Tagarchief: klein

Einde oefening uitgeverijen?

Boeken schrijven - 3Wie droomt van het schrijven en laten uitgeven van een boek moet opschieten. Ik vrees dat over een jaar of tien weinig tot geen van die oude bolwerken van het geschreven woord over zijn. Ten onder gaat men vaak aan zelfoverschatting, slechte marketing en het idee dat slechts een beperkt deel van de bevolking in staat is om iets fatsoenlijks neer te pennen. Het recent gehouden Boekenbal gaf duidelijk weer waar het om gaat. Te veel mensen zijn geroepen, te weinig uitverkoren. Je ziet een bonte verzameling van zgn. BN-ers die nog wel een beetje verkopen, wat lieden die op eigen naam nog iets weg weten te zetten en dan een grote groep figuren die wel hoogdravend bezig is zichzelf als belangrijk te betitelen maar qua verkopen bij de gemiddelde doktersromanauteur ver achter blijft.

OLYMPUS DIGITAL CAMERAUitgeverijen die juist die laatste categorie boeken blijfen uitgeven is een wat langer leven beschoren. ‘Pulp’ in de ogen van de grachtengordelauteurs, maar vaak wel in een oplage van een paar honderd duizend weg te zetten in een gretige markt van dromende huisvrouwen en/of mannen. Al die andere boekwerken kom je na verloop van tijd weer tegen als ‘restant’ bij de vroegere De Slegtewinkels, de Kringlopers van dit land of zelfs op boeken- en vrijmarkten. Zelfs een oplage van 500 stuks is soms al te veel. Men is al blij als er 150 boeken van een bepaalde titel de deur uitgaan. Veel auteurs die door terughoudendheid van de bekende uitgevers geen schijn van kans maken hun manuscript gelezen of geaccepteerd te krijgen kiezen dan voor een van de kleinere bedrijven die via Print on Demand zorgen dat die eerder genoemde droom van een eigen boek wordt ingelost.

Boeken en vidoos aank.dd. 191011 HPIM4736_editedEn heus, je hoeft echt niet Jan Doedel te heten om je tot zoiets te hoeven ‘verlagen’. Zelfs bekendere mensen moeten op de knietjes om iets uitgegeven te krijgen. Je moet dan zelf veel doen, met schrijven alleen kom je er niet. Die PoD-uitgevers zijn vaak klein, kennen de weg, maar doen niet veel aan promotie. Aanzitten bij ‘De Wereld Draait Door’ of ‘RTL Late Night’ is in de meeste gevallen een illusie. Die hebben zo hun eigen netwerken. Langzaam aan wordt deze nieuwe boekenverkoop de bestaande uitgevers fataal. Het aantal faillissementen stijgt, men gaat onder water en die trend zet zich nog wel even door ben ik bang. E-Books zijn een opkomende extra ramp voor veel uitgevers. Ze zien het nut wel van die dingen, maar niet de noodzaak. Een ‘echte lezer’ wil papier vasthouden. Ik snap de gedachtengang, maar of het echt handig of zakelijk is? In 2013 gingen 71 uitgeverijen failliet. Veelal de grotere met een bekende naam. Nieuwe namen verschenen en dat zijn vaak kleine winkels of e-publishers. En die gaan het vermoedelijk wel redden. Dus er is nog wel een kans op dat eigen boekje mensen, maar dan moet je er echt iets voor doen. Heel veel zelfs. En neem van mij aan dat je er met schrijven alleen tegenwoordig niet meer komt. Juist in dat tweede traject schuilt je talent. En als je dat niet bezit, vergeet het maar…..

