de wagon van het OV-systeem laten gaan. Niet ver voor het Amstel Station vroeg hij ineens aan de mensen om hem heen of deze halte misschien ‘het Centraal Station’ was. ‘Nee hoor, dat is nog een paar haltes verder’ kreeg hij als antwoord. De vraag op zich was grappig, want in die nieuwe metrostellen van het GVB  staat de naam van het station waar de metro heen rijdt door middel van digitale schermen aangegeven in het formaat 60x60cm, recht tegenover ongeveer elke zitbank. Daarnaast roept men de bestemming en volgende station ook nog eens om. ‘Volgende stop…Amstel Station, deze trein rijdt naar Centraal Station’ en dat nog eens in drie talen ook. De man mompelde onverstaanbaar verder. De jonge dame naast hem was een half metertje opgeschoven, kennelijk was er nog iets wat hem typeerde, zijn geur. Toen de trein stopte aan het perron van het Amstel Station en de deuren zich openden stapte de man alsnog uit. Kennelijk waren de stemmen waarmee hij converseerde sterker dan de realiteit. Hij slofte langs de metro richting uitgang. Keek niet op of om, maar praatte maar door…Zijn geur bleef nog een paar haltes hangen in de metro. Was verdwenen toen wij ook uitstapten. Soms heeft Onze Lieve Heer wonderlijke kostgangers….

Advertenties

12 reacties

Opgeslagen onder Verhalen zonder mening

Alle eendjes….

???????????????????????????????????????????Ik zal eerlijk toegeven dat ik er tot ons bezoek aan Berlijn in het jaar 2012 nooit mee bezig was. Waarmee? Badeenden! Van die plastic of stenen zwemmers die zich baseren op een echte eend, maar dan vaak uitgebeeld in de kleur geel en met een vrolijk smoeltje of speciaal jasje… In de Duitse hoofdstad was het intertijd een hele hype. Je zag die kleine plastic diertjes in fonteinen, ze stonden op auto’s, lagen langs de weg. Geen idee waarom dat zo ‘in’ was, maar bij een stad als Berlijn moet je je nooit echt gaan afvragen waarom dingen hip zijn of niet. Bij thuiskomst viel me na enige maanden op dat die beestjes ook ons land hadden bereikt. In allerlei vormen, maten en uitvoeringen. Winkelketens als Xenos bleken ze bijvoorbeeld plotsklaps te verkopen.

OLYMPUS DIGITAL CAMERAMaar ook winkels in het zuiden (vlak bij Duitsland?) verkochten hele bakken vol met die beesten, allemaal voorzien van speciale uitmonsteringen. Voor de Kerst, Halloween of wat ook. Ze zijn er die echt kunnen drijven, maar ook die direct bij contact met water kopje onder gaan. Er zijn er met trilmogelijkheid, meer bedoeld voor wat eenzamer dames of zo, en je hebt ze die door hun uitmonstering zo in de Kerstboom kunnen worden gehangen. Kortom, eenden genoeg. In onze grote stad kwam ik vorig jaar ineens een enorme badeend tegen. Die voer over de Amstel. Nou ja, hij dobberde min of meer, op zijn drijvende platform zat iemand die via de laatste veertjes van dat beest een buitenboordmotor bestuurde, waarmee het gele eendje tenminste vooruit kwam. Ik begon te twijfelen aan mijn persoonlijke verstand. Wat is dit? Eendenfobie dreigt. Ik zie ze overal en nergens. En als je ziet hoeveel van die beesten me intussen vergezellen….. Want door mijn enthousiasme en het delen daarvan op o.a. Facebook krijg ik steeds meer van die gele vogels aangeleverd. Vrienden, familie, zelfs vrouwlief. Allemaal hebben ze wel een bijdrage verzorgd.

