Tagarchief: relatie

2014 – een schone lei!

01_Bentley_home_193En dan is het intussen 2014, een nieuw jaar is begonnen, lees ik links en rechts weer over oprechte wensen en verlangens om alles ‘anders te doen dan vorig jaar’. Net of je na een zesdaagse op de Veluwe zonder water en schone kleding opeens in een super-de-luxe badkamer toe komt aan reiniging van elk onderdeel aan je dan vervuilde lijf. Spoelen en opnieuw beginnen. Sommigen zien dat als een ultiem verhaal. Willen slanker of zelfs mager worden, opnieuw jong, stoppen met dit of dat, gaan het huis opknappen of schoppen hun partner het liefst de deur uit. Anderen stellen dat ze meer voor zichzelf willen opkomen of duiken weg in een of ander geloof. Van mij mag het. Uiteraard! Vrijheid, blijheid. Maar zouden we als mens echt in staat zijn volkomen opnieuw te beginnen?

hpMmSuTA3vHpzwUCf79DrQEn wat zouden we dan anders doen? Mij komt niet zo snel iets naar boven wat ik veel anders zou aanpakken dan dat ik tot nu toe deed. Maar dat zal zeker van doen hebben met mijn instelling dat mijn mening er nu ook al toe doet, dat ik niet meteen als de gebochelde van de Notre Dame door het leven hoef en dat er gelukkig wat mensen om me geven, zelfs van me durven houden. Daardoor kan ik mijzelf ook nog recht in de ogen kijken. Daarbij ben ik niet verslaafd aan sigaretten of drank, houd ik het qua eten meestal op een redelijk niveau, wandel er vaak toch nog heel wat kilometers op los en rijd niet al te overdreven (te)snel. Ach, ik had wellicht ietsjes diplomatieker in mijn carrière moeten staan, dan had ik minder snel de kop gestoten op bastions van onbegrip of pure domheid aan de andere kant. Zelfs die opmerking zou al voor verbetering van instelling in aanmerking kunnen komen als er een therapie bestond voor types zoals ik. Maar die is er niet en als die er wel was zou de therapeut er een flinke dobber aan krijgen.

???????????????????????????????????Dus, opnieuw beginnen? Een tweede leg? Een ander huis? Nieuwe omgeving? Het kan allemaal, maar ja, waar laat ik dan mijn spullen, want die wil ik voorlopig nog niet kwijt. En daar gaat het al fout, want dat zal ook moeten. Oude spullen uit, nieuwe aan, flink onderdompelen en uit het intussen vieze water van het verleden opstaan als een opnieuw geschapen Adam of Adonis. Voor sommigen een droombeeld. Nou ja, als je toevallig vrouw bent wil je wellicht liever Eva worden, maar het kan zelfs zo zijn dat je van geslacht wilt veranderen. Dan begin je echt opnieuw. Hoe dan ook, alle gekheid op een stokje, wat zou jij doen als je echt opnieuw kon beginnen? Of wellicht laten? En zijn dat dingen die je nu op jouw lijstje goede voornemens hebt staan? Laat eens weten, wie weet inspireert het mij ook om zaken anders te gaan doen dit jaar….(Met name op klusgebied kan ik wel wat inspirerends gebruiken..).  En aan het einde van 2014 kunnen we wellicht nog eens epibreren samen wat er van al die voornemens terecht is gekomen. Toch?

Advertenties

10 reacties

Opgeslagen onder Culturele mening, Persoonlijke mening

Ongelukkig!

OLYMPUS DIGITAL CAMERANaast de enorme eenzaamheid die soms afstraalde van de ouderen in het recent uitgezonden programma van Geer en Goor bij RTL, viel mij een vrouw in het bijzonder op. Ze had ondanks haar leeftijd een felle blik in de ogen en duwde de beide mannen van zich af alsof ze een besmettelijke ziekte hadden. Uit haar verhaal werd me duidelijk dat ze zestig jaar ‘ongelukkig’ getrouwd was geweest.