Advertenties

9 reacties

Opgeslagen onder Algemeen, Culturele mening

Arrogante observaties…

123247422_9fe620fbbeZij was een met zichzelf redelijk ingenomen dametje. Dat zag ik direct toen ze mijn kant op kwam lopen. De voorstelling moest nog echt beginnen, maar zij was samen met haar vriend of man aan de late kant. Moest kunnen. Doordat ze in haar ene hand een tas droeg en in haar ander een groot glas cola duurde het even voor ze zat. Ik kon haar even bekijken. Redelijk lang en slank, jaartje of 38-40, designerpakje aan, hoge hakken. Blond, maar niet opvallend. Haar gezicht vertoonde meer chique dan ordi, maar een glimlach zat er niet op. Grijsblauwe ogen die bij die ene blik die ze mij, oudere observator, toe deed komen, duidelijk maakten dat er niet zoveel warmte in zat. Haar vriend was een halve kop kleiner. Beetje opgeblazen gezicht, gekleed in een ‘reclameoutfit’ van de verkeerde soort. Jeans, hemd en daarover dan een singlet met van die foute printjes. In zijn rechterhand een ‘bak bier’. Ik snap nooit dat je al dat vocht in je lijf krijgt, laat staan dat je dat zonder elk half uur aandrang te voelen naar binnen kolkt. Dat deed hij, kolken. Voor de hoofdact op kwam was het bier verdwenen. Hij zelf ook, op zoek naar een tweede glas van dat gele vocht.

Fat people 1Net voor de lichten doofden in de zaal waar het optreden van die Canadese artiest plaatsvond, was hij weer terug. Vanaf moment een dat hij nu zat had hij zijn handen op en aan zijn partner. Van haar nek tot haar billen, zijn rechterhand vond zijn weg, de linker hield het glas vast. Opmerkelijk, ik keek soms even nieuwsgierig hun kant uit, beiden bleven rechtuit kijken naar het podium. Toen de duizenden toeschouwers langzaam aan in de stemming kwamen en mee begonnen te zingen deden mijn ‘buurtjes’ dat ook. De vrouw bracht geen prettig geluid voort. Beetje laag en schor. Niet sexy, kraaiachtig. De man kon ik niet goed volgen. Ik zag alleen die hand die haar streelde over haar kleding heen. Op 10 cm afstand van mijn arm of dij. Hij kon haar niet loslaten. Maar echt veel reactie kreeg hij ook niet. Ze deed alsof er een vlieg over haar lijf liep denk ik, er kwam geen enkel gebaar retour, geen blik van herkenning, geen wijze van dankbaarheid voor zoveel liefde van zijn kant.

Vrouwenlijf - 1Toen we als publiek geacht werden op te staan om een ‘meezinger’ actief in te vullen zag ik pas hoe groot het verschil in lengte tussen die twee was. Nog eens vergroot door die hoge hakken van haar. Gelukkig stak ik zelf een dikke kop boven haar uit. Heeft ze vast niet gezien. Afgeschreven als decor in de zaal. Natuurlijk. Maar ik heb zelden iemand gezien die zo strak vooruit bleef kijken. Uren lang. Zou ze een stijve nek hebben gehad? Bij het uitgaan van de zaal liepen zij de andere kant op. Hij met zijn biertje in zijn hand, zij met de lege glazen van het vorige rondje. Toch nog rolbevestigend….

6 reacties

Opgeslagen onder Algemeen

Alkenreeks

OLYMPUS DIGITAL CAMERADe eerste exemplaren bereikten mijn collectie ergens begin jaren zestig. Ik werd er op gewezen door een ‘friend-in-crime’ die ook een paar exemplaren had aangeschaft. Ik deed hetzelfde. De eerste boekjes uit de indertijd befaamde ‘Alkenreeks’ waren mijn deel. Handig van formaat (15x11cm) en net niet dik genoeg om een jong mens te vervelen. De geschiedenis van de luchtvaart kwam er jaarlijks in voorbij. Maar ook een hele reeks over schepen en auto’s, trams en treinen zette de uitgeverij, De Alk in Alkmaar, op de markt. En ze vlogen weg. Ik denk dat de hele reeks ruim 200 exemplaren omvat, ik zelf bezit er 40. Nog steeds zijn ze handig, ook al mankeert er aan de basisinformatie nu toch wel iets. Voortschrijdende inzichten zijn in de loop van de tijd que informatie gewijzigd.

