Tagarchief: versieren

Bomenleed

OLYMPUS DIGITAL CAMERAHet zijn de donkere dagen voor Kerst en half Nederland is druk bezig te bewijzen dat al die bezuinigingen van het kabinet juist dat deel van de bevolking waartoe zij behoort niet zal treffen. Tegen beter weten in, maar dan toch. Om de sfeer in huis tijdens die korte decemberdagen een beetje op te leuken versieren we massaal onze huizen. Slingers, sterren, lichtjes, huisjes, stalletjes, beesten, en natuurlijk een kerstboom. Voor veel Kerstvierders is er niets mooiers dan een echte boom in huis, zo een die na enige dagen zorgt voor een constante imitatie van groene hagelstenen op de vloer en waarvan de bij aankoop zo volle takken ineens compleet doorzichtig worden. Die vooraf bejubelde geur van dat echte groen verdwijnt, en voor veel van die kerstbomen is het opgetuigd halen van het Driekoningenfeest een hele klus. Meestal worden die boompjes, zo zorgvuldig voor de kerst uitgezocht op structuur, kleur en omvang, zonder meer afgedankt en bij het grofvuil gezet. Dat was al zo in mijn jeugdjaren toen de jacht op oude bomen tijdens de laatste week van het jaar soms extreem gewelddadige vormen aan kon nemen. Die bomen waren afgeschreven en ons lokte indertijd het oudejaarsvuur dat op de minuut nauwkeurig midden in de woonstraat werd gehouden en zorgde voor veel feestvreugde rond het nieuwe jaar dat toen net als  nu werd gevierd alsof daarna alles ten goede zou veranderen.

OLYMPUS DIGITAL CAMERAAllemaal prachtig en wel natuurlijk, een mooi cultureel fenomeen, voortgekomen uit de dagen van de Batavieren of  Germanen, maar wel wat zielig voor die bomen. Want zeg nu zelf, in de bloei van je leven te worden omgezaagd, op een hoop gegooid, in de kou gezet zonder voeten, op een kruis genageld en dan in een bloedhete kamer vol versieringen zorgen dat je nog een beetje goed oogt, valt vast niet mee. Onbomelijke toestanden en zeer zielig. Want bomen hebben ook ouders, zelfs als je met een deel van je wortels in een kluit wordt verkocht blijk je toch wees te worden. Dus heb ik al een paar jaar geleden besloten dat wij aan die bomenmoord niet meer mee zouden doen. Gewoon een Taiwanese groenspar in huis gehaald die niet ruikt, geen naalden laat vallen, zich laat plooien na demontage en dan op een of andere wijze weer in zijn verpakking past. Veel boomvriendelijker. Zeker voor de familie van al die arme boompjes die op zo jonge leeftijd uit het leven worden weggerukt….

Advertenties

19 reacties

Opgeslagen onder Culturele mening

Krachtige mythevorming..

Hij was voor ons jongeren met het figuur van de bekende ‘gespierde stopnaald’ indertijd het toonbeeld van hoe je er als man uit zou moeten zien. Niet omdat we zo onder de indruk waren van zijn wonderlijk zittende zwembroek, nee het ging om die borstkas en spierbundels. Dat zat hem daarbij nu ook weer niet in die uiterlijkheden op zich, maar meer in wat je met zo’n figuur wel niet allemaal zou kunnen versieren. De meiden wilden, volgens de reclame die rond het fenomeen werd gemaakt, wel degelijk vallen voor jouw super-mannelijkheden als je het figuur van Charles Atlas zou hebben. Want over hem gaat dit blogje. Charles (Sjarul op zijn Mokums..) Atlas was in de jaren zestig en zeventig een fenomeen. Zijn advertenties voor de door hem zelf bedachte trainingsmethoden en bijpassende voeding sierden vele populaire bladen in die tijd en hij figureerde direct of indirect in vele films of documentaires. Altijd vanwege de verleiding die volgens zijn professionele communicatie uitging van een goed getraind mannenlijf. Als ik nu naar de man kijk zie ik dat hij best een beetje vlezig was en niet zo lijdt aan wat je tegenwoordig bij de meeste bodybuilders aan afkeerwekkende lijven ziet. Voor onze generatie van naoorlogs babyboomers was hij iemand waaraan we ons wel wilden spiegelen. Ik had zelf in die jaren een figuur dat zo slank was dat als ik voor een etalageruit langsliep waar het licht helder brandde, andere mensen mijn ribbenkast en nog meer zouden kunnen zien zitten. Wisten wij veel hoe we zo’n stevige body als die van Charles Atlas moesten bewerkstelligen?! En dus bleef het bij dromen. Toch bleef die naam altijd in mijn herinnering steken. Net als die van Dick Bos, Pim Pandoer of Archie de man van staal. Met dien verstande dat Charles Atlas echt heeft bestaan. Even zoeken op het www en ik kom er achter dat die man eigenlijk Angelo Siciliano heette en pas in de V.S. waar hij in de jaren twintig van de vorige eeuw heen emigreerde vanuit het Italiaanse Acri, zijn naam aanpaste aan zijn nieuwe thuisland. Volgens de mythe rondom zijn persoon heeft hij zijn lijf helemaal zelf zo ontwikkeld als op de vele plaatjes te zien is. Hij leeft niet meer, de sterke vent overleed al in 1972, op tachtigjarige leeftijd. Wrang toeval, na het joggen langs het strand….. Bleek er een erfelijke hartkwaal in de familie te zitten waar tegen niets viel te doen. Zelfs niet voor deze oertrainer van het eigen lijf….Overigens, zijn bedrijf bestaan nog steeds. Het doet nu vooral in bepaalde voedselsupplementen……

14 reacties

Opgeslagen onder Culturele mening