Tagarchief: observatie

Dikmakers en verkeerd eten…

F1 4Het zal zeker aan mijn selectieve manier van kijken liggen, maar volgens mij kan ik bijna claimen een extra gave te bezitten op het gebied van menselijk gedrag. Ik kan aan het postuur van sommige mensen zien hoe ze eten. Nu is dat op zich niet helemaal afwijkend van wat jullie, lieve lezers, zelf ook kunnen. Maar ik let er wellicht meer op. Zo zat ik onlangs even te wachten op vrouwlief die een tuincentrum met giga-afmetingen wilde doorlopen op zoek naar die plantjes die dan bijna bedelen om mee te mogen naar onze woonstede. Geluk wil dat deze winkel een vrij ruime horecagelegenheid kent waar je in redelijke rust kunt genieten van een kopje thee en alles wat er zoal plaatsvindt.

Hapjes in NeerGezien de kinderspeeltoestellen die daar ook staan opgesteld, is dat nogal wat. Hoe dan ook, ik kijk graag naar andere mensen. En in zo’n zaak waar ze lekkere hapjes verkopen en dito drankjes is het soms kostelijk om ze zien hoe mensen om half twaalf ’s-Morgens aan de slag gaan met friet en kroketten, met dik belegde broodjes en als het kan een biertje er naast. Zo ook die dag dat ik een echtpaar zag aanlopen waarvan de man het meeste leek op een oudere motorrijder die zijn tweewieler nog steeds miste. Hij was kaal, droeg een leren jack dat niet meer dicht kon. Zijn buik had een enorme omvang. En dan klaag ik over de mijne. Deze man had zijn lijf onder de navel heel wat jaartjes terug wellicht voor het laatst gezien.

OLYMPUS DIGITAL CAMERAVerder moest alles op de tast vermoed ik. Zijn vrouw was een heel stuk kleiner, maar dat vertaalde zich in de breedte en diepte. Alles aan haar was net een slag te omvangrijk. Ze waggelden naast elkaar naar de counter waar je de hapjes kunt bestellen en namen iets waarvan ik bijna kon voorspellen dat het zou gebeuren, broodjes kroket! Om half twaalf in de ochtend! Mijn hemel. Tuurlijk een lekker bakkie er bij, later nog een tweede ronde! Hoe ze de broodjes wegwerkten zei veel over hoe het werd verteerd. Drie happen waren genoeg om deze lekkernij tot pulp te verwerken. En ongetwijfeld zou het weer zorgen voor een lekker gevuld gevoel. Voor even vrees ik. Ik zat niet lang genoeg op mijn observatieplek om te weten wat ze daarna nog namen. Vast nog iets vettigs. Want dat figuur krijg je niet zo maar van water en lucht….geloof ik niks van. Zo, en nu even lekker aan de pannenkoeken. Het is zo weer half twaalf, ik heb trek gekregen…

Advertenties

15 reacties

Opgeslagen onder Algemeen, Persoonlijke mening

Alleen zijn is ook niet alles….

OLYMPUS DIGITAL CAMERAIn dat kleine Zuid-Hollandse stadje, niet ver van Leiden, staat al jaren lang een visstal. Uitbater levert goede spullen, vandaar dat we er regelmatig even een visje halen als we toch in de buurt zijn. Zo ook op die bewuste zaterdag vlak voor de Kerst. Het was stil bij de stal. Normaal moet je hier aanschuiven in de file. Aan de drukte in het stadje kon het niet liggen. Mensen liepen bepakt en bezakt voorbij, het zou een gezellige en smakelijke kerst moeten worden zo te zien. De enige andere klant, een al wat oudere man, die voor ons geholpen werd, kocht alles in bescheiden porties. Wat haring, paling, een gebakken visje. ‘Tja…’ mijmerde hij richting verkoper in de stal, terwijl hij ook ons aan keek, ‘het valt niet mee om alleen te zijn hoor. Niemand die op je wacht’. ‘Daar mot ja don mee leruh omgaan’ antwoordde de visverkoper in een onvervalst Leids dialect. ‘Ja, dat is gemakkelijk gezegd. Zij deed alles voor me, ik hoefde helemaal niks. Nou ja werken voor de kost, maar verder…’ ging de man verder. Hij oogde keurig netjes, jaar of 70 wellicht, en bepaald niet uitgemergeld. Hij kon het zich ‘veroorloven’ zo te zien en dat deed hij dan ook. ”Mijn vrouw is nu een half jaartje geleden overleden, valt niet mee hoor….valt niet mee…’ sprak hij nu meer tot zichzelf dan richting de anderen. ‘Je mot misschien eens wat meer op het strand gaan lopuh joh, dan waaien de negatieve gedachten uit je kop’ probeerde de visverkoper het nog maar eens. ‘Ach’ zei de man ‘alleen op het strand lopen…weet je hoe dat voelt? Is niks aan, je kunt moeilijk met de vogels gaan lopen praten…’ Hij pakte langzaam zijn gekochte visproducten in een zwarte boodschappentas, vermoedelijk van zijn vrouw geweest en leek zich klaar te maken voor vertrek. Omdat ook onze bestelling op de toonbank lag en we intussen moesten afrekenen met de verkoper, luisterden we wat minder goed naar de man. Hij kwam op ons af en zei: ‘Zo lang je kunt, hou elkaar vast hoor, als een van de twee er niet meer is merk je pas hoe je mekaar dan mist. Ik kan het weten, ik ben nu een half jaar alleen. Valt niet mee hoor. En dan die rotdagen…..die verrekte Kerst en dat Oudejaar….bah’. Mompelend in zichzelf vertrok hij. Wij pakten onze spullen en wensten de verkoper een paar fijne dagen. We moesten opschieten….er was nog veel te doen. Bijna Kerstmis!