OLYMPUS DIGITAL CAMERANet als de kennis over een bepaald onderwerp. Als je ze nu nog wel eens tegenkomt op rommelmarkten ben ik wel zo wijs om ze mee te nemen. Al was het maar om de nostalgische beelden. Je kijkt terug in een tijd waarin alles nog simpel leek, al waren de onderscheidene fabrikanten, landen en merken diverser dan nu. De Alk bleef deze boekjes niet maken. Men hield dat vol tot ergens aan het begin van de jaren tachtig meen ik. Bracht ook andere boekwerkjes uit, zoals de zo bekende reeks ‘Alle Auto’s’ die jaarlijks verschenen en handig waren voor hen die geen echte tests verwachtte, wel de juiste gegevens per auto of merk. Dat waren qua formaat nog steeds handzame, maar toch flink grotere en dikkere drukwerkjes. Naar ik meen heeft ook bekend autojournalist Ted Sluymer nog eens een paar van die boeken vol geschreven, maar die deed dat bepaald niet zo neutraal als de uitgeverij wenste. Duurde niet lang die samenwerking. Maar daarin kan ik me vergissen hoor… Ook over trams en treinen maakte men wat andere boekwerkjes. Ook die staan hier op de planken.

FRI-413053 - Alle Auto's 1990 WP_001459Hoe dan ook, die Alkenreeks is een leuke serie uiterst interessante boekjes, die met weinig moeite op een enkele standaard boekenplank kan worden neergezet. Elk huis heeft er ruimte genoeg voor. En voor het geld hoefde en hoef je het niet te laten. Als naslagwerk geslaagd. Maar niet alles geloven wat er in staat….

8 reacties

Opgeslagen onder Culturele mening, Persoonlijke mening

Kaf en koren…

Bakker - 5Het is echt stom toevallig dat ik in de afgelopen paar weken vier keer op verschillende wijze betrokken raakte bij het aankoopproces van een nieuwe auto bij vrienden en kennissen. Soms bleken verkopers elkaar de strot af te snijden (figuurlijk…dat spreekt) om de order binnen te halen, in andere gevallen deed men niet eens de moeite om even te bellen of te mailen met een waardevolle offerte. Daarbij moet gesteld dat de inruilauto’s bepaald geen problematische situaties opleverden. Toch meenden een paar van die verkopers dat zij heel wat meer kennis en ervaring in de strijd konden gooien dan bij mij of de betroken klanten voorhanden was of is. Helaas, het gros lag nog in de wieg toen ik zelf al met dat vak van doen had….. Want, ik was er in de meeste van de genoemde gevallen in meer of mindere mate bij betrokken. Men geeft mij in bepaalde kring de credits dat ik nog wat contacten bezit en die spraken we dan ook aan.

Autohuis van Doorn  TopHet autodealerlandschap is nog steeds zeer bijzonder, zeker voor een buitenstaander of iemand die eens in de tien jaar of zo toe is aan een andere auto. Duidelijkheid verkrijgen is best lastig en ik moet helaas constateren dat veel van die verkopende lieden erg goed zijn in het diffuus houden van wat je nu eigenlijk voor die catalogusprijs geleverd krijgt. Dat je dan ook nog een enorm bedrag moet bijbetalen aan zgn. afleveringskosten (heet: kosten rijklaarmaken) en bepaalde extra’s slechts te koop zijn in pakketten maakt de zaak er niet handiger of overzichtelijker op. Drie van de vier prospects kochten hun droomauto. Dat lukte dus, en in die gevallen was het de verkoper die het verschil maakte. Die verkoper met het ‘eerlijke verhaal’, het enige juiste advies, aanvoelend wat de klant wilde. Sommigen waren goed in een strak verhaal, anderen bakten er daarentegen weinig van. Voor even wist ik weer waarom ik jarenlang werk maakte van trainingen op dit gebied. De klant centraal stellen, vooral goed luisteren naar wat een klant zegt, of wellicht juist niet zegt, en inspelen op de behoeften. Wie dat niet doet heeft in dat vakgebied niets te zoeken.

