Tagarchief: groot

Einde oefening uitgeverijen?

Boeken schrijven - 3Wie droomt van het schrijven en laten uitgeven van een boek moet opschieten. Ik vrees dat over een jaar of tien weinig tot geen van die oude bolwerken van het geschreven woord over zijn. Ten onder gaat men vaak aan zelfoverschatting, slechte marketing en het idee dat slechts een beperkt deel van de bevolking in staat is om iets fatsoenlijks neer te pennen. Het recent gehouden Boekenbal gaf duidelijk weer waar het om gaat. Te veel mensen zijn geroepen, te weinig uitverkoren. Je ziet een bonte verzameling van zgn. BN-ers die nog wel een beetje verkopen, wat lieden die op eigen naam nog iets weg weten te zetten en dan een grote groep figuren die wel hoogdravend bezig is zichzelf als belangrijk te betitelen maar qua verkopen bij de gemiddelde doktersromanauteur ver achter blijft.

OLYMPUS DIGITAL CAMERAUitgeverijen die juist die laatste categorie boeken blijfen uitgeven is een wat langer leven beschoren. ‘Pulp’ in de ogen van de grachtengordelauteurs, maar vaak wel in een oplage van een paar honderd duizend weg te zetten in een gretige markt van dromende huisvrouwen en/of mannen. Al die andere boekwerken kom je na verloop van tijd weer tegen als ‘restant’ bij de vroegere De Slegtewinkels, de Kringlopers van dit land of zelfs op boeken- en vrijmarkten. Zelfs een oplage van 500 stuks is soms al te veel. Men is al blij als er 150 boeken van een bepaalde titel de deur uitgaan. Veel auteurs die door terughoudendheid van de bekende uitgevers geen schijn van kans maken hun manuscript gelezen of geaccepteerd te krijgen kiezen dan voor een van de kleinere bedrijven die via Print on Demand zorgen dat die eerder genoemde droom van een eigen boek wordt ingelost.

Boeken en vidoos aank.dd. 191011 HPIM4736_editedEn heus, je hoeft echt niet Jan Doedel te heten om je tot zoiets te hoeven ‘verlagen’. Zelfs bekendere mensen moeten op de knietjes om iets uitgegeven te krijgen. Je moet dan zelf veel doen, met schrijven alleen kom je er niet. Die PoD-uitgevers zijn vaak klein, kennen de weg, maar doen niet veel aan promotie. Aanzitten bij ‘De Wereld Draait Door’ of ‘RTL Late Night’ is in de meeste gevallen een illusie. Die hebben zo hun eigen netwerken. Langzaam aan wordt deze nieuwe boekenverkoop de bestaande uitgevers fataal. Het aantal faillissementen stijgt, men gaat onder water en die trend zet zich nog wel even door ben ik bang. E-Books zijn een opkomende extra ramp voor veel uitgevers. Ze zien het nut wel van die dingen, maar niet de noodzaak. Een ‘echte lezer’ wil papier vasthouden. Ik snap de gedachtengang, maar of het echt handig of zakelijk is? In 2013 gingen 71 uitgeverijen failliet. Veelal de grotere met een bekende naam. Nieuwe namen verschenen en dat zijn vaak kleine winkels of e-publishers. En die gaan het vermoedelijk wel redden. Dus er is nog wel een kans op dat eigen boekje mensen, maar dan moet je er echt iets voor doen. Heel veel zelfs. En neem van mij aan dat je er met schrijven alleen tegenwoordig niet meer komt. Juist in dat tweede traject schuilt je talent. En als je dat niet bezit, vergeet het maar…..

