Tagarchief: vernieuwing

The Beauty and the Beast!

OLYMPUS DIGITAL CAMERAEcht een toegegeven ondeugend trekje van mij is dat ik als ik ergens in de openbare ruimte zit vooral observeer. Ik kijk naar mensen, tracht te snappen hoe relaties in elkaar zitten en voeg er naar eigen gebruik soms wat peper en zout aan toe om een verhaal te maken dat mij persoonlijk acceptabel genoeg lijkt om er een blogje over te maken. Zo zat ik onlangs ergens uitgebreid en smakelijk te ontbijten. Hotel uit een keten, geweldig voedsel, en gezellig druk. Om ons heen allerlei andere bezette tafels.  Met veel verschillende mensen. Uit binnen- en buitenland.  Oudere stellen die het zich gemakkelijk maakten en de aangeboden etenswaren deels voor gebruik nu maar zeker ook voor later op de dag sprokkelden. Zakenlieden die even snel een ontbijtje naar binnen werkten en de strategie voor de dag bespraken met hun collegae. In dit hotel was dat niet veel anders dan in de honderden hotels waar ik tot nu toe verkeerde. De enkele uitzondering daar gelaten. Voor mij zijn ‘paren’ het meest interessant. Hun gedrag bij het ontbijt is voor mij bepalend voor een mening over hun relatie. Is men consequent met elkaar in gesprek, maakt men lol samen en genieten ze van het eten? Goede relatie! Zwijgen tijdens het ontbijt en er uitzien of het te veel moeite kostte om je er even leuk uit te laten zien voor de rest van de dag geeft me te denken. Mijmerend keek ik al smerend en kauwend rond en zag ineens een opmerkelijke combinatie.

Fat people 3Een uiterst fraaie en ‘goed afgewerkte’ jonge dame in een vrij strakke groenkleurige outfit aan de hand van een man die het bij een aflevering van ‘Óbese’ niet verkeerd zou doen. Een beul van een vent, goed in het pak zittend overigens, metertje of twee lang met een buikomvang waar veel mensen van schrikken. Ik vreesde voor de stoel waarop hij ging zitten. Ik denk toch dat we hier keken naar 150 kilo schoon mannelijk vlees aan de haak, de dame was volgens mij niet veel meer dan een kilootje of 50 aan die zelfde haak waard. Opmerkelijk was haar kennelijke liefde voor hem. Ze deed alles om het de mastodont naar de zin te maken. Scrambled eggs, spek, koffie, broodjes, een toetje…..hij verwerkte het zwijgend. Zij nam zelf slechts iets van yoghurt met wat thee. Toch zat er iets van chemie tussen die twee. Niks mis mee, maar ik snapte de combi niet helemaal. Al was het maar omdat we vrijwel allemaal ook kijken naar uiterlijkheden toch? The Beauty en the Beast dus. Moet je hier nu met enig leedvermaak of toch bewondering naar kijken? Was hij tijdens hun relatie zo dik geworden omdat ze hem zo goed verzorgde, of viel ze gewoon op ‘zwaar’? Was zijn ‘verhaal’ zo goed dat ze als vrouw niet keek naar de verpakking maar naar het innerlijk. Ik bedacht me dat ik de bedden in de hotelkamer wat aan de zachte kant had gevonden, zouden zij daar samen geen last van hebben gehad?

Romantiek - Al snel is de tv het spannendste moment van de dag...Kortom, ik kwam terug met de nodige inspiratie voor een blog als dit. Omdat ik het niet helemaal begreep (of begrijp) maar wel intrigerend vind. Vrouwen en mannen, het blijven opvallend tegengestelde polen als het om relaties gaat. Soms gaat dat goed, en soms blijf je met vraagtekens zitten. Hebben jullie dat nu ook of ben ik daarin de enige??

Advertenties

25 reacties

Opgeslagen onder Persoonlijke mening

Wandelen in achterstallig onderhoud..

Het was stom toevallig dat wij vorige week even te gast waren in Maastricht in een hotel dat vooral zakelijke mensen uit het midden- en hoger segment zal aanspreken. Mooie entourage, fraaie en comfortabele kamers, maar een beetje buiten het centrum van de Limburgse hoofdstad gelegen. Dat ontdekten we pas toen we er voor de deur stonden. Het hotel lag precies tegenover het Geusseltstadion van MVV en dat bleek mooier en groter dan ik me had voorgesteld. Er zit een heel kantorencomplex aan vast gebouwd en om al die gebouwen heen is parkeerruimte in overvloed. De A2 komt vlakbij ‘ons hotel’ de stad vanaf het noorden binnen, als een rivier die vol geweld van het stromende water wordt gestuit door een reeks van dammen om de snelheid van het water in te perken. En precies dat doen die verkeersobstakels nu al decennia lang. Een ritje in de drukte door Maastricht naar bijvoorbeeld Luik is een reden om deze route op voorhand te mijden. Bijna schandelijk dat achtereenvolgende regeringen er niets aan hebben gedaan. Men vond het wel best allemaal. Tot onder jeugdig talent Eurlings eindelijk spijkers met koppen werden geslagen en een plan van aanpak werd goedgekeurd waardoor alle kruispunten en andere beletsels worden vermeden en de A2 ook hier een echt doorgaande route wordt die zich niet meer mengt met lokaal en regionaal verkeer. Dat houdt wel in dat er het een en ander moet gaan gebeuren en dat weer heeft effecten op de wijk waar wij dus logeerden. Dat ontdekten we toen we een wandeling maakten van een minuutje of veertig richting het dichtst bijzijnde filiaal van de Zaanse grootgrutter in Maastricht. Dat bleek een hele toer, maar op weg terug dacht ik door het goed lezen van verkeersborden een kortere route te hebben gevonden. Die voerde direct langs de A2 die hier President Rooseveltlaan heet en tussen een hele reeks flatgebouwen door. Gebouwen die wel erg donker waren, er brandde nergens licht. En toen we nog eens goed opletten bleken de toegangsdeuren en vele ramen dichtgemaakt met ijzeren schermen. We liepen in een sloopbuurt en dat voelde in de schemering van het najaar toch wat minder plezierig. Kennelijk gaan al deze flats tegen de vlakte om ruimte te maken voor de tunnelbouwers die hier aan de gang gaan voor die nieuwe snelweg. Ik schat in dat men op het dak van die tunnels straks weer nieuwe huizen zal bouwen en de beide zijden van de brede boulevard met elkaar zal verbinden, maar vooralsnog is het een puinhoop. Op de kop van de straat waren de eerste flatgebouwen al gesloopt. Op300 meterafstand van ons chique hotel. De andere dag bij het ontbijt hoorden we dat ook rond het hotel zelf de nodige zaken zouden worden aangepakt. De grote vijver moest worden verplaatst en de toegangswegen verlegd. Men vreesde nogal voor het bezoek in de komende jaren. Want dit hele project zal zeker nog een jaar of zeven gaan duren. Een grote operatie die Maastricht een tijdlang lastig tot niet bereikbaar zal maken vrees ik. Althans per auto. En om te wandelen in deze omgeving is ook niet alles. Maar dat wisten we vooraf uiteraard niet. Overigens sliepen we zalig, maar van de stad zelf hebben we maar heel weinig gezien. Toch te ver van het centrum dat hotel…..

7 reacties

Opgeslagen onder Culturele mening