Tagarchief: Verhaal

Arrogante observaties…

123247422_9fe620fbbeZij was een met zichzelf redelijk ingenomen dametje. Dat zag ik direct toen ze mijn kant op kwam lopen. De voorstelling moest nog echt beginnen, maar zij was samen met haar vriend of man aan de late kant. Moest kunnen. Doordat ze in haar ene hand een tas droeg en in haar ander een groot glas cola duurde het even voor ze zat. Ik kon haar even bekijken. Redelijk lang en slank, jaartje of 38-40, designerpakje aan, hoge hakken. Blond, maar niet opvallend. Haar gezicht vertoonde meer chique dan ordi, maar een glimlach zat er niet op. Grijsblauwe ogen die bij die ene blik die ze mij, oudere observator, toe deed komen, duidelijk maakten dat er niet zoveel warmte in zat. Haar vriend was een halve kop kleiner. Beetje opgeblazen gezicht, gekleed in een ‘reclameoutfit’ van de verkeerde soort. Jeans, hemd en daarover dan een singlet met van die foute printjes. In zijn rechterhand een ‘bak bier’. Ik snap nooit dat je al dat vocht in je lijf krijgt, laat staan dat je dat zonder elk half uur aandrang te voelen naar binnen kolkt. Dat deed hij, kolken. Voor de hoofdact op kwam was het bier verdwenen. Hij zelf ook, op zoek naar een tweede glas van dat gele vocht.

Fat people 1Net voor de lichten doofden in de zaal waar het optreden van die Canadese artiest plaatsvond, was hij weer terug. Vanaf moment een dat hij nu zat had hij zijn handen op en aan zijn partner. Van haar nek tot haar billen, zijn rechterhand vond zijn weg, de linker hield het glas vast. Opmerkelijk, ik keek soms even nieuwsgierig hun kant uit, beiden bleven rechtuit kijken naar het podium. Toen de duizenden toeschouwers langzaam aan in de stemming kwamen en mee begonnen te zingen deden mijn ‘buurtjes’ dat ook. De vrouw bracht geen prettig geluid voort. Beetje laag en schor. Niet sexy, kraaiachtig. De man kon ik niet goed volgen. Ik zag alleen die hand die haar streelde over haar kleding heen. Op 10 cm afstand van mijn arm of dij. Hij kon haar niet loslaten. Maar echt veel reactie kreeg hij ook niet. Ze deed alsof er een vlieg over haar lijf liep denk ik, er kwam geen enkel gebaar retour, geen blik van herkenning, geen wijze van dankbaarheid voor zoveel liefde van zijn kant.

Vrouwenlijf - 1Toen we als publiek geacht werden op te staan om een ‘meezinger’ actief in te vullen zag ik pas hoe groot het verschil in lengte tussen die twee was. Nog eens vergroot door die hoge hakken van haar. Gelukkig stak ik zelf een dikke kop boven haar uit. Heeft ze vast niet gezien. Afgeschreven als decor in de zaal. Natuurlijk. Maar ik heb zelden iemand gezien die zo strak vooruit bleef kijken. Uren lang. Zou ze een stijve nek hebben gehad? Bij het uitgaan van de zaal liepen zij de andere kant op. Hij met zijn biertje in zijn hand, zij met de lege glazen van het vorige rondje. Toch nog rolbevestigend….

Advertenties

6 reacties

Opgeslagen onder Algemeen

Alleen zijn is ook niet alles….