16 reacties

Opgeslagen onder Verhalen zonder mening

Trauma

Brand - 1Onlangs had ik een gesprek met iemand die zijn leven lang kampte met een trauma, veroorzaakt door gebeurtenissen uit de jeugd. Dat zijn altijd akelige situaties. Ik kan er zelf deels over meepraten, heb ook wat zaken die me indertijd zijn overkomen waar ik nog heel lastig over kan praten. Niet dat ze voor anderen zo ingrijpend zullen zijn, maar het deed mij mede vormen tot de figuur die ik nu ben.

Dictatuur - 1Maar er zijn ook grotere trauma’s die te maken hebben met ernstige ziekte, dood, verlating, mishandeling of zo. Zaken die een kind weliswaar verwerkt, maar die later altijd weer opspelen. Ik ben geen kenner van de menselijke psyche, althans ik heb er niet voor gestudeerd, maar weet bijna zeker dat wat er ‘in’ zit er altijd op enig moment weer ‘uitkomt’.

Polen - 4Niet alles is weg te lachen of op te sluiten in een denkbeeldige sarcofaag van gewapend beton. De menselijke geest kent vele ontsnappingsmogelijkheden. Wat je is aangedaan kan leiden tot wraakgevoelens, maar ook tot pijn, gebrek aan vertrouwen of problemen met hechting aan andere mensen. Zo zal iemand die in zijn/haar jeugd misbruik heeft meegemaakt op een of andere manier compensatiegedrag gaan vertonen.

Spuit 2Dat kan zodanig uitpakken dat er slechtoffers vallen, kan ook zijn dat iemand zich terugtrekt in zichzelf en zwijgt. Veel mensen die in de afgelopen Tweede Wereldoorlog het nodige meemaakten zwegen na hun bevrijding als het graf. Voor mensen uit hun omgeving best ingewikkeld soms. Anderen vertoonden bepaalde afwijkingen die voor diezelfde omgeving moeilijk te accepteren waren. Kortom, de menselijke geest is een overloopvat waar de druk soms best groot is. En ach, als ik tegen het licht van deze ernstige problemen terugkijk naar dat wat mij vormde, valt het allemaal wel mee. Haal ik opgelucht adem en denk dat ik mijn leven na die eerste jaren weer aardig op de rit heb gekregen. Toch een kwestie van sterke zenuwen en dito genen. Kwam er toch nog iets goeds mee uit die tijd…En jullie liever lezers, zelf ook jeugdtrauma’s die je nu nog steeds beïnvloeden als volwassen mens? Zaken die je doen besluiten om iets te doen, of juist te laten waar anderen probleemloos mee om kunnen gaan? Ik ben benieuwd. En als het te zwaar is, niet in details treden hoor, helpt vaak.

7 reacties

Opgeslagen onder Persoonlijke mening

Mening van binnen uit..