202034491_fc780f259f_mEn nu blij was dat ze geen ‘man meer hoefde te dulden in haar bed’. Opmerkelijk! Want laten we wel zijn. Als je geen trek heb in dat ‘gedoe’ lijkt mij dat je er het beste even iets aan kunt doen. Ofwel pas je je levensstijl aan zodat het voor beide partners meer wordt dan alleen maar een manier om kinderen te krijgen, dan wel zet je er een streep onder en zoekt je heil elders. Veel huwelijken lijken vooral uiterlijke schijn, het intieme deel is er na een paar decennia wel uit, en men blijft bij elkaar voor kinderen en/of kleinkinderen dan wel de sociale druk van de omgeving. Doodongelukkig binnen een huwelijk, ik moet er niet aan denken.

FireworksIs het altijd koek en ei? Is alles rozengeur en maneschijn bij ons allen? Nee, bepaald niet. Zo keek ik onlangs naar een stel dat er ook al heel wat jaartjes op had zitten. Dat zag je zo. Ergste was dat ze niets meer met elkaar te bespreken leken te hebben. Hij keek weg van haar, zij kauwde in gedachten op haar lekkernij en sprak ook verder geen woord.

OLYMPUS DIGITAL CAMERAHij oogde nog enigermate ‘áangekleed’, zij zag er uit of elke vorm van aantrekkingskracht via kleding of make-up een daad van de duivel zelf zou zijn. Kleurloos, smakeloos, krachtenloos, woordenloos. Wat een ellende om zo oud te moeten worden. Elkaar op elk terrein negerend. Erkenning van je zijn is voor de meeste mensen toch een levensbehoefte hoor. Dacht je van niet? Waarom zitten we dan massaal op de sociale media denk je? Het ego wil ook wat en dat gevoel komt deels wellicht ook omhoog als we thuis geen aandacht krijgen. Mannen zowel als vrouwen. Uit CBS cijfers blijkt dat binnen een op de drie huwelijken sprake is van erkende vreemdgaanderij. 33% van ons Nederlanders zoekt officeel zijn of haar  heil dus elders.

OLYMPUS DIGITAL CAMERAAls ik soms in de rondte kijk of mijn ogen de kost geef dan wel mijn oren te luisteren leg, snap ik dat soms wel. Binnen sommige relaties is het echt Siberisch koud. En dan maar dromen van prinsen op witte paarden of prinsessen in kasteeltorens die zitten te smachten naar…. Ik zou wel eens willen weten hoeveel voldoendes we nog geven aan onze relaties als we een jaartje of 30-40 verder zijn dan die trouwdag waarin we elkaar beloven trouw te zijn maar ook dienstbaar en gelukzalig….Zal wel weer een zesje zijn of zo. Typisch Nederlands….Geen vuurtje te ontdekken…

17 reacties

Opgeslagen onder Algemeen, Culturele mening

Advies

WP_000582Naast ons schoof een echtpaar aan de tafel die een meter verderop stond. De wat kwetsbare man werd door zijn vrouw op zijn plaats geholpen. Hij oogde fragiel, een jaar of vijf, zes ouder dan de vrouw die het figuur had waaruit Hollands Welvaren sprak. Ze hield vermoedelijk van een lekker leven, hij was moe. Hoe dan ook, zij verwende hem. Vroeg wat hij wilde eten of drinken. Het maakte hem niet zo veel uit. Hij hoefde eigenlijk niks, maar omdat zij het wilde, ze drong er op aan, koos hij voor koffie. Zij ging dat bestellen. Wij nuttigden intussen onze lekkernijen. Rustig aan zoals dat hoort, bij deze gelegenheid was de warme drank ‘kokend lood’ en de broodjes omvangrijk en goed belegd. De vrouw kwam terug en zette zich weer aan tafel naast haar man. Ze zuchtte wat. Het leven viel niet mee. Ze moest zichzelf vermaken, dat zag ik zo wel. Maar ze had rode blossen op haar wangen en pretlichtjes in de ogen. Kniezen deed ze niet.

