Tagarchief: kijken

Bloot gewoon vrouwelijk…

SMS blote dame Schermafbeelding2014-02-05om17In de afgelopen weken en maanden kwam uit het nieuws weer eens naar voren dat vooral jonge meiden nogal vaak worden bedreigd met de gevolgen van hun jeugdige onbezonnenheid als ze zich voor hun digitale spiegel hebben blootgegeven aan een naar hun onervaren mening, betrouwbare en even oude jongeling.  Dat blootgeven gebeurt dan in een vlaag van spannende opwinding en in de hoop de ander op basis van het fysiek gebodene voorlopig aan zich te kunnen binden. In de praktijk blijkt dan vaak dat de vaak wat oudere lieden die aan de andere kant van de verbinding mooie, liefhebbende en zalvende woorden prediken om hun hoogtepunt te bereiken daarmee vaak heel andere doelen willen dienen. Misbruik in digitale en soms zelfs verder gaande zin. Maar ja, een meid van 12, 13 of 14 weet niet beter. Uit recent onderzoek van een website waar volwassenen zich met elkaar trachten te verbinden blijkt dat vrouwen ook als ze wat ouder zijn eerder bezig blijven met het vertonen van hun pluspunten en meer.

De vrouwenkijkerVan alle bijna 6000 ondervraagde stellen bleek dat met name vrouwen tussen pakweg 25 en 30 jaar vrij snel naaktfoto’s of films van zichzelf op het www publiceren of met sms of Whatsapp verzenden. Ruim 60% van de dames gaf zichzelf over aan het delen van meer dan alleen het gezicht op de diverse digitale media. Dat is des te opvallender als je ziet dat mannen daarin veel terughoudender zijn. Die offreren slechts in 35% van alle gevallen meer dan hun portret aan eventuele datende dames. Wat ik wel aardig vond was dat toen men doorvroeg bij de dames die zichzelf bloot gaven op deze wijze, bleek dat als men dan zelf een keer iets van porno had bekeken de eigen plaatjes of filmpjes snel werden verwijderd. Kennelijk zit er toch een soort schaamte of besef op dat men niet kan winnen van de voor het doel van dat werk opgekalefaterde beroepsactrices.

AEM - CA3Het is wel zo dat mannen het uiterst plezier en spannend vinden om blote foto’s van een vrouw te ontvangen of te bekijken. Niets menselijks is ons mannen vreemd. Omgekeerd is de voorkeur voor mannelijke kennelijke onderdelen bepaald niet groot. Vrouwen hebben er weinig mee op, vinden zelfs het eigen vrouwenlijf spannender dan wat de diverse mannen zoal te bieden hadden. Ik moet zeggen dat ik weer iets wijzer ben geworden door dit bijzondere bericht. Zie ineens allerlei beelden voor me van mannen en vrouwen die allerlei intiems met elkaar delen en dat blijven doen tot ze elkaar hebben gevonden. Daarna zal de behoefte denk ik snel afnemen, immers het bezit laat het verlangen er naar snel doven. Of zou er toch nog ergens….?

Advertenties

13 reacties

Opgeslagen onder Culturele mening, Erotische mening

Raadselachtige wasteil…

Albert Cuypactie Sinterklaar 251106. 003 (2)Als ‘Pa’ weer wat extra verdiend had, en in de toenmalige handel kwam dat best wel eens voor, vierden we het Sinterklaasfeest als enige evenement in het jaar nogal uitgebreid. Wij kinderen hielden van de traditie die met dat feest van doen had.

Albert Cuypactie Sinterklaar 251106. 017 (2)En het mysterie dat die Sint kennelijk precies wist wanneer wij ons voor de steenkolenhaard te pletter zongen en dat ‘Pa’ dan altijd even weg moest om sigaretten te halen. Juist dan kwam die verrekte Zwarte Piet voorbij, ramde op een van de deuren, wist intussen onze wasteil te vullen met cadeautjes, haalde die kennelijk via het dakraam op vier hoog langs de dakgoot naar binnen (..) en zette hem dan voor de deur neer.