OLYMPUS DIGITAL CAMERAIn dat kleine Zuid-Hollandse stadje, niet ver van Leiden, staat al jaren lang een visstal. Uitbater levert goede spullen, vandaar dat we er regelmatig even een visje halen als we toch in de buurt zijn. Zo ook op die bewuste zaterdag vlak voor de Kerst. Het was stil bij de stal. Normaal moet je hier aanschuiven in de file. Aan de drukte in het stadje kon het niet liggen. Mensen liepen bepakt en bezakt voorbij, het zou een gezellige en smakelijke kerst moeten worden zo te zien. De enige andere klant, een al wat oudere man, die voor ons geholpen werd, kocht alles in bescheiden porties. Wat haring, paling, een gebakken visje. ‘Tja…’ mijmerde hij richting verkoper in de stal, terwijl hij ook ons aan keek, ‘het valt niet mee om alleen te zijn hoor. Niemand die op je wacht’. ‘Daar mot ja don mee leruh omgaan’ antwoordde de visverkoper in een onvervalst Leids dialect. ‘Ja, dat is gemakkelijk gezegd. Zij deed alles voor me, ik hoefde helemaal niks. Nou ja werken voor de kost, maar verder…’ ging de man verder. Hij oogde keurig netjes, jaar of 70 wellicht, en bepaald niet uitgemergeld. Hij kon het zich ‘veroorloven’ zo te zien en dat deed hij dan ook. ”Mijn vrouw is nu een half jaartje geleden overleden, valt niet mee hoor….valt niet mee…’ sprak hij nu meer tot zichzelf dan richting de anderen. ‘Je mot misschien eens wat meer op het strand gaan lopuh joh, dan waaien de negatieve gedachten uit je kop’ probeerde de visverkoper het nog maar eens. ‘Ach’ zei de man ‘alleen op het strand lopen…weet je hoe dat voelt? Is niks aan, je kunt moeilijk met de vogels gaan lopen praten…’ Hij pakte langzaam zijn gekochte visproducten in een zwarte boodschappentas, vermoedelijk van zijn vrouw geweest en leek zich klaar te maken voor vertrek. Omdat ook onze bestelling op de toonbank lag en we intussen moesten afrekenen met de verkoper, luisterden we wat minder goed naar de man. Hij kwam op ons af en zei: ‘Zo lang je kunt, hou elkaar vast hoor, als een van de twee er niet meer is merk je pas hoe je mekaar dan mist. Ik kan het weten, ik ben nu een half jaar alleen. Valt niet mee hoor. En dan die rotdagen…..die verrekte Kerst en dat Oudejaar….bah’. Mompelend in zichzelf vertrok hij. Wij pakten onze spullen en wensten de verkoper een paar fijne dagen. We moesten opschieten….er was nog veel te doen. Bijna Kerstmis!

16 reacties

Opgeslagen onder Verhalen zonder mening

Terrasobservaties

Party - 1Bijna niets zo leuk als op een terras zitten in een grote stad en kijken naar het voorbij lopende decor van vaak zo verschillende mensen. Ik ben gezegend met een creatieve geest en kan het dan niet laten om verhalen ‘in te vullen’ rond wat ik zoal zie. Ik bedenk me hoe mensen met elkaar omgaan, waar ze wonen, hoe ze hun liefdesleven inrichten of in welke auto ze rijden. Dat is een leuk tijdverdrijf en al snel merk ik dat de consumpties op zijn en een nieuw rondje nodig om nog even op mijn observatiestoel te kunnen blijven zitten. Worden die observaties gelardeerd in mooie witte of rode wijnen, zijn de verhalen ook mooier. Een enkele bereikt u via die blog.

WP_002824Onlangs zaten we weer ergens in een grote stad en keken naar het voorbij lopende publiek. Ik zag weer heel wat voorbeelden van mijn stelling. Zoals de plompe man die een meter of vijf vooruit liep bij zijn vrouw. Die slofte achter hem aan, gekleed in een soort pluchen joggingpak. Haar figuur oogde alsof het de strijd met de zwaartekracht al vroeg had opgegeven. Zij sjouwde met de boodschappen, hield ook de kinderen in de gaten, en liep als een halve invalide achter haar ongeïnteresseerde vent aan. Even later kwam van de andere kant van de straat een vrouw aanlopen die meteen mijn aandacht had. Mooi, slank, sexy, pumps, prachtige benen in een vacuüm getrokken jeansbroek.

