Tagarchief: Eten

Met consumptie eten….

Echte vrienden - 4Ging het in het vorige logje nog over wat mensen eten. Soms is het ook vermakelijk om te zien HOE mensen dat soms doen. Van huis uit krijg je toch een vorm van opvoeding mee zou ik denken, maar dat schijnt voor een redelijk aantal van onze medeburgers toch iets te zijn wat in de loop van de jaren verloren gaat. Zo weet ik nog dat ik thuis een klap voor mijn kop kon krijgen als ik bij het eten mijn mond niet dicht deed. Praten tijdens het kauwen was ook iets dat je wel uit je bol liet. Het werd er met donder en geweld in gehamerd. Ook bij de katholieke broeders op school. Handen wassen, goed kauwen, mond dicht tijdens het eten. Kennelijk willen sommigen daarmee afrekenen als ze volwassenen zijn geworden. Lekker doen waar je zin in hebt. Dus praten met je mond vol, liefst goed smakkend, en slurpen van thee of koffie. Om het over het uitspuwen van delen van de maaltijd maar niet eens te hebben.

qhm6CIk zou er zelf goed misselijk van worden als tafelgenoot. Maar soms, heel soms, zie je dat een echtpaar dit gedrag ook vertoont. Men praat met volle mond over koetjes en kalfjes en verwerkt dat spul intussen met zichtbaar genoegen. De helft van wat men zoal oreert, gaat verloren in de voedselresten die men tracht te verwerken, maar toch. Nog opmerkelijker is het dan dat men vaak tussen happen in zwijgt. Gedrag dat mij zeer stoort. Maar dat kan ook frustratie zijn over het feit dat het mij als kind al werd verboden. Maar hoe moeilijk kan het zijn mensen. Gewoon keurige manieren….tjeetje. Ik zal er niet op slaan hoor, maar mag ik verzoeken even een andere kant op te gaan zitten als ik in de buurt ook even wil genieten van wat ik bestel??? Dank u wel, en verder wens ik iedereen smakelijk eten

Advertenties

15 reacties

Opgeslagen onder Algemeen, Culinaire mening, Persoonlijke mening

Dikmakers en verkeerd eten…

F1 4Het zal zeker aan mijn selectieve manier van kijken liggen, maar volgens mij kan ik bijna claimen een extra gave te bezitten op het gebied van menselijk gedrag. Ik kan aan het postuur van sommige mensen zien hoe ze eten. Nu is dat op zich niet helemaal afwijkend van wat jullie, lieve lezers, zelf ook kunnen. Maar ik let er wellicht meer op. Zo zat ik onlangs even te wachten op vrouwlief die een tuincentrum met giga-afmetingen wilde doorlopen op zoek naar die plantjes die dan bijna bedelen om mee te mogen naar onze woonstede. Geluk wil dat deze winkel een vrij ruime horecagelegenheid kent waar je in redelijke rust kunt genieten van een kopje thee en alles wat er zoal plaatsvindt.

Hapjes in NeerGezien de kinderspeeltoestellen die daar ook staan opgesteld, is dat nogal wat. Hoe dan ook, ik kijk graag naar andere mensen. En in zo’n zaak waar ze lekkere hapjes verkopen en dito drankjes is het soms kostelijk om ze zien hoe mensen om half twaalf ’s-Morgens aan de slag gaan met friet en kroketten, met dik belegde broodjes en als het kan een biertje er naast. Zo ook die dag dat ik een echtpaar zag aanlopen waarvan de man het meeste leek op een oudere motorrijder die zijn tweewieler nog steeds miste. Hij was kaal, droeg een leren jack dat niet meer dicht kon. Zijn buik had een enorme omvang. En dan klaag ik over de mijne. Deze man had zijn lijf onder de navel heel wat jaartjes terug wellicht voor het laatst gezien.