Advertenties

9 reacties

Opgeslagen onder Algemeen, Culturele mening

Arrogante observaties…

123247422_9fe620fbbeZij was een met zichzelf redelijk ingenomen dametje. Dat zag ik direct toen ze mijn kant op kwam lopen. De voorstelling moest nog echt beginnen, maar zij was samen met haar vriend of man aan de late kant. Moest kunnen. Doordat ze in haar ene hand een tas droeg en in haar ander een groot glas cola duurde het even voor ze zat. Ik kon haar even bekijken. Redelijk lang en slank, jaartje of 38-40, designerpakje aan, hoge hakken. Blond, maar niet opvallend. Haar gezicht vertoonde meer chique dan ordi, maar een glimlach zat er niet op. Grijsblauwe ogen die bij die ene blik die ze mij, oudere observator, toe deed komen, duidelijk maakten dat er niet zoveel warmte in zat. Haar vriend was een halve kop kleiner. Beetje opgeblazen gezicht, gekleed in een ‘reclameoutfit’ van de verkeerde soort. Jeans, hemd en daarover dan een singlet met van die foute printjes. In zijn rechterhand een ‘bak bier’. Ik snap nooit dat je al dat vocht in je lijf krijgt, laat staan dat je dat zonder elk half uur aandrang te voelen naar binnen kolkt. Dat deed hij, kolken. Voor de hoofdact op kwam was het bier verdwenen. Hij zelf ook, op zoek naar een tweede glas van dat gele vocht.

Fat people 1Net voor de lichten doofden in de zaal waar het optreden van die Canadese artiest plaatsvond, was hij weer terug. Vanaf moment een dat hij nu zat had hij zijn handen op en aan zijn partner. Van haar nek tot haar billen, zijn rechterhand vond zijn weg, de linker hield het glas vast. Opmerkelijk, ik keek soms even nieuwsgierig hun kant uit, beiden bleven rechtuit kijken naar het podium. Toen de duizenden toeschouwers langzaam aan in de stemming kwamen en mee begonnen te zingen deden mijn ‘buurtjes’ dat ook. De vrouw bracht geen prettig geluid voort. Beetje laag en schor. Niet sexy, kraaiachtig. De man kon ik niet goed volgen. Ik zag alleen die hand die haar streelde over haar kleding heen. Op 10 cm afstand van mijn arm of dij. Hij kon haar niet loslaten. Maar echt veel reactie kreeg hij ook niet. Ze deed alsof er een vlieg over haar lijf liep denk ik, er kwam geen enkel gebaar retour, geen blik van herkenning, geen wijze van dankbaarheid voor zoveel liefde van zijn kant.

Vrouwenlijf - 1Toen we als publiek geacht werden op te staan om een ‘meezinger’ actief in te vullen zag ik pas hoe groot het verschil in lengte tussen die twee was. Nog eens vergroot door die hoge hakken van haar. Gelukkig stak ik zelf een dikke kop boven haar uit. Heeft ze vast niet gezien. Afgeschreven als decor in de zaal. Natuurlijk. Maar ik heb zelden iemand gezien die zo strak vooruit bleef kijken. Uren lang. Zou ze een stijve nek hebben gehad? Bij het uitgaan van de zaal liepen zij de andere kant op. Hij met zijn biertje in zijn hand, zij met de lege glazen van het vorige rondje. Toch nog rolbevestigend….

6 reacties

Opgeslagen onder Algemeen

The Beauty and the Beast!

