Tagarchief: foto

Bloot gewoon vrouwelijk…

SMS blote dame Schermafbeelding2014-02-05om17In de afgelopen weken en maanden kwam uit het nieuws weer eens naar voren dat vooral jonge meiden nogal vaak worden bedreigd met de gevolgen van hun jeugdige onbezonnenheid als ze zich voor hun digitale spiegel hebben blootgegeven aan een naar hun onervaren mening, betrouwbare en even oude jongeling.  Dat blootgeven gebeurt dan in een vlaag van spannende opwinding en in de hoop de ander op basis van het fysiek gebodene voorlopig aan zich te kunnen binden. In de praktijk blijkt dan vaak dat de vaak wat oudere lieden die aan de andere kant van de verbinding mooie, liefhebbende en zalvende woorden prediken om hun hoogtepunt te bereiken daarmee vaak heel andere doelen willen dienen. Misbruik in digitale en soms zelfs verder gaande zin. Maar ja, een meid van 12, 13 of 14 weet niet beter. Uit recent onderzoek van een website waar volwassenen zich met elkaar trachten te verbinden blijkt dat vrouwen ook als ze wat ouder zijn eerder bezig blijven met het vertonen van hun pluspunten en meer.

De vrouwenkijkerVan alle bijna 6000 ondervraagde stellen bleek dat met name vrouwen tussen pakweg 25 en 30 jaar vrij snel naaktfoto’s of films van zichzelf op het www publiceren of met sms of Whatsapp verzenden. Ruim 60% van de dames gaf zichzelf over aan het delen van meer dan alleen het gezicht op de diverse digitale media. Dat is des te opvallender als je ziet dat mannen daarin veel terughoudender zijn. Die offreren slechts in 35% van alle gevallen meer dan hun portret aan eventuele datende dames. Wat ik wel aardig vond was dat toen men doorvroeg bij de dames die zichzelf bloot gaven op deze wijze, bleek dat als men dan zelf een keer iets van porno had bekeken de eigen plaatjes of filmpjes snel werden verwijderd. Kennelijk zit er toch een soort schaamte of besef op dat men niet kan winnen van de voor het doel van dat werk opgekalefaterde beroepsactrices.

AEM - CA3Het is wel zo dat mannen het uiterst plezier en spannend vinden om blote foto’s van een vrouw te ontvangen of te bekijken. Niets menselijks is ons mannen vreemd. Omgekeerd is de voorkeur voor mannelijke kennelijke onderdelen bepaald niet groot. Vrouwen hebben er weinig mee op, vinden zelfs het eigen vrouwenlijf spannender dan wat de diverse mannen zoal te bieden hadden. Ik moet zeggen dat ik weer iets wijzer ben geworden door dit bijzondere bericht. Zie ineens allerlei beelden voor me van mannen en vrouwen die allerlei intiems met elkaar delen en dat blijven doen tot ze elkaar hebben gevonden. Daarna zal de behoefte denk ik snel afnemen, immers het bezit laat het verlangen er naar snel doven. Of zou er toch nog ergens….?

Advertenties

13 reacties

Opgeslagen onder Culturele mening, Erotische mening

De eerste keer; naar Schiphol – op de foto!

HPIM7854_editedIk heb vrij lang gedacht dat mijn interesse voor alles wat rijdt en vliegt vooral is gekomen door impulsen vanuit de vroegste woonomgeving. Een paar auto- en transportbedrijven in de nabijheid en Schiphol op fietsafstand bleven mij tot voor kort bij als de hoofdoorzaken van mijn liefde voor al dat spul. Maar het zou wel eens verder kunnen gaan dan dat. Nog los van het feit dat mijn halve familie in de auto’s verkeerde, had mijn moeder in mijn vroegste jeugd nog wel eens de plezierige gewoonte op eigen houtje tochten te ondernemen met ons kinderen. Een paar keer gingen die naar Schiphol. Het toenmalige uiteraard, geplakt tegen de Ringvaart en het Amsterdamse Bos. Dat bos was voor mijn moeder een plek om al lezend bij een van de vele pierenbadjes ons kinderen ‘uit te laten’ en zelf een kleurtje op te doen. Als ze goed geluimd was reden we op de fiets door naar Schiphol en dan keek ze daar naar die blikken vogels die overal en nergens heen gingen. Ze droomde dan vast weg naar een land achter de horizon waar de toen nog brommende vliegtuigen hun passagiers dropten.