Albert Cuypactie Sinterklaar 251106. 023 (2)Als ‘Pa’ dan terug kwam met zijn rookwaar, stond de teil intussen voor de haard en zaten wij er dan met rode wangen voor. Wachtend op het uitspreken van onze naam en de overhandiging van de vele cadeautjes. Niet dat je in die jaren nu meteen werd overladen met duur speelgoed of zo. Veel kleding kregen we juist wel. Sokken, een trui, maar soms ook wat spul waarmee je als kind best trots was. Zo herinner ik me een plastic sleepboot die echt kon varen als je de motor die in het midden onder dek stond opwond met een sleuteltje. Dan kon het ding rondvaren in diezelfde teil waarmee de presentjes waren afgeleverd.

OLYMPUS DIGITAL CAMERAIk herinner me dat het scheepje ten onder ging in een van de pierenbadjes van het Amsterdamse Bos. Ik ben hem kwijtgeraakt in ieder geval. Mijn probleem als kind was wel dat ik precies een maand na de Sinterklaas jarig was en nog ben. Dus de echt grote cadeaus die ik altijd op een verlanglijstje voor de Sint zette bleven dan liggen wachten tot ik weer een jaartje ouder was. Dat mijn verlanglijstje voor dat doel kon dienen had ik nooit bedacht. Vaste traditie was ook dat de zus van mijn moeder op pakjesavond altijd op bezoek kwam. Dan keek ze naar wat wij aan spullen weer hadden gehad van de Sint, om dan uitgebreid te vertellen wat haar kinderen allemaal wel niet hadden gekregen. We werden best wel eens jaloers als we dat hoorden, maar ja, we wisten ook wel dat die tante jaloers was. Mijn moeder gaf ons al vroeg in ons leven uitleg over dat soort menselijke emoties. Toen ik de leeftijd bereikte dat ik niet echt meer geloofde in de Sint en zijn assistenten die indertijd nog niet van de slaven waren afgeleid, maar ook toen al dus wel in staat waren om overal tegelijk kinderen gelukkig te maken, scheelde dat veel spanning op die bewuste dag. Ons gezin verschoof de aandacht naar de kerst. Sint was een gepasseerd station. Op dat punt liepen wij dus een halve eeuw voor op de maatschappelijke ontwikkelingen van dit moment. Toch wel erg politiek correct als je het zo bekijkt…

14 reacties

Opgeslagen onder Historische mening

Mijn tweede chef; Schiphol….

Leo op kantoor Hoogewerff Schiphol medio 1975 Scan10593Als ik mijn extra vakantiebanen en weekendactiviteiten die geld opleverden niet meereken, was mijn tweede chef de man die me op een koude dag in januari 1966 ontving in het kantoor waar ik mijn volgende jaren voor een belangrijk deel zou doorbrengen. Dat kantoor lag verborgen in een oude hangaar op het toenmalige Schiphol en was voor normale mensen onbereikbaar. Het waarom zat hem in het feit dat het toenmalige vrachtplatform een barrière vormde tussen het publiekelijk toegankelijke terrein en die werkplek. Schiphol had toen nog een beperkte omvang en voor nieuwe bedrijven die zich er wilde vestigen maakte men ruimte in oude gebouwen. Vandaar dat wij dus in dat oude kantoor terechtkwamen in die hangaar. Die hangaar was het onderkomen voor het grondmaterieel van Martinair, toen nog Martin’s Air Charter. De vliegtuigen die van en naar de startbaan reden kwamen op 50 meter afstand aan mijn werkstek voorbij.

C46 Fred Olsen - ResizedJe hoorde, zag en rook die kisten uiteraard en als er een van de zeldzame straalvliegtuigen startte kon je maar beter even wachten met telefoneren. Het bedrijf was daar een maand of twee eerder neergestreken en was een filiaal van een statig transportbedrijf uit Rotterdam en Amsterdam. De chef was een man die uit Amsterdam afkomstig was, gepokt en gemazeld in het expediteursvak en overtuigd van de missie in de luchtvracht zoals toen de logistieke wereld nog heette, succesvol te zijn. Het was een tanige man, een jaar of twintig ouder dan ik, en voorzien van een heel goede babbel. Omdat hij meer op had met ‘import’ deed hij dat werk er zelf bij en deelde mij in als expediënt, oftewel de man die de exporten voor klanten moest verzorgen. Dat was leuk werk, want je had constant contact met de luchtvaartmaatschappijen.

