Tagarchief: budget

Gemeentelijk dieventuig!

OLYMPUS DIGITAL CAMERAHet (b)lijkt voor de overheden in dit land een schier onmogelijke opgave om echt te bezuinigen. Dat is op zich toch relatief simpel zou je denken. Als je minder verdient dan je uitgeeft moet je domweg zien dat je op die uitgaven gaat besparen. Je geeft dan minder uit. Omdat je als aanbieder van allerlei zaken ten behoeve van land, provincie of stad ook een zekere verantwoordelijkheid dient te nemen moet je dan zien dat je vooral die voorzieningen die er echt toe doen overeind houdt en bespaart op je eigen organisatie. Zeker als blijkt dat daar veelal werk wordt geboden aan lieden voor wie 9 tot 5 al een erg lange periode is om actief bezig te zijn en waarbij boventalligheid in de luxe jaren in het verleden geen, nu wel een probleem zijn geworden. In plaats daarvan zie je binnen die bestuurlijke organisaties vaak een spastische reactie. Men bespaart niks, houdt ten koste van alles, arbeidsplaatsen overeind, en bedenkt allerlei trucs en heffingen om zo de inkomstenkant te verhogen waardoor het net lijkt alsof alles bleef zoals het ooit was. Kop in het zand, mondje dicht en burgers dom houden. Dat leidt er dan toe dat mensen een rad voor ogen wordt gedraaid op het punt van wat je als morele schuld op de nek van onwetende burgers kunt laten rusten of door net te doen of je lasten verlaagt, maar ze intussen domweg verhoogt.

OLYMPUS DIGITAL CAMERAZo overkwam ons dat onlangs toen we de nota voor de Gemeentebelasting over het jaar 2014 ontvingen. De lastenverhogingen die daarin zijn doorgevoerd overstijgen ruimschoots de al dan niet verhoogde inkomsten door zogenaamde belastingvoordeeltjes als door het huidige kabinet beloofd. De gemeente als dief! Want zeg nu zelf, elke post die wij vergeleken met de kosten van vorig jaar, was gestegen. De afvalstoffenheffing (leuk verhaal voor binnenhengelen abonnement op de wekelijkse vuilniswagen die ondergrondse bakken leegt die wij zelf ergens in de buurt moeten vullen) steeg met 52 Euro! De rioolheffing ging ook omhoog en wel met 45 Euro. Maar het meest naar pure diefstal neigende stijging was die voor de OZB. Weliswaar had men de norm voor die heffing (de zgn. commerciele prijs van het eigen huis) verlaagd, conform wat men in de pers altijd oreert, de heffing zelf ging flink omhoog. Per saldo komen we dus met een ‘goedkopere huisprijs’ toch 30 Euro duurder uit. 108 Euro meer voor de Gemeentekas dus. Waarbij men in de wekelijkse informatie vanuit het Stadhuis graag oreert dat men de ‘dienstverlening aan de burgers’ overeind weet te houden. Ja, zo kan ik het ook.

OLYMPUS DIGITAL CAMERAAls je dit in het zakenleven zou doen ben je binnen de kortste keren je klanten kwijt. Daar zie je juist de prijzen dalen en de servicegraad verhoogd worden. Wie dat niet doet gaat failliet. Failliet gaan kan een gemeente, provincie of Rijksoverheid in dit land eigenlijk niet. Omdat men de boekhouding via allerlei slinkse wegen toch in evenwicht weet te brengen. Uitknijpen van de eigen burgers is daarbij een gedegen middel. Veel toegepast, werkt prima. Waar moet je heen? Overal hetzelfde. Tijd voor een cursus boekhouding voor al die lui? Of is dat water naar de bekende arrogante zee dragen?