OLYMPUS DIGITAL CAMERAEcht een toegegeven ondeugend trekje van mij is dat ik als ik ergens in de openbare ruimte zit vooral observeer. Ik kijk naar mensen, tracht te snappen hoe relaties in elkaar zitten en voeg er naar eigen gebruik soms wat peper en zout aan toe om een verhaal te maken dat mij persoonlijk acceptabel genoeg lijkt om er een blogje over te maken. Zo zat ik onlangs ergens uitgebreid en smakelijk te ontbijten. Hotel uit een keten, geweldig voedsel, en gezellig druk. Om ons heen allerlei andere bezette tafels.  Met veel verschillende mensen. Uit binnen- en buitenland.  Oudere stellen die het zich gemakkelijk maakten en de aangeboden etenswaren deels voor gebruik nu maar zeker ook voor later op de dag sprokkelden. Zakenlieden die even snel een ontbijtje naar binnen werkten en de strategie voor de dag bespraken met hun collegae. In dit hotel was dat niet veel anders dan in de honderden hotels waar ik tot nu toe verkeerde. De enkele uitzondering daar gelaten. Voor mij zijn ‘paren’ het meest interessant. Hun gedrag bij het ontbijt is voor mij bepalend voor een mening over hun relatie. Is men consequent met elkaar in gesprek, maakt men lol samen en genieten ze van het eten? Goede relatie! Zwijgen tijdens het ontbijt en er uitzien of het te veel moeite kostte om je er even leuk uit te laten zien voor de rest van de dag geeft me te denken. Mijmerend keek ik al smerend en kauwend rond en zag ineens een opmerkelijke combinatie.

Fat people 3Een uiterst fraaie en ‘goed afgewerkte’ jonge dame in een vrij strakke groenkleurige outfit aan de hand van een man die het bij een aflevering van ‘Óbese’ niet verkeerd zou doen. Een beul van een vent, goed in het pak zittend overigens, metertje of twee lang met een buikomvang waar veel mensen van schrikken. Ik vreesde voor de stoel waarop hij ging zitten. Ik denk toch dat we hier keken naar 150 kilo schoon mannelijk vlees aan de haak, de dame was volgens mij niet veel meer dan een kilootje of 50 aan die zelfde haak waard. Opmerkelijk was haar kennelijke liefde voor hem. Ze deed alles om het de mastodont naar de zin te maken. Scrambled eggs, spek, koffie, broodjes, een toetje…..hij verwerkte het zwijgend. Zij nam zelf slechts iets van yoghurt met wat thee. Toch zat er iets van chemie tussen die twee. Niks mis mee, maar ik snapte de combi niet helemaal. Al was het maar omdat we vrijwel allemaal ook kijken naar uiterlijkheden toch? The Beauty en the Beast dus. Moet je hier nu met enig leedvermaak of toch bewondering naar kijken? Was hij tijdens hun relatie zo dik geworden omdat ze hem zo goed verzorgde, of viel ze gewoon op ‘zwaar’? Was zijn ‘verhaal’ zo goed dat ze als vrouw niet keek naar de verpakking maar naar het innerlijk. Ik bedacht me dat ik de bedden in de hotelkamer wat aan de zachte kant had gevonden, zouden zij daar samen geen last van hebben gehad?

Romantiek - Al snel is de tv het spannendste moment van de dag...Kortom, ik kwam terug met de nodige inspiratie voor een blog als dit. Omdat ik het niet helemaal begreep (of begrijp) maar wel intrigerend vind. Vrouwen en mannen, het blijven opvallend tegengestelde polen als het om relaties gaat. Soms gaat dat goed, en soms blijf je met vraagtekens zitten. Hebben jullie dat nu ook of ben ik daarin de enige??

25 reacties

Opgeslagen onder Persoonlijke mening

Kaf en koren…

Bakker - 5Het is echt stom toevallig dat ik in de afgelopen paar weken vier keer op verschillende wijze betrokken raakte bij het aankoopproces van een nieuwe auto bij vrienden en kennissen. Soms bleken verkopers elkaar de strot af te snijden (figuurlijk…dat spreekt) om de order binnen te halen, in andere gevallen deed men niet eens de moeite om even te bellen of te mailen met een waardevolle offerte. Daarbij moet gesteld dat de inruilauto’s bepaald geen problematische situaties opleverden. Toch meenden een paar van die verkopers dat zij heel wat meer kennis en ervaring in de strijd konden gooien dan bij mij of de betroken klanten voorhanden was of is. Helaas, het gros lag nog in de wieg toen ik zelf al met dat vak van doen had….. Want, ik was er in de meeste van de genoemde gevallen in meer of mindere mate bij betrokken. Men geeft mij in bepaalde kring de credits dat ik nog wat contacten bezit en die spraken we dan ook aan.