1)Leo - 1e klas L.S. Scan10039Ik zal een jaar of zes geweest zijn dat ik me ineens realiseerde dat ik een ‘bijzonder soort mens’ was. Wellicht door God (ik geloofde toen nog heftig in de katholieke leer) zelf uitverkoren. Wist ik veel, maar er was iets bijzonders met mij aan de hand. Ik bekeek de wereld namelijk vanuit mijn lichaam. Ieder ander mens zag hetzelfde als ik. Poppetjes, auto’s, huizen, maar nooit vanuit zichzelf. Althans dat had ik me toen bedacht. Als het goed is komt de wijsheid met de jaren. Zo ook bij mij. Een paar weken later had ik door dat vermoedelijk elk ander mensenkind net zo uit zijn ogen keek als ik. En dat wellicht daardoor die afwijkende blik op de wereld van eenieder ontstond. Het is dat wat me tot nu toe bezighoudt. Dat soms zo afwijkend kijken van alle mensen. Je ziet een bepaald object of andere persoon, en je krijgt van al die toeschouwers een verschillende mening. Zelden komt die voor de volle 100% overeen. Wij kijken naar die andere mensen met de blik die vanuit opvoeding, opleiding, interesse of wat ook is voortgekomen. Zo zie je dat wij westerse mensen sterk individueel zijn ingesteld, waar de gemiddelde Aziaat graag wil horen bij de grootste groep. Afwijkingen van de norm zijn daar minder logisch, men volgt de grote groep.

Albert Cuyp - fotoos Truus Pool 021206 012 (2)Leo en SinterklaasNederlanders zijn op dat punt natuurlijk nog eens extra verdiept. Vandaar alle omroepen en politieke stromingen. Als we onszelf niet meteen terugvinden in de grote lijnen van een al bestaande stroming richten we een nieuwe op. Laten we wel zijn, alleen al op het gebied van het geloof zijn wij Nederlanders toonaangevend. In de loop van de afgelopen twintig eeuwen, laat ik de periode nemen nadat Jezus Christus leefde en men de jaartelling aan zijn naam verbond, zijn er tientallen kerkgenootschappen geweest die allemaal afweken van het echte en enig ware geloof zoals dat na de dood van Jezus door de toenmalige apostelen werd verspreid. Omdat al die ‘verdwaalden’ en ‘afvalligen’ naar de leer keken die toen gebruikelijk was, met een eigen blik. Van binnenuit, zelden van buiten af. Zij die zichzelf van buitenaf bekeken waren vaak al op weg naar iets waar niemand hen meer kon zien. Blijft lastig. En wat was ik al wijs op die jonge leeftijd….een echte filosoof…..toen al….

 

8 reacties

Opgeslagen onder Culturele mening, Persoonlijke mening

Snackdieet

Huisarts - 4In dat hoofdstedelijke Petit restaurant waar wij graag even vertoeven als we weer eens onze lange wandeltocht door de stad hebben gemaakt, komen we soms mensen tegen die we nog kennen van vorige bezoekjes. Vaste gasten, net als wij, maar dan uit de directe omtrek van de locatie van deze zaak afkomstig. Amsterdammers tot en met en inclusief de daarbij behorende verhalen. Zo zitten er op maandagen altijd een paar oudere stellen. Zeventigers schat ik het zo in als ik ze aankijk. Een van de mannen is een meer dan gezette heer die vermoedelijk op de markt ooit zijn brood verdiende. Hij heeft een luide stem en verkondigt allerlei wijsheden die je verder nergens in handboeken soldaat zult terugvinden. Onderbouwd door niets dus, maar wel kostelijk om aan te horen. En als het dat niet is, moet je toch wel meeluisteren, zijn stemvolume is nog steeds een beetje op zijn vroegere beroep ingesteld. Wij vielen ‘midden in het gesprek’ en dat ging over de altijd akelige aanstaande ziekenhuisopname van een van de dames uit het gezelschap. Die was daar aardig nerveus over, maar de marktkoopman had nog wel een paar verhalen die hij met iedereen deelde.

