Tagarchief: dik

Snackdieet

Huisarts - 4In dat hoofdstedelijke Petit restaurant waar wij graag even vertoeven als we weer eens onze lange wandeltocht door de stad hebben gemaakt, komen we soms mensen tegen die we nog kennen van vorige bezoekjes. Vaste gasten, net als wij, maar dan uit de directe omtrek van de locatie van deze zaak afkomstig. Amsterdammers tot en met en inclusief de daarbij behorende verhalen. Zo zitten er op maandagen altijd een paar oudere stellen. Zeventigers schat ik het zo in als ik ze aankijk. Een van de mannen is een meer dan gezette heer die vermoedelijk op de markt ooit zijn brood verdiende. Hij heeft een luide stem en verkondigt allerlei wijsheden die je verder nergens in handboeken soldaat zult terugvinden. Onderbouwd door niets dus, maar wel kostelijk om aan te horen. En als het dat niet is, moet je toch wel meeluisteren, zijn stemvolume is nog steeds een beetje op zijn vroegere beroep ingesteld. Wij vielen ‘midden in het gesprek’ en dat ging over de altijd akelige aanstaande ziekenhuisopname van een van de dames uit het gezelschap. Die was daar aardig nerveus over, maar de marktkoopman had nog wel een paar verhalen die hij met iedereen deelde.

WP_000700Als je er naar luisterde kwam je wellicht tot de conclusie dat het beter was thuis in bed te blijven liggen met de dekens over de bol, want normaal leven was na al die wetenswaardigheden vast niet meer mogelijk. Zo vertelde de man over zijn ‘dieet’. Wij spitsten toch even de oren. Alles wat wij (en hij) daar in dat tentje naar binnen werken is bepaald geen bijdrage aan ook maar iets wat Sonja Bakker ooit heeft bedacht. Daarbij had hij, in tegenstelling tot uw meninggever…, zijn figuur enorm tegen. Laat ik inschatten, hij was een kilootje of 100Plus schoon aan de haak. Niet meteen iemand die zich bezig houdt met een dieet. Toen hij ook nog oreerde dat hij van zijn diëtiste nog verder moest afvallen dan de bereikte 69 kilo vielen wij zowat van onze stoel. ‘Ik moest naar 64, maar toen heb ik effe gezegd dat ik er wel klaar mee was’ stelde hij met zichtbaar genoegen vast. Dit soort lieden zegt in dit type gesprek altijd wat men doktoren of agenten allemaal heeft verteld, maar is vaak zo mak als een lam als het er echt op aan komt. De dames in het gezelschap werden bijna verbolgen toen ze hem over dat gewicht hoorden praten. Ze waren zelf best stevig gebouwd of ze hadden te veel gesnoept van de lekkernijen in dit prima restaurantje, zulks met uitzondering van de echtgenote van de alsmaar pratende man.

WP_002075Die zag er uit als een kettingrokende zenuwpees en woog wellicht net aan 50 kilo of zo. Toen een van de dikkere dames vroeg wanneer dat gesprek had plaatsgevonden en welk dieet hij had gevolgd gaf de marktkoopman weer even een stukje Amsterdamse overdrijving te horen. ‘Jaartje of 25 geleden hoor…….ennuh…die diëtiste had haar dieet uit de VIva! Echt waar, ik zweer het….’. De stilte die volgde gold voor het hele restaurant. Aan elk tafeltje werd besmuikt gelachen. Ook aan het onze….. We bestelden nog maar eens een lekker broodje……de Viva! Het idee!

 

Advertenties

8 reacties

Opgeslagen onder Verhalen zonder mening

Spiegeltje aan de wand….

HPIM7861_editedIk behoor tot de groep mensen die het lastig vindt naar zichzelf te luisteren via opnameapparatuur of te kijken naar gemaakte plaatjes. Ook al heb ik daar in het verleden vaak aan moeten meedoen dan nog. Het blijft confronterend. Komt wellicht omdat ik als kind al min of meer meekreeg dat echt mooie mensen niet werden geboren in onze hoek van het maatschappelijke spectrum. En dus kijk ik met gemengde gevoelens naar indertijd gemaakte plaatjes. Wellicht zijn er mensen die dol zijn op hun eigen spiegelbeeld, als ik de sociale media eens kritisch volg zie ik dat heel wat lieden zich vooral met zichzelf bezig houden en net als de Japanners of Chinezen op vakantie vooral zichzelf in beeld zetten als ze willen bewijzen ergens te zijn geweest.

