Tagarchief: honger

Spuiten en slikken

Het zal de vaste en trouwe meelezers vast niet verbazen, een echte wielrenner ben ik, uw meninggever,  zelf nooit geworden. Veel te oncomfortabel dat gerace op die tweewielers. Na 20 km staan de blaren al op plekken waar ik de rest van de week graag nog een beetje op wil zitten. Nee, dan heb je wel een ijzeren gestel nodig. Of de nodige extra’s die je dan via pillen, poeders, spuiten of corrupte doktoren in je lijf kunt brengen. Kijk naar de afgang van de moderne profwielrennerij en je snapt wel wat ik bedoel. Nu is voor mij de Valkenburgse Cauberg al een hele ‘klucht’ om tegenop te komen, zoiets als de Alpe D’Huez vraagt een ijzeren gestel en dito conditie. En die bezit ik dus niet. Toch is die wielrenwereld wel heel fascinerend. Er hangt een zweem van heldenmoed omheen en het Tour-de-France-circus is eenmalig in zijn soort. Wel eens meegemaakt? Dan snap je wat ik bedoel. Onlangs, we bezochten de stad Munster in Westfalen om heel andere redenen, liepen we aan tegen een grote wielerkoers die het centrum van de stad meer dan levendig maakte, zonder dat er ook maar een enkele winkel open was.

Voor het daar befaamde Schloss ligt een park en een paar grote boulevards, en die waren compleet ingenomen door het wielercircus. Natuurlijk een echte finish met alles wat daarbij hoort, een luidruchtige speaker bijvoorbeeld, maar ook een twee voetbalvelden groot opvangterrein voor al die wielerhelden en heldinnen die op deze wat kille en winderige oktoberdag hun kunstje hadden vertoond.

De aankomst was dus in het centrum van de stad en door de kinderhoofdjes in de straten was dat best een hele toer. Mens en materieel zagen er dan ook nogal uit. Dan zoek je troost natuurlijk. En deze fanaten namen dus hun toevlucht tot de stands van de grote cateraars die echt van alles en nog wat aansleepten om honger en dorst van de soms verkleumde renners te stillen. Veel pasta, gehaktballen, braadworsten, friet, en vooral ook bier gingen er doorheen. Men stond echt in de rij om al dat lekkers tot zich te nemen. En zo zag je mensen met zwarte vegen vuil op de rode wangen heerlijk genieten van wat daar werd uitgereikt (consumptiebonnen gereed houden) maar meteen ook de koers bespreken waarin men prestaties leverde. Een stukje verderop stonden de sponsoren. Van overal en nergens werden fietsen te koop aangeboden, fietskleding, uitrusting, aanhangwagens, auto’s, bedenk het maar. En gezien de overmatige belangstelling voor al dat ‘lekkers’ heeft men vast aardige zaken gedaan.

Een interessante ervaring. Zeker als je niks hebt met zelf op de fiets klimmen. Het is en blijft een fenomeen, het blijft ook een mooie sport. Jammer dat hij zo ernstig verziekt is door mensen die zonder spuiten of slikken kennelijk niet in staat zijn echte prestaties neer te zetten. Maar wij hadden wel een genoeglijke ochtend, dat is zeker. Zouden er trouwens ook pillen bestaan om asportieven om te toveren in prestatiegerichte fietsers?

Advertenties

14 reacties

Opgeslagen onder Reismening, Toeristische mening

Rotterdamse accenten…

Ooit, lang geleden, ik werkte als bedrijfsleider in het Mokumse autodealervak, haalden we een leuk onderhoudscontract binnen dat ons hielp de werkplaats flink bezet te houden. Veel werk, veel reparaties. Opdrachtgevers waren een stel slimme handelaren die vanuit het Rotterdamse enigszins naïeve en vooral op een lage koopprijs ingestelde Amsterdammers auto’s wisten aan te smeren. Nou ja, auto’s, sommigen verdienden die naam nog wel, maar er zaten ook echte wrakken tussen hoor. Met garantie. Vanuit drie Mokumse vestigingen werkten die lui snel en efficiënt en verdienden koffers met geld aan hun handel. Gladde praters, een pak vol beloften. En mensen die verliefd op een auto worden zijn vaak met een enkele vinger te lijmen. Het lukte de toch een heel andere taal pratende lieden uitstekend. En wij moesten de evt. ellende oplossen. ‘Onder garantie voor de klant’, dat sprak. Maar wel binnen de grenzen van het beschikbaar gestelde budget. Wat meestal aardig mager was.

En voor weinig konden wij niet van een tiendehandsje een nieuwe auto maken, ook al hadden we perfecte technici in huis met een ongekend talent tot improviseren. Het ging lang goed. Soms was er een conflict. Zo herinner ik me de klant die een enorme Cadillac Fleetwood had gekocht om hier op zijn eigen klantenkring indruk te maken. Goudkleurig, een metertje of acht lang of zo (zo leek het…). De man was zelf in een schitterend pak gestoken en gedroeg zich als Heer Olivier. Tot hij ontdekte dat de enorme Yank niet op acht, zoals beloofd, maar op zes cilinders voortgang boekte. De Cadi was niet voor niets in de handel gekomen en verkocht. Maar de man eiste van onze werkplaatschef dat die alle problemen zou oplossen. Die belde met de Rotterdamse opdrachtgevers, waar geen witte rook uit de schoorsteen kwam voor een totale motorrevisie. Dat was niet gebudgetteerd…. De zakenman werd enorm boos toen hij het nieuws vernam dat zijn representatieve Yank niet tot nieuwstaat werd omgevormd en bedreigde onze werkplaatschef met alles wat een boze klant maar kan bedenken. Die belde nog even naar het adres van de opdrachtgevers. Immers wij waren geen partij in dat conflict. Binnen tien minuten stopte er een Mercedes van de sportieve en uitgebouwde soort voor de deur van de werkplaats. Daaruit stapten drie kleerkasten van kerels die meteen op de zakenman afliepen en hem op enigermate indrukwekkende toon vroegen: ‘zijn er problemen meester?????’. De zakenman kromp ineen. Dit waren de autoverkopers en die maakten de regels wel zelf uit.

De Cadillac ging, met aan het stuur een van de kleerkasten, terug naar het verkooppunt en wij zagen man noch auto ooit weer. Dat gold na een maand of zo ook voor de Rotterdamse verkopers. In een weekend tijd werden drie vestigingen compleet leeg gereden en waren ze nergens meer te bekennen. Overigens waren wij toen keurig betaald voor al het verrichte werk. Dat was dus allemaal iets van 35 jaar geleden. Onlangs kocht een lieve vriend van ons een kleine dieselauto bij een soortgelijk adres in Hoofddorp. Uit zijn verhaal over het verschil tussen advertentie en realiteit maakte ik op dat de manier van zaken doen van de betreffende verkopers ongeveer gelijk was aan wat ik hiervoor omschreef. Ik kon niet nalaten te vragen of die kerels wellicht een Rotterdams accent hadden……..

17 reacties

Opgeslagen onder Automening, Persoonlijke mening