Tagarchief: slank

The Beauty and the Beast!

OLYMPUS DIGITAL CAMERAEcht een toegegeven ondeugend trekje van mij is dat ik als ik ergens in de openbare ruimte zit vooral observeer. Ik kijk naar mensen, tracht te snappen hoe relaties in elkaar zitten en voeg er naar eigen gebruik soms wat peper en zout aan toe om een verhaal te maken dat mij persoonlijk acceptabel genoeg lijkt om er een blogje over te maken. Zo zat ik onlangs ergens uitgebreid en smakelijk te ontbijten. Hotel uit een keten, geweldig voedsel, en gezellig druk. Om ons heen allerlei andere bezette tafels.  Met veel verschillende mensen. Uit binnen- en buitenland.  Oudere stellen die het zich gemakkelijk maakten en de aangeboden etenswaren deels voor gebruik nu maar zeker ook voor later op de dag sprokkelden. Zakenlieden die even snel een ontbijtje naar binnen werkten en de strategie voor de dag bespraken met hun collegae. In dit hotel was dat niet veel anders dan in de honderden hotels waar ik tot nu toe verkeerde. De enkele uitzondering daar gelaten. Voor mij zijn ‘paren’ het meest interessant. Hun gedrag bij het ontbijt is voor mij bepalend voor een mening over hun relatie. Is men consequent met elkaar in gesprek, maakt men lol samen en genieten ze van het eten? Goede relatie! Zwijgen tijdens het ontbijt en er uitzien of het te veel moeite kostte om je er even leuk uit te laten zien voor de rest van de dag geeft me te denken. Mijmerend keek ik al smerend en kauwend rond en zag ineens een opmerkelijke combinatie.

Fat people 3Een uiterst fraaie en ‘goed afgewerkte’ jonge dame in een vrij strakke groenkleurige outfit aan de hand van een man die het bij een aflevering van ‘Óbese’ niet verkeerd zou doen. Een beul van een vent, goed in het pak zittend overigens, metertje of twee lang met een buikomvang waar veel mensen van schrikken. Ik vreesde voor de stoel waarop hij ging zitten. Ik denk toch dat we hier keken naar 150 kilo schoon mannelijk vlees aan de haak, de dame was volgens mij niet veel meer dan een kilootje of 50 aan die zelfde haak waard. Opmerkelijk was haar kennelijke liefde voor hem. Ze deed alles om het de mastodont naar de zin te maken. Scrambled eggs, spek, koffie, broodjes, een toetje…..hij verwerkte het zwijgend. Zij nam zelf slechts iets van yoghurt met wat thee. Toch zat er iets van chemie tussen die twee. Niks mis mee, maar ik snapte de combi niet helemaal. Al was het maar omdat we vrijwel allemaal ook kijken naar uiterlijkheden toch? The Beauty en the Beast dus. Moet je hier nu met enig leedvermaak of toch bewondering naar kijken? Was hij tijdens hun relatie zo dik geworden omdat ze hem zo goed verzorgde, of viel ze gewoon op ‘zwaar’? Was zijn ‘verhaal’ zo goed dat ze als vrouw niet keek naar de verpakking maar naar het innerlijk. Ik bedacht me dat ik de bedden in de hotelkamer wat aan de zachte kant had gevonden, zouden zij daar samen geen last van hebben gehad?

Romantiek - Al snel is de tv het spannendste moment van de dag...Kortom, ik kwam terug met de nodige inspiratie voor een blog als dit. Omdat ik het niet helemaal begreep (of begrijp) maar wel intrigerend vind. Vrouwen en mannen, het blijven opvallend tegengestelde polen als het om relaties gaat. Soms gaat dat goed, en soms blijf je met vraagtekens zitten. Hebben jullie dat nu ook of ben ik daarin de enige??

Advertenties

25 reacties

Opgeslagen onder Persoonlijke mening

Krachtige mythevorming..

Hij was voor ons jongeren met het figuur van de bekende ‘gespierde stopnaald’ indertijd het toonbeeld van hoe je er als man uit zou moeten zien. Niet omdat we zo onder de indruk waren van zijn wonderlijk zittende zwembroek, nee het ging om die borstkas en spierbundels. Dat zat hem daarbij nu ook weer niet in die uiterlijkheden op zich, maar meer in wat je met zo’n figuur wel niet allemaal zou kunnen versieren. De meiden wilden, volgens de reclame die rond het fenomeen werd gemaakt, wel degelijk vallen voor jouw super-mannelijkheden als je het figuur van Charles Atlas zou hebben. Want over hem gaat dit blogje. Charles (Sjarul op zijn Mokums..) Atlas was in de jaren zestig en zeventig een fenomeen. Zijn advertenties voor de door hem zelf bedachte trainingsmethoden en bijpassende voeding sierden vele populaire bladen in die tijd en hij figureerde direct of indirect in vele films of documentaires. Altijd vanwege de verleiding die volgens zijn professionele communicatie uitging van een goed getraind mannenlijf. Als ik nu naar de man kijk zie ik dat hij best een beetje vlezig was en niet zo lijdt aan wat je tegenwoordig bij de meeste bodybuilders aan afkeerwekkende lijven ziet. Voor onze generatie van naoorlogs babyboomers was hij iemand waaraan we ons wel wilden spiegelen. Ik had zelf in die jaren een figuur dat zo slank was dat als ik voor een etalageruit langsliep waar het licht helder brandde, andere mensen mijn ribbenkast en nog meer zouden kunnen zien zitten. Wisten wij veel hoe we zo’n stevige body als die van Charles Atlas moesten bewerkstelligen?! En dus bleef het bij dromen. Toch bleef die naam altijd in mijn herinnering steken. Net als die van Dick Bos, Pim Pandoer of Archie de man van staal. Met dien verstande dat Charles Atlas echt heeft bestaan. Even zoeken op het www en ik kom er achter dat die man eigenlijk Angelo Siciliano heette en pas in de V.S. waar hij in de jaren twintig van de vorige eeuw heen emigreerde vanuit het Italiaanse Acri, zijn naam aanpaste aan zijn nieuwe thuisland. Volgens de mythe rondom zijn persoon heeft hij zijn lijf helemaal zelf zo ontwikkeld als op de vele plaatjes te zien is. Hij leeft niet meer, de sterke vent overleed al in 1972, op tachtigjarige leeftijd. Wrang toeval, na het joggen langs het strand….. Bleek er een erfelijke hartkwaal in de familie te zitten waar tegen niets viel te doen. Zelfs niet voor deze oertrainer van het eigen lijf….Overigens, zijn bedrijf bestaan nog steeds. Het doet nu vooral in bepaalde voedselsupplementen……

14 reacties

Opgeslagen onder Culturele mening