20081105-angie_harmon_timothy_white_hollywood_pinupNu zijn er uitzonderingen op de door mij gemaakte regels op dit punt hoor. Niks mis met een mooie dame in een al dan niet fraaie of sexy outfit. Wat mooi is moet je showen, al is het nog steeds zo dat overdaad schaadt en als die overdaad lijdt aan slijtage of een wat overdreven hang naar vetzucht of het graatmagere mag je je afvragen of het handig is om jezelf als zodanig nog af te beelden. Neemt niet weg dat ieder het recht heeft datgene te showen wat men heeft hoor, als is het een gebit dat het beste als Joods Kerkhof kan worden omschreven.

DictatorZijn er dan helemaal geen foto’s van mij gemaakt? Nee hoor, dat is is een misverstand. Voldoende zou ik denken, maar er is een periode geweest dat ik er weinig aan vond om op de gevoelige plaat te worden gezet. Of het moest zodanig zijn dat de achtergrond interessant genoeg was om die foto te rechtvaardigen. Naarmate ik ouder werd kwam het besef dat elk mens wel iets bijzonders heeft en dat als het niet al te close-upperig werd ik net aan akkoord kon gaan met het vereeuwigen van de al wat oudere jonge genen. Ik herinner mij ook nog goed hoe ik door een lieve vriendin op de video werd gezet toen ik een liedje mee kweelde tijdens een bruiloft. Ik heb er alles aan gedaan dat stukje gezongen proza (tekstvast overigens en beter op toon dan veel Voice-kandidaten..) van dat filmpje gewist te krijgen en dat is me nog aardig gelukt ook.

HPIM7869_editedHoe dan ook, anders dan ik wel eens vermoed bij anderen, heb ik wel een goede spiegel in huis en die laat me voldoende vaak zien waarom ik niet zo nodig in beeld hoef. Zouden die spiegels elders mankeren? Menen sommigen echt dat ze de schoonste van het land zijn zoals die stiefmoeder van Assepoester? Zou kunnen, moet bijna wel. Heb ik weer een afwijkende mening…. En jullie? Ook een mening over dit gespiegelde onderwerp???

13 reacties

Opgeslagen onder Algemeen

The Beauty and the Beast!

OLYMPUS DIGITAL CAMERAEcht een toegegeven ondeugend trekje van mij is dat ik als ik ergens in de openbare ruimte zit vooral observeer. Ik kijk naar mensen, tracht te snappen hoe relaties in elkaar zitten en voeg er naar eigen gebruik soms wat peper en zout aan toe om een verhaal te maken dat mij persoonlijk acceptabel genoeg lijkt om er een blogje over te maken. Zo zat ik onlangs ergens uitgebreid en smakelijk te ontbijten. Hotel uit een keten, geweldig voedsel, en gezellig druk. Om ons heen allerlei andere bezette tafels.  Met veel verschillende mensen. Uit binnen- en buitenland.  Oudere stellen die het zich gemakkelijk maakten en de aangeboden etenswaren deels voor gebruik nu maar zeker ook voor later op de dag sprokkelden. Zakenlieden die even snel een ontbijtje naar binnen werkten en de strategie voor de dag bespraken met hun collegae. In dit hotel was dat niet veel anders dan in de honderden hotels waar ik tot nu toe verkeerde. De enkele uitzondering daar gelaten. Voor mij zijn ‘paren’ het meest interessant. Hun gedrag bij het ontbijt is voor mij bepalend voor een mening over hun relatie. Is men consequent met elkaar in gesprek, maakt men lol samen en genieten ze van het eten? Goede relatie! Zwijgen tijdens het ontbijt en er uitzien of het te veel moeite kostte om je er even leuk uit te laten zien voor de rest van de dag geeft me te denken. Mijmerend keek ik al smerend en kauwend rond en zag ineens een opmerkelijke combinatie.