Autohuis van Doorn  TopHet autodealerlandschap is nog steeds zeer bijzonder, zeker voor een buitenstaander of iemand die eens in de tien jaar of zo toe is aan een andere auto. Duidelijkheid verkrijgen is best lastig en ik moet helaas constateren dat veel van die verkopende lieden erg goed zijn in het diffuus houden van wat je nu eigenlijk voor die catalogusprijs geleverd krijgt. Dat je dan ook nog een enorm bedrag moet bijbetalen aan zgn. afleveringskosten (heet: kosten rijklaarmaken) en bepaalde extra’s slechts te koop zijn in pakketten maakt de zaak er niet handiger of overzichtelijker op. Drie van de vier prospects kochten hun droomauto. Dat lukte dus, en in die gevallen was het de verkoper die het verschil maakte. Die verkoper met het ‘eerlijke verhaal’, het enige juiste advies, aanvoelend wat de klant wilde. Sommigen waren goed in een strak verhaal, anderen bakten er daarentegen weinig van. Voor even wist ik weer waarom ik jarenlang werk maakte van trainingen op dit gebied. De klant centraal stellen, vooral goed luisteren naar wat een klant zegt, of wellicht juist niet zegt, en inspelen op de behoeften. Wie dat niet doet heeft in dat vakgebied niets te zoeken.

automeileWie een ‘gouden deal’ wil doen als dealer, maar zolang treuzelt dat een klant alsnog elders koopt, snapt het vak ook niet. Wie treuzelt bij het oppikken van koopsignalen heeft eigenlijk niets te zoeken in dit competitieve wereldje. En daar komt nog iets bij. Een zelfbenoemde ‘slimme’ verkoper die zijn werk niet verstaat verliest nog veel meer potentiële klanten omdat dit zich rond spreekt. Ontevredenheid gaat naar minstens tien andere mensen door, tevredenheid naar een stuk of drie, vier. En bedenk ook dat een prospectkoper niet slechts rondkijkt in zijn eigen omgeving. Auto’s worden tegenwoordig in het hele land door professionele bedrijven verkocht. En de prijsverschillen zijn erg groot. Voor dezelfde auto’s liepen de inruilbiedingen uiteen van zes honderd tot ruim 3700 Euro! Dat is veel geld en maakt uiteraard mede het verschil. Met nog een van de vier prospects in het kooptraject ben ik benieuwd of ook dit laatste geval mijn mening versterkt over het verkopersleger in dit land. Er zit veel kaf onder het vaak erg fraaie koren…….

14 reacties

Opgeslagen onder Automening

Overweldigend Dortmund

Het was in feite ‘om de hoek van ons hotel’. Althans zo leek het bij de reservering. Maar toen we er waren bleek het stadscentrum van Dortmund toch nog wel op 25 km afstand van ons hotel te liggen. En dat waren bepaald niet de snelste kilometers die we ooit aflegden. Wat een drukte. Toen we in een van de vele parkeergarages ons werkpaard hadden neergezet en aan de wandel gingen bleek ons ook waarom. Overweldigd als we waren door het weekje Berlijn een ruime tien dagen daarvoor, Dortmund bleek heel veel te bieden te hebben voor hen die willen shoppen tot ze droppen, of willen eten tot ze er bij neervallen. Is het een mooie stad? Nee! Het is een stad die echt enorm heeft geleden onder de oorlogshandelingen. En daarna van alles en nog wat heeft neergezet dat de toets der architectuurkritiek maar nauwelijks kan doorstaan. Maar men vulde de stad met winkels en clusters daarvan in een soort winkelpaleizen van ongekende luxe, comfort en aanbod. Dortmund heeft weliswaar niet zo’n grote faam bij ons Nederlanders als Keulen of Dusseldorf, het is een enorme stad (de tweede van NRW en zevende van heel Duitsland) en dat merk je.