WP_000700Als je er naar luisterde kwam je wellicht tot de conclusie dat het beter was thuis in bed te blijven liggen met de dekens over de bol, want normaal leven was na al die wetenswaardigheden vast niet meer mogelijk. Zo vertelde de man over zijn ‘dieet’. Wij spitsten toch even de oren. Alles wat wij (en hij) daar in dat tentje naar binnen werken is bepaald geen bijdrage aan ook maar iets wat Sonja Bakker ooit heeft bedacht. Daarbij had hij, in tegenstelling tot uw meninggever…, zijn figuur enorm tegen. Laat ik inschatten, hij was een kilootje of 100Plus schoon aan de haak. Niet meteen iemand die zich bezig houdt met een dieet. Toen hij ook nog oreerde dat hij van zijn diëtiste nog verder moest afvallen dan de bereikte 69 kilo vielen wij zowat van onze stoel. ‘Ik moest naar 64, maar toen heb ik effe gezegd dat ik er wel klaar mee was’ stelde hij met zichtbaar genoegen vast. Dit soort lieden zegt in dit type gesprek altijd wat men doktoren of agenten allemaal heeft verteld, maar is vaak zo mak als een lam als het er echt op aan komt. De dames in het gezelschap werden bijna verbolgen toen ze hem over dat gewicht hoorden praten. Ze waren zelf best stevig gebouwd of ze hadden te veel gesnoept van de lekkernijen in dit prima restaurantje, zulks met uitzondering van de echtgenote van de alsmaar pratende man.

WP_002075Die zag er uit als een kettingrokende zenuwpees en woog wellicht net aan 50 kilo of zo. Toen een van de dikkere dames vroeg wanneer dat gesprek had plaatsgevonden en welk dieet hij had gevolgd gaf de marktkoopman weer even een stukje Amsterdamse overdrijving te horen. ‘Jaartje of 25 geleden hoor…….ennuh…die diëtiste had haar dieet uit de VIva! Echt waar, ik zweer het….’. De stilte die volgde gold voor het hele restaurant. Aan elk tafeltje werd besmuikt gelachen. Ook aan het onze….. We bestelden nog maar eens een lekker broodje……de Viva! Het idee!

 

8 reacties

Opgeslagen onder Verhalen zonder mening

The Beauty and the Beast!

OLYMPUS DIGITAL CAMERAEcht een toegegeven ondeugend trekje van mij is dat ik als ik ergens in de openbare ruimte zit vooral observeer. Ik kijk naar mensen, tracht te snappen hoe relaties in elkaar zitten en voeg er naar eigen gebruik soms wat peper en zout aan toe om een verhaal te maken dat mij persoonlijk acceptabel genoeg lijkt om er een blogje over te maken. Zo zat ik onlangs ergens uitgebreid en smakelijk te ontbijten. Hotel uit een keten, geweldig voedsel, en gezellig druk. Om ons heen allerlei andere bezette tafels.  Met veel verschillende mensen. Uit binnen- en buitenland.  Oudere stellen die het zich gemakkelijk maakten en de aangeboden etenswaren deels voor gebruik nu maar zeker ook voor later op de dag sprokkelden. Zakenlieden die even snel een ontbijtje naar binnen werkten en de strategie voor de dag bespraken met hun collegae. In dit hotel was dat niet veel anders dan in de honderden hotels waar ik tot nu toe verkeerde. De enkele uitzondering daar gelaten. Voor mij zijn ‘paren’ het meest interessant. Hun gedrag bij het ontbijt is voor mij bepalend voor een mening over hun relatie. Is men consequent met elkaar in gesprek, maakt men lol samen en genieten ze van het eten? Goede relatie! Zwijgen tijdens het ontbijt en er uitzien of het te veel moeite kostte om je er even leuk uit te laten zien voor de rest van de dag geeft me te denken. Mijmerend keek ik al smerend en kauwend rond en zag ineens een opmerkelijke combinatie.

Fat people 3Een uiterst fraaie en ‘goed afgewerkte’ jonge dame in een vrij strakke groenkleurige outfit aan de hand van een man die het bij een aflevering van ‘Óbese’ niet verkeerd zou doen. Een beul van een vent, goed in het pak zittend overigens, metertje of twee lang met een buikomvang waar veel mensen van schrikken. Ik vreesde voor de stoel waarop hij ging zitten. Ik denk toch dat we hier keken naar 150 kilo schoon mannelijk vlees aan de haak, de dame was volgens mij niet veel meer dan een kilootje of 50 aan die zelfde haak waard. Opmerkelijk was haar kennelijke liefde voor hem. Ze deed alles om het de mastodont naar de zin te maken. Scrambled eggs, spek, koffie, broodjes, een toetje…..hij verwerkte het zwijgend. Zij nam zelf slechts iets van yoghurt met wat thee. Toch zat er iets van chemie tussen die twee. Niks mis mee, maar ik snapte de combi niet helemaal. Al was het maar omdat we vrijwel allemaal ook kijken naar uiterlijkheden toch? The Beauty en the Beast dus. Moet je hier nu met enig leedvermaak of toch bewondering naar kijken? Was hij tijdens hun relatie zo dik geworden omdat ze hem zo goed verzorgde, of viel ze gewoon op ‘zwaar’? Was zijn ‘verhaal’ zo goed dat ze als vrouw niet keek naar de verpakking maar naar het innerlijk. Ik bedacht me dat ik de bedden in de hotelkamer wat aan de zachte kant had gevonden, zouden zij daar samen geen last van hebben gehad?

