Tagarchief: zien

Politiek correct stadsdeel….

OLYMPUS DIGITAL CAMERAWat is dat toch in ons politiek correcte landschap dat we omwille van de grote leugen kennelijk alles willen aanpassen of veranderen? Wat ik bedoel? Wel, simpel! Als een wijk in een grote stad niet wil deugen als verblijfplaats voor gelukkige mensen is de aanpassing van de naam van die omgeving niet voldoende om er een welluidend imago aan te kunnen hangen en de spelende problemen weg te nemen. Zo helpt het niets om Afghanistan ‘het Paradijs op Aarde’ te noemen. De barbaarse volken en gebruiken die daar voor komen poets je er echt niet mee weg. Ooit had Amsterdam een ultieme uitbreidingswijk in de aanbieding, die ten zuidoosten van de bestaande stad werd neergekwakt op een plek die tot dan bekend stond als de Bijlmermeerpolder. Simpel stukje grond ruilen met buurgemeente Ouder Amstel en hup, welgesteld en naar ruime woningen snakkend Amsterdam kon rekenen op een warme ontvangst in een van de enorme flatgebouwen die men daar uit de grond stampte.

Bijlmermeer uit de luchtGescheiden verkeer, gigantische parkeergarages, binnenstraten, verschillende winkelcentra en ‘in de toekomst’ een metroverbinding met de echte stad, maakten het gebied aantrekkelijk. De flats waren voor hoofdstedelijke begrippen enorm en wie er in die beginperiode ging wonen had redelijk veel woongenot. Tot 1975. Suriname werd onafhankelijk en de halve bevolking van dat land vluchtte naar het sociaal veel sterkere Nederland. Een belangrijk deel van die mensen werd door de toen ook al falende overheden in de Bijlmermeer ondergebracht. Waar de oorspronkelijke bewoners het volle pond betaalden kregen de nieuwkomers huursubsidies en de eerste toewijzingen voor de grootste flats. Het gevolg was dat de hele wijk op de lijst van slechtste stadswijken van Nederland terecht kwam en de naam Bijlmermeer synoniem werd met misdaad en drugshandel of gebruik.

Bijlmermeer - 1Rond 1980-82 startte de uittocht van de eerste oorspronkelijke bewoners. Men trok verder en liet de Bijlmer aan de mensen die in de spelonken van flats of als struikrovers hun inkomen zeker stelden. Het imago van de wijk werd landelijk steeds maar slechter en de gemeente kon kennelijk niet veel meer dan de Bijlmer ‘afschrijven’. In 1992 stortte er een Boeing 747 van ElAl op twee van die flatgebouwen daar. Los van de ellende die dit veroorzaakte kwam ook aan het licht dat er wel heel veel mis was in die Bijlmer. Flats werden ‘kennelijk’ bewoond door tientallen illegale gasten uit alle streken van de wereld en de verpaupering was enorm. Deze ramp zorgde voor aandacht en die aandacht voor nieuwe ontwikkelingen en investeringen. De naam Bijlmermeer werd omgezet in Zuid-Oost. Het stigma moest er vanaf. We zijn nu 20 jaar later. De flats zijn voor een belangrijk deel vervangen door andere bebouwing. De wijk is opgeknapt, er vestigden zich steeds meer bedrijven en de gezelligheid is er best groot. Toch bleven ook de problemen. Onuitroeibaar; de drugshandel, schietpartijen, de straatcrimineeltjes. Het Stadsdeelbestuur is in paniek. Hoe krijgen we dat stigma toch van die wijk af? Dat doe je niet door nu eindelijk eens paal en perk te stellen aan de veroorzakers van de problemen. Welnee, je geeft de wijk gewoon een nieuwe naam. Valt het niet meer op. En dus heet Amsterdam Z.O. alias de Bijlmer nu ineens weer gewoon Amsterdam. Want daarmee reinig je de besmetting kennelijk en kunnen de 80.000 inwoners van deze wijk met geheven hoofd over straat. En het Stadsdeelbestuur dronk een glas, deed een plas en liet verder alles zoals het altijd was. Zo zonde!