Schipholl met Martinair Dove taxying outIn het begin was dat pionieren nog wel aardig. Je werkte overigens meer dan 60 uur in de week en soms nog meer, maar het bedrijf werd letterlijk en figuurlijk uit de grond gestampt. Ik leerde waanzinnig veel van de man. Hij was een echte chef. Streng als het moest, maar ook een leraar als het moest. Zijn persoonlijke bedrijfsauto was ons vervoermiddel, en hij zette me zonder rijbewijs achter het stuur van dat ding en leerde me zo zelfstandig te rijden. Mocht allemaal nog op Schiphol, mits je maar binnen de terreinhekken bleef. Het waren leerzame tijden en mijn gretigheid werd door hem fiks aangewakkerd. Niet in de laatste plaats door de voor mij zeer inspirerende wereld van de luchtvaart. Wat heb ik daar een uurtjes genoten van al die fraaie kisten zeg. Binnen een jaar hadden we trouwens al wat extra mensen in dienst. Een declarant, een chauffeur/vrijmaker en kregen we ook een andere auto ter beschikking. Want er stonden grote dingen te gebeuren. Niet in het laatst de totale verhuizing van het vliegveld Schiphol naar een nieuwe locatie….elders in de polder. Maar daarover later meer….(wordt vervolgd)

11 reacties

Opgeslagen onder Algemeen, Historische mening, Persoonlijke mening

Terrasobservaties

Party - 1Bijna niets zo leuk als op een terras zitten in een grote stad en kijken naar het voorbij lopende decor van vaak zo verschillende mensen. Ik ben gezegend met een creatieve geest en kan het dan niet laten om verhalen ‘in te vullen’ rond wat ik zoal zie. Ik bedenk me hoe mensen met elkaar omgaan, waar ze wonen, hoe ze hun liefdesleven inrichten of in welke auto ze rijden. Dat is een leuk tijdverdrijf en al snel merk ik dat de consumpties op zijn en een nieuw rondje nodig om nog even op mijn observatiestoel te kunnen blijven zitten. Worden die observaties gelardeerd in mooie witte of rode wijnen, zijn de verhalen ook mooier. Een enkele bereikt u via die blog.

WP_002824Onlangs zaten we weer ergens in een grote stad en keken naar het voorbij lopende publiek. Ik zag weer heel wat voorbeelden van mijn stelling. Zoals de plompe man die een meter of vijf vooruit liep bij zijn vrouw. Die slofte achter hem aan, gekleed in een soort pluchen joggingpak. Haar figuur oogde alsof het de strijd met de zwaartekracht al vroeg had opgegeven. Zij sjouwde met de boodschappen, hield ook de kinderen in de gaten, en liep als een halve invalide achter haar ongeïnteresseerde vent aan. Even later kwam van de andere kant van de straat een vrouw aanlopen die meteen mijn aandacht had. Mooi, slank, sexy, pumps, prachtige benen in een vacuüm getrokken jeansbroek.

OLYMPUS DIGITAL CAMERAZe liep om gezien te worden. Haar kinderen renden om haar bij te houden. Ze had er weinig aandacht voor. Waarvoor wel was niet te zien, haar ongetwijfeld mooie ogen zaten verborgen achter een designerzonnebril. Nieuwe rijke chique of zo? Dan dat echtpaar van een jaar of 70. Hielden elkaar vast of ze bang waren dat een van de twee er ineens onverwacht vandoor zou gaan. De liefde spatte er vanaf. Zo innig. De man met de broekclip viel me ook meteen op. Zijn rechter broekspijp liet een stevige versmalling zien, waardoor zijn sportsok duidelijk zichtbaar was. Die was op de fiets gekomen. Dat was wel duidelijk. Even later dat jonge paar met kind in een karretje.