OLYMPUS DIGITAL CAMERAZe liep om gezien te worden. Haar kinderen renden om haar bij te houden. Ze had er weinig aandacht voor. Waarvoor wel was niet te zien, haar ongetwijfeld mooie ogen zaten verborgen achter een designerzonnebril. Nieuwe rijke chique of zo? Dan dat echtpaar van een jaar of 70. Hielden elkaar vast of ze bang waren dat een van de twee er ineens onverwacht vandoor zou gaan. De liefde spatte er vanaf. Zo innig. De man met de broekclip viel me ook meteen op. Zijn rechter broekspijp liet een stevige versmalling zien, waardoor zijn sportsok duidelijk zichtbaar was. Die was op de fiets gekomen. Dat was wel duidelijk. Even later dat jonge paar met kind in een karretje.

REC_0003_editedJong, heel jong. En niet gelukkig. Het was ze beiden aan te zien. Hij zag er uit als een voetbalhooligan met zijn petje achterste voren en een jack met grote opschriften. Zijn joggingbroek was van glimmende stof gemaakt en had grote witte banen op de zijkanten van de pijpen. Zij droeg een verwassen spijkerbroek, een topje en een zwart jackje. Haar haren waren wat vettig en uitgegroeid, het kind in het wagentje was leuk om te zien, maar armoedig gekleed. Zouden ze al 17 zijn geweest? Het was doordeweeks op een werkdag. Werkten ze niet? Een ‘moetje’? De gezichten lieten geen enkele liefde zien. Afkeer kwam eerst, ongelukkig zijn op de tweede plek, en een soort verborgen armoede op de derde. Ze hadden de pas er stevig in. De door het kind verloren ballon bleef achter op het plein waar wij zaten. Moeder keerde niet om…..het kind jengelde niet. Wat een triestheid……

9 reacties

Opgeslagen onder Persoonlijke mening

Klusklap

KLus1Onkwetsbaar was hij, een klusser maar ook een durfal. Hun nieuwe huis, nou ja, hun woonstek met historie, had hij in de afgelopen jaren stukje bij beetje opgeknapt, gemoderniseerd. Voor een muur doorbreken draaide hij zijn hand niet om, een badkamertje had hij binnen een paar weken voor elkaar gebracht. Na zijn werk, moe als hij was, aan de slag en nog een paar uurtjes buffelen. Het resultaat was er naar. Het oude eensgezinshuisje was omgetoverd in een prachtig ogend onderdak voor hem en zijn geliefde. Nu zijn hij nog even die goten doen. Klusje van niks, de nieuwe goten lagen al klaar en voor het gemak had hij een stelling gehuurd bij zo’n specialist die alles verhuurde aan mensen zoals hij. Binnen de kortste keren had hij die stelling op die zwoele zaterdag opgebouwd. Zijn spieren spanden zich bij het neerleggen van de platen waarop hij straks zou staan om die oude goten los te maken en de nieuwe te monteren.

Hij floot zachtjes, zag al uit naar het resultaat en wat zijn geliefde dan zou zeggen. Die vertelde tegen iedereen dat hij zo’n geweldige klusser was en dat hij zoveel kon. Ze was ook altijd extra lief voor hem als hij weer een klusje af had. Verwende hem met iets lekkers uit de keuken of in bed. Hij wist dat ze van hem hield omdat hij zo goed kon werken. Overdag en in de avonduren of het weekend. Vakanties sloegen ze over, dat geld besteedden ze in het huis dan langzamerhand blonk dat het een lieve lust was. Toen de stelling af was pakte hij een speciale boor die hij ook had gehuurd met zo’n scherpe kop om daarmee die oude goot los te maken uit de verankering. Hij wilde het morgen doen, maar ach, toch bezig, dan nu maar even. Het ging toch niet regenen. Hij sloot het gereedschap aan, klauterde naar boven op de stelling en zette het apparaat op de oude regengoot. Die liet zich relatief snel demonteren….