Advertenties

19 reacties

Opgeslagen onder Politieke mening

Raadselachtige wasteil…

Albert Cuypactie Sinterklaar 251106. 003 (2)Als ‘Pa’ weer wat extra verdiend had, en in de toenmalige handel kwam dat best wel eens voor, vierden we het Sinterklaasfeest als enige evenement in het jaar nogal uitgebreid. Wij kinderen hielden van de traditie die met dat feest van doen had.

Albert Cuypactie Sinterklaar 251106. 017 (2)En het mysterie dat die Sint kennelijk precies wist wanneer wij ons voor de steenkolenhaard te pletter zongen en dat ‘Pa’ dan altijd even weg moest om sigaretten te halen. Juist dan kwam die verrekte Zwarte Piet voorbij, ramde op een van de deuren, wist intussen onze wasteil te vullen met cadeautjes, haalde die kennelijk via het dakraam op vier hoog langs de dakgoot naar binnen (..) en zette hem dan voor de deur neer.

Albert Cuypactie Sinterklaar 251106. 023 (2)Als ‘Pa’ dan terug kwam met zijn rookwaar, stond de teil intussen voor de haard en zaten wij er dan met rode wangen voor. Wachtend op het uitspreken van onze naam en de overhandiging van de vele cadeautjes. Niet dat je in die jaren nu meteen werd overladen met duur speelgoed of zo. Veel kleding kregen we juist wel. Sokken, een trui, maar soms ook wat spul waarmee je als kind best trots was. Zo herinner ik me een plastic sleepboot die echt kon varen als je de motor die in het midden onder dek stond opwond met een sleuteltje. Dan kon het ding rondvaren in diezelfde teil waarmee de presentjes waren afgeleverd.

OLYMPUS DIGITAL CAMERAIk herinner me dat het scheepje ten onder ging in een van de pierenbadjes van het Amsterdamse Bos. Ik ben hem kwijtgeraakt in ieder geval. Mijn probleem als kind was wel dat ik precies een maand na de Sinterklaas jarig was en nog ben. Dus de echt grote cadeaus die ik altijd op een verlanglijstje voor de Sint zette bleven dan liggen wachten tot ik weer een jaartje ouder was. Dat mijn verlanglijstje voor dat doel kon dienen had ik nooit bedacht. Vaste traditie was ook dat de zus van mijn moeder op pakjesavond altijd op bezoek kwam. Dan keek ze naar wat wij aan spullen weer hadden gehad van de Sint, om dan uitgebreid te vertellen wat haar kinderen allemaal wel niet hadden gekregen. We werden best wel eens jaloers als we dat hoorden, maar ja, we wisten ook wel dat die tante jaloers was. Mijn moeder gaf ons al vroeg in ons leven uitleg over dat soort menselijke emoties. Toen ik de leeftijd bereikte dat ik niet echt meer geloofde in de Sint en zijn assistenten die indertijd nog niet van de slaven waren afgeleid, maar ook toen al dus wel in staat waren om overal tegelijk kinderen gelukkig te maken, scheelde dat veel spanning op die bewuste dag. Ons gezin verschoof de aandacht naar de kerst. Sint was een gepasseerd station. Op dat punt liepen wij dus een halve eeuw voor op de maatschappelijke ontwikkelingen van dit moment. Toch wel erg politiek correct als je het zo bekijkt…

14 reacties

Opgeslagen onder Historische mening

Mijn rol als meninggever…

Compliment - 2‘Pa’ zei zoonlief onlangs tegen me op bijna barse toon, ‘je moet je niet zo kwaad maken om die politiek of religie. Op jouw leeftijd moet je gewoon van het leven genieten. Je kunt het, jullie hebben de middelen, doe dat dan en laat die politieke onderwerpen gewoon los’. Hoe goed bedoeld zijn advies ook was, ik laat de meer persoonlijke toevoegingen die me niet welgevallig zijn in dit kader……maar even weg, een echte meninggever geeft niet toe op dit punt. Het waarom ligt besloten in de oorzaken. Nederland is veranderd. En naar mijn idee niet helemaal ten goede. Maatschappelijke problemen maken dat bepaalde groepen niet kunnen of willen integreren, de zorg wordt al maar duurder, ondanks de toezegging ooit van een VVD-minister, dat een overdracht aan de particuliere sector zoveel goedkoper zou zijn. Je hebt partijen die al hun eigen principes verloochenden maar zich consequent opwerpen als de ridders van de pseudolinkse kousenband.