Fat people 3Een uiterst fraaie en ‘goed afgewerkte’ jonge dame in een vrij strakke groenkleurige outfit aan de hand van een man die het bij een aflevering van ‘Óbese’ niet verkeerd zou doen. Een beul van een vent, goed in het pak zittend overigens, metertje of twee lang met een buikomvang waar veel mensen van schrikken. Ik vreesde voor de stoel waarop hij ging zitten. Ik denk toch dat we hier keken naar 150 kilo schoon mannelijk vlees aan de haak, de dame was volgens mij niet veel meer dan een kilootje of 50 aan die zelfde haak waard. Opmerkelijk was haar kennelijke liefde voor hem. Ze deed alles om het de mastodont naar de zin te maken. Scrambled eggs, spek, koffie, broodjes, een toetje…..hij verwerkte het zwijgend. Zij nam zelf slechts iets van yoghurt met wat thee. Toch zat er iets van chemie tussen die twee. Niks mis mee, maar ik snapte de combi niet helemaal. Al was het maar omdat we vrijwel allemaal ook kijken naar uiterlijkheden toch? The Beauty en the Beast dus. Moet je hier nu met enig leedvermaak of toch bewondering naar kijken? Was hij tijdens hun relatie zo dik geworden omdat ze hem zo goed verzorgde, of viel ze gewoon op ‘zwaar’? Was zijn ‘verhaal’ zo goed dat ze als vrouw niet keek naar de verpakking maar naar het innerlijk. Ik bedacht me dat ik de bedden in de hotelkamer wat aan de zachte kant had gevonden, zouden zij daar samen geen last van hebben gehad?

Romantiek - Al snel is de tv het spannendste moment van de dag...Kortom, ik kwam terug met de nodige inspiratie voor een blog als dit. Omdat ik het niet helemaal begreep (of begrijp) maar wel intrigerend vind. Vrouwen en mannen, het blijven opvallend tegengestelde polen als het om relaties gaat. Soms gaat dat goed, en soms blijf je met vraagtekens zitten. Hebben jullie dat nu ook of ben ik daarin de enige??

25 reacties

Opgeslagen onder Persoonlijke mening

Familie Flodder en het hapje eten…

Toen zij de zaak waar wij even aan de thee zaten met iets lekkers, binnenstapten wisten we het al. Familie van de Flodders. Overigens zonder dat ik iedereen die deze naam draagt en normaal geciviliseerd gedrag vertoond wil beledigen uiteraard..) Voorop liep opa, gevolgd door oma die met een (klein)kind op de arm een te breed wagentje voor zich uit duwde waar normaal het dreinende urk in had moeten zetten. Ze ramde zich een weg tussen stoelen en tafels in het horecabedrijf door, gaf geen krimp als daar op of aan zittende gasten zich verstoord omdraaiden en werkte zich een weg naar een vrije tafel met vier stoelen. Binnen de kortste keren werden er stoelen bij andere tafels weggehaald. Al snel stonden er een stuk of acht om de tafel heen waarachter zij en haar man plaatsnamen.

Even later schommelden er twee jongere vrouwen met een trits kinderen achter zich aan het restaurantgedeelte van de winkel binnen waar wij dus ook zaten. Vrouwen met een groot voorkomen, veel en veel te zwaar geworden, nergens meer een echt vrouwelijk figuur te ontdekken en vermoedelijk ook jaren achter elkaar zwanger geweest. Van wie was nog even onduidelijk. Luidruchtig gingen ze aan de tafel met alle stoelen zitten. Drapeerden de kinderen om zich heen en haalden uit een van de boodschappentassen die ze bij zich hadden ‘sjokeladekeek’ die naar ik uit de luidruchtige aanprijzingen moest vernemen, zelf gebakken bleek. Prachtig natuurlijk, maar meegenomen eetwaren gewoon gaan zitten verorberen in een restaurant? Ik zou het niet durven, of ik moest in een gelukkig verboden boerka zitten zodat niemand mijn met het schaamrood bedekte wangen kan zien. Maar dit volk trok zich er niets van aan. Met een flesje cola voor drie kinderen, het meegebrachte flesje met vruchtensap voor de kleinste en een homp ‘keek’ in de handen vermaakte men zich met het uitwisselen van de meest wonderlijke verhalen.

Nog weer wat later kwam een man aanlopen die volledig voldeed aan het beeld van de asociaal tijdens een dagje uit. Jaar of 40, veel te dik, slordige campingsmokingbroek aan, sigaartje tussen de lippen (rookverbod van toepassing). In zijn linkerhand twee flesjes cola met een rietje, rechts twee bordjes met broodjes. Voor de opa van het geheel was een flesje plus een broodje, het andere flesje en broodje was voor de laatst gearriveerde. Luidkeels orerend met de sigaar in de mond nam deze het woord, ergens naast die sigaar propte hij ook nog stukken van zijn broodje en wist ook nog de inhoud van het flesje ergens tussen te steken. De aanwezigheid van deze groep bracht elders in het restaurant gesprekken tot stilstand. Bij 100 decibels geluidsoverlast (alle kinderen waren erg jengelig en hielden ook nog gevechten om die laatste krummels ‘keek’) is het lastig gezellig praten met elkaar. De jongste man vertelde luidkeels hoe hij de politie een hak had weten te zetten, wat hij allemaal tegen rechters had verteld toen deze hem aanspraken op gedrag of openstaande boetes. Ik luisterde met verbazing en ergernis, samengepakt in een gevoel van ‘snel de thee op en wegwezen’.

