Tagarchief: film

Bloot gewoon vrouwelijk…

SMS blote dame Schermafbeelding2014-02-05om17In de afgelopen weken en maanden kwam uit het nieuws weer eens naar voren dat vooral jonge meiden nogal vaak worden bedreigd met de gevolgen van hun jeugdige onbezonnenheid als ze zich voor hun digitale spiegel hebben blootgegeven aan een naar hun onervaren mening, betrouwbare en even oude jongeling.  Dat blootgeven gebeurt dan in een vlaag van spannende opwinding en in de hoop de ander op basis van het fysiek gebodene voorlopig aan zich te kunnen binden. In de praktijk blijkt dan vaak dat de vaak wat oudere lieden die aan de andere kant van de verbinding mooie, liefhebbende en zalvende woorden prediken om hun hoogtepunt te bereiken daarmee vaak heel andere doelen willen dienen. Misbruik in digitale en soms zelfs verder gaande zin. Maar ja, een meid van 12, 13 of 14 weet niet beter. Uit recent onderzoek van een website waar volwassenen zich met elkaar trachten te verbinden blijkt dat vrouwen ook als ze wat ouder zijn eerder bezig blijven met het vertonen van hun pluspunten en meer.

De vrouwenkijkerVan alle bijna 6000 ondervraagde stellen bleek dat met name vrouwen tussen pakweg 25 en 30 jaar vrij snel naaktfoto’s of films van zichzelf op het www publiceren of met sms of Whatsapp verzenden. Ruim 60% van de dames gaf zichzelf over aan het delen van meer dan alleen het gezicht op de diverse digitale media. Dat is des te opvallender als je ziet dat mannen daarin veel terughoudender zijn. Die offreren slechts in 35% van alle gevallen meer dan hun portret aan eventuele datende dames. Wat ik wel aardig vond was dat toen men doorvroeg bij de dames die zichzelf bloot gaven op deze wijze, bleek dat als men dan zelf een keer iets van porno had bekeken de eigen plaatjes of filmpjes snel werden verwijderd. Kennelijk zit er toch een soort schaamte of besef op dat men niet kan winnen van de voor het doel van dat werk opgekalefaterde beroepsactrices.

AEM - CA3Het is wel zo dat mannen het uiterst plezier en spannend vinden om blote foto’s van een vrouw te ontvangen of te bekijken. Niets menselijks is ons mannen vreemd. Omgekeerd is de voorkeur voor mannelijke kennelijke onderdelen bepaald niet groot. Vrouwen hebben er weinig mee op, vinden zelfs het eigen vrouwenlijf spannender dan wat de diverse mannen zoal te bieden hadden. Ik moet zeggen dat ik weer iets wijzer ben geworden door dit bijzondere bericht. Zie ineens allerlei beelden voor me van mannen en vrouwen die allerlei intiems met elkaar delen en dat blijven doen tot ze elkaar hebben gevonden. Daarna zal de behoefte denk ik snel afnemen, immers het bezit laat het verlangen er naar snel doven. Of zou er toch nog ergens….?

Advertenties

13 reacties

Opgeslagen onder Culturele mening, Erotische mening

Onrealistisch filmgedrag

Vrouwenkleding - 1Ik beschrijf mijzelf vaak als een kritische film- of tv-kijker. Neem me mee naar een spektakelfilm over bijvoorbeeld de Tweede Werreldoorlog en ik kan je meteen aangeven dat die of die vrachtwagen niet past in het tijdsbeeld en dat een Messerschmitt Me-108 toch echt een lesvliegtuig was en geen glorieuze jager in de kleuren van de Luftwaffe. Slordigheid past me op dat punt niet. In veel films of tv-series die bijvoorbeeld gaan over het vroegere Oostblok zie ik te vaak Amerikaanse of Duitse vrachtwagens opereren. En met een enkele Trabant of Volga heb je de typische straatsferen uit die dagen van voor 1989 nog niet geschapen. In dat vroegere oosten van Europa barstte het echt niet van de Mercedessen of Citroens…maar van de Lada’s en Skoda’s.  Maakt producenten van die films kennelijk niet uit. Onlogica maakt dat ik ook met opgetrokken wenkbrauwen kijk naar sommige scènes waarin menselijk gedrag ondergeschikt wordt gemaakt aan de loop van een verhaal. Ik weet bijvoorbeeld niet wat jullie doen als je vroeg in de ochtend uit je bed komt? Maar vast geen hele verhalen vertellen, ruzies maken of nog mooier, vrijpartijen aangaan zonder dat je maatregelen neemt die enig fysiek ongemak verzachten. Wat ik ook altijd bijzonder vindt is dat in veel films of series vrouwen voor ze naar bed gaan uitgebreid gaan badderen en daarbij hun make-up vergeten af te doen. Komen ze dan verleidelijk geurend en in een fraaie of sexy outfit de slaapkamer in ligt manlief al in zijn weinig sexy boxer op de dekens. Net zijn kleren uit en kennelijk ongewassen. Zal aan mij liggen, maar kan toch niet waar zijn? De geur alleen al….

