Tagarchief: naief

Rotterdamse accenten…

Ooit, lang geleden, ik werkte als bedrijfsleider in het Mokumse autodealervak, haalden we een leuk onderhoudscontract binnen dat ons hielp de werkplaats flink bezet te houden. Veel werk, veel reparaties. Opdrachtgevers waren een stel slimme handelaren die vanuit het Rotterdamse enigszins naïeve en vooral op een lage koopprijs ingestelde Amsterdammers auto’s wisten aan te smeren. Nou ja, auto’s, sommigen verdienden die naam nog wel, maar er zaten ook echte wrakken tussen hoor. Met garantie. Vanuit drie Mokumse vestigingen werkten die lui snel en efficiënt en verdienden koffers met geld aan hun handel. Gladde praters, een pak vol beloften. En mensen die verliefd op een auto worden zijn vaak met een enkele vinger te lijmen. Het lukte de toch een heel andere taal pratende lieden uitstekend. En wij moesten de evt. ellende oplossen. ‘Onder garantie voor de klant’, dat sprak. Maar wel binnen de grenzen van het beschikbaar gestelde budget. Wat meestal aardig mager was.

En voor weinig konden wij niet van een tiendehandsje een nieuwe auto maken, ook al hadden we perfecte technici in huis met een ongekend talent tot improviseren. Het ging lang goed. Soms was er een conflict. Zo herinner ik me de klant die een enorme Cadillac Fleetwood had gekocht om hier op zijn eigen klantenkring indruk te maken. Goudkleurig, een metertje of acht lang of zo (zo leek het…). De man was zelf in een schitterend pak gestoken en gedroeg zich als Heer Olivier. Tot hij ontdekte dat de enorme Yank niet op acht, zoals beloofd, maar op zes cilinders voortgang boekte. De Cadi was niet voor niets in de handel gekomen en verkocht. Maar de man eiste van onze werkplaatschef dat die alle problemen zou oplossen. Die belde met de Rotterdamse opdrachtgevers, waar geen witte rook uit de schoorsteen kwam voor een totale motorrevisie. Dat was niet gebudgetteerd…. De zakenman werd enorm boos toen hij het nieuws vernam dat zijn representatieve Yank niet tot nieuwstaat werd omgevormd en bedreigde onze werkplaatschef met alles wat een boze klant maar kan bedenken. Die belde nog even naar het adres van de opdrachtgevers. Immers wij waren geen partij in dat conflict. Binnen tien minuten stopte er een Mercedes van de sportieve en uitgebouwde soort voor de deur van de werkplaats. Daaruit stapten drie kleerkasten van kerels die meteen op de zakenman afliepen en hem op enigermate indrukwekkende toon vroegen: ‘zijn er problemen meester?????’. De zakenman kromp ineen. Dit waren de autoverkopers en die maakten de regels wel zelf uit.

De Cadillac ging, met aan het stuur een van de kleerkasten, terug naar het verkooppunt en wij zagen man noch auto ooit weer. Dat gold na een maand of zo ook voor de Rotterdamse verkopers. In een weekend tijd werden drie vestigingen compleet leeg gereden en waren ze nergens meer te bekennen. Overigens waren wij toen keurig betaald voor al het verrichte werk. Dat was dus allemaal iets van 35 jaar geleden. Onlangs kocht een lieve vriend van ons een kleine dieselauto bij een soortgelijk adres in Hoofddorp. Uit zijn verhaal over het verschil tussen advertentie en realiteit maakte ik op dat de manier van zaken doen van de betreffende verkopers ongeveer gelijk was aan wat ik hiervoor omschreef. Ik kon niet nalaten te vragen of die kerels wellicht een Rotterdams accent hadden……..

Advertenties

17 reacties

Opgeslagen onder Automening, Persoonlijke mening

10 mei 1940 – zijn we nu wel waakzaam?