Dat deden we, en terwijl we het restaurant uitliepen zagen we dat de meeste tafels om het groepje nieuwkomers heen intussen waren verlaten. Door mensen die voor hun rust kwamen en een comfortmomentje. Het mocht niet zo zijn. Buiten vroeg ik nog even me af of dit soort lieden zich ook zo druk maakte over het regeerakkoord of zoiets plats als hypotheekrenteaftrek of zorgpremies. Zal wel niet. Vast geen verzekering. Anders waren die vrouwen niet zwanger geworden. Of vallen condooms en pillen niet meer in het pakket? Jammer, want er was veel gewonnen geweest als men juist die wel had gebruikt.

20 reacties

Opgeslagen onder Persoonlijke mening, Verhalen zonder mening

Het gemiddelde figuur…….

Dames en heren lezertjes, ook al wilt u het niet meteen toegeven, het merendeel van ons mensen is domweg te dik. Niet omdat we nu per definitie lui zijn of zo, maar we eten gewoon te veel. We snoepen, drinken, snacken, kortom genieten alsof ons leven er vanaf hangt en dat doet het wellicht ook, maar dan vanuit een negatief perspectief bekeken. De gemiddelde man of vrouw in dit land heeft moeite om rechtop staande zijn volledige voeten te bekijken, laat staan alles wat zich onder de navel van ons fysiek bevindt. De oorzaak is duidelijk. Loop de gemiddelde supermarkt binnen en je weet het. En veel van dat daar gepresenteerde spul is lekker. Begin je eenmaal met ‘veel’ eten is er bijna geen weg terug meer. Voor veel mannen en vrouwen begint het grote lijnen pas als men eenmaal heeft ontdekt dat de fysieke gesteldheid van hen zelf slecht is, of als de overheid ons vraagt om wegenbelasting te betalen voor het gebruik van het door haar gelegde trottoir. Verder kijken we toch met enige tevredenheid naar ons lichamelijke welzijn en doen net of we samen met de culturen waar dit gebruikelijk is, genieten van al te volle vrouwen of veel te dikke mannen. Niets is minder waar, want een vrouw met een mooi strak lijf krijgt nog altijd naast complimenten, de mooiste banen, de leukste titels en de meeste aandacht.

Een strakke vent met een sixpack mag rekenen op bewondering van de dames in zijn omgeving en dat streelt vaak meer dan zijn ego. Toch is een ruime meerderheid van de bevolking hier flink te zwaar. Waar we de Amerikanen eerder al zagen vervetten zijn nu de meeste West-Europeanen aan de beurt. Medici luiden de noodklok, zelfs kleine kinderen met de omvang van Billy en Betty Turf worden al gesignaleerd en een uitje voor deze lieden is een rondje BigMac of KFC. Vet en zoet nemen de plek in van gezond en goed. We maken allemaal goede voornemens om er iets aan te doen. Beginnen als een dwaas te lijnen, vallen kilo’s af, om een jaar later te ontdekken dat we die verloren kilo’s er in rap tempo weer aan hebben zitten. Excuses zijn ‘mijn bouw’, ‘kinderen verwoestten mijn figuur’ ‘zittend werk’ en zo meer. In werkelijkheid is het echt een kwestie van te veel eten en drinken en veel te weinig bewegen. In feite heb je niet meer nodig dan een hap rijst en wat rauwe groenten, afgeblust met een glas water. Zet dat nu eens af tegen wat we gemiddeld naar binnen werken. Je schrikt je dan rot. Vanochtend was er in de Britse media een aantal medici aan het woord die een landelijk onderzoek bepleiten om te zien welke groepen mensen risicovol leven op dit punt.

Zij gebruikten de volgende cijfers; het middel van een vrouw zou gemiddeld 80cm mogen zijn zonder in de gevarenzone te komen. In de praktijk zijn Britse vrouwen echter voorzien van een omvang van 85cm. Voor mannen geldt dat ze gemiddeld 94cm zouden mogen meten. Hun uitslag bleek verrassenderwijs 92,5cm te zijn. Waarmee is aangetoond dat je dus liters bier moet drinken en vooral Fish and chips eten, plus op de bank zappend voetballen te kijken, om het ideale figuur te behouden. Of interpreteer ik die cijfers nu verkeerd?