OLYMPUS DIGITAL CAMERAVerder moest alles op de tast vermoed ik. Zijn vrouw was een heel stuk kleiner, maar dat vertaalde zich in de breedte en diepte. Alles aan haar was net een slag te omvangrijk. Ze waggelden naast elkaar naar de counter waar je de hapjes kunt bestellen en namen iets waarvan ik bijna kon voorspellen dat het zou gebeuren, broodjes kroket! Om half twaalf in de ochtend! Mijn hemel. Tuurlijk een lekker bakkie er bij, later nog een tweede ronde! Hoe ze de broodjes wegwerkten zei veel over hoe het werd verteerd. Drie happen waren genoeg om deze lekkernij tot pulp te verwerken. En ongetwijfeld zou het weer zorgen voor een lekker gevuld gevoel. Voor even vrees ik. Ik zat niet lang genoeg op mijn observatieplek om te weten wat ze daarna nog namen. Vast nog iets vettigs. Want dat figuur krijg je niet zo maar van water en lucht….geloof ik niks van. Zo, en nu even lekker aan de pannenkoeken. Het is zo weer half twaalf, ik heb trek gekregen…

15 reacties

Opgeslagen onder Algemeen, Persoonlijke mening

Nordhorn revisited!

??????????????????????????????????????????.Van alle bezochte Duitse steden en stadjes was ik in deze blogserie het minst enthousiast over Nordhorn. Niet helemaal zonder gevolgen bleek me indertijd toen ik er mijn eerste stukje over schreef. Heel wat bezoekers aan deze plaats die net over de grens ligt bij Oldenzaal wezen me vanuit hun eigen ervaringen terecht. Maar het gevoel bleef. Dat eerste bezoek was me niet bevallen. Onlangs waren we weer in die streken. Zakelijk belang trok ons naar een plaatsje dicht tegen de Nederlands/Duitse grens gelegen en na afloop van het goed verlopen gesprek daar was het een logisch besluit om even door te rijden en wat te eten over de grens. Het zal wellicht aan de tijd van het jaar of de door de regenwolken heen brekende zon gelegen hebben, maar deze keer was het bijna gezellig in dat voor veel Nederlanders zo bekende Duitse plaatsje. We konden er simpel terecht voor iets lekkers en het winkelaanbod, met o.a. de Woolworth en Markauf  viel bepaald niet tegen. Dat er ook een door ons zo graag gefreqenteerde vestiging van de Netto te vinden was bleek een opsteker, de daar zo gewaardeerde boodschappen vonden al snel een plekje in de compacte kofferbak van onze snelle en zuinige flitser.  Wat er nu toch precies mis ging de vorige maal dat we hier waren weet ik niet meer, maar ik zag nu veel meer dingen dan ik vooringenomen had bedacht of in de herinnering opgeslagen. De Vecht, kerken, aardige monumenten, lieve mensen. Kortom, geen reden om mijn eerder ingenomen standpunt over dit plaatsje gestand te blijven doen. Ik neem mijn woorden terug…… Nordhorn is eigenlijk best leuk. Maar gezellig? Neuhhn, dat net niet, maar als je in de buurt bent is het erg aardig voor de sfeer. Je proeft, ervaart en hoort Duitsland, en na vijf kilometer ben je weer gewoon thuis….

6 reacties

Opgeslagen onder Algemeen, Persoonlijke mening, Reismening

2014 – een schone lei!

01_Bentley_home_193En dan is het intussen 2014, een nieuw jaar is begonnen, lees ik links en rechts weer over oprechte wensen en verlangens om alles ‘anders te doen dan vorig jaar’. Net of je na een zesdaagse op de Veluwe zonder water en schone kleding opeens in een super-de-luxe badkamer toe komt aan reiniging van elk onderdeel aan je dan vervuilde lijf. Spoelen en opnieuw beginnen. Sommigen zien dat als een ultiem verhaal. Willen slanker of zelfs mager worden, opnieuw jong, stoppen met dit of dat, gaan het huis opknappen of schoppen hun partner het liefst de deur uit. Anderen stellen dat ze meer voor zichzelf willen opkomen of duiken weg in een of ander geloof. Van mij mag het. Uiteraard! Vrijheid, blijheid. Maar zouden we als mens echt in staat zijn volkomen opnieuw te beginnen?