????????????????????.Er reist een paar mee op het dashboard van mijn kleine flitser. Handig om KwekKwek bij me te hebben als TomTom het laat afweten of zo… Als ik de zeepjes of pins in eendenvorm niet meetel staan er nu 25 van die gele vogels om me heen. In een variëteit aan kleuren en maten. Lijkt wel een soort asiel voor zoekgeraakte plastic vogels. Maar nu is het genoeg hoor. Stoppen maar, voor ik het weet heb ik er weer een hobby bij. Op zich niets op tegen, maar waar laat ik ze allemaal…Dus kwekkerdekwek, snaterdesnater, eenden horen in het water. Zal ik ze maar opsturen naar Berlijn? Als dank voor het aangenaam verpozen???

18 reacties

Opgeslagen onder Persoonlijke mening

De moeite waard; Paleis op de Dam!

Amsterdamse beelden 030807 005Nu ben ik al een tijdje woonachtig in of vlakbij de hoofdstad van ons landje. Ik loop al vele jaren lang met plezier in deze stad in de rondte en geniet van alles wat Mokum zoal te bieden heeft. Maar ik moet bekennen dat ik bepaalde toeristische attracties zelden of nooit van binnen zag. Een daarvan is het Koninklijk Paleis op de Dam. Dat gebouw is vooral bekend van recepties en balkonscenes waarbij ons Koninklijk Huis een prominente rol speelt, maar je mag daar als gewoon publiek zo af en toe tegen betaling naar binnen. Dus dat deed ik onlangs voor het eerst ook eens. Je waant je direct hoogwaardig en rijk, want de aankleding van het gebouw is ronduit prachtig. Had ik niet verwacht. Grote halen en zalen, schitterende slaap- en werkkamers. WP_003955Hier zijn geen Calvinisten bezig geweest maar vooral Franse decoratieartiesten die het voormalige Stadhuis van Amsterdam in opdracht van toenmalig ‘Koning’ Lodewijk Napoleon omtoverden in een schitterend woon- en werkpaleis. De Franse sfeer zit overal en dat is in dit geval geen echt nadeel. Het gebouw is een aantal malen van binnen en buiten opgeknapt, dat deed het geheel geen kwaad. Voor een feestje als de inzegening van onze nieuwe vorst en zijn gemalin, in april vorig jaar, is dit gebouw prima geschikt. Je kunt er een paar gasten prima ontvangen, ruimte genoeg. Natuurlijk mag je als bezoeker niet alles zien. Zou ook te gek zijn. Maar waar je wel mag komen is indrukwekkend, op sommige plekken wat kitscherig ingericht, maar wel indrukwekkend. Opvallend zijn de afbeeldingen van de voorouders van Willem Alexander. Vaak geen reclame voor het geslacht Oranje, maar soms ook weer wel. Zo is de jonge Wilhelmina een erg mooie vrouw, althans zoals ze in het paleis te zien is op een fraaie gemaakt schilderij. Wat me ook opviel was dat het befaamde balkon veel lager boven de straat van de Dam is aangebracht dan je vanuit de tv-beelden zou denken. Relatief laag dan.

WP_003926Je mag er niet op, ik had graag even gewuifd naar de onderdanen, maar nee, dat was niet toegestaan… Overigens is de bewaking stringent maar vriendelijk, en sommige mensen van deze dienst werken als gids wanneer je met vragen zit over wat je kunt of moet bekijken. Kom je in veel musea niet tegen. Hier wel. De ruimten voor garderobe en toiletten zijn op de begane grond te vinden of een etage lager. Half maart gaat het paleis weer even dicht. Mocht je de kans hebben voordien nog even een bezoekje aan stad en gebouw te brengen? Doen! Meer dan de moeite waard. Neem niet teveel tassen of zo mee, mag allemaal niet mee naar binnen. Camera’s wel, maar dan mag je absoluut niet flitsen. Daar is men wat spastisch over. Maar dat wijkt niet af van de norm in veel andere musea of gebouwen van deze strekking.

12 reacties

Opgeslagen onder Culturele mening, Historische mening, Toeristische mening

Politiek correct stadsdeel….