Advertenties

5 reacties

Opgeslagen onder Politieke mening

Geel gereedschap

Mes3Jarenlang had ik het in mijn zak zitten. Ik weet niet eens meer precies hoe lang. Het was mijn amateuristische interpretatie van het klussen met weinig gereedschap. Immers, er zat van alles en nog wat op en aan en dat bleek in de praktijk van alle dag soms zeer handig. Van kruisschroevendraaier tot flesopener. Van kurkentrekker tot geweldig snijdend zakmes. Het had de kleur tegen wellicht, maar die past mij perfect. Geel in plaats van rood, wat je bij een Zwitsers zakmes meer ziet. Het ding werd zo vaak gebruikt dat er al verschillende stukken van die gele beschermlaag waren afgebroken en ik een van de zijkanten al eens had moeten lijmen. Maar ja, hoe lang had ik het al. Volgens mij intussen wel een jaar of vijfentwintig. Altijd als ik ergens heen ging nam ik het mee, sneed brood, worst, en repareerde. Je hoefde helemaal geen gereedschap voor de fiets bij je te hebben, met dat mes deed ik alles. Uiteraard probeerde ik wel eens andere messen van deze soort uit. Liefst goedkope exemplaren, ‘handig als reserve’, maar die bleken in de praktijk lang niet zo sterk en professioneel als de verpakking deed vermoeden.

Mes1Wat heb je nu aan een schroevendraaier die zich zelf krult als je er iets mee wil vastzetten, of een mes dat na gebruik niet meer terug wil in zijn ‘huisje’ omdat het hele ding verbogen is geraakt. Nee, mijn gele zakvriend was mijn beste kameraad en ik nam het ding dus overal mee naar toe. Ook naar Berlijn afgelopen nazomer. En dat bleek niet handig. Weliswaar niet in de zak van mijn broek, tegenwoordig moet je zelfs je bretels, ondergoed en schoenen door de scanner laten gaan als je op de nationale luchthaven de veiligheidsprocedures volgt, maar in mijn toilettas, net als mijn huissleutels. Helaas, plotseling gingen ergens de alarmbellen af. Ik keek om mij heen, een terrorist, iemand die zijn mobiele telefoon alsnog niet op de band had gelegd? Ik verschoot van kleur toen twee van die controleurs mijn kant op kwamen. ‘Is die koffer van u?’ vroegen ze. ‘Ja!’ antwoordde ik. En dus werd ik apart genomen. De hele zorgvuldig ingepakte koffer werd open gewoeld. Op zoek naar een wapen dat ik kennelijk meesmokkelde aan boord. En ja hoor, mijn keurige en aardig versleten mes, nauwelijks aan te merken als kaperswapen, werd er uit gehaald. ‘Mag niet meneer, u moet er hier en nu afscheid van nemen…’. Ik had geen keuze. In een grote ton werd het mes gemikt en ik mocht mijn weg vervolgen. Richting Berlijn. Het mes werd vernietigd was mij nog medegedeeld. Na al die jaren…..vernietigd!

Mes2Ik mis het geweldig handige stukje gereedschap nog steeds en het spijt me ook dat ik niet zo slim was om het gewoon thuis te laten. Aan de andere kant, toen in ons Berlijnse appartement een gordijnrail naar beneden kwam en nergens gereedschap te vinden was, wist ik weer waarom ik dat ding altijd bij me had gehad. Ik kijk alweer naar aanbiedingen….Zwitsers zakmes, met alles er op en er aan voor weinig……moet toch bestaan. Liefst in de kleur geel…….

24 reacties

Opgeslagen onder Persoonlijke mening, Reismening

Ondefinieerbaar imago

004_Duster Delsey VZEen stel lieve vrienden van ons kocht onlangs een nieuwe auto. Hun eerste nieuwe! Klein, zuinig, ruim van binnen, mooi van ontwerp. Zoals dat vaak gaat bij dit soort zaken had iedereen om hen heen wel een mening over wat ze hadden besloten. Immers, de beste stuurlui staan aan wal en veel mensen zijn geroepen als expert, weinigen uitverkoren. Wat me vooral verbaasde was dat veel oordelen nog teruggingen naar de tijd dat je over bepaalde merken nog flink wat vooroordelen kon oreren. Soms, meestal niet, op basis van kennis van zaken, eigen ervaring of tenminste uit de tweede hand. Vaak kwam al die kennis uit een of ander blad dat een bepaald merk onaardig bejegende. Hoe dat kwam ligt voor de hand. Zoals iedereen hebben ook journalisten of wat daar voor doorgaat op dit vlak, een eigen mening. Een gevoel, iets wat je niet helemaal kunt ‘pakken’. We zijn gevoelig voor imago, ons ego wil gestreeld en we leggen liever uit waarom we voor een nieuwe Bentley hebben gekozen dan voor een voordelige Dacia. Koop je die Bentley ben je een autoliefhebber met te veel geld en ga je voor het exclusieve. Mensen die kiezen voor een Dacia zijn slim omdat ze op de kleintjes letten, maar worden in de familie toch nog steeds gezien als minder geslaagd. Niet omdat ze een bankrekening bezitten met minder reserves dan de meeste mensen om hen heen, nee, het is vooroordeel, spruitjeslucht die samenhangt met die merkkeuze.