Onweer 2 4788864445_11591cd1c3Om het nog erger te maken, wie mij kan uitleggen waar sommige stromingen tegenwoordig voor staan mag het nu zeggen. Want een partij die voor de arbeiders zegt op te komen is eigenlijk meer met zichzelf en het establishment bezig dan met het bereiken van duidelijkheid voor de vroegere eigen achterban. De invloed van oude en nieuwe geloven was tanend, en dat was een zegen voor de moderne maatschappij, maar het tij is gekeerd en er zijn er bij die terug willen naar de dagen van de donkerste middeleeuwen. Het onderwijs blijkt doorspekt met indoctrinatie, maar ook van corruptie en misdaad. Eindexamens worden gestolen, doorverkocht en zo levert men mensen af die in de statistieken tellen als succesvolle voorbeelden voor mensen uit die etnische achterhoek. Onderwijzers controleren de uitkomsten van die examens overigens ook in normale situaties al niet voldoende, zo bleek uit onderzoek onlangs.

School - 1Men is er kennelijk te pervers of te lui voor en de statistieken voor succesvol onderwijs bij de eigen scholen tellen meer dan wat men aan leerlingen aflevert in de maatschappij. Geen wonder dat een deel van de jeugd niet meer weet dat 1 en 1 toch echt twee is en dat je respect moet verdienen en niet op voorhand krijgt uitgereikt op je 14e verjaardag. De media zijn naar mijn mening doorspekt met meningen die mij persoonlijk niet welgevallig zijn. Zo kan ik me echt rot ergeren aan die lui die het rond die ‘Arabische Lentes’ allemaal zo goed wisten, maar die je nu niet meer hoort. Ook niet over de dictatuur in het ooit zo liberale Turkije. Men zwijgt, en wie zwijgt stemt toe. Een in mijn ogen abjecte houding die je vooral tegenkomt bij mensen die het hun morele plicht vinden alles onder het tapijt te schuiven dat in multicultiland mis gaat of gevoelig ligt bij sommige extremisten. En dat is best veel. Tuurlijk zijn er ook lichtpuntjes….maar die zouden hier beschreven een half blogje beslaan. En zolang die zaken uit evenwicht zijn blijf ik mijn mening geven hier. Of je het wilt of niet. Want er is dringend behoefte aan een ope en eerlijk tegenwicht naar mijn idee. Waarbij mij, net als alle afwijkende meninggevers die ook hier wel eens voorbij kwamen, enige vooringenomenheid niet vreemd is. Menselijk toch?

16 reacties

Opgeslagen onder Culturele mening, Persoonlijke mening

De lol van het schrijven…

1)Leo - 1e klas L.S. Scan10039Als er een vak was waarin ik op school vroeger uitblonk dan was het toch wel in alles wat met schrijven en verhalen vertellen van doen had. Wellicht kwam het wel omdat mijn ouders de neiging hadden om al heel vroeg in mijn jeugd op reis te gaan. Binnen de grenzen van de mogelijkheden, dat wel, maar in mijn prilste herinneringen waren we toch heel vaak in Limburg of België te vinden, en dat was in die jaren bepaald niet normaal gedrag in de buurten van de stad waar de hard werkenden hun brood verdienden. En zo zag ik al heel vroeg in mijn leventje steden, zaken, onderwerpen die pasten in een dictee of meer. Dat schrijven heeft me altijd achtervolgd. Als onderdeel van mijn normale leven, hobby’s, werk of noem maar op. Altijd speelde ik wel een dubbelrol op dat gebied. En zo werd er wat afgeschreven aan verhalen over reizen, vliegen, rijden of wat ook. Ik maakte (mede) bladen, boeken, folders, en het is dan ook niet zo vreemd dat het op enig moment mijn echte vakgebied werd, nu zo’n jaar of twintig geleden. Ook daarna verhuurde ik mijn schrijverstalenten aan wie het ook maar nodig had. Een briefje hier, een folder daar, dan weer een artikel, websites en later weblogs.