OLYMPUS DIGITAL CAMERAWat is dat toch in ons politiek correcte landschap dat we omwille van de grote leugen kennelijk alles willen aanpassen of veranderen? Wat ik bedoel? Wel, simpel! Als een wijk in een grote stad niet wil deugen als verblijfplaats voor gelukkige mensen is de aanpassing van de naam van die omgeving niet voldoende om er een welluidend imago aan te kunnen hangen en de spelende problemen weg te nemen. Zo helpt het niets om Afghanistan ‘het Paradijs op Aarde’ te noemen. De barbaarse volken en gebruiken die daar voor komen poets je er echt niet mee weg. Ooit had Amsterdam een ultieme uitbreidingswijk in de aanbieding, die ten zuidoosten van de bestaande stad werd neergekwakt op een plek die tot dan bekend stond als de Bijlmermeerpolder. Simpel stukje grond ruilen met buurgemeente Ouder Amstel en hup, welgesteld en naar ruime woningen snakkend Amsterdam kon rekenen op een warme ontvangst in een van de enorme flatgebouwen die men daar uit de grond stampte.

Bijlmermeer uit de luchtGescheiden verkeer, gigantische parkeergarages, binnenstraten, verschillende winkelcentra en ‘in de toekomst’ een metroverbinding met de echte stad, maakten het gebied aantrekkelijk. De flats waren voor hoofdstedelijke begrippen enorm en wie er in die beginperiode ging wonen had redelijk veel woongenot. Tot 1975. Suriname werd onafhankelijk en de halve bevolking van dat land vluchtte naar het sociaal veel sterkere Nederland. Een belangrijk deel van die mensen werd door de toen ook al falende overheden in de Bijlmermeer ondergebracht. Waar de oorspronkelijke bewoners het volle pond betaalden kregen de nieuwkomers huursubsidies en de eerste toewijzingen voor de grootste flats. Het gevolg was dat de hele wijk op de lijst van slechtste stadswijken van Nederland terecht kwam en de naam Bijlmermeer synoniem werd met misdaad en drugshandel of gebruik.

Bijlmermeer - 1Rond 1980-82 startte de uittocht van de eerste oorspronkelijke bewoners. Men trok verder en liet de Bijlmer aan de mensen die in de spelonken van flats of als struikrovers hun inkomen zeker stelden. Het imago van de wijk werd landelijk steeds maar slechter en de gemeente kon kennelijk niet veel meer dan de Bijlmer ‘afschrijven’. In 1992 stortte er een Boeing 747 van ElAl op twee van die flatgebouwen daar. Los van de ellende die dit veroorzaakte kwam ook aan het licht dat er wel heel veel mis was in die Bijlmer. Flats werden ‘kennelijk’ bewoond door tientallen illegale gasten uit alle streken van de wereld en de verpaupering was enorm. Deze ramp zorgde voor aandacht en die aandacht voor nieuwe ontwikkelingen en investeringen. De naam Bijlmermeer werd omgezet in Zuid-Oost. Het stigma moest er vanaf. We zijn nu 20 jaar later. De flats zijn voor een belangrijk deel vervangen door andere bebouwing. De wijk is opgeknapt, er vestigden zich steeds meer bedrijven en de gezelligheid is er best groot. Toch bleven ook de problemen. Onuitroeibaar; de drugshandel, schietpartijen, de straatcrimineeltjes. Het Stadsdeelbestuur is in paniek. Hoe krijgen we dat stigma toch van die wijk af? Dat doe je niet door nu eindelijk eens paal en perk te stellen aan de veroorzakers van de problemen. Welnee, je geeft de wijk gewoon een nieuwe naam. Valt het niet meer op. En dus heet Amsterdam Z.O. alias de Bijlmer nu ineens weer gewoon Amsterdam. Want daarmee reinig je de besmetting kennelijk en kunnen de 80.000 inwoners van deze wijk met geheven hoofd over straat. En het Stadsdeelbestuur dronk een glas, deed een plas en liet verder alles zoals het altijd was. Zo zonde!