HPIM7861_editedIn die jaren was het terrorisme nergens te bekennen en de toegang tot de platforms ook voor normale mensen nog mogelijk. Je kon dan kiezen voor een rondwandeling onder begeleiding van een gids, vast onderdeel daarvan, de bekende fotosessie. En die foto’s kon je dan na afloop van de wandeling kopen. Zo deed mijn moeder dat ook en op een van die beelden sta, of liever zit ik als jong jochie, tussen allemaal volwassenen die er vermoedelijk nu niet meer zijn. Opmerkelijk eigenlijk, want op latere leeftijd had juist mijn moeder geen enkele behoefte meer om echt ver te reizen. De droom raakte kennelijk ergens uitgedoofd en omdat haar partner er ook niet veel voor voelde bleven ze meer dan 60 jaar wonen in dezelfde hoofdstedelijke straat en kon ik ‘pa’ pas in de jaren zeventig een keer meenemen aan boord van een Cessna voor een luchtdoop.

15541 - Leo en Wim duwen PH-MIT op zijn plek EHAM 270383 Scan10059Vanaf Schiphol en dan via de stad naar Noord-Holland. Hij vond het prachtig, maar zou er verder nooit meer naar talen. Mijn moeder deed dat nooit. Nunspeet of Valkenburg was al ver genoeg… Bij mij werkte het virus kennelijk wel. Heel erg zelfs. Ik heb er op diverse plekken en ook hier wel eens over bericht. Gek op ‘thuis’ maar niks mis met een beetje rondkijken in land en wereld. Gelukkig de genen doorgegeven aan de latere generaties, die reizen zich helemaal gek. Maar wel op jonge leeftijd al geïnjecteerd met dat serum. Reizen is leuk en vliegen geweldig. Toch wonderlijk hoe een blik in een heel oud familiealbum in staat is om je zelf opgebouwde herinneringen in te kleuren en aan te vullen. Blij dat ik het toch eens naar me toe heb gehaald.

7 reacties

Opgeslagen onder Historische mening, Persoonlijke mening

Boekcorrecties

HPIM7873_editedMochten jullie me soms even missen, wat minder commentaren lezen of wat ook, bedenk dan dat ik druk ben. Ik heb het al eens gehad over het boek dat ik samen met een coauteur die vroeger mijn directe chef was schreef. Dat boek staat nu in opmaak op de website van de uitgever en moet door ons als auteurs op vorm en inhoud gecorrigeerd worden. Daar ben je dus wel even mee bezig en we huurden ook nog even wat hulp van buiten in om de laatste punten en komma’s ook nog even op de I te kunnen zetten. Een boek schrijven is vaak 1, het uitgeven is 2, promotie is 3, en verkopen is 4. Wie meent dat een boek maken kinderlijk eenvoudig is, kan ik bij deze dan ook teleurstellen. Het is gewoon hard werken, zeker als je het goed wilt doen. En dat willen wij.

Ponboek - IMG_5591Het onderwerp is er naar, de voorbereiding en schrijftijd nam heel wat maanden in beslag en als je de tijden daarbij optelt dat we overlegden over de richting of de gesprekken met (in)direct betrokkenen mag het boek wel een verkoopprijs kennen van 100 Euri per stuk. Maar dat is uiteraard onhaalbaar, het wordt in dat opzicht een verrassend koopje. Hoe dan ook, corrigeren geblazen dus, herlezen, nog eens, en nog eens. Tot je het verhaal zowat woord voor woord uit je bol kent. Herkenbaar. Bladen maken gaat eigenlijk op dezelfde wijze en dat heb ik ook vele jaren lang gedaan. Onlangs haalde ik uit mijn oude archieven wat dozen vol uitgaven waar ik me in de jaren zestig en zeventig al mee bezig hield.

Pon VW RAI Stand 1967 - foto Oud AmsterdamVeelal uit de wereld van de gevleugelde vrienden. Zoals daar was het blad van de Schipholse douane dat onder de fraaie titel ‘Schiphol Fiscus’ maandelijks verscheen en in die jaren nog werd gestencild. Het ging naar alle douanemensen op de luchthaven en omgeving, dus nog best een aardige oplage in die jaren, en men vroeg mij indertijd om wat op papier te kakelen over vliegtuigen en aanverwante zaken. ‘If you can’t beat them, join hem’, met dit als pragmatisch uitgangspunt schreef ik me dus elke maand de vingers blauw op een stencilvel en leverde dit bij de redactie van dat blad aan. Het bracht me later veel goeds, want al snel kon ik ook voor een ander magazine  in het vakgebied waar ik toen actief was, schijftechnisch aan de slag. Dat is een ander verhaal wellicht, maar leverde me de nodige extra ervaring op schrijfgebied. Daarover mijmerde ik al eens eerder. Geen tijd meer voor dat mijmeren, boek moet klaar. Dus mocht u me missen, ik ben lief en nuttig bezig…..nog wel…..!