Wat denk jij, gaan we lijnen of niet, en zo ja/nee waarom (niet?)……..

7 reacties

Opgeslagen onder Culturele mening

Passen in de polder…

Mijn verhaal vandaag brengt een paar feiten samen. Feiten die ogenschijnlijk en oppervlakkig met elkaar te maken hebben, maar meteen ook een illustratie zijn voor twee werelden die elkaar eigenlijk slechts via de media raken. De eerste wereld is die van de modepopjes en modellen. Uitgehongerde scharminkels die door mallotige managers van modellenbureaus en hun vrouwvijandige opdrachtgevers worden gedwongen te leven van 1 boterham en een beker water per dag. Maat 34 is al te groot omdat de foto’s of catwalks een ideaalbeeld moeten opleveren van vooral vrouwen die er uit zien alsof ze dagelijks vertoeven in een of ander vluchtelingenkamp zonder al te best eten. Voor mij is een vrouw toch een wezen waar je als man met plezier naar wilt kunnen kijken, met alles er op en er aan. Een vrouw heeft echte borsten, billen, heupen en wellicht iets van een geringe welving rond buikhoogte. Een mooi en gaaf gezicht helpt mee, überhaupt is verzorging van het uiterlijk wel iets dat wij mannen appreciëren als het om al die mooie dames gaat. Smachtend kijken wij die bijzondere exemplaren na die met al deze uiterlijkheden zijn uitgerust. Maar, en nu kom ik in die andere wereld, in de praktijk van alle dag leven de meeste Nederlandse vrouwen in een maatvoering die ergens ligt tussen 40-46 en is de hoeveelheid eten en drinken die hen beschikbaar staat zo groot dat al snel al die vrouwelijkheden worden opgepompt tot een omvang die soms leidt tot grote gezondheidsrisico’s. Hebben die modellen thuis spiegels waarin zij door een misvormde blik op zichzelf slechts overal vet zien, blijkt dat de dames die in het normale leven actief zijn omgekeerde spiegels blijken te hebben. Die maken slank. O, u dacht dat ik overdrijf??? Nou kom dan eens met mij samen zitten in de paskamerruimtes van wat grotere modeketens. Ik doe dat vaak, kijk en verwonder me. Zoals gisteren. Ergens in de Flevopolders is een outletwinkel te vinden waar je erg aardige zaken kunt vinden voor weinig geld. Mode, modern, leuke prints! En dat trekt publiek. Veelal dames die elders niet meer kunnen slagen of tegen een veel te groot aankoopbedrag. Ik zat wat verscholen in een hoek tussen een paar van die kamers. Naast mij de vriendin van een (broodmagere) dame in een van die paskamers. Alle andere hokjes waren gevuld met vrouwen die best een kilootje of tien kwijt zouden kunnen en er dan nog uit zouden zien als Hollands Welvaren. Een daarvan had zichzelf een jeansbroek aangemeten. Zij kwam naar buiten om met haar familie te overleggen die zuchtend en steunend half in de winkel en half in de pasruimte stond. De passende vrouw bekeek zichzelf van achter in de spiegel. Ze was een jaar of 40. Net als ik constateerde ze dat je ‘haar onderbroek wel erg goed zag zitten’. Nou, dat was een understatement. Het enorme ding maakte lijnen die wellicht zouden verdwijnen als ze een maatje grotere broek zou passen. Maar nee, zij vond de oplossing zelf wel. ‘Tja, ik had er niet op gerekend dat ik ging passen, anders had ik wel een string aangetrokken’….Kijk en dat is de benadering. Niet uitgaan van wat je niet kunt, maar vooral wat er wel mogelijk is. Zie je wel dat je helemaal niet hoeft af te vallen? Het is een kwestie van weglaten en vooral realistisch in de spiegel kijken. Ik keek in de spiegels van die zelfde paskamer en vond ineens dat ik best voor een jaar of 40 door kon gaan en dat mijn buik helemaal niet zo dik is als ik hem zelf altijd zie. Met dank aan die dame in die enorme onderbroek en vacuüm om haar heen getrokken jeans. Vrouwen zijn geweldige wezens!

11 reacties

Opgeslagen onder Culturele mening, Persoonlijke mening