WP_003114Wij spraken intussen aan onze tafel zachtjes over de Tom Poucen van de Bijenkorf. Dat die tegenwoordig zo slecht bestelbaar zijn en je wel erg vroeg moet zijn om die taartjes alsnog te kunnen vinden. Mijn tafelgenote is op dat punt een liefhebster, mag ook wel op haar leeftijd. Terwijl we nog even doorfilosofeerden over het waarom van dat niet op voorraad hebben van de lekkernij, bemoeide zich de dame naast ons met het gesprek. ‘Ja, ik hoor u praten over die Tom Poucen van de Bijenkorf, sorry dat ik me er mee bemoei hoor, maar die zijn inderdaad lekker. Wij halen ze ook wel eens als we in de buurt zijn…’. Ik keek haar aan, de ogen fonkelden weer, gezien haar figuur was het eten van allerlei taartjes vermoedelijk haar grootste bevrediging. ‘Maar weet u, die van V en D zijn ook zalig hoor…..moet u echt eens proberen….V en D…je zou het niet verwachten, maar die hebben ook allerlei lekkere dingen….zoals die Tom Poucen…..en ik kom er vaak, en dan zijn ze nog eens in de aanbieding ook momenteel…moet u echt eens proberen’. De ongevraagde reclameboodschap die in deze adviezen zat was vast aardig bedoeld. Maar zaten we er echt op te wachten. We dronken een slok en namen een hap. ‘Echt waar hoor’ vervolgde de vrouw, ‘Bij V en D zijn ze ook echt een stuk beter tegenwoordig…….die Tom Poucen!’. Wij reageerden knikkend, praten met je mond vol is ons vroeger afgeleerd, dus dat doen we nu nog niet. ‘En…..ze zijn nog in de aanbieding ook….moet u echt eens proberen..’. Toen haar bestellling werd geserveerd sprak ze ineens tegen haar man. ‘Ik zeg net tegen die meneer, dat die Tom Poucen van V en D ook zo lekker zijn Henk….weet je wel?’. Wij negeerden haar nu maar een beetje. ‘En nog in de aanbieding ook’….. Het was tijd voor ons om te vertrekken. Bij de deur hoorden we haar nog praten over die gebakjes van V en D. Zou ze er soms gewerkt hebben???

10 reacties

Opgeslagen onder Verhalen zonder mening

Terrasobservaties

Party - 1Bijna niets zo leuk als op een terras zitten in een grote stad en kijken naar het voorbij lopende decor van vaak zo verschillende mensen. Ik ben gezegend met een creatieve geest en kan het dan niet laten om verhalen ‘in te vullen’ rond wat ik zoal zie. Ik bedenk me hoe mensen met elkaar omgaan, waar ze wonen, hoe ze hun liefdesleven inrichten of in welke auto ze rijden. Dat is een leuk tijdverdrijf en al snel merk ik dat de consumpties op zijn en een nieuw rondje nodig om nog even op mijn observatiestoel te kunnen blijven zitten. Worden die observaties gelardeerd in mooie witte of rode wijnen, zijn de verhalen ook mooier. Een enkele bereikt u via die blog.

WP_002824Onlangs zaten we weer ergens in een grote stad en keken naar het voorbij lopende publiek. Ik zag weer heel wat voorbeelden van mijn stelling. Zoals de plompe man die een meter of vijf vooruit liep bij zijn vrouw. Die slofte achter hem aan, gekleed in een soort pluchen joggingpak. Haar figuur oogde alsof het de strijd met de zwaartekracht al vroeg had opgegeven. Zij sjouwde met de boodschappen, hield ook de kinderen in de gaten, en liep als een halve invalide achter haar ongeïnteresseerde vent aan. Even later kwam van de andere kant van de straat een vrouw aanlopen die meteen mijn aandacht had. Mooi, slank, sexy, pumps, prachtige benen in een vacuüm getrokken jeansbroek.

OLYMPUS DIGITAL CAMERAZe liep om gezien te worden. Haar kinderen renden om haar bij te houden. Ze had er weinig aandacht voor. Waarvoor wel was niet te zien, haar ongetwijfeld mooie ogen zaten verborgen achter een designerzonnebril. Nieuwe rijke chique of zo? Dan dat echtpaar van een jaar of 70. Hielden elkaar vast of ze bang waren dat een van de twee er ineens onverwacht vandoor zou gaan. De liefde spatte er vanaf. Zo innig. De man met de broekclip viel me ook meteen op. Zijn rechter broekspijp liet een stevige versmalling zien, waardoor zijn sportsok duidelijk zichtbaar was. Die was op de fiets gekomen. Dat was wel duidelijk. Even later dat jonge paar met kind in een karretje.