11 reacties

Opgeslagen onder Algemeen, Culturele mening, Persoonlijke mening

Smartphone-verslaafd

WP_000395Tot ergens in de afgelopen zomer van 2012 was ik helemaal niet bezig geweest met het fenomeen. Ik had een goed werkende en uiterst stevige Nokia die ook nog foto’s kon maken en daar redde ik me aardig mee. Zoonlief introduceerde me in de wereld van de Smartphones. Hij gaf me een vrijwel nieuwe Windows Phone cadeau waar hij zelf erg gek op was maar alsnog graag omruilde voor een nog veel slimmere iPhone 6 of zo. De Winphone was precies goed voor de oude man die zijn vader is. Al snel zette ik wat apps op dat ding en kon ik bijvoorbeeld internetten, mailen en de sociale media volgen. Ook het nieuws ontging me niet meer en ik kan met een digitaal kompas zelfs zien waar het noorden is als ik ergens loop te wandelen. Twitter, Facebook, bloggen, alles zit er op en is met een beweging van een vinger tot actie te brengen.

nuvi3597LMTHD_HR_086.5 low.jpgFotograferen kan ook en zelfs filmen en het leuke is ook dat je die beelden direct kunt plaatsen op bijvoorbeeld Facebook. Leuk is ook Foursquare, een app die je bij allerlei bedrijven waar je op bezoek gaat doet inchecken en waarvoor je dan punten verzamelt. Wat je daar nu weer mee moet weet ik ook niet, al kreeg ik onlangs bij Ikea het aanbod om gratis een kopje koffie te gaan halen omdat ik daar was ingecheckt. Hoe dan ook, ik ben gek op dat ding en snap wel dat vrouwlief zo dol is op haar iPadje. Anders dan bij al die Windows-computers waarmee ik nu ook deze teksten aan het www toe vertrouw, werkt dat WinPhone-ding slechts met schuifbewegingen. Je doet dat intuitief goed, snel en de verbindingen die ik via provider Vodafone naar me toe haal blijken nog goed te zijn ook. Voor een relatieve meerprijs t.o.v. het vorige abonnement waarmee mijn nogmale ‘mobiel’ functioneerde kijk ik nu naar de wereld en die naar mij. Het weer ontgaat me niet meer, er zit een waarschuwing op voor extreme situaties, ik kan vluchten boeken of treinkaartjes, heb in de gaten wanneer er files zijn en als mijn auto-navigatie er mee zou stoppen, dan zit ook die voorziening in dat ding. Elke dag kijk ik er met een zekere verliefdheid naar.

WP_000391En daarmee ben ik niet de enige. Onlangs zat ik weer eens in overleg met twee zakenrelaties met wie ik op creatief gebied heel veel mooie dingen deed in het verleden en wellicht weer ga doen in de toekomst. Alle drie bleken we in de ban van die nieuwe apparaten. Alle drie een WinPhone. En ook alle drie als bijna senioren in de war als het ding het even niet goed doet…. Zoveel technisch vernuft in zo’n klein dingetje. En dan ben ik maar een bescheiden gebruiker. Download of kijk geen films op dat apparaatje, maar kan wel luisteren naar alle digitale radiozenders in de hele wereld. Maar radio is zo ouderwets begreep ik. En toch vind ik het plezierig om dat altijd bij me te hebben. Toch nog een beetje nostalgie op al die moderne technische apparatuur…..