Tot op de 9e mei 1940 geloofden we nog dat het allemaal wel goed zou komen. Onze naïeve Minister-president durfde het zelfs aan om ons Nederlanders toe te wensen ‘dat we maar rustig moesten gaan slapen, omdat ons dappere legers de grenzen tegen evt. overschrijding bewaakten’. Vroeg in de morgen van de 10e mei, vandaag precies 72 jaar geleden, trokken de troepen van Nazi-Duitsland de Lage Landen binnen op weg naar de kust en via een omtrekkende beweging ook Frankrijk. Ze waren al halverwege de Grebbelinie toen wij er in het land lucht van kregen, ook al dreunden de Duitse vliegtuigen vol parachutisten toen al boven de grote steden. Het door jarenlang links beleid uitgeklede Nederlandse leger had weinig in te brengen tegen de veel beter getrainde en ook modern uitgeruste Duitsers. Onze vliegtuigen werden op de grond gedecimeerd en wat de lucht in kon komen bleek nauwelijks partij voor de veel snellere Luftwaffevliegtuigen met hun zwaardere bewapening. Toch waren er wel een paar opmerkelijke zaken te vermelden. De Koninklijke Marine posteerde een kanonneerboot bij de Afsluitdijk en dat bleek een niet te nemen obstakel voor de optrekkende Duitse troepen. Ook het Korps Mariniers speelde een heldenrol, de Maasbruggen bij Rotterdam werden fanatiek verdedigd, de Duitsers kwamen er niet langs. Ook bij de Grebbelinie hielden de Hollandse troepen stand, ook al was de overmacht te groot om het lang vol te kunnen houden. Nederland ontwaakte met een grote kater en heel wat soldaten raakten voor hun leven getraumatiseerd. Het mooie soldatenleventje maakte plaats voor de harde realiteit. Duitse para’s landden bij Den Haag met als doel om de regering op te pakken en uiteraard ook de Nederlandse Koninklijke familie. Die ontkwamen per marineschip naar Engeland, ook al omdat de verdediging van de Nederlanders rond de hofstad tamelijk sterk was. Ook al had men op het vliegveld Ypenburg precies een enkele pantserwagen om daarmee de landende Duitse parachutistenvliegtuigen te beschieten. Nederland bleek desondanks best een taaie tegenstander voor de Duitsers. Een paar dagen later zou men zelfs terreurbombardementen moeten inzetten om dat Hollandse verzet te breken. Rotterdam werd nooit meer de oude nadien. Zijn er parallellen te trekken met de huidige tijd? Wellicht. Zo moet je een voor ons land en volk vijandige doctrine nooit onderschatten. Juist dat naïeve beeld dat het nooit meer zou kunnen gebeuren dat ons volk werd geknecht, zorgde indertijd voor weinig waakzaamheid. De vijand komt nu niet meer zo snel met tanks en vliegtuigen, zit meer in de hoek van het terrorisme met als doel de boel te ontregelen en zo de weg vrij te maken voor een andere samenleving. Net zoals de anarchisten dat probeerden te realiseren voor de eerste wereldoorlog. Ook in onze tijd zie je weer dat we als Nederlanders liever inslapen en de overheid laten waken (wat men niet doet) over ons welzijn. En net als toen wordt de defensie uitgekleed en ontdaan van effectieve middelen om een nieuwe vijand het hoofd te bieden. 72 jaar geleden liepen we in de val van het anti-oorlogsdenken, daarna werkten we heihard om de volgende doctrine, het communisme, geen kansen te bieden om ook de vleugels naar onze streken uit te slaan. De nieuwste vijanden van onze samenleving zijn wat minder zichtbaar, maar daarom bestaan ze nog wel. En wie dat niet wil aannemen moet vooral vannacht heerlijk gaan slapen. Ook al zong Marco Borsato al eens dat dromen toch echt bedrog zijn…..