REC_0003_editedJong, heel jong. En niet gelukkig. Het was ze beiden aan te zien. Hij zag er uit als een voetbalhooligan met zijn petje achterste voren en een jack met grote opschriften. Zijn joggingbroek was van glimmende stof gemaakt en had grote witte banen op de zijkanten van de pijpen. Zij droeg een verwassen spijkerbroek, een topje en een zwart jackje. Haar haren waren wat vettig en uitgegroeid, het kind in het wagentje was leuk om te zien, maar armoedig gekleed. Zouden ze al 17 zijn geweest? Het was doordeweeks op een werkdag. Werkten ze niet? Een ‘moetje’? De gezichten lieten geen enkele liefde zien. Afkeer kwam eerst, ongelukkig zijn op de tweede plek, en een soort verborgen armoede op de derde. Ze hadden de pas er stevig in. De door het kind verloren ballon bleef achter op het plein waar wij zaten. Moeder keerde niet om…..het kind jengelde niet. Wat een triestheid……

9 reacties

Opgeslagen onder Persoonlijke mening

Onbaatzuchtig

hpMmSuTA3vHpzwUCf79DrQIeder van jullie lezertjes kent vast wel een voorbeeld van het begrip ‘ware liefde’. Of je er al dan niet mee te maken hebt of hebt gehad is in feite minder relevant dan de zoektocht naar…. Ieder mens zoekt nl. erkenning voor zijn/haar persoonlijke bestaan of een uitlaatklep voor zijn of haar gevoelens. Als kind wil je dat allemaal ontvangen van je ouders en de andere mensen om je heen. Op school wil je voor ‘vol’ worden aangezien en we willen verder allemaal mooi, slank, slim of aardig gevonden worden. In een wereld vol soortgenoten is dat best lastig. Immers, bij een keuze uit pakweg een paar miljard andere mensen van dezelfde sekse is het voor die ‘ene’ best ingewikkeld om jou uit de menigte te plukken en direct te zien als degene waar je dan de rest van je leven in pais en vrede en vooral ook senang verder wilt. Potjes en dekseltjes, bloemen en bijtjes, in het begin is alles mooi en prachtig. Maar hoe gaat zo’n sprookje eigenlijk verder? Zijn mensen na pakweg tien, twintig, dertig of nog meer jaren nog steeds zo op elkaar ingesteld en gelukkig? Wordt de droom dan een akelige nachtmerrie?

OLYMPUS DIGITAL CAMERAVaak komen dan toch haarscheuren en breuken voor die aangeven dat het persoonlijk erkend worden een stuk minder blijkt dan in dat prille en verliefd makende begin van een dergelijk avontuur. Onbaatzuchtige liefde krijg je niet cadeau. Die erkenning van jouw persoon, de acceptatie van je volledige karakter, het kritiekloos accepteren van voor- en nadelen (niets menselijks is ons vreemd toch?) vraagt veel van de ander. Daarbij, hij of zij die vrij van zonden zijn mogen de eerste stenen komen werpen. Wie zichzelf echt kent, weet dat hij of zij nooit vooraan zullen staan met die stenen. Kortom, onbaatzuchtige liefde is een gift van iets dat hoger is dan wij mensen vaak bevroeden. Liefde is een chemie die op een of andere manier zorgt dat een paar beter bij elkaar past dan zonder dat fenomeen. Opvallend is wel dat mensen soms voor hun zoektocht naar die onbaatzuchtige liefde eerder uitkomen bij dieren dan bij mensen. Dieren vragen maar weinig van ons. Wat eten, drinken, een aai, goede verzorging, af en toe een plekje in huis, schuur, stal of bed desnoods.