13 reacties

Opgeslagen onder Persoonlijke mening

Amsterdam Museum

WP_000243Je bent een Amsterdammer of je bent dat niet. Je houdt van je stad of niet. Je weet iets over haar geschiedenis of niet. In al die gevallen is een bezoekje aan het tegenwoordig zo fraai ingerichte Amsterdam Museum (Kalverstraat 92) een absolute aanrader. Het museum is gevestigd in het vroegere Burgerweeshuis en heeft de afgelopen jaren heel wat verbouwingen gekend. Maar nu is het toch min of meer af en lijkt het er op dat men de grote aantallen bezoekers flink wat kan laten zien. Zoals wij onlangs ondervonden toen we er weer eens te gast waren en o.a. de erg aardige expositie Amsterdam DNA bekeken die ons een blik door de jaren heen verschafte. Fraaie uitstallingen combineert men met films en interactieve displays die je kunt activeren met je eigen persoonlijke DNA-code die je bij de ingang wordt meegegeven. Daarnaast was een tentoonstelling over het fenomeen Johan Cruyff erg leuk en dan vooral doordat dit wellicht een van de meest gefotografeerde figuren uit de Nederlandse samenleving is. In de voorliggende (en hangende) gevallen veelal met andere mensen als decor. De expositie ‘Johan en ik’ loopt nog tot 12 mei volgend jaar. Je kunt met Johan op de foto, maar daar heeft men iets ingewikkelds voor bedacht waardoor je een dag of tien moet wachten voor je jouw beeld digitaal geleverd krijgt via een speciale website.

WP_000240Iets te lang naar mijn smaak. Dat gold ook voor de DNA-expositie. Ook daar kan je foto’s maken met je unieke code als toegangssleutel, maar het eindresultaat komt niet eerder in beeld dan na een flink aantal dagen. Het waarom is mij niet duidelijk. Heel interessant vond ik de al wat langer bestaande exposities. De vaste tentoonstelling in het museum is kleurrijk, interessant en geeft vooral aan hoe snel een stad als de onze is gegroeid. Hoeveel dorpen en gemeenten werden opgeslokt door de ongekende expansiedrang van de stad en haar bestuurders, maar ook welke bijdrage deze stad leverde aan de groei en bloei van het land waar het de hoofdstedelijke rol voor vervult. Opmerkelijk, en ook nieuw voor mij zelf, was de toekomstvisie die men ooit in 1935 uitwerkte voor de naoorlogse tuinstad Buitenveldert. Hoge gebouwen, strakke straten, vaarten, groen, en mooie wegen. Het kwam er niet van, het naoorlogse bouwen kreeg toch een andere vorm. De Ringweg om de stad was al ingetekend, maar liep net even op een andere plek dan nu het geval is.

WP_000246Opvallend was wel dat het gebouw was ingetekend waar ik ooit, heel lang geleden, nog eens werkte. Dat gebouwtje dateerde van 1932 en was keurig ingetekend in die toekomstplannen als toen bestaande bebouwing. Wie nu gaat kijken op die plek ziet dat die vroegere bebouwing plaatsmaakte voor leeg staande kantoren die er met steun van de door D66 gedomineerde deelgemeente ooit zo nodig moesten komen. Maar daar had men in 1935 nog nooit van gehoord. Net zo min als van mij, uw Amsterdamse meninggever natuurlijk.

11 reacties

Opgeslagen onder Culinaire mening

Het verloren kind

Op televisie hoorde ik onlangs iemand die er voor had doorgestudeerd oreren dat wij volwassen mensen te snel ons eigen vroegere kind zijn kwijt raken. Los van het feit of je dit zo algemeen en stellig zou kunnen beweren, lijkt het er op dat dit voor veel mensen in onze omgeving wel opgaat. Kinderen zijn onbevangen, meestal eerlijk, open, leergierig en in voor een avontuurtje. Opvoeding, opleiding en algemene omstandigheden maken vaak dat ze (te)snel volwassen worden en heel wat van die positieve zaken afleren. Je mag geen kind meer zijn, je moet volwassen gedrag vertonen. Opmerkelijk dat die sociale druk voor vrijwel iedereen zo groot is. Ik herinner me de veroordeling van lieden zoals ik die zich bezig bleven houden met modelbouw en verzamelwoede van zaken op schaal. ‘Kinderachtig’ of ‘onvolwassen’ was vaak het (voor)oordeel. En men kijkt me nog wel eens meewarig aan als men hoort van mijn verzamelwoede. Maar dat geldt ook voor de spoorwegverzamelaar, iemand die albums vol plakt met allerlei zegels, met de kinderen gaat voetballen of als je te veel giechelt in de kerk.