Op enig moment stuitte hij op een weerbarstig stuk. Hij drilde er met de boormachine op los, zette zich schrap, hoorde niks van haar waarschuwingen….tot ineens de stelling achterover viel. Hij kwam ellendig terecht op dat fraaie betonnen randje dat hij om een perkje in de tuin had aangelegd. Zijn partner gilde….Hij hoorde het in de verte….Wat was er fout gegaan? Hij overdacht wat hij was vergeten. Dat moest de verankering van die stelling zijn geweest. Te veel haast, te graag willen klussen. Ineens voelde hij waar zijn benen waren. Hij voelde omdat hij ze niet meer voelde. Naar later bleek was zijn rug gebroken. Zijn onkwetsbaarheid bleek schijn. Hij zou nog lang kunnen genieten van zijn opgeknapte klushuis. Want werken kon niet meer, net zo min als lopen. Van het verwennen merkte hij ook weinig meer. En zijn vriendin liet hem na enige tijd in de steek. Een man die alleen maar kon praten over hoe goed hij vroeger kon klussen begon haar te vervelen. En daar zat hij dan….thuis, achter de geraniums. Die kon hij met wat moeite nog net zelf water geven….

13 reacties

Opgeslagen onder Verhalen zonder mening

The Beauty and the Beast!

OLYMPUS DIGITAL CAMERAEcht een toegegeven ondeugend trekje van mij is dat ik als ik ergens in de openbare ruimte zit vooral observeer. Ik kijk naar mensen, tracht te snappen hoe relaties in elkaar zitten en voeg er naar eigen gebruik soms wat peper en zout aan toe om een verhaal te maken dat mij persoonlijk acceptabel genoeg lijkt om er een blogje over te maken. Zo zat ik onlangs ergens uitgebreid en smakelijk te ontbijten. Hotel uit een keten, geweldig voedsel, en gezellig druk. Om ons heen allerlei andere bezette tafels.  Met veel verschillende mensen. Uit binnen- en buitenland.  Oudere stellen die het zich gemakkelijk maakten en de aangeboden etenswaren deels voor gebruik nu maar zeker ook voor later op de dag sprokkelden. Zakenlieden die even snel een ontbijtje naar binnen werkten en de strategie voor de dag bespraken met hun collegae. In dit hotel was dat niet veel anders dan in de honderden hotels waar ik tot nu toe verkeerde. De enkele uitzondering daar gelaten. Voor mij zijn ‘paren’ het meest interessant. Hun gedrag bij het ontbijt is voor mij bepalend voor een mening over hun relatie. Is men consequent met elkaar in gesprek, maakt men lol samen en genieten ze van het eten? Goede relatie! Zwijgen tijdens het ontbijt en er uitzien of het te veel moeite kostte om je er even leuk uit te laten zien voor de rest van de dag geeft me te denken. Mijmerend keek ik al smerend en kauwend rond en zag ineens een opmerkelijke combinatie.