Berlin - Marx-Engelsplatz 1977En dat je dan met je make-up van de dag ervoor op je gezicht en je haar keurig in de kappersmal de volgende dag dus weer opstaat gaat er bij mij echt niet in. Misschien dat Amerikanen er andere culturele of intermenselijke gedragingen op na houden, het zou kunnen. Maar ik zie het ook in Scandinavische, Duitse en Engelse films of series. Dat blijft toch raar? Ook als men bijvoorbeeld als politiemensen worden opgeroepen en vanuit bed zo in de auto springt, wil er bij mij niet in. Zo zit het leven niet in elkaar hoor….. Tegenwoordig rijdt je niet ‘even’ naar een bepaalde bestemming, je zet eerst je TomTom aan of zoiets. Maar die zijn vaak in de hele auto niet te vinden. Nou….geen vrouw die dan de weg kan vinden en zonder kaartlezer of mensen op straat rijdt een man dan ook vier rondjes in de buurt van de P.D. (Plaats Delict).

Hopper - Edward_Hopper_Summer_InteriorWat me ook altijd opvalt, is dat juist politiemensen als ze eenmaal thuis zijn drinken als een Tempelier, maar ondanks dat toch van alles en nog wat oplossen. Kortom, drank maakt geniaal? Lijkt me niet! Hoe dan ook, ik kijk kritisch, al wil een spannend verhaal me wel eens zodanig opslokken dat ik al die details slechts secundair oppik hoor…. Deze vakantieperiode ga ik er weer echt voor zitten. Als het te erg wordt laat ik het nog even weten….En mochten jullie me willen laten weten hoe je zelf naar dit soort dingen kijkt, ben ik je zeer erkentelijk natuurlijk. Want dat lijkt me logisch!

11 reacties

Opgeslagen onder Algemeen, Culturele mening, Persoonlijke mening

Schimanski wordt 75!

GG 1Op 23 juli a.s. wordt hij alweer 75 jaar oud, de Duitse acteur Gotz George. Een man die wij bij ons vooral kennen uit zijn optreden in de bekende Tatort-reeks waarin hij de recalcitrante maar ook bijster aparte Horst Schimanski speelde. Een rechercheur die zijn werkterrein had in het weinig aantrekkelijk overkomende Duisburg. Maar George was natuurlijk meer dan Schimanski en speelde in tientallen films en tv-series waarvan de meesten Duitstalig en bedoeld voor vertoning in Duitsland zelf. De voor veel vrouwen onweerstaanbare George werd in Berlijn geboren in 1938 als kind van een acteurskoppel, Berta Drews en Heinrich George. Zijn voornaam dankt de acteur aan een rol die zijn vader altijd graag had gespeeld, Gotz von Berlichingen. Zijn vader maakte Gotz overigens maar kort mee. De man werd door de Russen opgepakt na de bezetting door het Rode Leger en afgevoerd naar het Kamp Sachsenhausen. Daar overleed hij. Als 12 jarige was hij al op het toneel te vinden, een paar jaar later ging hij studeren aan een Berlijns theaterinstituut. Tegelijk liep hij stage als acteur in diverse toneelstukken, een advies van zijn ook nog steeds in het theater actieve moeder.

GG 5Hij speelde als puber al samen met Romy Schneider in de film ‘Wenn der weiBe Flieder wieder bluht’. Zijn voorkeur bij het acteren lag echter al snel bij komedies en daar kreeg hij langzaam aan ook naam mee. Opmerkelijk was ook de keuze om in de Duitse variant van de Karl May films op te treden naast Lex Barker. Zijn tv-optredens vonden vooral plaats in series als Der Kommissar, Derrick en Tatort. Ook bij Der Alte mocht hij rollen spelen. Dat deed hij zodanig goed dat hij in 1977 werd aangezocht voor een hoofdrol in een speelfilm over het leven van een Nazi-kampcommandant. Van daar rolde hij bijna als vanzelf in de hoofdrol voor de serie Tatort waar hij een fantastische Schimanski vertolkte tussen 1981 en 1991. Die politieman werd zo populair dat hij er een aantal malen een Bambi voor ontving, een belangrijke prijs in het Duitse TV-landschap.