BB08 - Leo vult spotterslijstje in HAJ 0476 Scan10242Op een of andere wijze heb ik ook nooit gebrek aan onderwerpen of inspiratie. Soms kom ik wel met tien potentiële verhalen thuis van een tripje ergens heen. Observeer mensen, situaties, en maak er een verhaal van. Ooit heb ik wel eens gezegd dat mijn grootste talenten eigenlijk daar gelegen zijn. De rest is tijdens scholing en cursussen aangeleerd. Handig, maar het talent om te kunnen schrijven is me aan komen waaien. Het eerste boek is nu in druk, ik schrijf intussen intensief aan nummer twee. En dan heb ik het even niet over de chronologische optelsom der dingen, want in 2008 verscheen er ook al een boek van mijn hand met het verhaal rond het toen vijftigjarige Martinair. Mijn huidige boek gaat over het leven dat ik heb geleid in autoland, vooral voor en door het naar mijn idee beste automerk ter wereld.

leo op hci kantoorAl zit daar dan een beetje de persoonlijke kleuring in die past bij een schrijver zoals ik nu eenmaal ben. Enig cynisme en zelfspot zijn me niet vreemd. Het blijkt een hele klus, er komt veel feitenkennis bij kijken en ik denk dat alleen al met de ‘beelden’ nog vele maanden werk zullen volgen. Houdt me van de straat. Jammer, want juist daar vindt zoveel plaats om weer over te schrijven. Gelukkig kan dat hier ook. Dus helemaal los van wat ik zoal oreer komt u als lezers niet. Binnenkort maak ik wel wat reclame voor het te verschijnen eerste boek. Een kring van intimi heeft al een eerste mail gehad. De uitgever zal er nog een schepje bovenop doen als ze zover is. Daarna volgt de promotietour door het land. Kan ik even niet schrijven aan het nieuwe project. Gelukkig zit de inhoud daarvan nu al allemaal goed in de bol…..

14 reacties

Opgeslagen onder Persoonlijke mening

Hoe belangrijk zijn wij eigenlijk?

Voor mij was het altijd zeer confronterend; de vraag over wie nu eigenlijk de meest belangrijke persoon in je leven is. Gesteld tijdens de diverse cursussen die ik volgde op het gebied van NLP (Neuro Linguistisch Programmeren). En altijd interessant om te zien dat 99,9% van alle deelnemers altijd weer stellen dat dit hun partner, kinderen, moeder of wie ook is. Zelden hoorde ik het oprechte en eerlijk antwoord: IK! Want met alle respect voor de goede bedoelingen, jij bent de belangrijkste persoon in jouw leven net als ik dat ben in het mijne. Zonder mij is er voor deze persoon enkelvoud überhaupt geen partner, kinderen of wat ook. En al helemaal niet meer belangrijk. Kortom, we zouden wel wat meer ego kunnen gebruiken als het ons zelf betreft zou je denken. Niet dat ik zelf het idee heb dat we daaraan in de praktijk van alle dag een gebrek hebben hoor, het hele internet is er voor om te zorgen dat we allemaal uiterst voornaam en interessant overkomen. Of we nu bloggen, twitteren, Facebooken, Linkedinnen of Hyvessen, de meeste mensen menen toch dat hun leven er het meeste toe doet.

Dat ook maakt het succes van social networks zo groot. Zouden we in alles net zo bescheiden zijn als we bij een directe vraag in een dergelijke cursus als ik beschreef nu eenmaal voorgeven te zijn, klonk het op het www overal als een lege echoput. We doen dus vooral bescheiden, zijn het niet. Een social netwerk dat alleen maar bestaat uit anderen zonder onze bijdrage is onvoorstelbaar. Laten we wel zijn, iedereen, ook jij die dit nu leest, zoekt een uitingsvorm voor alle ervaringen uit het leven van alle dag. Dat kan gaan over werk, liefde, kinderen, studie, ziekte of wonderbaarlijke verschijnselen in bos of heelal. Zij die het internet benutten voor al die communicatie van tegenwoordig stellen zichzelf in feite boven alles. Zoals het hoort natuurlijk. Jij bent nu eenmaal het centrum van het universum, je kunt niet eens denken vanuit een ander of kijken door de ogen van die ander. Lukt je niet, omdat je nu eenmaal zit opgescheept met je eigen zintuigen en die kijken naar buiten, zelden naar binnen.

