Tagarchief: huis

‘Nieuw eigendom’; een boom!

WP_004226Woon je hier toch al een dikke twintig jaar, blijkt dat de boom die al die jaren voor de deur staat en die we in eerdere blogs al eens in het publicitaire zonnetje zetten, niet alleen een bron van de nodige insectensoorten te zijn, maar ook nog eens van ons te zijn en niet zoals wij dachten van ons en de buren. Het was om die reden dat ik zelf geen takken snoeide aan de andere kant van de boom, omdat ik toch enige terughoudendheid heb om zo maar bij de buren in de tuin  te gaan staan knippen en zagen toen ik dat aan onze kant wel deed. Dit omdat een aantal takken toch wat laag hing en je de kop stoten een serieuze optie werd. In het gesprek dat onlangs ontstond met onze buurvrouw bleek dat zij toch wat wrevel kende over die takken. Ze hingen voor haar ramen en ze vroeg zich af waarom ik die niet weghaalde. ‘Ik?’ vroeg ik nog oprecht verbaasd. ‘Het is aan jouw kant en dus jouw deel van de boom’. Dat bleek dus een misverstand volgens haar en de buurvrouw legde me omstandig uit dat die boom ooit was geplant door de oerbewoners van ons huis. Meer dan 40 jaar geleden. Als een stekje, zonder inzicht in de plek, of zonder visie omtrent hoe hoog en breed dat ding ooit zou worden. De mensen van wie wij het huis kochten, tweede bewoners van ons stulpje,  deden ook niks met die boom, vonden het wel mooi allemaal en wij namen op onze beurt aan dat… Onhandig!

WP_004225Al jaren zoeken we eigenlijk naar een geschikte oplossing om het ding kwijt te raken dat echt veel te dicht tegen het huis aan staat en zijn takken in goten en dakpannen tracht te steken. Dat er ook nog wespen in huizen tijdens zomerse omstandigheden maakt het niet leuker. en dat het hoog boven het huis uitsteken sommige bliksems wellicht op verkeerde gedachten kan brengen maakte extra nerveus. Nu hij van ons blijkt te zijn is goede raad duur. Weg er mee, omzagen dat ding. Geeft veel meer licht, ruimte en we komen af van dat gezoem. De eerste offerten zijn binnen. En als we dan toch bezig zijn, meteen maar even de voortuin ophogen en herindelen. Zijn we daar ook voorlopig weer mee klaar. Het kost wat maar dan krijg je ook iets. De aanvraag kapvergunning is weggestuurd, de offertes opgevraagd. Zou er nog meer van ons blijken te zijn wat eigenlijk nu nog in gedachten wordt gedeeld? Toch eens met de andere buren praten…..

Advertenties

15 reacties

Opgeslagen onder Persoonlijke mening

Dure patserhuizen…

WP_002267

Kijk je in je eigen omgeving eens in de rondte zie je al snel dat de gemiddelde huizenprijs de afgelopen jaren een flinke knauw heeft gekregen. Heel wat opgebouwde waarde verdampte door de crisis, maar zeker ook mede door de absurde plannen van een kabinet dat geen echte visie wist te ontwikkelen op dit punt en zich op zijn rug liggend over leek te geven aan de leden van de Kunduzcoalitie. In die laatste groep politieke partijen zetelt er een die meent dat alles wat ons is overkomen de schuld is van oudere huizenbezitters die het wagen om na een leven lang hard werken met pensioen te gaan. En daarbij hun duur betaalde villa’s via de Hypotheekrenteaftrek te laten financieren door jonge lieden in een of ander sociaal afbraakhuurwoninkje. Het zal duidelijk zijn dat ik bewust deze overdrijving toepas om mijn punt te maken. Ouderen zonder kansen op de arbeidsmarkt (en boven de 40 ben je al oud tegenwoordig) door laten werken tot je 67e of langer is echt een idee dat slechts voorkomt uit het brein van een verwrongen geest. Dat geldt ook voor de HRA-beperking. Hoe dan ook, de prijzen daalden voorspelbaar en de kans dat je een huis tegenwoordig binnen een jaar verkoopt is gering. Vandaar dat heel wat eigenaren met dank aan de Wageningse profeet flink onder water zijn gegaan en nu in armoede en uitkering terecht zijn gekomen.