Elke grote winkelketen zetelt hier, alle grote boekenwinkels kom je er tegen, het aanbod aan eet- en drinkzaken is fabelachtig en men kent heel wat leuke terrassen. De stad heeft meer dan 600.000 inwoners en het leek wel of een groot deel daarvan op deze bezoekdinsdag niets beters te doen had dan ook genieten van de vele winkels. Musea moet je hier niet zoeken, veel historisch is er niet te vinden. Dit is een stad voor moderne nijvere werkbijen. Men mist het mondaine van Berlijn, maar ook het provinciale van Oberhausen of Essen. Dortmund is zich bewust van zijn eigen kracht en de Dortmunders lijken dat ook te beseffen. Daarbij, voor echt Duits bier kom je naar hier. Dortmund levert jaarlijks iets van 600 miljoen liter bier af en daaronder zitten een paar stevig bekende namen. Overigens is er wel een museum over juist dit onderwerp. Grappig!

Parkeren in de stad zelf was geen enkel probleem, je kunt vrijwel overal zeer betaalbaar terecht. Maar neem wel de tijd als je de stad weer verlaat….Men grossiert in stoplichten en ook in snelheidscontroles. Dus doe vooral rustig aan als je Dortmund wilt bezoeken. Het is meer dan de moeite waard en gegarandeerd dat je er als shopper vindt wat je zoekt. Mij is dat zeker gelukt….

10 reacties

Opgeslagen onder Culturele mening

Optionele geslachtsruil…

In dat zelfde gesprek onder vrienden waarin we filosofeerden over teruggaan in leeftijd (zie blog hier van 15 september jl.) kwam een van de dames ineens met het beeld dat zij wel eens een dagje man zou willen zijn. Terwijl ze met een lichte kleur op de wangen zat omdat de aanwezige mannen toch wat wonderlijk  naar haar keken, legde ze een beetje beschaamd uit wat haar beweegredenen voor deze wens waren. Die stoelden vooral op nieuwsgierigheid. Ze wilde gewoon eens weten hoe het zou voelen om daar beneden iets te hebben dat buiten het lichaam het geslacht bepaalde en ook een keer geen vrouwelijke problemen te voelen. Opgewonden raken door een aanraking en dan te voelen hoe wat klein is groeit tot indrukwekkende proporties. Maar ook om je gezicht en niet je benen te hoeven scheren. Voor ons mannen was het toen even reden om de mond te spoelen, en natuurlijk te proberen zo neutraal mogelijk te blijven kijken. Immers, wij weten hoe dat voelt, je bent er mee opgegroeid en eerlijk gezegd voelt dat nog steeds goed.

Uiteraard werd er veel doorgepraat over het onderwerp. Zouden wij mannen niet eens willen weten hoe het zou zijn om een dagje als vrouw door het leven te gaan? Het enthousiasme was niet zo groot, hoewel het idee dat alle pluspunten die vrouwen meestal met zich meedragen dan een hele dag beschikbaar zouden zijn, ook wel iets kan hebben. Maar we dachten ook aan de nadelen. Je bent kwetsbaar als vrouw, kleiner, minder sterk, je hebt de zorg voor huishouden, kinderen, schoonmaken, het koken, en zo meer. Het werd nog ingewikkelder toen we al pratend ineens beseften dat we als mannen dan vanuit ons ‘man zijn’ naar dat vrouw zijn zouden kijken. Dat we een eventuele liefdesdans met een man toch wat minder aantrekkelijk zouden vinden en wellicht dan maar voor de vrouwenliefde zouden kiezen. Je moet wat als macho toch?