OLYMPUS DIGITAL CAMERAWie huisdieren heeft weet wat ik bedoel. En ook al kan vrijwel iedereen beredeneren dat dieren minder hersenen hebben dan wij mensen, ze benutten ze soms wel erg slim. Door precies datgene te doen wat de ‘baasjes’ van ze verwachten. Troost bieden bij narigheid, een kop op je schoot te leggen als ze aandacht willen ontvangen of geven. Zou daardoor het gemis van die beesten die je zijn ontvallen soms zo lang door sudderen? Omdat er dan toch een gat valt in dat gevoel van ‘er wordt van me gehouden’? Of is dat allemaal maar suggestie en zijn mensen wel in staat om ook onbaatzuchtig lief te hebben. Ben benieuwd naar de reacties. Kan er een aantal nu al voorspellen…..

14 reacties

Opgeslagen onder Algemeen, Persoonlijke mening

The Beauty and the Beast!

OLYMPUS DIGITAL CAMERAEcht een toegegeven ondeugend trekje van mij is dat ik als ik ergens in de openbare ruimte zit vooral observeer. Ik kijk naar mensen, tracht te snappen hoe relaties in elkaar zitten en voeg er naar eigen gebruik soms wat peper en zout aan toe om een verhaal te maken dat mij persoonlijk acceptabel genoeg lijkt om er een blogje over te maken. Zo zat ik onlangs ergens uitgebreid en smakelijk te ontbijten. Hotel uit een keten, geweldig voedsel, en gezellig druk. Om ons heen allerlei andere bezette tafels.  Met veel verschillende mensen. Uit binnen- en buitenland.  Oudere stellen die het zich gemakkelijk maakten en de aangeboden etenswaren deels voor gebruik nu maar zeker ook voor later op de dag sprokkelden. Zakenlieden die even snel een ontbijtje naar binnen werkten en de strategie voor de dag bespraken met hun collegae. In dit hotel was dat niet veel anders dan in de honderden hotels waar ik tot nu toe verkeerde. De enkele uitzondering daar gelaten. Voor mij zijn ‘paren’ het meest interessant. Hun gedrag bij het ontbijt is voor mij bepalend voor een mening over hun relatie. Is men consequent met elkaar in gesprek, maakt men lol samen en genieten ze van het eten? Goede relatie! Zwijgen tijdens het ontbijt en er uitzien of het te veel moeite kostte om je er even leuk uit te laten zien voor de rest van de dag geeft me te denken. Mijmerend keek ik al smerend en kauwend rond en zag ineens een opmerkelijke combinatie.

Fat people 3Een uiterst fraaie en ‘goed afgewerkte’ jonge dame in een vrij strakke groenkleurige outfit aan de hand van een man die het bij een aflevering van ‘Óbese’ niet verkeerd zou doen. Een beul van een vent, goed in het pak zittend overigens, metertje of twee lang met een buikomvang waar veel mensen van schrikken. Ik vreesde voor de stoel waarop hij ging zitten. Ik denk toch dat we hier keken naar 150 kilo schoon mannelijk vlees aan de haak, de dame was volgens mij niet veel meer dan een kilootje of 50 aan die zelfde haak waard. Opmerkelijk was haar kennelijke liefde voor hem. Ze deed alles om het de mastodont naar de zin te maken. Scrambled eggs, spek, koffie, broodjes, een toetje…..hij verwerkte het zwijgend. Zij nam zelf slechts iets van yoghurt met wat thee. Toch zat er iets van chemie tussen die twee. Niks mis mee, maar ik snapte de combi niet helemaal. Al was het maar omdat we vrijwel allemaal ook kijken naar uiterlijkheden toch? The Beauty en the Beast dus. Moet je hier nu met enig leedvermaak of toch bewondering naar kijken? Was hij tijdens hun relatie zo dik geworden omdat ze hem zo goed verzorgde, of viel ze gewoon op ‘zwaar’? Was zijn ‘verhaal’ zo goed dat ze als vrouw niet keek naar de verpakking maar naar het innerlijk. Ik bedacht me dat ik de bedden in de hotelkamer wat aan de zachte kant had gevonden, zouden zij daar samen geen last van hebben gehad?