Warmond, laan met prunusbomenGoed om wellicht te onthouden als u straks weer gaat stemmen! Hoe dan ook, al dat gedoe heeft geleid tot een flinke daling van de huizenprijzen. Als je nu goedkoop wilt wonen, echt goedkoop, moet je zijn in steden als Kerkrade, Het Bildt, Delfzijl, Pekela of Heerlen. De prijzen daar daalden in een jaar tijd flink. Limburg en Noord-Oost-Groningen als rampgebieden voor huiseigenaren. Maar er zijn ook plekken waar je echt nog even miljonair moet worden om er te mogen wonen. Zoals in Laren, waar de prijzen alleen maar omhoog gaan, of Bloemendaal. In andere villagebieden zoals Blaricum, Wassenaar en Naarden dalen de prijzen fiks, en zijn die dalingen percentueel net zo groot als in gemeenten als Delfzijl of Pekela.

04112011(001)_editedEn bij prijzen in die villadorpen die gemiddeld ergens rond een half miljoen liggen telt dat sterker aan dan bij 140.000 euro.  Volgens de Vereniging Eigen Huis die deze cijfers onlangs publiceerde is Laren echt op afstand de duurste gemeente van Nederland. Een beetje huis daar kost al snel 624.000 Euro. Maar dan woon je wel op stand. Aardig is ook dat in de regio waar ik mijn domicilie heb, Amsterdam, de markt weer aantrekt en de prijzen weer worden overboden door kopers die echt weer in de markt zijn voor huizen in deze regio. Dat is goed nieuws. Al ben ik wel bang dat het orakel van D66 straks weer iets bedenkt om ook dat gat te dichten. Want dat ook andere mensen enige welvaart ontwikkelen is de man kennelijk een doorn in het oog. Voor ons, huiseigenaren, is het maar te hopen dat de markt zodanig werkt dat hij met zijn stroming straks wordt uitgezweten. Al vrees ik dat dit niet het geval is. En dan zijn we nog verder van huis….

10 reacties

Opgeslagen onder Algemeen, Politieke mening

2014 – een schone lei!

01_Bentley_home_193En dan is het intussen 2014, een nieuw jaar is begonnen, lees ik links en rechts weer over oprechte wensen en verlangens om alles ‘anders te doen dan vorig jaar’. Net of je na een zesdaagse op de Veluwe zonder water en schone kleding opeens in een super-de-luxe badkamer toe komt aan reiniging van elk onderdeel aan je dan vervuilde lijf. Spoelen en opnieuw beginnen. Sommigen zien dat als een ultiem verhaal. Willen slanker of zelfs mager worden, opnieuw jong, stoppen met dit of dat, gaan het huis opknappen of schoppen hun partner het liefst de deur uit. Anderen stellen dat ze meer voor zichzelf willen opkomen of duiken weg in een of ander geloof. Van mij mag het. Uiteraard! Vrijheid, blijheid. Maar zouden we als mens echt in staat zijn volkomen opnieuw te beginnen?

hpMmSuTA3vHpzwUCf79DrQEn wat zouden we dan anders doen? Mij komt niet zo snel iets naar boven wat ik veel anders zou aanpakken dan dat ik tot nu toe deed. Maar dat zal zeker van doen hebben met mijn instelling dat mijn mening er nu ook al toe doet, dat ik niet meteen als de gebochelde van de Notre Dame door het leven hoef en dat er gelukkig wat mensen om me geven, zelfs van me durven houden. Daardoor kan ik mijzelf ook nog recht in de ogen kijken. Daarbij ben ik niet verslaafd aan sigaretten of drank, houd ik het qua eten meestal op een redelijk niveau, wandel er vaak toch nog heel wat kilometers op los en rijd niet al te overdreven (te)snel. Ach, ik had wellicht ietsjes diplomatieker in mijn carrière moeten staan, dan had ik minder snel de kop gestoten op bastions van onbegrip of pure domheid aan de andere kant. Zelfs die opmerking zou al voor verbetering van instelling in aanmerking kunnen komen als er een therapie bestond voor types zoals ik. Maar die is er niet en als die er wel was zou de therapeut er een flinke dobber aan krijgen.