03_BentleyWie geen iPhone heeft of een iPad telt niet mee, Windowsgebruikers zijn ‘losers’. Tja….het zal zo zijn, maar als het gaat om bloggen en mailen blijkt Windows toch wat meer te bieden dan Apple, ondanks alle goede bedoelingen. En zo is het in autoland ook. Geen enkel merk kan bogen door ongeveer iedereen in de wereld te worden gezien als ultiem, als de wensdroom waarop je zit te wachten. Echt…geen enkel merk! Immers, die Bentley is een pracht bak, maar zet je hem neer bij de Aldi wordt je meteen gezien als de baas van de tent of een proleet. Doe je hetzelfde met die Dacia wordt je weer wat meer gezien als slim. Waarbij nog even moet worden uitgelegd dat die budget-Roemeen techniek kreeg van moeder Renault, wordt gebouwd in Roemenie, Turkije, Marokko of Argentinië. Bentley hoort bij VW en heeft onder de lange neus dus gewoon dezelfde technische basis als pakweg een Audi of VW Phaeton. Alleen dat onmiskenbare geurtje van hout en leer komt nog uit Engeland. En wat dat leer betreft; het is maar de vraag waar de koeien vandaan komen waarmee men dat fraaie interieur bekleedde. Kortom, imago is vooral een kwestie van voorgekookte marketing. Al dan niet overgoten met een sausje uit de kokers van de journalistiek en afgeblust met verhalen van familie en vrienden.

Skoda Citigo - frontBen je gevoelig voor evt. kritiek koop dan die Bentley. Zo niet zijn er nog 50 merken te koop die meestal achter de schermen van de showrooms op een of andere wijze met elkaar in verbinding staan. Wie het niet gelooft wil ik dat graag nog een keertje haarfijn uitleggen…..

16 reacties

Opgeslagen onder Automening

Vaderlandse paspoortstress

Vraag de gemiddelde internationale reizig(st)er naar de grootste stressfactoren en je hoort al snel dat men bij het plannen van een reis het meest druk maakt over de keuze van een bestemming. Dit blijkt uit een onderzoek dat ik vond in het al ruim 40 jaar bestaande magazine ‘Zakenreis’. Kennelijk vinden veel mensen het lastig om voor hun vakantietripje iets leuks te bedenken. Direct gevolgd door welke luchthaven van bestemming daar dan weer bijhoort. En inderdaad, het maakt nog wel iets uit of je als vliegend passagier wordt afgezet op het vliegveld Heathrow van Londen of in het midden van de provincie boven die Engelse hoofdstad. Ik kan er over meepraten want ik ken alle velden daar in die hoek en het vervoer van en naar die vliegvelden kan een ware crime zijn en soms langere reizen opleveren dan het hele vliegen deed of doet. De gemiddelde internationale reiziger maakt zich daarbij minder druk om zijn reisdocumenten. Een paspoort, id kaart of tickets? Slechts een op de tien vindt dit van belang.

Heel anders liggen deze cijfers in ons eigen Nederland. Kennelijk bang gemaakt door een overbezorgde overheid is maar liefst 46% van de Nederlandse passagiers vooraf druk in de weer met het in orde maken of houden van die documenten. Terwijl we wel precies schijnen te weten waar we heen willen en we ons over luchthavens of het vinden van goedkope reismogelijkheden helemaal niet in de stress laten helpen in dit kleine land. Nederlanders zijn meesters in het online boeken van tickets, hotels, vervoer en andere zaken. Gevolg van de hoge mate van digitalisering in Nederland. Maar dat met die reisdocumenten valt wel op. Nederlanders wijken hierin opmerkelijk af van het gemiddelde. Nu moet ik zeggen dat ik zelf ook wel angstdromen kan hebben over het idee dat op het moment dat ik weg wil het paspoort of tickets niet meer te vinden zouden zouden zijn.