19 reacties

Opgeslagen onder Politieke mening

De eerste keer; naar Schiphol – op de foto!

HPIM7854_editedIk heb vrij lang gedacht dat mijn interesse voor alles wat rijdt en vliegt vooral is gekomen door impulsen vanuit de vroegste woonomgeving. Een paar auto- en transportbedrijven in de nabijheid en Schiphol op fietsafstand bleven mij tot voor kort bij als de hoofdoorzaken van mijn liefde voor al dat spul. Maar het zou wel eens verder kunnen gaan dan dat. Nog los van het feit dat mijn halve familie in de auto’s verkeerde, had mijn moeder in mijn vroegste jeugd nog wel eens de plezierige gewoonte op eigen houtje tochten te ondernemen met ons kinderen. Een paar keer gingen die naar Schiphol. Het toenmalige uiteraard, geplakt tegen de Ringvaart en het Amsterdamse Bos. Dat bos was voor mijn moeder een plek om al lezend bij een van de vele pierenbadjes ons kinderen ‘uit te laten’ en zelf een kleurtje op te doen. Als ze goed geluimd was reden we op de fiets door naar Schiphol en dan keek ze daar naar die blikken vogels die overal en nergens heen gingen. Ze droomde dan vast weg naar een land achter de horizon waar de toen nog brommende vliegtuigen hun passagiers dropten.

HPIM7861_editedIn die jaren was het terrorisme nergens te bekennen en de toegang tot de platforms ook voor normale mensen nog mogelijk. Je kon dan kiezen voor een rondwandeling onder begeleiding van een gids, vast onderdeel daarvan, de bekende fotosessie. En die foto’s kon je dan na afloop van de wandeling kopen. Zo deed mijn moeder dat ook en op een van die beelden sta, of liever zit ik als jong jochie, tussen allemaal volwassenen die er vermoedelijk nu niet meer zijn. Opmerkelijk eigenlijk, want op latere leeftijd had juist mijn moeder geen enkele behoefte meer om echt ver te reizen. De droom raakte kennelijk ergens uitgedoofd en omdat haar partner er ook niet veel voor voelde bleven ze meer dan 60 jaar wonen in dezelfde hoofdstedelijke straat en kon ik ‘pa’ pas in de jaren zeventig een keer meenemen aan boord van een Cessna voor een luchtdoop.

15541 - Leo en Wim duwen PH-MIT op zijn plek EHAM 270383 Scan10059Vanaf Schiphol en dan via de stad naar Noord-Holland. Hij vond het prachtig, maar zou er verder nooit meer naar talen. Mijn moeder deed dat nooit. Nunspeet of Valkenburg was al ver genoeg… Bij mij werkte het virus kennelijk wel. Heel erg zelfs. Ik heb er op diverse plekken en ook hier wel eens over bericht. Gek op ‘thuis’ maar niks mis met een beetje rondkijken in land en wereld. Gelukkig de genen doorgegeven aan de latere generaties, die reizen zich helemaal gek. Maar wel op jonge leeftijd al geïnjecteerd met dat serum. Reizen is leuk en vliegen geweldig. Toch wonderlijk hoe een blik in een heel oud familiealbum in staat is om je zelf opgebouwde herinneringen in te kleuren en aan te vullen. Blij dat ik het toch eens naar me toe heb gehaald.