automeileWie een ‘gouden deal’ wil doen als dealer, maar zolang treuzelt dat een klant alsnog elders koopt, snapt het vak ook niet. Wie treuzelt bij het oppikken van koopsignalen heeft eigenlijk niets te zoeken in dit competitieve wereldje. En daar komt nog iets bij. Een zelfbenoemde ‘slimme’ verkoper die zijn werk niet verstaat verliest nog veel meer potentiële klanten omdat dit zich rond spreekt. Ontevredenheid gaat naar minstens tien andere mensen door, tevredenheid naar een stuk of drie, vier. En bedenk ook dat een prospectkoper niet slechts rondkijkt in zijn eigen omgeving. Auto’s worden tegenwoordig in het hele land door professionele bedrijven verkocht. En de prijsverschillen zijn erg groot. Voor dezelfde auto’s liepen de inruilbiedingen uiteen van zes honderd tot ruim 3700 Euro! Dat is veel geld en maakt uiteraard mede het verschil. Met nog een van de vier prospects in het kooptraject ben ik benieuwd of ook dit laatste geval mijn mening versterkt over het verkopersleger in dit land. Er zit veel kaf onder het vaak erg fraaie koren…….

14 reacties

Opgeslagen onder Automening

Optionele geslachtsruil…

In dat zelfde gesprek onder vrienden waarin we filosofeerden over teruggaan in leeftijd (zie blog hier van 15 september jl.) kwam een van de dames ineens met het beeld dat zij wel eens een dagje man zou willen zijn. Terwijl ze met een lichte kleur op de wangen zat omdat de aanwezige mannen toch wat wonderlijk  naar haar keken, legde ze een beetje beschaamd uit wat haar beweegredenen voor deze wens waren. Die stoelden vooral op nieuwsgierigheid. Ze wilde gewoon eens weten hoe het zou voelen om daar beneden iets te hebben dat buiten het lichaam het geslacht bepaalde en ook een keer geen vrouwelijke problemen te voelen. Opgewonden raken door een aanraking en dan te voelen hoe wat klein is groeit tot indrukwekkende proporties. Maar ook om je gezicht en niet je benen te hoeven scheren. Voor ons mannen was het toen even reden om de mond te spoelen, en natuurlijk te proberen zo neutraal mogelijk te blijven kijken. Immers, wij weten hoe dat voelt, je bent er mee opgegroeid en eerlijk gezegd voelt dat nog steeds goed.

Uiteraard werd er veel doorgepraat over het onderwerp. Zouden wij mannen niet eens willen weten hoe het zou zijn om een dagje als vrouw door het leven te gaan? Het enthousiasme was niet zo groot, hoewel het idee dat alle pluspunten die vrouwen meestal met zich meedragen dan een hele dag beschikbaar zouden zijn, ook wel iets kan hebben. Maar we dachten ook aan de nadelen. Je bent kwetsbaar als vrouw, kleiner, minder sterk, je hebt de zorg voor huishouden, kinderen, schoonmaken, het koken, en zo meer. Het werd nog ingewikkelder toen we al pratend ineens beseften dat we als mannen dan vanuit ons ‘man zijn’ naar dat vrouw zijn zouden kijken. Dat we een eventuele liefdesdans met een man toch wat minder aantrekkelijk zouden vinden en wellicht dan maar voor de vrouwenliefde zouden kiezen. Je moet wat als macho toch?