GG 2Zijn kleding sprak mij indertijd enorm aan en zijn antiautoritaire manier van handelen was geweldig om te zien als alternatief voor al die toenmalige series waarin de hiërarchie een hoofdrol speelde. Schimanski was een vrouwendief, George een ideale hoofdrolspeler. Met zijn kenmerkende snorretje, beige militaire jack en zijn prachtige ogen (is mij verteld) leek hij wel wat op een toenmalige goede vriend van ons. Maar die speelde nooit echt toneel….Na Tatort verdween George voor veel mensen wat buiten beeld. Toch deed hij nog het nodige, al waren dat allemaal rollen waarin hij 180 graden andere karakters speelde dan de toch wat aaibare Schimanski. Over een paar weken dus al weer 75 jaar oud. Een grootheid die altijd bijzonder bleef. De afgelopen jaren nog steeds actief in films en series. Dat houdt hem alsnog jong wellicht…..

10 reacties

Opgeslagen onder Algemeen

Hanna Schygulla

HS6Zij was onlangs een relatief klein onderdeel in een erg interessante documentaire op de Belgische televisie over het leven van Romy Schneider. Hanna Schygulla, Duits actrice die op 25 december dit jaar al weer 70 jaar oud zal worden. Iemand die wij in ons land maar beperkt kennen, maar die in haar hoogtijdagen de muze was voor regisseur Rainer Werner Fassbinder en in veel van zijn films een hoofdrol speelde. Zoals haar naam doet vermoeden komt zij uit een klein plaatsje in Polen, van waar zij in de nadagen van de tweede wereldoorlog met haar moeder vluchtte naar Munchen. Daar vestigde de familie zich en werd Schygulla geschoold in o.a. Romaanse talen en nog wat Duitse studies.

HS3Intussen deed zij ook nog een scholing op acteergebied in de hoop op een doorbraak richting toneel. Dat lukte in de jaren zeventig en een van haar hoofdrollen was die in ‘Het huwelijk van Maria Braun’ uit 1978. Een filmrol die haar o.a. een Zilveren Beer opleverde tijdens het Berlijnse filmfestival in die jaren. Schygulla speelde niet alleen in Duitse films, ook trad ze op in Franse, Italiaanse en Amerikaanse films. Dat gaf haar al snel een behoorlijke naam en faam.

HS4Haar bijzondere gezichtsuitdrukking, de enorme rode krullenbol en vaak wat opmerkelijk sensuele spel zorgden voor een grote schare aanbidders. Die moesten wel even wennen toen ze in de jaren negentig ineens besloot om ook te gaan zingen. Dat deed ze zo verdienstelijk dat ze ook in een documentaire over leven en werk van Fassbinder, uitgezonden in 1998, diverse nummers uit haar repertoire vertolkte.

Hanna SchygullaIntussen was ze in 1981 verhuisd naar Parijs waar ze sindsdien is blijven wonen. Schygulla trad nog op in films tot en met het jaar 2012. In 2010 kreeg ze nog eens een speciale onderscheiding voor al haar werk tijdens het befaamde Berlijnse Film Festival. Schygulla trad op in tientallen films, is intussen een aardig uitziende wat oudere dame geworden maar zit nog steeds niet stil. 70 and still going strong dus. Een jammer genoeg wat weinig bekende actrice in ons land, waar Amerikaans filmgeweld op meer dan een wijze zorgt voor te weinig aandacht richting de Duitse cinema.