???????????????????????????????????Dus, opnieuw beginnen? Een tweede leg? Een ander huis? Nieuwe omgeving? Het kan allemaal, maar ja, waar laat ik dan mijn spullen, want die wil ik voorlopig nog niet kwijt. En daar gaat het al fout, want dat zal ook moeten. Oude spullen uit, nieuwe aan, flink onderdompelen en uit het intussen vieze water van het verleden opstaan als een opnieuw geschapen Adam of Adonis. Voor sommigen een droombeeld. Nou ja, als je toevallig vrouw bent wil je wellicht liever Eva worden, maar het kan zelfs zo zijn dat je van geslacht wilt veranderen. Dan begin je echt opnieuw. Hoe dan ook, alle gekheid op een stokje, wat zou jij doen als je echt opnieuw kon beginnen? Of wellicht laten? En zijn dat dingen die je nu op jouw lijstje goede voornemens hebt staan? Laat eens weten, wie weet inspireert het mij ook om zaken anders te gaan doen dit jaar….(Met name op klusgebied kan ik wel wat inspirerends gebruiken..).  En aan het einde van 2014 kunnen we wellicht nog eens epibreren samen wat er van al die voornemens terecht is gekomen. Toch?

10 reacties

Opgeslagen onder Culturele mening, Persoonlijke mening

46 jaar

Onbekende auto met caravan HPIM8555_editedJa mensen, als u dit leest kom ik net terug van een minitripje. We waren samen weer even weg om te vieren dat we al heel wat jaartjes samen optrekken in het leven. 46 jaar alweer. Wat vliegt de tijd. Wij trouwden al heel jong. Kom daar maar eens om tegenwoordig. Men neemt er de tijd voor en experimenteert er voor dat evt. trouwmoment nog even lustig op los. Was in onze tijd wel anders. En omdat we zo jong waren moesten we ook nog toestemming vragen aan de wederzijdse ouders. Dat was nog een heel gedoe. Maar dat is iets voor andere tijden. Wij trouwden dus al heel jong, en gingen inwonen op een piepklein etagetje boven het huis van mijn schoonouders. Helemaal ingericht, met nieuwe spullen, maar wel uit een soort winkels die gevestigd was in Madurodam, want de ruimte was beperkt. Ook al hadden we een kleine huiskamer, dito slaapkamer (kon net een twijfelaar staan) en een mini-mini-keukentje. Maar…we waren onafhankelijk en heel gelukkig met en bij elkaar. Dat je in die omstandigheden een basis legt voor zoveel jaren daarna is in onze tijden van nu best een wondertje.

OLYMPUS DIGITAL CAMERAZal liggen aan het feit dat we de meeste strubbelingen al pratend wel op konden lossen en ook in staat bleken elkaar ruimte te gunnen en toch ons zelf te blijven. Opgaan in elkaar is leuk, maar er komen momenten dat je ook even naar de tv wilt kijken of zoals in mijn geval de vliegtuigen of auto’s met respect wilt behandelen. Claim je elkaar dan te veel komt het al snel als een grote druk op de schouders over en verdwijnt de liefde via de achterdeur. Nu is liefde echt niet de lijm voor alles. Dat is volgens mij ook wijsheid en ervaring. Niet alles is wat het lijkt en niet alles lijkt wat het is. Soms moet je wat water bij de wijn doen en als die wijn ondrinkbaar wordt moet je hem misschien wat aanlengen tot een meer drinkbare soort. Neem van mij maar aan dat ervaren partners binnen een vaste relatie vast precies snappen wat ik bedoel.

OLYMPUS DIGITAL CAMERAGeven en nemen, ruimte laten om te ademen en niet op elke slak zout. Verliefdheid is kort durend, wat er voor in de plaats komt bleek in ons geval een groter kapitaal. Al gun ik iedereen die vlinders in de desbetreffende buiken hoor. Toch was de combinatie sterrentechnisch niet op voorhand een verwacht succes.  Schorpioen en Steenbok, niet meteen een aan te bevelen samenvoeging. En toch ging het goed, wellicht juist door de extreme tegenstellingen. Het voelt goed, vertrouwd en we hebben soms (heel vreemd voor kakelaars zoals wij zijn) weinig woorden nodig om uit te leggen hoe het zit. Nou, dat allemaal vierden we, op 4 oktober, Dierendag. Met het zoveelste tripje in die 46 jaren die we als  paar samen optrekken alweer….lang hoor….pffff…

11 reacties

Opgeslagen onder Persoonlijke mening

Klusklap

KLus1Onkwetsbaar was hij, een klusser maar ook een durfal. Hun nieuwe huis, nou ja, hun woonstek met historie, had hij in de afgelopen jaren stukje bij beetje opgeknapt, gemoderniseerd. Voor een muur doorbreken draaide hij zijn hand niet om, een badkamertje had hij binnen een paar weken voor elkaar gebracht. Na zijn werk, moe als hij was, aan de slag en nog een paar uurtjes buffelen. Het resultaat was er naar. Het oude eensgezinshuisje was omgetoverd in een prachtig ogend onderdak voor hem en zijn geliefde. Nu zijn hij nog even die goten doen. Klusje van niks, de nieuwe goten lagen al klaar en voor het gemak had hij een stelling gehuurd bij zo’n specialist die alles verhuurde aan mensen zoals hij. Binnen de kortste keren had hij die stelling op die zwoele zaterdag opgebouwd. Zijn spieren spanden zich bij het neerleggen van de platen waarop hij straks zou staan om die oude goten los te maken en de nieuwe te monteren.