Het idee echter intrigeerde wel en het bleef nog lang onrustig in de gelegenheid waar we indertijd zaten. Voor mij verdween het beeld redelijk snel weer uit de gedachten, je bent druk en dan is een dagje vrouw zijn niet meteen iets om je mee bezig te houden, maar de betreffende vriendin kwam er onlangs weer op terug. Het idee intrigeerde haar wel nog steeds. Gewoon door die nieuwsgierigheid. Gevoed door een bezoek aan de sauna waar ze met verbazing had gekeken naar alle verschillende verschijningsvormen van het mannelijk geslacht. Tja, alsof vrouwen allemaal gelijk gebakken zijn zeg…Ik bleef maar wat schaapachtig glimlachen. Mooi dat ik me zelf niet leen voor dat ruilen van geslacht en bijbehorende ervaringen, hoewel je het met de moderne technologie wellicht binnenkort wel mag verwachten als een optie tot ultiem geluk of genot. Ben wel erg benieuwd of er dan klanten genoeg zijn om het eens te ervaren. Ben jij ook benieuwd lieve lezer? En zo ja, wat lijkt je dan het meest interessant? Ben benieuwd welke gedachten er bij jullie mannen en vrouwen leven op dit gebied. Al was het maar voor mijn lieve vriendin die het idee zo origineel opperde….

22 reacties

Opgeslagen onder Erotische mening, Persoonlijke mening

De wespenboom

Voor onze woonstek staat een boom. Een heel stevige boom ook nog. Soort van spar of zoiets, we delen het ‘vruchtgebruik’ met onze rechterbuurvrouw. Die boom biedt in de zomer enige schaduw en in de winter een stukje bescherming tegen al te overvloedige regenval. In de loop van de jaren dat wij hier wonen is die boom aardig gegroeid. Hij stond er al toen we kwamen, maar toen was de tweede etage maar net bereikt, nu steekt hij boven het dak uit. En ook in de breedte is hij aardig uit de kluiten gewassen. Voordeel van zo’n sparachtige, geen bladverlies in de winter en hij siert de straat op met zijn groene aanwezigheid. Maar er kleven ook letterlijk en figuurlijk nadelen aan deze voortuinversiering. De boom moet af en toe bijgehouden worden en die taak is dan voor mij. Buurvrouw is op leeftijd, die doet echt niets meer aan het onderhouden van haar groene gezel. Dus begin van het jaar klom ik op een ladder en zaagde af wat tegen het huis sloeg bij zware wind. Tot op of voorbij de eerste etage. Wat me toen opviel was dat de boom een soort kleverige substantie langs haar stam en takken liet weglopen.

Geen idee waarom, maar het trok allerlei kruipende insecten aan. Torren en zo…brrr. Heel wat van dood gemaakt. Toen het zomer werd kregen we te maken met wat andere gasten. Een flink wespenvolk nestelde zich in de boom. Het vliegen van al die beestjes zorgde voor een vrijwel constant gezoem dat van ergens tussen die takken vandaan kwam. Passanten bleven soms staan om te kijken waar dit geluid vandaan kwam. En als we kijken naar de diverse takken, vanuit onze observatieposten op de tweede etage, zien we al die gele rakkers aan en afvliegen. Toch maar eens gebeld met de gemeente. Is daar iets aan te doen? ‘Ja, mits op grondniveau. We klauteren niet voor u in een boom, en een hoogwerker huren we er niet voor in. U kunt altijd zelf een particulier bedrijf bellen voor de verdelging van die beestjes’. Kortom de service van de Dienst Publieke Werken beperkt zich tot grondniveau. En dat kan ik ze niet bieden, die wespen nestelen zich nu net zo ver van de grond dat ze niet te verdelgen zijn. Kortom, we laten het maar zo en hopen dat ze volgend jaar weg blijven en anders……moet die hele boom er maar aan geloven. Jammer maar helaas. Maar met wespen heb ik niet veel op, net zo min als met kruipertjes die op die stroopachtige vloeistof af komen. Nu nog even zien of buurvrouw wel haar aandeel in de verwijderingkosten voor haar rekening wil nemen. Ik vrees van niet. Zal ik dan de halve boom maar omzagen?

7 reacties

Opgeslagen onder Persoonlijke mening