Vrijwel altijd wordt dat gezien als kinderachtig. ‘Volwassen mensen doen dat niet’. Je wordt ook geacht een rem te zetten op bepaalde gedragingen. Nu kan ik me daar wel iets bij voorstellen. Fatsoen speelt daarbij mee natuurlijk, maar wat is dat fatsoen dan helemaal? Burgermansfatsoen? Geloofsbepaald fatsoen? Altijd gaat het uit van het zetten van een rem om het gedrag van de ander. Opdat die zich niet ontplooien kan, niets (meer) ervaart wat het leven nog meer in petto kan hebben of dat die andere mens elk gevoel van avonturen beleven wordt onthouden. Ik geef zelf toe dat ik een beetje in een schemerwereld verkeer. Mijn leven lang al.

Ik kan genieten als een kind, zoek het avontuur als het me past, heb soms net even te weinig rem op mijn scherpe meningen en trek me niks aan van het vooroordeel dat wat ik zoal doe niet past in het algemene beeld van de volwassen oudere jongere die al op weg is naar geraniums om achter te zitten. Ik kan oprecht genieten van wat ik in het verleden deed, maar nog meer van wat ik nu doe en kijk uit naar wat nog in de toekomst op me wacht. Vandaar dat we zo graag reizen, onze vriendenkring nog wat uitbreiden en opschudden en niet op tijd naar bed gaan. Het kind in ons moet de ruimte krijgen kind te blijven. Let maar op, je voelt je er fijner bij, minder beknot. En dat houdt gezond. Wie van jullie durft het avontuur aan om gewoon kind te blijven? Ben benieuwd….

24 reacties

Opgeslagen onder Algemeen

Nostalgische filosofie….

We hebben ze allemaal wel ergens in albums of archief zitten, foto’s van pak weg een jaar of dertig, veertig geleden. De personen die er soms op staan zijn intussen, net als wij zelf flink wat ouder geworden. Van sommigen is wel bekend hoe het ze is vergaan, maar van anderen weten we het vaak niet. Zo maakte ik zelf nogal wat zakentrips in gezelschap, zowel in het ene of het andere vakgebied, maar soms ook als journalist of redacteur van een van de aangestuurde media.

Je bent dan een of meerdere dagen met mensen onderweg die je daarvoor deels al vaag kende, in een andere situatie door de trip toch iets beter leerde kennen. Wat mij nu beklijft, is dat ik soms toch wel ineens nieuwsgierig ben naar hoe het die mensen daarna is vergaan met wie ik verder geen contact mee had of heb. Zo was er die Engelse eigenaar van een stel schitterende klassieke vliegtuigen die ik ooit op Rotterdam Airport leerde kennen. Hele gesprekken mee gevoerd, zijn kisten bewonderd.

Van hem weet ik dat hij in een van zijn machines is verongelukt. Maar hoe verging het de meiden die tijdens die show poseerden voor die fraai opgepoetste Catalina? We zitten nu 32 jaar verder in de tijd. Waren ze toen 20-25, dan zijn ze nu dikke vijftigers. En dat is op het leven van een mens een hele ontwikkeling vaak. Ik denk aan collega’s met wie ik ooit samenwerkte in mijn pre-automotive dagen. Kijk je dan naar een foto van dat spul zoals in 1975 geschoten, weet ik van een paar lieden die toen in de bloei of vroege nadagen van hun leven verkeerden, dat ze inmiddels zijn gaan hemelen. Maar wat gebeurde er met de rest?

Met die collega met wie ik een haat/liefde verhouding had? Dat meisje dat zo graag secretaresse wilde zijn maar de kwaliteiten niet had, de assistente die na mijn vertrek bij dat bedrijf zelf ook iets anders ging doen. Het intrigeert me ineens. Nu ken ik de namen van die lui soms ook niet eens meer, ik geef toe dat zulks niet handig is. Maar toch. Soms kom ik wel eens iemand uit het verleden tegen in het nu. Dan zeg ik vaak tegen mijn vrouw: ‘zo zeg, die is oud geworden’ waarom zij dan bijna altijd antwoordt: ‘Heb je zelf wel eens in de spiegel gekeken?’, en daar heeft ze gelijk in. Daarin wel! Hebben jullie, beste medebloggers en lezers die nu ook? Of is het een soort nostalgische afwijking mijnerzijds? Ben benieuwd naar jullie commentaren en bijdragen. Eens zien welk licht er op deze filosofische vragen wordt geworpen……

20 reacties

Opgeslagen onder Persoonlijke mening