Hij floot zachtjes, zag al uit naar het resultaat en wat zijn geliefde dan zou zeggen. Die vertelde tegen iedereen dat hij zo’n geweldige klusser was en dat hij zoveel kon. Ze was ook altijd extra lief voor hem als hij weer een klusje af had. Verwende hem met iets lekkers uit de keuken of in bed. Hij wist dat ze van hem hield omdat hij zo goed kon werken. Overdag en in de avonduren of het weekend. Vakanties sloegen ze over, dat geld besteedden ze in het huis dan langzamerhand blonk dat het een lieve lust was. Toen de stelling af was pakte hij een speciale boor die hij ook had gehuurd met zo’n scherpe kop om daarmee die oude goot los te maken uit de verankering. Hij wilde het morgen doen, maar ach, toch bezig, dan nu maar even. Het ging toch niet regenen. Hij sloot het gereedschap aan, klauterde naar boven op de stelling en zette het apparaat op de oude regengoot. Die liet zich relatief snel demonteren….

Op enig moment stuitte hij op een weerbarstig stuk. Hij drilde er met de boormachine op los, zette zich schrap, hoorde niks van haar waarschuwingen….tot ineens de stelling achterover viel. Hij kwam ellendig terecht op dat fraaie betonnen randje dat hij om een perkje in de tuin had aangelegd. Zijn partner gilde….Hij hoorde het in de verte….Wat was er fout gegaan? Hij overdacht wat hij was vergeten. Dat moest de verankering van die stelling zijn geweest. Te veel haast, te graag willen klussen. Ineens voelde hij waar zijn benen waren. Hij voelde omdat hij ze niet meer voelde. Naar later bleek was zijn rug gebroken. Zijn onkwetsbaarheid bleek schijn. Hij zou nog lang kunnen genieten van zijn opgeknapte klushuis. Want werken kon niet meer, net zo min als lopen. Van het verwennen merkte hij ook weinig meer. En zijn vriendin liet hem na enige tijd in de steek. Een man die alleen maar kon praten over hoe goed hij vroeger kon klussen begon haar te vervelen. En daar zat hij dan….thuis, achter de geraniums. Die kon hij met wat moeite nog net zelf water geven….

13 reacties

Opgeslagen onder Verhalen zonder mening

Storen mag!

100_1757AZelfs in een terughoudende woningmarkt zijn er altijd ergens juweeltjes te vinden voor hen die zoeken naar heel veel ruimte, luxe, veiligheid en rust. Zo’n huis bieden lieve vrienden van ons aan in het schitterende Warmond. Een plaatsje in Zuid-Holland met uitstekende aansluitingen op spoor- en  wegverbindingen (A44) plus een achterland dat vooral bestaat uit water, bos of park. Op het terrein van het zeer goed beschermde landgoed Park Klinkenberg is nu een appartement te koop op de begane grond van het luxueuze compex, waar een beetje liefhebber van fijn wonen de vingers bij zal aflikken. Je krijgt niet alleen een huis met een onvoorstelbare hoeveelheid woonoppervlakte, maar ook nog eens een eigen ruimte in de enorme parkeergarage onder het complex waar je alle overtollige spullen kwijt kunt en/of je eigen vervoermiddelen. Die garage zelf is afgesloten, en het deel voor de bewoners nog eens extra beveiligd. Het hele complex ligt achter een voormalige klooster in een lommerrijke omgeving waar de reigers nog in de waterpartij naast je balkon rondlopen en je aan de overzijde aankijkt tegen schitterend groen.