REC_0003_editedJong, heel jong. En niet gelukkig. Het was ze beiden aan te zien. Hij zag er uit als een voetbalhooligan met zijn petje achterste voren en een jack met grote opschriften. Zijn joggingbroek was van glimmende stof gemaakt en had grote witte banen op de zijkanten van de pijpen. Zij droeg een verwassen spijkerbroek, een topje en een zwart jackje. Haar haren waren wat vettig en uitgegroeid, het kind in het wagentje was leuk om te zien, maar armoedig gekleed. Zouden ze al 17 zijn geweest? Het was doordeweeks op een werkdag. Werkten ze niet? Een ‘moetje’? De gezichten lieten geen enkele liefde zien. Afkeer kwam eerst, ongelukkig zijn op de tweede plek, en een soort verborgen armoede op de derde. Ze hadden de pas er stevig in. De door het kind verloren ballon bleef achter op het plein waar wij zaten. Moeder keerde niet om…..het kind jengelde niet. Wat een triestheid……

9 reacties

Opgeslagen onder Persoonlijke mening

The Beauty and the Beast!

OLYMPUS DIGITAL CAMERAEcht een toegegeven ondeugend trekje van mij is dat ik als ik ergens in de openbare ruimte zit vooral observeer. Ik kijk naar mensen, tracht te snappen hoe relaties in elkaar zitten en voeg er naar eigen gebruik soms wat peper en zout aan toe om een verhaal te maken dat mij persoonlijk acceptabel genoeg lijkt om er een blogje over te maken. Zo zat ik onlangs ergens uitgebreid en smakelijk te ontbijten. Hotel uit een keten, geweldig voedsel, en gezellig druk. Om ons heen allerlei andere bezette tafels.  Met veel verschillende mensen. Uit binnen- en buitenland.  Oudere stellen die het zich gemakkelijk maakten en de aangeboden etenswaren deels voor gebruik nu maar zeker ook voor later op de dag sprokkelden. Zakenlieden die even snel een ontbijtje naar binnen werkten en de strategie voor de dag bespraken met hun collegae. In dit hotel was dat niet veel anders dan in de honderden hotels waar ik tot nu toe verkeerde. De enkele uitzondering daar gelaten. Voor mij zijn ‘paren’ het meest interessant. Hun gedrag bij het ontbijt is voor mij bepalend voor een mening over hun relatie. Is men consequent met elkaar in gesprek, maakt men lol samen en genieten ze van het eten? Goede relatie! Zwijgen tijdens het ontbijt en er uitzien of het te veel moeite kostte om je er even leuk uit te laten zien voor de rest van de dag geeft me te denken. Mijmerend keek ik al smerend en kauwend rond en zag ineens een opmerkelijke combinatie.

Fat people 3Een uiterst fraaie en ‘goed afgewerkte’ jonge dame in een vrij strakke groenkleurige outfit aan de hand van een man die het bij een aflevering van ‘Óbese’ niet verkeerd zou doen. Een beul van een vent, goed in het pak zittend overigens, metertje of twee lang met een buikomvang waar veel mensen van schrikken. Ik vreesde voor de stoel waarop hij ging zitten. Ik denk toch dat we hier keken naar 150 kilo schoon mannelijk vlees aan de haak, de dame was volgens mij niet veel meer dan een kilootje of 50 aan die zelfde haak waard. Opmerkelijk was haar kennelijke liefde voor hem. Ze deed alles om het de mastodont naar de zin te maken. Scrambled eggs, spek, koffie, broodjes, een toetje…..hij verwerkte het zwijgend. Zij nam zelf slechts iets van yoghurt met wat thee. Toch zat er iets van chemie tussen die twee. Niks mis mee, maar ik snapte de combi niet helemaal. Al was het maar omdat we vrijwel allemaal ook kijken naar uiterlijkheden toch? The Beauty en the Beast dus. Moet je hier nu met enig leedvermaak of toch bewondering naar kijken? Was hij tijdens hun relatie zo dik geworden omdat ze hem zo goed verzorgde, of viel ze gewoon op ‘zwaar’? Was zijn ‘verhaal’ zo goed dat ze als vrouw niet keek naar de verpakking maar naar het innerlijk. Ik bedacht me dat ik de bedden in de hotelkamer wat aan de zachte kant had gevonden, zouden zij daar samen geen last van hebben gehad?