Romantiek - Al snel is de tv het spannendste moment van de dag...Kortom, ik kwam terug met de nodige inspiratie voor een blog als dit. Omdat ik het niet helemaal begreep (of begrijp) maar wel intrigerend vind. Vrouwen en mannen, het blijven opvallend tegengestelde polen als het om relaties gaat. Soms gaat dat goed, en soms blijf je met vraagtekens zitten. Hebben jullie dat nu ook of ben ik daarin de enige??

25 reacties

Opgeslagen onder Persoonlijke mening

Voyeurisme en deformatie van de geest…

Echte vrienden - 4Zet mij neer in een gezelschap van voor mij over het algemeen vreemde mensen en al snel ben ik bezig met analyseren. Past die man wel bij die veel jongere en knappe vrouw, zijn die twee daar nu vriendinnen voor de gelegenheid of ook voor de rest van hun leven. Zitten er gelovigen tussen die heel erg vroom elke zondag in de kerk bidden voor het heil van de wereld of zijn die twee lui in hun leren broeken wellicht bezig om er nog wel een tintje of wat grijs bij te fantaseren als ze samen in de touwen hangen. Opmerkelijk gedrag natuurlijk. Voortkomend uit mijn intense nieuwsgierigheid die ik graag combineer met het schrijven van allerlei verhalen. Ook door mijn oude vakgebieden, toen snappen hoe mensen in elkaar steken, van groot belang was voor het evt. succes van mijn handelen. Wie weet wat NLP is, Neuro Linguïstisch Programmeren, snapt wel dat je op sommige momenten automatisch geconditioneerd bent om te spiegelen, maar ook om gezichtsuitdrukkingen te onderzoeken op waarheidsgehalte of diepgang.

Albert Cuypactie Sinterklaar 251106. 018 (2)Zit ik ergens in een bedrijf of organisatie kijk ik als vanzelf naar hoe men met klanten of cliënten (de overheid praat graag over de laatste groep, ook al ben je gewoon patiënt) meent te moeten of kunnen omgaan. Vanuit mijn professionalisme geef ik dan cijfers en vul een denkbeeldige checklist in met rapportagepunten over dat gedrag en de klantvriendelijkheid. Deformatie van de geest na zoveel jaren stampen op juist dit traject. Ergens in de jaren negentig kwam ik daarmee in aanraking. Wholesale wilde retail leren anders om te gaan met prospectklanten en het algemene niveau van de totale organisatie moest omhoog. Wat ik toen allemaal meemaakte schrijf ik dit jaar nog even op in mijn lopende boekproject, maar het was echt onvoorstelbaar. Maar we zijn intussen een jaar of 15 verder. Veel is ten goede gekeerd, maar lang niet overal. Horeca en winkeliers kunnen soms nog wel wat hulp gebruiken op dit punt. Maar dit terzijde.

Japan Tokio straatbeeld.Het ging tenslotte over hoe ik mensen observeer en hen indeel in vakjes. De actieven, socialen, erotisch aantrekkelijken, tuttebollen, hulpelozen, gelovigen, afzeikers, humoristen en zo meer. Gelukkig vergeet ik ze allemaal weer als ik eenmaal onderweg ben. Zo niet zou mijn kop en geheugen zo vol zitten als mijn p.c. op sommige momenten. Dat voyeurisme van mij lijkt een beetje op cookies die alles volgen wat je op je computer of smartphone uitspookt. Waardoor bedrijven precies weten waar je heen surft, welke filmpjes je bekijkt en hoe men daarop met reclame kan inspelen. Dat laatste doe ik niet hoor, al zou ik graag toch nog een beetje reclame willen maken voor mijn vakkennis. Laat je zelf, bedrijf of organisatie even doormeten en ik vertel je wat er mis is…..O jee, hebben jullie wel toestemming gegeven voor die persoonlijke cookies eigenlijk? Zo niet, excuses, ik neem wel iets lekkers mee voor bij de koffie dan……

16 reacties

Opgeslagen onder Persoonlijke mening