Tagarchief: fris

The Beauty and the Beast!

OLYMPUS DIGITAL CAMERAEcht een toegegeven ondeugend trekje van mij is dat ik als ik ergens in de openbare ruimte zit vooral observeer. Ik kijk naar mensen, tracht te snappen hoe relaties in elkaar zitten en voeg er naar eigen gebruik soms wat peper en zout aan toe om een verhaal te maken dat mij persoonlijk acceptabel genoeg lijkt om er een blogje over te maken. Zo zat ik onlangs ergens uitgebreid en smakelijk te ontbijten. Hotel uit een keten, geweldig voedsel, en gezellig druk. Om ons heen allerlei andere bezette tafels.  Met veel verschillende mensen. Uit binnen- en buitenland.  Oudere stellen die het zich gemakkelijk maakten en de aangeboden etenswaren deels voor gebruik nu maar zeker ook voor later op de dag sprokkelden. Zakenlieden die even snel een ontbijtje naar binnen werkten en de strategie voor de dag bespraken met hun collegae. In dit hotel was dat niet veel anders dan in de honderden hotels waar ik tot nu toe verkeerde. De enkele uitzondering daar gelaten. Voor mij zijn ‘paren’ het meest interessant. Hun gedrag bij het ontbijt is voor mij bepalend voor een mening over hun relatie. Is men consequent met elkaar in gesprek, maakt men lol samen en genieten ze van het eten? Goede relatie! Zwijgen tijdens het ontbijt en er uitzien of het te veel moeite kostte om je er even leuk uit te laten zien voor de rest van de dag geeft me te denken. Mijmerend keek ik al smerend en kauwend rond en zag ineens een opmerkelijke combinatie.

Fat people 3Een uiterst fraaie en ‘goed afgewerkte’ jonge dame in een vrij strakke groenkleurige outfit aan de hand van een man die het bij een aflevering van ‘Óbese’ niet verkeerd zou doen. Een beul van een vent, goed in het pak zittend overigens, metertje of twee lang met een buikomvang waar veel mensen van schrikken. Ik vreesde voor de stoel waarop hij ging zitten. Ik denk toch dat we hier keken naar 150 kilo schoon mannelijk vlees aan de haak, de dame was volgens mij niet veel meer dan een kilootje of 50 aan die zelfde haak waard. Opmerkelijk was haar kennelijke liefde voor hem. Ze deed alles om het de mastodont naar de zin te maken. Scrambled eggs, spek, koffie, broodjes, een toetje…..hij verwerkte het zwijgend. Zij nam zelf slechts iets van yoghurt met wat thee. Toch zat er iets van chemie tussen die twee. Niks mis mee, maar ik snapte de combi niet helemaal. Al was het maar omdat we vrijwel allemaal ook kijken naar uiterlijkheden toch? The Beauty en the Beast dus. Moet je hier nu met enig leedvermaak of toch bewondering naar kijken? Was hij tijdens hun relatie zo dik geworden omdat ze hem zo goed verzorgde, of viel ze gewoon op ‘zwaar’? Was zijn ‘verhaal’ zo goed dat ze als vrouw niet keek naar de verpakking maar naar het innerlijk. Ik bedacht me dat ik de bedden in de hotelkamer wat aan de zachte kant had gevonden, zouden zij daar samen geen last van hebben gehad?

Romantiek - Al snel is de tv het spannendste moment van de dag...Kortom, ik kwam terug met de nodige inspiratie voor een blog als dit. Omdat ik het niet helemaal begreep (of begrijp) maar wel intrigerend vind. Vrouwen en mannen, het blijven opvallend tegengestelde polen als het om relaties gaat. Soms gaat dat goed, en soms blijf je met vraagtekens zitten. Hebben jullie dat nu ook of ben ik daarin de enige??

Advertenties

25 reacties

Opgeslagen onder Persoonlijke mening

Volwassen stad!