Fat people 3Een uiterst fraaie en ‘goed afgewerkte’ jonge dame in een vrij strakke groenkleurige outfit aan de hand van een man die het bij een aflevering van ‘Óbese’ niet verkeerd zou doen. Een beul van een vent, goed in het pak zittend overigens, metertje of twee lang met een buikomvang waar veel mensen van schrikken. Ik vreesde voor de stoel waarop hij ging zitten. Ik denk toch dat we hier keken naar 150 kilo schoon mannelijk vlees aan de haak, de dame was volgens mij niet veel meer dan een kilootje of 50 aan die zelfde haak waard. Opmerkelijk was haar kennelijke liefde voor hem. Ze deed alles om het de mastodont naar de zin te maken. Scrambled eggs, spek, koffie, broodjes, een toetje…..hij verwerkte het zwijgend. Zij nam zelf slechts iets van yoghurt met wat thee. Toch zat er iets van chemie tussen die twee. Niks mis mee, maar ik snapte de combi niet helemaal. Al was het maar omdat we vrijwel allemaal ook kijken naar uiterlijkheden toch? The Beauty en the Beast dus. Moet je hier nu met enig leedvermaak of toch bewondering naar kijken? Was hij tijdens hun relatie zo dik geworden omdat ze hem zo goed verzorgde, of viel ze gewoon op ‘zwaar’? Was zijn ‘verhaal’ zo goed dat ze als vrouw niet keek naar de verpakking maar naar het innerlijk. Ik bedacht me dat ik de bedden in de hotelkamer wat aan de zachte kant had gevonden, zouden zij daar samen geen last van hebben gehad?

Romantiek - Al snel is de tv het spannendste moment van de dag...Kortom, ik kwam terug met de nodige inspiratie voor een blog als dit. Omdat ik het niet helemaal begreep (of begrijp) maar wel intrigerend vind. Vrouwen en mannen, het blijven opvallend tegengestelde polen als het om relaties gaat. Soms gaat dat goed, en soms blijf je met vraagtekens zitten. Hebben jullie dat nu ook of ben ik daarin de enige??

25 reacties

Opgeslagen onder Persoonlijke mening

Gelukkig

DAVID_BIG_LSD‘Ach wat is gelukkig’ zuchtte de wat te dikke man naast me op het terras van de Zuid-Hollandse horecagelegenheid waar we even waren neergestreken voor een kopje gekookt water met het bekende zakje. Zonder dat ik er om had gevraagd was de man aan het tafeltje naast mij het gesprek met zijn buren aangegaan. Hij vervolgde zijn spiegelgesprek met een stem die een zekere dofheid in zich had. ‘Weet je, je neemt op enig moment het leven zoals het komt en maakt je geen illusies meer dat er nog meer in zit’. Hij nam een slok van zijn koffie. Ik bekeek hem nog eens goed. Doorgroefd gelaat, jaar of 70, gepensioneerd maar zeker niet gelukkig met het leven dat hij de laatste tijd leidde. ‘Toen ik nog werkte was het anders’ zo bevestigde hij mijn vermoedens. ‘Dan zat ik niet de hele dag thuis en hoefde ik niet steeds te doen wat mijn Ansje me zoal opdraagt te doen. Die kan niet tegen niksen, dus stuurt me overal heen. En als ik dan toch op de bank zit met mijn krantje moet ik in de tuin werken of een deel van het huishoudelijke werk overnemen. Niet dat ik dat echt een bezwaar vind hoor, maar het is de toon waarop ze het vraagt en de blik die ze me toewerpt. We zijn dit jaar 49 jaar getrouwd. Ik was een heleboel jaren dol op haar, maar sinds ze me thuis heeft is het wederzijdse verlangen afgenomen. Zij heeft haar kwaaltjes en ik? Ik weet het niet…… ‘.

Weer nam hij een slok koffie en het leek wel of hij diep moest nadenken over wat hij me nu zou toevertrouwen. ‘Ach, toen de kinderen nog moesten komen, ja, toen was alles koek en ei. Zij wachtte me bij wijze van spreken in het trapportaal al op. We waren gek op dat seksuele werk, en het bleek nog te functioneren ook, binnen een paar jaar drie kinderen. Daarna zakte haar zin snel in. Druk met de kinderen, en ik liet het maar gaan. Ze was nog steeds mooi en aantrekkelijk, maar na een aantal jaren werd ze dikker en dikker en leek het wel of ze me niet meer zag. Had ik er iets aan moeten doen? Ja, wellicht wel!’ Hij zuchte nog eens diep, nam een slok, kuchte een paar maal en keek naar een jonge vrouw die net het terras op kwam lopen. Van de soort filmster zonder echte carriere. Ik keek ook maar eens, wellicht dat het gesprek een andere wending zou nemen. Dat deed het. ‘Kijk…’ zei hij, ‘zo zag Ansje er ook uit, veertig kilo geleden.’ Hij keek nog eens naar het bevallig achterwerk van de blonde dame die een vrije stoel had gevonden en daar bevallig in neer zonk. ‘Nu….? Nu ben ik vooral tevreden…..’. Hij roerde nog eens in zijn koffie, dronk de laatste slok en stapte op. Zuchtend, kreunend, zei mij gedag en liep langzaam verder. Naar huis denk ik, waar hem een flinke klus wachtte…..Want geluk kent zijn prijs…!