Het idee echter intrigeerde wel en het bleef nog lang onrustig in de gelegenheid waar we indertijd zaten. Voor mij verdween het beeld redelijk snel weer uit de gedachten, je bent druk en dan is een dagje vrouw zijn niet meteen iets om je mee bezig te houden, maar de betreffende vriendin kwam er onlangs weer op terug. Het idee intrigeerde haar wel nog steeds. Gewoon door die nieuwsgierigheid. Gevoed door een bezoek aan de sauna waar ze met verbazing had gekeken naar alle verschillende verschijningsvormen van het mannelijk geslacht. Tja, alsof vrouwen allemaal gelijk gebakken zijn zeg…Ik bleef maar wat schaapachtig glimlachen. Mooi dat ik me zelf niet leen voor dat ruilen van geslacht en bijbehorende ervaringen, hoewel je het met de moderne technologie wellicht binnenkort wel mag verwachten als een optie tot ultiem geluk of genot. Ben wel erg benieuwd of er dan klanten genoeg zijn om het eens te ervaren. Ben jij ook benieuwd lieve lezer? En zo ja, wat lijkt je dan het meest interessant? Ben benieuwd welke gedachten er bij jullie mannen en vrouwen leven op dit gebied. Al was het maar voor mijn lieve vriendin die het idee zo origineel opperde….

22 reacties

Opgeslagen onder Erotische mening, Persoonlijke mening

Wokken!

In de afgelopen decennia heb ik best wel het nodige ‘leren eten’. Was het vroeger zeer buitengewoon als er iets meer dan Hollandse pot op tafel kwam bij ons thuis, mijn vader was niet zo van de liflafjes, in mijn huwelijkse leven kwamen er steeds meer uitheemse gerechten de inwendige meninggever versterken. Niet altijd tot volle tevredenheid, maar toch. Van Spaans tot Grieks, van Russisch tot Frans, maar zeker ook de Aziatische fijnproeverijen. Ik ben verzot op goed Indisch eten geworden, maar als een Chinees restaurant er letterlijk en figuurlijk iets van bakt, kan ik me daar best eens in de zoveel tijd op verlustigen. Nieuw in dat kader is het fenomeen ‘wokken’. Vroeger voorbehouden aan Indische koks als Lonny die ons voorhield niet te mokken maar…., tegenwoordig schakelen heel wat Chinese restaurants over op deze nieuwe vorm van ‘veel eten voor weinig geld’. Ik maakte er ooit kennis mee in Delft tijdens een van de leuke WLM’s die toen nog werden gehouden, maar later zat ik bij dit systeem ook aan tafel in o.a. Amsterdam, Margraten, Dordrecht, Mijdrecht en recentelijk Uithoorn. De een doet het daarbij wat of flink beter dan de andere ondernemer.

Zo kon je in Dordrecht echt spreken van een ‘vreetschuur’ waar je vrijwel geen einde kon vinden aan de onafzienbare berg lekker eten die men daar beschikbaar stelde voor een vast laag bedrag. In andere restaurants wil het nog wel eens wat rommelig toegaan of is het toetje bepaald niet van de beste soort. Wat we onlangs in Uithoorn meemaakten was weer een positieve variant op het thema. Daar moet je bestellen wat je wilt hebben, dat komt dan overvloedig, vers en zeer smakelijk op tafel, maar daarnaast mag je onbeperkt langs de kok om je klem te eten aan van alles en nog wat. De toetjes waren daarnaast verrukkelijk. Nog los van de uiterst fraai aangeklede dames die er zeer vriendelijk, geduldig en voorkomend bedienden. Het kan ook anders want we aten ook eens met lieve vrienden bij een dergelijke wokzaak waar je als je even omkeek ineens in de tafel zat te prikken of te snijden, omdat de ober intussen je bord al had weggehaald. Wokken is een prima idee, het is voor Hollanders uitgevonden denk ik, de ‘Chinezen’ krijgen hun zaken weer vol en de formule van een vaste prijs voor het eten en betalen voor het drinken (daar zijn ook weer uitzonderingen op) duidelijk en zonder voorbehoud. Je moet het wel treffen als je zoekt naar kwaliteit op alle fronten, maar alleen al door het gedoe er omheen is het direct gezellig.