21 reacties

Opgeslagen onder Persoonlijke mening

Kwestie van overleven

O, natuurlijk, in Afrika moesten ze met minder toe per maand. Maar zij was er zelf nu langzamerhand wel een beetje vermoeid van aan het raken. Dat gevecht om het bestaan, dat moeten leven met minimale financiele middelen. Elke week zien dat ze de eindjes aan elkaar geknoopt kreeg. Haar bestaan was echt ook ooit probleemloos geweest. Ze was toen nog een jonge meid, altijd gezond, mooi en in trek bij de mannen. Maar ja, zoals dat gaat, je valt voor de verkeerde, gelooft in zijn verhalen. Raakt zwanger, en ontdekt dan net na de bevalling van je eerste kind dat hij een ander heeft. Scheiding en veel verdriet was het gevolg, bekkeninstabiliteit een onverwachte negatieve bonus. Werken werd lastiger dan ooit, pijn beheerste ineens haar nog zo jonge leven. Een nieuwe liefde lonkte na een paar jaar. Zo’n mooie man, zo charmant. En weer trapte ze er in. Drie jaar later was hij vertrokken. Met haar spaargeld, een deel van haar spullen en liet haar achter zonder enig gevoel voor zelfrespect en met de nodige schulden. Ze moest knokken om haar kinderen te eten te geven. De tweede baby was al snel gekomen nadat die nieuwe relatie was ontstaan, ze had het idee dat ze toe was geweest aan een geregeld leven. Haar lichamelijke kwalen werden talrijker. Bottenstructuur en spieren speelden op. Pijn werd soms ondraaglijk, ze moest van therapeut naar therapeut en werken ging toen echt niet meer. Een uitkering werd haar lot. Met subsidie voor haar huur kon ze zich net een kleine flat veroorloven in een nieuwe wijk. Het leven leek te gaan lukken, zij het met schaarse middelen. Maar het bleek een verloren gevecht. Telkens als ze dacht dat het ‘nu’ beter ging, kwam er wel weer een extra probleem bij. Een van haar kinderen bleek hechtingsproblemen te ontwikkelen, de tweede had adhd en moest behandeld worden omdat het anders in huis niet te houden zou zijn. Hoe je het ook wendde of keerde, het kostte haar zelf geld. Met mannen werd het vrijwel niets meer. Ze zat min of meer opgesloten in haar flat, kwam bijna nooit meer buiten voor het beleven van ‘leuke dingen’. Om haar heen woonden mensen die niet bepaald tot de droomprinsen gerekend konden worden, ook al hunkerde ze met heel haar lijf en geest naar armen om zich heen en werd ze in haar fantasie nog wel eens opgepikt door een prins met een witte Mercedes. Ze zag zelf ook wel dat ze een man weinig meer te bieden had. Haar huid werd ondanks haar leeftijd vaal, de kapper was luxe, net als make-up en moderne kleding. Het kon er niet vanaf. Het meeste geld had ze nodig om het huishouden draaiend te houden. En zo keek ze vanavond weer naar de televisie. Op het oude apparaat van haar ouders. Dacht na, over hoe ze weer in betere doen kon komen, zichzelf weer een soort van bestaan kon geven. Na 150 sollicitatie zonder succes was ze daar nu wel klaar mee. Tot ze ineens dacht aan die advertentie die ze had gezien in dat gratis krantje. ‘Vrouwen gezocht die onze cliënten uit binnen- en buitenland een onvergetelijke avond kunnen verzorgen / geweldige betaling / discretie verzekerd. ‘. Ze bedacht dat ze op haar leeftijd nog best wat te bieden had en als de kinderen dan naar haar moeder zouden kunnen had ze de ruimte om een paar avonden in de week geld te verdienen. Even later schudde ze haar hoofd. Lingerie bezat ze niet, en geld voor de tram had ze ook niet meer. Nou ja, die advertentie maar bewaren. Misschien lukte het volgende maand alsnog? Bij de Hema was het naadloze ondergoed in de aanbieding. Zwart stond haar goed…toch?

15 reacties

Opgeslagen onder Verhalen zonder mening