Romantiek - Al snel is de tv het spannendste moment van de dag...Kortom, ik kwam terug met de nodige inspiratie voor een blog als dit. Omdat ik het niet helemaal begreep (of begrijp) maar wel intrigerend vind. Vrouwen en mannen, het blijven opvallend tegengestelde polen als het om relaties gaat. Soms gaat dat goed, en soms blijf je met vraagtekens zitten. Hebben jullie dat nu ook of ben ik daarin de enige??

25 reacties

Opgeslagen onder Persoonlijke mening

Besmettelijke passies

BB08 - Leo vult spotterslijstje in HAJ 0476 Scan10242Ik geef onmiddellijk toe dat mijn liefhebberijen altijd veel tijd, aandacht en geld hebben gevraagd. Maar ik ben er als de kippen bij om dan meteen ter verdediging aan te voeren dat ik er ook heel veel plezier aan heb beleefd. Niet in de laatste plaats omdat ik vaak via mijn liefhebberij of voorkeur mijn carrière kon sturen. Zo was schrijven over mijn passies een reden om in feite mijn hele leven van alles en nog wat te publiceren op dit gebied. Maar ook om jobs te zoeken en te vinden die me dicht bij die bronnen van genot en plezier zouden brengen. Al had ik in eerste instantie nog gekozen voor het pragmatische werken bij een bankinstelling. Dat zorgde voor de toen nog nodige aanvullende scholing en studie en ik leerde er meteen wat discipline in werken precies inhield.

Leo in actie op MST 1975 Scan10033Toch weerhield het me na een aantal jaren niet om op zoek te gaan naar iets anders. Dat werd Schiphol. Administratief onderlegd, maar ook gek van die vliegende vrienden koos ik voor het werken in een toen nog vrij nieuwe bedrijfstak, de luchtvrachtlogistieke sector. Al snel verantwoordelijk voor het hele exporttraject van dat snel groeiende bedrijf. Elke dag tussen de vliegtuigen, het gaf me een extra kick om te doen wat moest worden gedaan. De leerschool was fantastisch. De keuze voor een eigen auto maakte dat ik al snel ook daarvoor een stevige voorkeur ontwikkelde. Niet zozeer voor de auto zelf wellicht, wel voor het merk. Een aantal jaren later zou ik me laten verleiden Schiphol te verlaten en in de auto’s te gaan. Missiewerk voor het merk moest verricht en in feite stapte ik er in met niet veel meer dan een dot enthousiasme en een goed verhaal. Het bracht me veel. Ik vloog regelmatig, zag wellicht nog meer van veel binnen-en buitenlanden, en ontwikkelde me tot een breed kijkende manager met een stevige eigen mening. Dat viel de importeur indertijd ook op. Een paar jaar later schoof ik daar aan tafel als lid van het M.T. De passie voor het merk kreeg nationale weerklank.

7188_10201484745665201_382005465_nDat ik veel vloog, op mijn luchtvaartlogje maak ik er wekelijks melding van, was een toegevoegde waarde. Al dat gereis zorgde ook weer voor een aantal bijzonder aanwinsten in mijn collecties en zo sloot de cirkel zich die ooit begon in 1960 toen ik me echt bewust werd van mijn gekte op het gebied van vliegtuigen. Kortom, al die momenten van keuzes maken zorgden voor een lekker gevarieerd leven. Onlangs was ik te gast bij iemand die een soortgelijke carrière beleefde, en nu van zijn passie zijn werk had gemaakt. Auto-historicus, met een huis dat vol staat met allerlei zaken die ik wel herken maar zelf niet bezit. Onze wegen zijn verschillend van opzet, maar eenmaal in gesprek verloren we de klok uit het oog. Wat een verhalen gingen er over en weer. Raakvlakken waren er zeker. Maar dat heb je al snel als je medeverzamelaars of gepassioneerde belevers ontmoet. Ik moest nog aardig doorrijden om weer op tijd thuis te zijn. In een auto van mijn meest geliefde merk natuurlijk. Want dat speelt nog steeds een belangrijke rol in mijn leven. Eenmaal daardoor aangeraakt kom je daar nooit meer vanaf….en blijkt het nog besmettelijk ook. Kijk maar eens onderweg………het barst ervan…Missie geslaagd dus!