9 reacties

Opgeslagen onder Verhalen zonder mening

Thee drinken met Saskia

WP_001115In de week onlangs dat onze agenda dag na dag afspraken liet zien die moesten worden nageleefd stond er ook een op de rit met medeblogster en Facebookvriendin Saskia. Die volgde ik al enige tijd en zij mij, maar deze dame is een jaar geleden ongeveer gestart met haar eigen boekproject. Dat doet zij op een zeer zorgvuldige wijze. O.a. door met mensen te praten die zelf ook iets hebben gedaan op dit gebied of andere disciplines goed kunnen uitleggen of verwoorden op papier/digitale wijze. Saskia gaat dus niet over een nachtje ijs. Tijdens haar project ontdekte ze dat je met hetzelfde gemak voor je rode draad van je verhaal links of rechtsaf kunt slaan, of weer even terug naar het begin om te zien of je creatieve TomTom je wel dezelfde weg zou wijzen als in het begin van je vol enthousiasme opgepakte project. Toen zij op een van haar ’26 bezoekentoer’ door het hele land ook Amsterdam zou bezoeken was een afspraak zo gemaakt.

Amsterdamse beelden 030807 004Zij reisde per trein naar de afgesproken locatie, het restaurant van het toch wat chique de Bijenkorf aan het hoofdstedelijke Damrak. Wij deden hetzelfde per metro. En precies op tijd zagen we elkaar. Om bij het genot van iets lekker te drinken en te snoepen te komen tot een uitwisseling van ervaring, creativiteit, kennis, en zo meer dat de uren eerder voorbij vlogen dan kropen. Saskia maakt werk van haar project. Loopt al met signeersessies in haar bol, kijkt naar de lijst van uitnodigingen. Ze is intussen bezig met opzet en uitwerking van hoofdstukken en schrijft en-passant al aan een tweede deel, terwijl het eerste bij een eindredacteur nog wordt voorzien van de laatste punten en komma’s.

WP_001116Het leven van een auteur gaat niet over rozen, zeker niet als je er niet vanaf wilt komen met het simpelweg kopiëren van je oude blogteksten of zo. Nee, een boek schrijven is andere koek en vraagt veel discipline, orde en vlijt. Tref je dan niet meteen de grootste uitgeverijen van Nederland, moet je ook bezig gaan met promotie, verkoop, verzenden en dergelijke zaken. Die in feite de creativiteit weer beïnvloeden. Het weerhoudt de echte schrijvers niet om aan de slag te gaan en hun dromen waar te maken. Ik herken dat als geen ander. Want hoeveel bladen ik ook maakte, hoeveel teksten ik aan het www toevertrouwde, die boeken moesten er ook komen… Dus, we snapten het, en hadden er een genoeglijke ochtend een middag door. Dat we beiden wat andere zaken op de agenda hadden staan maakte dat we op enig moment afscheid namen. Een ontmoeting, oprecht gekoesterd door de inhoud van een goed en fijn gesprek. Met de wens dat het Saskia gaat lukken! Het is haar meer dan gegund! Aardige meid namelijk!

14 reacties

Opgeslagen onder Algemeen