Vooral met een paar vrienden of familieleden een prima vorm van vermaak aan tafel. Mocht je het nog nooit gedaan hebben, schroom niet en stap eens binnen bij zo’n zaak. Wij zelf ontdekken er steeds meer. Het wachten is op Indisch wokken, of Thais. Dan worden nog meer wensen ingewilligd aan onze kant. Wie ook leuke of mindere ervaringen heeft mag het uiteraard even melden…Ik ben benieuwd…

20 reacties

Opgeslagen onder Culinaire mening, Culturele mening

Geitenwollensokkenbestuurders…

Laat provinciale linkse bestuurders los op een metropool zoals onze hoofdstad nu eenmaal is en op een of andere wijze trachten ze telkens weer om ontwikkelingen die hen niet welgevallig zijn in de kiem te smoren. Vooral de vermaledijde stadsdeelbestuurders menen dat zij door God of Lenin zelf zijn gezonden om groen, alternatief denken als dogma los te laten op alles wat er in hun toegewezen woon- en werkgebieden dient plaats te vinden. Linkse bestuurders hebben een hekel aan auto’s. Dus doen ze er alles aan om die vervoermiddelen uit de straten te verbannen. Mensen moeten maar fietsen naar hun werk of met een trekschuit naar een of andere buiten de gemeente gelegen werkplek zien te komen. Auto’s vervuilen het milieu, dus die moet je zoveel mogelijk trachten uit te bannen. Zo heeft onlangs het linkse bestuur van het stadsdeel Nieuw-West besloten dat men auto’s en hun gebruikers uit de stad wil weren. Dat doe je simpelweg door parkeerplaatsen in de straten op te heffen en daar waar je nog wel kunt parkeren de tarieven op te schroeven tot tien euro per uur. Een mooie variant op dit gedramdroom kwam overgewaaid uit het revolutionaire bolwerk Nijmegen. Grote auto’s worden als eerste aangepakt, met een kleine auto mag je nog net parkeren. En wie een grote bezit moet dan het dubbele tarief betalen. Immers, de vervuiler betaalt en groot is per definitie verdacht voor de linkse elite. Nu heeft men in dat stadsdeel de pech dat de meeste inwoners nogal gemengd van herkomst zijn en voor velen daarvan groot staat voor respectopwekkend. Tegengestelde belangen dus! Toch zet het stadsdeelbestuur door. Parkeren van grote auto’s wordt ontmoedigd, maar autogebruik in zijn algemeen ook. Jammer voor hen die een groot gezin hebben of een half kreupele (groot)vader of moeder die voor zijn/haar vervoer naar het ziekenhuis moet. Dan neem je maar de tram. Zooooooo schoon en zo goed geregeld! Dat deze provinciale malloten helemaal van lotje getikt zijn blijkt wel als je nog iets verder leest in de plannen en ziet dat ze naast de ringweg A10 speciale parkeerplaatsen willen aanleggen waar mensen uit de buurten dan maar hun dure vervoermiddelen moeten neerzetten. Niet meer voor de deur s.v.p. maar buiten de wijk en dan lopen of met die trams naar huis. Ziet u het voor zich? Hele velden vol duur blik dat voor iedereen bereikbaar langs de doorgaande wegen staat opgesteld. Hoeveel velgen zouden er worden gestolen? Hoeveel airbags? Hoeveel schade mag je incalculeren? Het wordt tijd voor een afzettingsprocedure van al die mafketels die zichzelf zien als de reïncarnatie van Napoleon of Karl Marx. Het wordt tijd dat we een normaal stadsbestuur krijgen dat bestaat uit geboren Amsterdammers. Mensen die de stad begrijpen, de mentaliteit, maar vooral de eigen bewoners. En al die geitenwollensokken-figuren moeten de stad uit. Met pek en veren weggejaagd, richting Nijmegen. Waar je met de auto niets te zoeken hebt. Het prototype van een kapot gemaakte stad. En dat willen wij in onze trotse hoofdstad niet ook meemaken. Nog niet!

28 reacties

Opgeslagen onder Politieke mening