Je zou je zelf er eigenlijk tegen moeten beschermen. Terug gaan in de tijd en bijvoorbeeld een van vroeger bekende buurt bezoeken om te zien hoe die er nu bij staat of ligt. Wie iets ouder wordt dan zo maar piep heeft vaak veel herinneringen en de kleuring van de herinneringen maakt soms dat je de vroegere woon- of werkomgeving iets te mooi of wellicht zelfs negatief beziet. Soms is die kleur wat roze, in andere gevallen dan bijna zwart. Maar, ergens in het midden ligt dan vaak toch de waarheid. Een waarheid die je maar beter niet meer kunt opzoeken dan. Ik ben persoonlijk dus ook niet zo van de reünies, verlang meestal niet zo erg terug naar de jaren waarin dingen anders leken dan ze achteraf bleken. Toch ontkom je soms niet aan een hernieuwde kennismaking omdat je door omstandigheden gedwongen ineens terug bent in je vroegere woonomgeving. Dat overkwam mij onlangs toen ik in Almere wat te vroeg arriveerde op het afgesproken adres en de mensen met wie ik die afspraak had nog niet aanwezig waren. En ik dus maar ‘met de ziel onder mijn arm’ even door mijn oude woonbuurt heen wandelde richting het inmiddels zo opgewaardeerde centrum van die polderhoofdstad. Toen wij daar nog woonden was alles splinternieuw, wij waren echte pioniers in het bouwzand. Intussen zijn we 25-30 jaar verder en is Almere uitgegroeid tot een van de grootste steden van ons land. En wonen in ons vroegere buurtje intussen alweer de derde of vierde generatie nieuwe bewoners. De straten lijken nog op die van vroeger, maar zijn intussen al een paar maal opnieuw geplaveid en heringedeeld. Waar vroeger een rijschool zetelde is nu een of andere vage en met lakens afgedekte opslagruimte. Bij de kleine snackbar hangen jongelui rond die je eerder in de Bijlmer dan in Almere zou verwachten. Ook voor de oude lagere school van zoonlief hetzelfde beeld. Er hangen heel wat vooral allochtone jongeren rond. Bij het oudste deel van het vroeger zo mooie winkelcentrum aangekomen zie ik dat de veranderingen zich niet beperkt hebben tot de inwoners zelf. Van de vroegere winkeliers zijn er nog maar weinig over. Ja, de dierenwinkel is er nog, de fietsenzaak en de sigarenman. Maar verder is het vooral ‘ramsj’ en ‘Eurowinkels’ wat de klok slaat. Mijn geliefde stripwinkel is verhuisd, de speelgoedzaak verdwenen, de elektronicazaak is weg, de aloude winkel met porselein en aardewerk opgeheven. Wat er voor in de plaats kwam is nauwelijks een aanwinst te noemen. Ook in het overdekte deel van de Zoetelaerpassage, zoals dit winkelcentrum heet is het beeld gelijk. Rommelwinkels volgden de leuke kledingzaken op. Ook hier Eurowinkels en hobbyzaken voor hen die elke eurocent moeten omdraaien om kennelijk in deze stad te kunnen wonen . De drumband ‘Poldertrots’ van vroeger maakte plaats voor een Surinaamse trommelgroep die tegelijk flyert met folders van de leerwinkel die het kennelijk al tien jaar heeft volgehouden hier. Ik loop door en herken nog maar zo weinig van vroeger dat ik voor het eerst het gevoel heb dat ik hier niet meer thuis ben. En als ik dan terug reken ontdek ik ook waarom. Ik ben al bijna twee keer zo lang weg als ik hier ooit woonde. De wortels zijn er niet meer en Almere qua structuur erg veranderd. Waar wij vanuit de hoofdstad indertijd voor vluchtten heeft al die Amsterdammers intussen ingehaald. En dat is geen bemoedigend beeld. Maar het hoort wel bij een iets van veertig jaar lang ontwikkelde stad, met 200.000 inwoners. Het pionieren is nu definitief voorbij. Almere is volwassen geworden!   

25 reacties

Opgeslagen onder Prive-mening