Romantiek - Al snel is de tv het spannendste moment van de dag...Kortom, ik kwam terug met de nodige inspiratie voor een blog als dit. Omdat ik het niet helemaal begreep (of begrijp) maar wel intrigerend vind. Vrouwen en mannen, het blijven opvallend tegengestelde polen als het om relaties gaat. Soms gaat dat goed, en soms blijf je met vraagtekens zitten. Hebben jullie dat nu ook of ben ik daarin de enige??

25 reacties

Opgeslagen onder Persoonlijke mening

Bijkletsen met Bob…

1323933754_b86e428b89_mHet was echt stom toevallig dat we als meninggeefpaar die week een paar leuke ontmoetingen en afspraken achter elkaar hadden staan. Een daarvan was die van mij met Bob. Een vent die ik in 1977 toen ik de overstap maakte van de luchtvaartwereld naar die van de auto’s min of meer uit het oog verloor. Zo gaat dat als je van branche wisselt. Nu was het wel zo dat ik nog jaren lang een luchtvaartmagazine uit bleef geven samen met een stel maten uit die tijd, alle contacten gingen daardoor niet helemaal verloren, maar je bent toch ineens iemand van een andere planeet geworden voor hen die meenden dat vooral iemand als ik, zo verweven met de vliegende vrienden van toen, dat wereldje niet zou mogen verlaten.

???????????????????????????????????????????????????????????????????.Bob werkte indertijd voor de Italiaanse luchtvaartmaatschappij en vervulde daar flink wat managementfuncties. Keurige vent, nooit een roddel over te bedenken, woonde niet ver van Schiphol en diende ‘AZ’ zoals dat in het jargon heet, 38 jaar. Intussen is hij al wat jaartjes met pensioen. Hij had behoefte aan bijpraten. Zoals ik wel herken bij anderen uit de verschillende werksferen waarin ik heb verkeerd. Gewoon even zien wie er nog zijn en wie niet, de vliegtuigen die toen vlogen (veel mooier dan de huidige uiteraard..). We spraken af op het terras van een van de indertijd meest befaamde kroegen die Schiphol niet rijk was of is, het Silversandt in Amstelveen. Waar het hele ‘gedoe’ vroeger heel graag een T-bone-steak of schnitzeltje naar binnen werkte als lunch, maar waar ik al een jaar of 25 niet meer was geweest.

Schiphol - oud beeld..Scan10213Het bleek nog steeds een prima locatie om over vliegtuigen en de wereld die deze machines de lucht in brengt te praten. Gezondheid en carrière vlogen net zo voorbij als de machines die al startend vanaf Schiphol over onze hoofden trokken. De kerktoren van ‘Point Bravo’ is nog steeds een baken voor al die kisten zo lijkt het. Hoe dan ook, wat bespraken we veel zeg. De thee vloeide rijkelijk, de hapjes waren smakelijk en de verhalen kleurrijk. Bob sukkelt wat meer met zijn gezondheid dan ik, jaja mijn kind we worden ouder…, maar met zijn geheugen was bepaald niets mis. Alle namen opgesloten in een ijzeren pot, waarvan hij het sleuteltje niet hoefde te zoeken.

U39 - Leo in Forum Romano 0675 Scan10238Ik onthield meer situaties, vliegtuigen, bepaalde klanten, leuke vluchtjes, zoals we die ook met Bob’s airline maakten naar het land van herkomst. Tenslotte was mijn eerste uitstapje naar Rome wel met zijn airline geweest. Namen van mensen die ik kende maar ook volkomen ben kwijtgeraakt passeerden de revue. Toch eens opzoeken, zien hoe het die lui vergaat…. Inspirerende ontmoeting dus. En voor herhaling in de agenda gezet. Het was goed om de man weer te zien. En de foto’s vliegen nu heen en weer over mail. Die wel, veel van de lijdende voorwerpen al jaren uitgevlogen. Zo kan het gaan als je ouder wordt…..gelukkig wel. Heb je nog eens iets te vertellen of te bepraten…..

10 reacties

Opgeslagen onder Historische mening, Persoonlijke mening