Toch een probleempje, zeker als je net met veel moeite die aller-goedkoopste airline of hotel hebt weten te vinden en geboekt, zonder recht op teruggave van de reis- of verblijfsom bij annulering. Kortom, alles draait om geld bij het reizen. Maar Nederlanders zijn een reislustig volkje, het overgrote deel vliegt, treint, vaart en rijdt er wat aan af. Slechts een kleine minderheid komt nooit in een of ander buitenland, terwijl een nog kleiner deel van de bevolking überhaupt niets aan vakantie deed of doet. Intussen ben ik toch maar eens op zoek gegaan naar mijn paspoort. We gaan over enige tijd naar het drielandenpunt….of heb je daar geen paspoort meer bij nodig??? Toch eens opzoeken via Google…

7 reacties

Opgeslagen onder Reismening

De kwestie Mauro in de ondemocratie

Het zal zeker wel aan mij liggen hoor, ik maak me geen illusies dat ik alles snap van wat er allemaal in de politiek om ons heen speelt. Wie mij precies kan uitleggen hoe die Eurocrisis in elkaar steekt mag het even komen vertellen. Het lijkt mij een rijstebrijberg van schulden, die al dan niet echt bestaan, maar door bepaalde handelingen op te lossen zijn die kennelijk voor een normaal mens niet te snappen mogen zijn. Onze regering lijkt het redelijk gedaan te hebben. Daarbij heeft de huidige combinatie het mes gezet in al te veel luxe voorzieningen en subsidies waardoor wij bij het IMF en elders gezien worden als een zeer brave leerling. Ook iets waard natuurlijk. De stof over dat Brussels schuldenakkoord was nog niet neergedaald in de Tweede Kamer, alsof dat Nederlandse praatpaleis er ook maar enig moment toe doet in dit soort gevallen, of de oppositie heeft alweer een nieuwe reden om als hyena’s achter Minister Leers aan te jagen. Men rook bloed, of tenminste rode inkt die daarop lijkt, toen alle pogingen om een illegaal in ons land verblijvende 18-jarige Angolese jongen de landsdeur te wijzen en geen verblijfsvergunning te verstrekken. Het jong was door zijn moeder op achtjarige leeftijd in het vliegtuig gezet naar ons land, kennelijk in de hoop hier een bestaan op te kunnen bouwen en dan de uiteindelijke economische vruchten van dat zaaigewas per vliegende post naar het thuisland te retourneren. Minister Leers, een van meest integere ministers die ons land in decennia heeft gekend, werd door de linkse horden afgeschilderd als een onmens, een fascist, loopjongen van Wilders en meer van dat fraais. Wat dat daar allemaal mee te maken heeft is een grote vraag, maar het bekte wel lekker voor de camera’s natuurlijk. Ook al omdat op de linkse propagandazenders met niet aflatende emo-tv een zaak werd gemaakt van van deze kwestie. Toen ook het CDA scheuren begon te vertonen, en beroeps-afwijkers van de partijlijn, Ferrier en Jongejans weer eens hun ‘moment of fame’ zochten, was het hek van de dam. Links hoopt natuurlijk op een breuk in de coalitie, een boze Wilders, een vallend kabinet. Om dan de onzichtbare Cohen of de kleine Napoleon van D66 op het schild te verheffen en Nederland weer een open gebied te verklaren waar het via belastingen en  milieuheffingen ontvangen geld net als de steun aan minderheden, als water uit de kranen vloeit. Over de administratie van zo’n beleid maakt men zich niet druk. Het gaat om ethiek. Wetgeving is ondergeschikt aan emotie. Persoonlijk politiek belang ondergraaft het zuivere denken. Toen de PvdA in het laatste kabinet Balkenende aan de macht kwam was het eerste wat men deed een Generaal Pardon afkondigen voor tienduizenden uitgeprocedeerde asielzoekers. Dat kostte uiteindelijk honderden miljoenen Euro’s extra geld. Die fouten wil dit kabinet niet nog eens maken. Het waarom heeft ook van doen met onze financiele situatie. Voor je het weet verkeren wij ook in een Griekse situatie. Geven we nog veel meer geld uit dan we verdienen, en moet men in Brussel weer een crisis bezweren, dit keer over de Hollandse kwestie. Terwijl we maar een ding hoeven te doen om die hyena’s hun prooi niet te bezorgen. De wet volgen, democratisch blijven denken en vooral beseffen dat het krachtenspel dat zich ook in de media afspeelt niets van doen heeft met die ene uitgeprocedeerde jongeman Mauro. Het gaat om de macht en om banen voor uitgerangeerde linkse politici.

34 reacties

Opgeslagen onder Politieke mening