En wie me niet gelooft moet maar eens proberen met eigen ogen te kijken naar het kuiltje in je ruggengraat ergens tussen je schouderbladen zonder een spiegel te gebruiken. Lukt je niet, of je moet echt een hekel aan jezelf hebben en je nek zodanig verdraaien dat je als laatste ‘knap’ hoort van nek of ruggewervels… Kortom, bloggen en al dat andere internetgebeuren is een egocentrische vorm van jezelf promoten. Niemand die het doet uitgezonderd, allemaal doen we er aan mee. Dus…conclusie? Mensen die met het fenomeen internet op deze wijze bezig zijn voldoen aan de norm bij NLP. Je ziet jezelf als de meest belangrijke persoon in jouw leven. Dat is op zich prima, maar tracht nu eens vanuit die kennis ook te bedenken dat anderen dat ook doen. Pas dan kan je echt genieten van de verhalen van al die anderen. En zo was ik dit keer ook een keer filosofisch bezig….Ben er belangrijk genoeg voor…..:)

16 reacties

Opgeslagen onder Algemeen, Culturele mening, Persoonlijke mening

Poetsen en strijken…

‘’Bij mijn ken je van de vloer etuh hoor….kijk, dat zeg ik…’’. Aan het woord was de minst opvallende dame van het drietal dat centraal in het restaurant aan een tafeltje zat te genieten van een lekker kopje koffie en een aardige versnapering. Zij was een jaar of 55, kleedde zich jonger, maar haar gezicht verried een zekere chronische vermoeidheid. Die ze verbloemde door haar thuissituatie centraal te stellen als voorbeeld van hoe het eigenlijk bij iedereen zou moeten. Haar vriendinnen, (of waren het wellicht collega’s?), waren iets grijzere types. Even oud, maar met minder uitgesproken kleding. Grijs, zwart, onopvallend haar, een paar kilootjes te veel op strategische plekken. Ze spraken ook niet zo plat en luid als die eerste vrouw die ik had gehoord en die bij alles wat ze oreerde direct om zich heen keek of er wel genoeg mensen in deze gelegenheid hoorde wat ze te melden had. ‘’Weet je, mijn badkamer is een jaar of vijf oud, maar dat zou je niet zegguh hoor, vlekkuloos, terwijl mijn Bart toch elke dag in bad gaat’’. Ze keek haar vriendinnen aan of die nu ondersteboven moesten kegelen van het feit dat er bij haar thuis gebadderd werd. ‘’Ik zelf geeft er niet zo feel om hoor, ik ben meer van het douchuh, maar we hebben toentertijd zo’n combidouche laten bouwen met een hoge rand. Zo hoog dat je ook in bad ken zittuh…’’. Daar hadden de vriendinnen niet van terug. Ze zwegen tenminste en lepelden de lekkernij naar binnen die op hun bordjes lag. ‘’Weet je wat ik ook altijd doe?’’. De vrouw die nog steeds als enige net even te hard haar theorietjes verkondigde wachtte niet op het antwoord. Kon ook niet, de andere twee vrouwen hadden hun monden vol, erg onbeleefd om dan te gaan zitten praten natuurlijk. ‘’’Nou ik strijk allus van mijn mannen. Na de wasj. Dat vinduh ze so lekker ruikuh en dan leg ik alles ook op stapeltjes in hun kastuh neer. Kennen ze het so pakkuh. Zelfs de onderbroeken strijk ik, keurig netjes, ze zijn er gek op’’. De dikste van de drie vrouwen gaf nu wel commentaar, met een veel beschaafder stemgeluid en minder dialect als de ‘superhuisvrouw’ naast haar vroeg ze zich af of het strijken van onderbroeken wel nodig was. Na een dag dragen lagen ze toch weer in de was? Zinloos. Nee hoor, onderbroeken gingen zo de lade in. De derde vrouw zweeg. Ze zag er uit alsof het strijken van ondergoed een taak apart zou worden voor haar. Ze haalde koffie, en toen ze opstond om naar de balie te lopen waar ze dat goedje kon bestellen zag ik waarom. Ze was enorm lang, wel 1.90 mtr of meer. Dan is ondergoed al snel erg aan de maat. En wordt strijken een te grote klus. Ik snapte het wel. Glimlachte toen ze langs liep. Zij keek me aan, maar haar gezicht verried geen enkele emotie. Had zij maar zo’n werkster als die vriendin van haar. Altijd kleren in de plooi, het moest toch een weldaad zijn….