hpMmSuTA3vHpzwUCf79DrQEn wat zouden we dan anders doen? Mij komt niet zo snel iets naar boven wat ik veel anders zou aanpakken dan dat ik tot nu toe deed. Maar dat zal zeker van doen hebben met mijn instelling dat mijn mening er nu ook al toe doet, dat ik niet meteen als de gebochelde van de Notre Dame door het leven hoef en dat er gelukkig wat mensen om me geven, zelfs van me durven houden. Daardoor kan ik mijzelf ook nog recht in de ogen kijken. Daarbij ben ik niet verslaafd aan sigaretten of drank, houd ik het qua eten meestal op een redelijk niveau, wandel er vaak toch nog heel wat kilometers op los en rijd niet al te overdreven (te)snel. Ach, ik had wellicht ietsjes diplomatieker in mijn carrière moeten staan, dan had ik minder snel de kop gestoten op bastions van onbegrip of pure domheid aan de andere kant. Zelfs die opmerking zou al voor verbetering van instelling in aanmerking kunnen komen als er een therapie bestond voor types zoals ik. Maar die is er niet en als die er wel was zou de therapeut er een flinke dobber aan krijgen.

???????????????????????????????????Dus, opnieuw beginnen? Een tweede leg? Een ander huis? Nieuwe omgeving? Het kan allemaal, maar ja, waar laat ik dan mijn spullen, want die wil ik voorlopig nog niet kwijt. En daar gaat het al fout, want dat zal ook moeten. Oude spullen uit, nieuwe aan, flink onderdompelen en uit het intussen vieze water van het verleden opstaan als een opnieuw geschapen Adam of Adonis. Voor sommigen een droombeeld. Nou ja, als je toevallig vrouw bent wil je wellicht liever Eva worden, maar het kan zelfs zo zijn dat je van geslacht wilt veranderen. Dan begin je echt opnieuw. Hoe dan ook, alle gekheid op een stokje, wat zou jij doen als je echt opnieuw kon beginnen? Of wellicht laten? En zijn dat dingen die je nu op jouw lijstje goede voornemens hebt staan? Laat eens weten, wie weet inspireert het mij ook om zaken anders te gaan doen dit jaar….(Met name op klusgebied kan ik wel wat inspirerends gebruiken..).  En aan het einde van 2014 kunnen we wellicht nog eens epibreren samen wat er van al die voornemens terecht is gekomen. Toch?

10 reacties

Opgeslagen onder Culturele mening, Persoonlijke mening

Kerstsfeer in Dusseldorf….

WP_003505En dan ben je eigenlijk net terug van je vorige tripje, moet de auto weer worden gepakt voor de volgende. Het kwam zo uit, het viel wat ‘ongelukkig’ samen, maar daarmee was de pret er niet minder om. Samen met onze vriendjes uit Soest maakten we de impulsieve afspraak om met zijn vieren naar de Kerstmarkt in Dusseldorf te reizen. Zij kenden de stad en het fenomeen nog niet, wij waren voor het laatst in die mondaine stad aan de Rijn geweest in 2003. Toch alweer tien jaar geleden, en indertijd ook nog in de zomer.

WP_003513Geen kerstmarkt te zien toen uiteraard. We parkeerden in een fraai blauw geschilderde garage  aan de rand van de Altstadt en dat was pakweg een kwartiertje lopen van de Konigsallee, zo ongeveer de meest prestigieuze straat van de stad. Wat je daar ziet grenst echt aan het ongelooflijke. Een bontjas voor vrouwlief van een mille of vijftig? Het kan hier. Of een ringetje met diamantjes van Cartier, 20 mille. Zo te bekijken in de etalage. Achter pantserglas. En met twee man bewaking voor de deur. Elk zichzelf respecterend mondain merk is hier vertegenwoordigd.