100_1715 A (Small)Rust is hier gegarandeerd en door de wijze van bouwen is geluid van buren niet te horen. De half open keuken maakt dat hij of zij die eten of drinken bereidt altijd contact houdt met het gezelschap in de huiskamer. Alles chique en luxe en nog geen tien jaar oud. Een oase in de toch al drukke randstad. Uit eigen ervaring weet ik dat de winkels op loop- of fietsafstand zijn gelegen en dat je hier in Warmond een erg aardig horeca-aanbod hebt voor een evt. lekker hapje of drankje. Daarbij liggen de grote steden als Sassenheim, Leiden, Den Haag en zo meer op korte afstand. Ook de kust en Schiphol zijn snel bereikbaar. Ben je dus in voor echt iets heel anders? Kom dan naar Park Klinkenberg op 5 oktober a.s. en volg de bordjes ‘Storen mag’ die door de huidige eigenaren zijn opgehangen. Zij zelf willen kleiner gaan wonen en doen met pijn in het hart dit schitterende huis van de hand. Want dat ongestoorde genieten is bepaald niet overal te vinden. Dat is nu voorbehouden aan hen die dit huis wel zien zitten. Wil je meer weten over het object? Kijk dan ook even naar de website van de makelaar; http://www.conductvastgoed.com – Daar vindt je alle technische en prijsinformatie. Vooralsnog wens ik iedereen een gezellige en succesvolle open dag toe. En als je het huis hebt bekeken ben je het met me eens dat hier niet zo maar een tweede voorbeeld van bestaat.

12 reacties

Opgeslagen onder Algemeen

Gelukkig

DAVID_BIG_LSD‘Ach wat is gelukkig’ zuchtte de wat te dikke man naast me op het terras van de Zuid-Hollandse horecagelegenheid waar we even waren neergestreken voor een kopje gekookt water met het bekende zakje. Zonder dat ik er om had gevraagd was de man aan het tafeltje naast mij het gesprek met zijn buren aangegaan. Hij vervolgde zijn spiegelgesprek met een stem die een zekere dofheid in zich had. ‘Weet je, je neemt op enig moment het leven zoals het komt en maakt je geen illusies meer dat er nog meer in zit’. Hij nam een slok van zijn koffie. Ik bekeek hem nog eens goed. Doorgroefd gelaat, jaar of 70, gepensioneerd maar zeker niet gelukkig met het leven dat hij de laatste tijd leidde. ‘Toen ik nog werkte was het anders’ zo bevestigde hij mijn vermoedens. ‘Dan zat ik niet de hele dag thuis en hoefde ik niet steeds te doen wat mijn Ansje me zoal opdraagt te doen. Die kan niet tegen niksen, dus stuurt me overal heen. En als ik dan toch op de bank zit met mijn krantje moet ik in de tuin werken of een deel van het huishoudelijke werk overnemen. Niet dat ik dat echt een bezwaar vind hoor, maar het is de toon waarop ze het vraagt en de blik die ze me toewerpt. We zijn dit jaar 49 jaar getrouwd. Ik was een heleboel jaren dol op haar, maar sinds ze me thuis heeft is het wederzijdse verlangen afgenomen. Zij heeft haar kwaaltjes en ik? Ik weet het niet…… ‘.

Weer nam hij een slok koffie en het leek wel of hij diep moest nadenken over wat hij me nu zou toevertrouwen. ‘Ach, toen de kinderen nog moesten komen, ja, toen was alles koek en ei. Zij wachtte me bij wijze van spreken in het trapportaal al op. We waren gek op dat seksuele werk, en het bleek nog te functioneren ook, binnen een paar jaar drie kinderen. Daarna zakte haar zin snel in. Druk met de kinderen, en ik liet het maar gaan. Ze was nog steeds mooi en aantrekkelijk, maar na een aantal jaren werd ze dikker en dikker en leek het wel of ze me niet meer zag. Had ik er iets aan moeten doen? Ja, wellicht wel!’ Hij zuchte nog eens diep, nam een slok, kuchte een paar maal en keek naar een jonge vrouw die net het terras op kwam lopen. Van de soort filmster zonder echte carriere. Ik keek ook maar eens, wellicht dat het gesprek een andere wending zou nemen. Dat deed het. ‘Kijk…’ zei hij, ‘zo zag Ansje er ook uit, veertig kilo geleden.’ Hij keek nog eens naar het bevallig achterwerk van de blonde dame die een vrije stoel had gevonden en daar bevallig in neer zonk. ‘Nu….? Nu ben ik vooral tevreden…..’. Hij roerde nog eens in zijn koffie, dronk de laatste slok en stapte op. Zuchtend, kreunend, zei mij gedag en liep langzaam verder. Naar huis denk ik, waar hem een flinke klus wachtte…..Want geluk kent zijn prijs…!

9 reacties

Opgeslagen onder Verhalen zonder mening