8 reacties

Opgeslagen onder Verhalen zonder mening

Passen in de polder…

Mijn verhaal vandaag brengt een paar feiten samen. Feiten die ogenschijnlijk en oppervlakkig met elkaar te maken hebben, maar meteen ook een illustratie zijn voor twee werelden die elkaar eigenlijk slechts via de media raken. De eerste wereld is die van de modepopjes en modellen. Uitgehongerde scharminkels die door mallotige managers van modellenbureaus en hun vrouwvijandige opdrachtgevers worden gedwongen te leven van 1 boterham en een beker water per dag. Maat 34 is al te groot omdat de foto’s of catwalks een ideaalbeeld moeten opleveren van vooral vrouwen die er uit zien alsof ze dagelijks vertoeven in een of ander vluchtelingenkamp zonder al te best eten. Voor mij is een vrouw toch een wezen waar je als man met plezier naar wilt kunnen kijken, met alles er op en er aan. Een vrouw heeft echte borsten, billen, heupen en wellicht iets van een geringe welving rond buikhoogte. Een mooi en gaaf gezicht helpt mee, überhaupt is verzorging van het uiterlijk wel iets dat wij mannen appreciëren als het om al die mooie dames gaat. Smachtend kijken wij die bijzondere exemplaren na die met al deze uiterlijkheden zijn uitgerust. Maar, en nu kom ik in die andere wereld, in de praktijk van alle dag leven de meeste Nederlandse vrouwen in een maatvoering die ergens ligt tussen 40-46 en is de hoeveelheid eten en drinken die hen beschikbaar staat zo groot dat al snel al die vrouwelijkheden worden opgepompt tot een omvang die soms leidt tot grote gezondheidsrisico’s. Hebben die modellen thuis spiegels waarin zij door een misvormde blik op zichzelf slechts overal vet zien, blijkt dat de dames die in het normale leven actief zijn omgekeerde spiegels blijken te hebben. Die maken slank. O, u dacht dat ik overdrijf??? Nou kom dan eens met mij samen zitten in de paskamerruimtes van wat grotere modeketens. Ik doe dat vaak, kijk en verwonder me. Zoals gisteren. Ergens in de Flevopolders is een outletwinkel te vinden waar je erg aardige zaken kunt vinden voor weinig geld. Mode, modern, leuke prints! En dat trekt publiek. Veelal dames die elders niet meer kunnen slagen of tegen een veel te groot aankoopbedrag. Ik zat wat verscholen in een hoek tussen een paar van die kamers. Naast mij de vriendin van een (broodmagere) dame in een van die paskamers. Alle andere hokjes waren gevuld met vrouwen die best een kilootje of tien kwijt zouden kunnen en er dan nog uit zouden zien als Hollands Welvaren. Een daarvan had zichzelf een jeansbroek aangemeten. Zij kwam naar buiten om met haar familie te overleggen die zuchtend en steunend half in de winkel en half in de pasruimte stond. De passende vrouw bekeek zichzelf van achter in de spiegel. Ze was een jaar of 40. Net als ik constateerde ze dat je ‘haar onderbroek wel erg goed zag zitten’. Nou, dat was een understatement. Het enorme ding maakte lijnen die wellicht zouden verdwijnen als ze een maatje grotere broek zou passen. Maar nee, zij vond de oplossing zelf wel. ‘Tja, ik had er niet op gerekend dat ik ging passen, anders had ik wel een string aangetrokken’….Kijk en dat is de benadering. Niet uitgaan van wat je niet kunt, maar vooral wat er wel mogelijk is. Zie je wel dat je helemaal niet hoeft af te vallen? Het is een kwestie van weglaten en vooral realistisch in de spiegel kijken. Ik keek in de spiegels van die zelfde paskamer en vond ineens dat ik best voor een jaar of 40 door kon gaan en dat mijn buik helemaal niet zo dik is als ik hem zelf altijd zie. Met dank aan die dame in die enorme onderbroek en vacuüm om haar heen getrokken jeans. Vrouwen zijn geweldige wezens!

11 reacties

Opgeslagen onder Culturele mening, Persoonlijke mening