WP_003508Hoort ook zo. En aan de geparkeerde auto’s merk je dat men de kopers weet te vinden. BMW, Audi, Mercedes zijn hier net als Porsche smaakmakers, en dan niet de instapmodellen. Voor een Aygo of Clio moet je hier niet zijn. Net als in Amsterdam wordt ook in Dusseldorf gewerkt aan het ondergrondse ov-netwerk. Grote bouwwerken maken soms de doorgang lastig. Maar in de oude binnenstad, waar de kerstmarkten zijn uitgestald, is niets te zien dat het loopverkeer verhinderd. Prachtige stallen, luxe waar, fraaie verlichting. Zelden een stad zo mooi verlicht gezien, winkelcentra vol vertier, de fraaiste plafonds, en heerlijke eettentjes.

WP_003517Aan de Rijnkade was het door de bijtende wind uit het noorden zo koud dat we zowat uit onze jassen waaiden, de tranen welden al snel uit de ogen, dit keer niet door de emoties. Een reuzenrad leek een magneet voor veel mensen, wij lieten dat vertier maar aan ons voorbij gaan. Eten en drinken zijn hier net als overal in Duitsland, goed en betaalbaar. Opvallend was het uitermate klantvriendelijke parkeertarief. Voor nog geen vijf euro stonden we de hele dag onder dak in die blauwe parkeergarage. Bewaakt en wel…. Kom daar maar eens om in het grijpgrage Nederland. Jammer dat het zo fris was en af en toe wat druppelde. Het maakte de wandelingen tot een koude en natte bedoening. Maar we gingen toch verwarmd op tijd terug naar huis. Een ervaring rijker en een stad in de herinnering die we zeker nog eens zullen opzoeken.

6 reacties

Opgeslagen onder Algemeen, Reismening

Tripje

OLYMPUS DIGITAL CAMERAMocht je het idee gekregen hebben dat ik wat minder aandachtig meelas of reageerde, dan klopt dat deels wel. Ik was er even niet. Op stap met twee dames met wie ik een traditionele reis maakte naar het zuiden. Alwaar we logeerden in een schitterende villa op een exclusief park en waar het ons aan luxe, comfort, en ontspanning niet ontbrak. Integendeel. Zwembad, sauna, wellness, het was er allemaal en tussendoor reden we ook nog even van hot naar her, van Budel naar Aken en nog veel meer.  Wat telkens in dit gezelschap opvalt is hoe eenvoudig mooie gesprekken ontstaan. WP_003410Maar ook hoeveel we delen, ook al komen we uit heel andere culturen bijna. Onderweg deden we weer het nodige voor de Duitse en Nederlandse economie. Mijn bekende adres in Aken was weer goed voor de nodige aanwinsten. Jammer genoeg geen boeken dit keer, maar het kan niet altijd kaviaar zijn uiteraard. We aten links, maar ook rechts, exclusief of soms heel banaal wat frietjes op een van de kerstmarkten. Van de Glühwein werd niet genipt, de dames hadden op voorhand al last van de maag, dus dat schoot niet op en er kan er maar een de ‘Bob’ zijn, dus dan doe je maar een bakkie thee extra.

WP_003385Een paar Limburgse steden mochten zich ook in onze aanwezigheid verheugen. Bepakt en bezakt liepen we daar rond. Laat de winter maar komen. Kleding en eten genoeg…. Natuurlijk bezochten we Roermond, een van de leukste plaatsen van deze regio, waarbij een groot compliment moet worden gemaakt voor de smaakvolle aankleding van de nabij het centrum gelegen Designer Outlet. Zeldzaam mooie versieringen in een stadsdeel dat alleen maar bestaat om het kopende bezoekers naar de zin te maken. Maar men heeft hier alles smaakvol beetgepakt en parkeren kost er een habbekrats.

WP_003364Voor drie euri sta je hier een hele dag op een bewaakte parkeerplaats. Toen we de laatste dag de beide voertuigen vol beladen hadden legden we een koers in richting Brabant. Daar woont een van onze Facebook-vriendinnen. Iemand die we zeer waarderen en die ons ontving alsof Willem en zijn Maxima zelf langs kwamen op staatsbezoek. Brabantse gastvrijheid heeft een naam. Franca en Peter….heel erg bedankt voor deze leuke verlenging van ons zuidelijke verblijft. En dan komt het moment van afscheid. Als altijd op een plek waar de snelwegen scheiden. En waar je dan langer blijft zitten dan je normaal zou doen, om dat moment maar wat op te rekken, je wilt niet maar…. Het was weer geweldig. En als het even meezit, houden we de traditie overeind. Nu is het weer een kwestie van uitpakken, opruimen, nadenken, mijmeren en weer aan de gang gaan. Want ik wil geen naam hebben dat ik jullie verwaarloos…uiteraard niet.