9 reacties

Opgeslagen onder Culturele mening

Blootverbod

Tahiti2Onlangs las ik in de krant dat in de Amerikaanse staat North Carolina wetgeving van kracht wordt waardoor het tonen van delen van of hele vrouwenborsten een strafbaar feit zal zijn. Zelfs een randje van een tepelhof is al een zaak voor de politie en justitie in dat conservatieve deel van het land van de onbegrensde mogelijkheden. Je mag daar wel met een AK47 over straat, mijnen in je tuin leggen tegen indringers, als je vrouw haar pluspunten maar voor zich houdt.  Het is wel tekenend voor een maatschappij die langzaam aan steeds weer lijkt te vertrutten. Onder invloed van de diverse conservatieve geloven die onze wereld in hun greep willen houden of krijgen zoeken we weer naar nieuwe normen en waarden waarbij bloot volledig in de ban moet. Let maar eens op Amerikaanse films. En probeer je eens voor te stellen dat je gedrag vertoont als die op het echte doek of het digitale scherm te zien is. Als mijn vrouw zich na een vrijbeurt zou bedekken met een laken zou ik me grote zorgen maken over die hele oefening. In Amerikaanse en Britse films is dat wel standaard gedrag.  Moet ik alles willen zien? Nee! Maar dat geldt zeker ook voor geweld, moord en doodslag. En op dat punt is men in de VS uiterst open. Bedenk iets akeligs en men legt het vast.

Vlooienmarkt- 1Maar puur menselijke zaken als bloot en seks zijn er taboe. Gevolg van een puriteinse opvoeding die vanuit al die archaïsche geloven over die lui daar zijn uitgestort en mensen tot zombies hebben gemaakt waar het gaat om het eigen lichaam. En reken maar dat daardoor juist hele generaties gefrustreerden rondlopen die op zoek gaan naar de extremen in erotiek en seks. Alles wat je verbiedt is interessant. De vrouwenborst zal dat dus ook zijn, straks, in North Carolina. Of er veel vrouwen zijn die daar de protestborden zullen volkalken met kretologie tegen die flauwekul is de vraag. Vermoedelijk geloven ze zelf niet meer dat een bloot lijf er bij hoort en dragen ze ook ’s-nachts hun flanellen pyjama’s of half betonnen nachthemden en zien ze erotiek als iets zondigs. Een gevaarlijke ontwikkeling. Voor vrouwen, voor mannen, voor de samenleving. En het begin van het einde van het grote genieten. Kennelijk mag dat niet meer van het grondpersoneel van de grote kerken die altijd maar weer claimen te staan voor het enige echte ware geloof en directe lijntjes te hebben met ‘hen die boven ons zijn gesteld door hun eeuwen oude geschriften’. 1912 - vrouwen 1Mensen, let op uw zaak. Ook in ons land treedt de vertrutting op. Stranden met zonaanbidsters zien er uit als plaatjes uit de Katholieke Illustratie van een halve eeuw terug. Een periode die in veel kerken wordt gezien als de ultieme periode uit hun bestaan. Geen bloot, toch veel kinderen. En het woord van een heer die niemand kent, maar waaraan we wel allemaal gevolg moeten geven. Arme Eva!

20 reacties

Opgeslagen onder Culturele mening, Erotische mening, Godsdienstmening

Edward Hopper

Hopper - Night WindowsHet was eigenlijk een combinatie van twee dingen die zorgden voor een toevallige ontmoeting met iemand die we daarvoor nog helemaal niet kenden. Een Amerikaanse kunstenaar die onlangs te zien was in een programma van de NTR dat op 11 december vorig jaar werd uitgezonden. Daarin het leven en oeuvre van de in bepaalde kringen zeer bekende schilder Edward Hopper. Een man die leefde van 1882 tot 1967 en zich in die periode een stijl eigen maakte die onmiskenbaar is voor zijn kijk op de wereld van toen en de mens in al zijn eenzaamheid in het bijzonder. Bij toeval zag ik onlangs weer een documentaire, dit keer over een Amerikaanse fotograaf die zich qua stijl heel erg richtte op Hopper en daar de meest schitterende beelden aan ontleende. Hopper dus. Een man die het liefst in alle stilte aan de slag was, zichzelf een prachtig huis bouwde op Cape Cod en daar o.a. vergezichten maakte van wereldfaam. Maar zijn naam komt eerder naar boven als je zoekt naar beelden van mensen in alle verstilling van zijn werk, eenzaam soms, peinzend, maar vooral ook mysterieus. Je vraagt je steeds af wat die mensen bezielt, waarom ze zo zijn afgebeeld.