7 reacties

Opgeslagen onder Historische mening, Persoonlijke mening

The long walk…

OLYMPUS DIGITAL CAMERAOm al dat eten en drinken dat ons in de afgelopen maanden, weken en dagen verleidde tot consumptie nog een beetje te compenseren, wandelden we wat meer. En wie hier regelmatig meeleest weet dat wij dan niet kiezen voor het strand om allerlei praktische redenen als afstand tot het punt van vertrek, zand in de schoenen of een gezandstraald gezicht, maar voor de stad. En die stad ligt hier b.w.v.s. in de achtertuin. Omdat wij nog in goede conditie verkeren nemen we dan vaak een lange route. Dat houdt in dat we uit de metro stappen op station Waterlooplein en vandaar uit beginnen te hobbelen. Eerst natuurlijk even de markt daar over. Zelden of nooit iets gevonden dat de moeite waard was, maar toch. Dan lopen we afhankelijk van onze keuze richting CS voor een slinger naar de Jordaan of anders via de Negen Straatjes naar de Leidsepleinbuurt. Als we op maandag zijn pikken we vaak de Noordermarkt en Lindengrachtmarkt even mee en slaan dan links af om langs de Wester en wat tussendoorstraatjes ook uit te komen bij Antiekmarkt De Looier, een aardig pauzepunt. Mooie markt met aardige spullen, al zijn ze vaak te duur. Maar je kunt er even wat drinken en eten als je wilt, het toilet benutten en zo de actieradius weer iets vergrotend.

Amsterdam 310707 005Daarna lopen we dan vaak door richting Museumkwartier, dwars door de Pijp heen naar ofwel de Albert Cuypstraat of via de Ferdinand  Bolstraat, terug naar de eventuele stations van Metro. Dat kan zijn de RAI of Amstel. Soms lopen we uit die relatief bekende routes weg en doen een onderzoekje naar bouwstijlen, zoals onlangs in Zuid, toen we de huizen en straten vol ‘Amsterdamse Schoolpanden’ bekeken. In andere gevallen wandelden we de Ceintuurbaan in Zuid af, over de rivier de Amstel zelf heen en dan langs de Weesperzijde naar het Amstel Station. Erg fraaie routes kan ik u melden en in het verre verleden heb ik daar wel eens over geschreven. Aardig is om mensen die ons bezoeken en de stad willen zien, op wandeltocht mee te nemen.

Jordaan - blomen op brug Foto's Tru Juli-aug.2007 034Men kan dan zelf kiezen uit lange of korte routes. Vaak kiest men dan voor ‘lang’. En dat blijkt dan niet zo mee te vallen voor de niet geoefende stadwandelaar. Maar ze zien dan wel heel veel van de stad en snappen na afloop vele beter hoezeer deze verbonden is met water, en hoe de ‘schillen’ van wijken door de eeuwen en jaren heen zijn toegevoegd aan het oude centrum.  Wie wil kan ook door de Warme Buurt heen, maar wij raden meestal eerder de Jordaan aan als iets met toegevoegde waarde. Maar dat hangt uiteraard af van de smaak van de gast(en).  Die mogen het zelf aangeven. Zelfs als ze liever met de tram verder reizen. Al missen ze dan wel veel van sfeer en informatie. Als goed voornemen dit nieuwe jaar staat ook wandelen weer op de agenda. Want bedenk maar dat we uiteraard ook door andere delen van de stad wandel(d)en of door het Amsterdamse Bos. Wandelen als alternatief voor gedwongen hardlopen.  Dat laatste ziet er vaak vreselijk uit bij mensen op onze leeftijd.

9 reacties

Opgeslagen onder Culturele mening

Woonjubileum

ANQ-30 - Ouderkerk 1994 - Amstel met landhuis - bevroren water Scan10128In feite was het noodgedwongen, dat verhuizen. We woonden indertijd prima in de snelst groeiende stad van Nederland, al waren de files er heen of vandaan vaak wel erg lang en hielpen de toen ook al megalomane werkwerkzaamheden vanuit de overheid niet om de bereikbaarheid te vergroten. Maar ik had ooit getekend voor een verhuizing richting de toen nieuwe werkkring, omdat de afstand wel erg lang was. Want dagelijks 75km heen en zelfde afstand weer terug als ik een ‘kantoordag’ had was best veel. Zeker als je op drie of vier plaatsen stevige files tegenkwam. Toch stelden we die verhuizing het liefst zo lang mogelijk uit. Immers, vrienden, buren, het huis, comfort, de school voor zoonlief, het hielp mee het anker stevig in de polderklei te houden en de hakken in het zand.