4 reacties

Opgeslagen onder Algemeen, Persoonlijke mening, Reismening

Advies

WP_000582Naast ons schoof een echtpaar aan de tafel die een meter verderop stond. De wat kwetsbare man werd door zijn vrouw op zijn plaats geholpen. Hij oogde fragiel, een jaar of vijf, zes ouder dan de vrouw die het figuur had waaruit Hollands Welvaren sprak. Ze hield vermoedelijk van een lekker leven, hij was moe. Hoe dan ook, zij verwende hem. Vroeg wat hij wilde eten of drinken. Het maakte hem niet zo veel uit. Hij hoefde eigenlijk niks, maar omdat zij het wilde, ze drong er op aan, koos hij voor koffie. Zij ging dat bestellen. Wij nuttigden intussen onze lekkernijen. Rustig aan zoals dat hoort, bij deze gelegenheid was de warme drank ‘kokend lood’ en de broodjes omvangrijk en goed belegd. De vrouw kwam terug en zette zich weer aan tafel naast haar man. Ze zuchtte wat. Het leven viel niet mee. Ze moest zichzelf vermaken, dat zag ik zo wel. Maar ze had rode blossen op haar wangen en pretlichtjes in de ogen. Kniezen deed ze niet.

WP_003114Wij spraken intussen aan onze tafel zachtjes over de Tom Poucen van de Bijenkorf. Dat die tegenwoordig zo slecht bestelbaar zijn en je wel erg vroeg moet zijn om die taartjes alsnog te kunnen vinden. Mijn tafelgenote is op dat punt een liefhebster, mag ook wel op haar leeftijd. Terwijl we nog even doorfilosofeerden over het waarom van dat niet op voorraad hebben van de lekkernij, bemoeide zich de dame naast ons met het gesprek. ‘Ja, ik hoor u praten over die Tom Poucen van de Bijenkorf, sorry dat ik me er mee bemoei hoor, maar die zijn inderdaad lekker. Wij halen ze ook wel eens als we in de buurt zijn…’. Ik keek haar aan, de ogen fonkelden weer, gezien haar figuur was het eten van allerlei taartjes vermoedelijk haar grootste bevrediging. ‘Maar weet u, die van V en D zijn ook zalig hoor…..moet u echt eens proberen….V en D…je zou het niet verwachten, maar die hebben ook allerlei lekkere dingen….zoals die Tom Poucen…..en ik kom er vaak, en dan zijn ze nog eens in de aanbieding ook momenteel…moet u echt eens proberen’. De ongevraagde reclameboodschap die in deze adviezen zat was vast aardig bedoeld. Maar zaten we er echt op te wachten. We dronken een slok en namen een hap. ‘Echt waar hoor’ vervolgde de vrouw, ‘Bij V en D zijn ze ook echt een stuk beter tegenwoordig…….die Tom Poucen!’. Wij reageerden knikkend, praten met je mond vol is ons vroeger afgeleerd, dus dat doen we nu nog niet. ‘En…..ze zijn nog in de aanbieding ook….moet u echt eens proberen..’. Toen haar bestellling werd geserveerd sprak ze ineens tegen haar man. ‘Ik zeg net tegen die meneer, dat die Tom Poucen van V en D ook zo lekker zijn Henk….weet je wel?’. Wij negeerden haar nu maar een beetje. ‘En nog in de aanbieding ook’….. Het was tijd voor ons om te vertrekken. Bij de deur hoorden we haar nog praten over die gebakjes van V en D. Zou ze er soms gewerkt hebben???

10 reacties

Opgeslagen onder Verhalen zonder mening