21 reacties

Opgeslagen onder Hobbymening, Persoonlijke mening

De verrassende Vanguard

G-APEE_Vanguard_LAP_1280Je bent een jaar of 13/14 en je gaat op je fietsje naar Schiphol om vliegtuigen te bekijken. Je moet er iets voor over hebben, dus bij slecht weer, regen, wind, zomers of in de winter, je trapt je gek en bekijkt na aankomst alle bewegingen van dat moment op het platform van het toenmalige Schiphol. Met de boeken van Hugo Hooftman als uitgangspunt weet je al snel dat dit een DC-3 is en dat een Curtiss Commando. Een Viscount is goed te onderscheiden van een Electra en een DC-8 heeft een heel ander geluid dan een vergelijkbare Boeing 707. Al snel meet je je zelf de titel ‘luchtvaartexpert’ aan en geldt als autoriteit op dit gebied onder je vrienden. Cockpitbezoeken aan de vliegtuigen van de SAS, Aeroflot en KLM maken je tot een expert plus. Maar op een dag, frustraties, want er staat een vliegtuig op dat platform dat je nog nooit eerder zag. Het lijkt wat op…het kan zijn dat…..maar in de kleuren van de British European Airways moet het toch echt iets Brits zijn, al heb je deze nog niet eerder in je naslagwerken gevonden. Vanguard_G-APEF_re-enters_serviceDat wordt dus schrijven. Naar de redactie van ‘Cockpit’, het toenmalige lijfblad, ook al uitgegeven door Hugo Hooftman, indertijd een grote naam op dit gebied. Na enige tijd kom je er dan achter wat het is, de grote broer van de Viscount, en die heet Vanguard. Een groot vliegtuig met vier enorme turbopropmotoren, bedoeld als een soort voorloper voor de huidige Airbussen en bij BEA en de Canadese Trans Canada Air Lines in dienst genomen om op korte tot middellange afstanden met een maximum snelheid van 680km/u tussen de 130-150 passagiers te vervoeren en in de ruimten onder het passagiersdek ook nog hele ladingen vracht en bagage. Een vliegtuig met potentie zou je denken. Maar helaas, dat bleek toch tegen te vallen. De Vanguard werd niet echt een succes, enkele tientallen vliegtuigen werden er van verkocht, en dat zorgde er voor dat fabrikant Vickers flink in de verliezen kwam.

211937 - BAC Merchantman BA land Spl 1078 Scan10666Op Schiphol zag je ze nog heel lang opereren trouwens. Al verdwenen ze als passagiersvliegtuig al snel van de eerste lijn, BEA bouwde er een aantal om tot vrachtkisten die als ‘Merchantman’ met hun specifieke geluid nog jaren de BEA/British Airways vrachtlijnen van Londen naar Europese steden zouden domineren. Ook de Canadese en nog een aantal Britse passagiersvliegtuigen van dit type werden later identiek omgebouwd en kwamen o.a. terecht bij Britse en Franse chartermaatschappijen. Daar sleten ze hun laatste jaren in redelijke stilte. Een jaar of tien geleden was het echt over en uit. De laatste machine van dit type verdween naar een museum en het toestel verdween uit de lucht. Net zo stil als het ooit ook was gekomen. Alleen zat tussen die twee feiten wel zowat een halve eeuw. Een mooie herinnering,, want niet alleen keek ik op van die machine als jong jochie, professioneel maakte ik er nog vaak gebruik van. Alleen heb ik er nooit mee gevlogen. Nog steeds jammer.

6 reacties

Opgeslagen onder Hobbymening, Persoonlijke mening