Hopper - Girlie ShowNaakten was ook een specialisme van Hopper, al was zijn euvel dat hij was getrouwd met een van de meest jaloerse vrouwen van het westelijk halfrond die hem slechts toestond haar in haar natuurlijke staat te portretteren. Gelukkig was hij kunstenaar genoeg om daar dan enigermate de vrije hand op los te laten. Elk werk van Hopper intrigeert. Vooral ook omdat hij mensen zo ‘simpel’ neerzet, maar ook omdat hij het raadsel van elk leven in dat beeld weet te ‘pakken’. Als de man huizen schilderde, wat hij veel deed, zie je vaak wel deuren en ramen, geen paden van of naar die voordeuren. Alles kent een zekere eenzaamheid, terwijl de kleuren van zijn werk geen zwartgalligheid doen vermoeden. Al zou je het na aanhoren of lezen van zijn levensverhaal en huwelijk wel bijna mogen aannemen. Tot op hoge leeftijd schilderde hij door. Zijn betere werken stammen echter van de periode voor de oorlog.

hopper - chopsueyLaten wij nu net, al enige tijd geleden, een Hopper hebben gevonden bij een rommelmarkt…… Geen echte natuurlijk, een fraaie reproductie in een mooi lijstje. Waarin je twee dames ziet die kennelijk in gesprek zijn, ergens anno 1928 of zo. Het intrigeerde direct om de scene, we hadden geen idee van wiens hand het was, maar het hing al enige tijd aan de wand toen wij die documentaire zagen. Nu heeft het nog veel meer inhoud dan voorheen al het geval was. Het blijft intrigeren, je moet het zien om dat te kunnen aannemen. Al snap ik wel dat smaak altijd verschillend is. En van Hopper moet je houden, ik geef het toe. Meer dan zijn vrouw ooit deed. Dat op zich is al een positieve gedachte….

12 reacties

Opgeslagen onder Culturele mening

Het verloren kind

Op televisie hoorde ik onlangs iemand die er voor had doorgestudeerd oreren dat wij volwassen mensen te snel ons eigen vroegere kind zijn kwijt raken. Los van het feit of je dit zo algemeen en stellig zou kunnen beweren, lijkt het er op dat dit voor veel mensen in onze omgeving wel opgaat. Kinderen zijn onbevangen, meestal eerlijk, open, leergierig en in voor een avontuurtje. Opvoeding, opleiding en algemene omstandigheden maken vaak dat ze (te)snel volwassen worden en heel wat van die positieve zaken afleren. Je mag geen kind meer zijn, je moet volwassen gedrag vertonen. Opmerkelijk dat die sociale druk voor vrijwel iedereen zo groot is. Ik herinner me de veroordeling van lieden zoals ik die zich bezig bleven houden met modelbouw en verzamelwoede van zaken op schaal. ‘Kinderachtig’ of ‘onvolwassen’ was vaak het (voor)oordeel. En men kijkt me nog wel eens meewarig aan als men hoort van mijn verzamelwoede. Maar dat geldt ook voor de spoorwegverzamelaar, iemand die albums vol plakt met allerlei zegels, met de kinderen gaat voetballen of als je te veel giechelt in de kerk.

Vrijwel altijd wordt dat gezien als kinderachtig. ‘Volwassen mensen doen dat niet’. Je wordt ook geacht een rem te zetten op bepaalde gedragingen. Nu kan ik me daar wel iets bij voorstellen. Fatsoen speelt daarbij mee natuurlijk, maar wat is dat fatsoen dan helemaal? Burgermansfatsoen? Geloofsbepaald fatsoen? Altijd gaat het uit van het zetten van een rem om het gedrag van de ander. Opdat die zich niet ontplooien kan, niets (meer) ervaart wat het leven nog meer in petto kan hebben of dat die andere mens elk gevoel van avonturen beleven wordt onthouden. Ik geef zelf toe dat ik een beetje in een schemerwereld verkeer. Mijn leven lang al.

Ik kan genieten als een kind, zoek het avontuur als het me past, heb soms net even te weinig rem op mijn scherpe meningen en trek me niks aan van het vooroordeel dat wat ik zoal doe niet past in het algemene beeld van de volwassen oudere jongere die al op weg is naar geraniums om achter te zitten. Ik kan oprecht genieten van wat ik in het verleden deed, maar nog meer van wat ik nu doe en kijk uit naar wat nog in de toekomst op me wacht. Vandaar dat we zo graag reizen, onze vriendenkring nog wat uitbreiden en opschudden en niet op tijd naar bed gaan. Het kind in ons moet de ruimte krijgen kind te blijven. Let maar op, je voelt je er fijner bij, minder beknot. En dat houdt gezond. Wie van jullie durft het avontuur aan om gewoon kind te blijven? Ben benieuwd….

24 reacties

Opgeslagen onder Algemeen