OLYMPUS DIGITAL CAMERAPas toen de druk vanuit de werkgever groter en groter werd en er zelfs adressen werden aangereikt van makelaars die vlakbij de werkplek huizen aanboden, gingen ook wij tot actie over. Maar eerst nog even vakantie… Naar Schotland en Engeland. Toen we terugkwamen van een heerlijke trip stond vriendinnetje B. op ons te wachten. We moesten ‘morgen’ even kijken naar een huis bij haar om de hoek. Het stond te koop omdat het bedrijf van de toenmalige eigenaar en bewoner verhuisde naar Arnhem en hij ook mee moest die kant op. Dus, dat zorgde voor haast. Temeer omdat in de wijde omtrek van deze geliefde woonstek slechts twee huizen te koop stonden, en die waren fiks duurder dan het voor ons beoogde. Wij hadden geen ervaring met koophuizen. Maar keken wel even binnen rond en voelden direct dat het huis een goede ‘vibe’ bezat. Groen voor en achter, relatief veel ruimte, al was het dan minder dan wat we tot dan in gebruik hadden. Ook de auto stond niet meer onderdak, maar omdat het zakenauto’s betrof moest ook dat maar. De vraagprijs was niet onderhandelbaar, er waren nog negen andere kandidaten en die wilden de koopprijs maar wat graag betalen. Via, via, kwamen we aan de benodigde financiële middelen, het huis werd gekocht en op 28 december 1993 volgde de officiële overdracht. We waren inwoners van een wijk die toen nog vooral bestond uit mensen van een (voor ons) oudere leeftijd.

OLYMPUS DIGITAL CAMERAStil hofje, niet ver van Schiphol en aan de rand van de hoofdstad. Een periode van schoonmaken, opknappen en verhuizen volgde. Na een maand gingen we over, ik geloof dat we in totaal 68 kuub verhuisspullen bij ons hadden. Het paste net. Want het huis was iets kleiner dan het vorige en wat je in een grote schuur en garage had staan moest nu ook ergens in huis een plek vinden. Dat laatste deden wij zelf ook. Na een paar maanden wennen en zoeken naar de juiste plekjes sloegen we onze wortels in de grond en genoten van de stilte, de buren, de groene omgeving, de voorbij vliegende vliegtuigen, en zo meer. Het is verbazingwekkend hoe zo’n proces verloopt. Na een jaar ben je het vorige huis bijna volkomen vergeten. Nu wonen we hier dus precies 20 jaar, nooit eerder woonden we ergens zo lang. Zelfs in de jeugd niet. Gevestigd, geworteld, genesteld.

WP_000475Wel wrang dat een jaar of vier na de verhuizing het bedrijf waar ik voor werkte verhuisde van Zuid-Holland naar Utrecht. Het reisvoordeel ging meteen verloren. Zeldzaam lange files waren opnieuw mijn deel. Maar aan verhuizen dacht ik niet meer…….nee, het beviel en bevalt ons. Heerlijke woonstek! Was dus een prima beslissing indertijd. En weet je, dat we in een mum het centrum van de stad kunnen bereiken en niet meer met de auto of trein hoeven te reizen is ook veel waard gebleken. En bijzonder was ook, dat na ons een ware uittocht in ons oude buurtje plaatsvond. De Almeerse nieuwbouw werd ouder, de oerbewoners kozen eieren voor hun geld en ging terug naar Amsterdam of zochten een nieuwere wijk op en startten opnieuw. Gelukkig houden we nog wat contacten over uit die tijd, sommigen daarvan heel warm. Kijk, zo is wonen als wij nu doen, toch extra plezierig!

10 reacties

Opgeslagen onder Persoonlijke mening